VAHİY 14-19

Vahiy 14

VAHİY 14:1 — Sonra Kuzu’nun Siyon Dağı’nda durduğunu gördüm. O’nunla birlikte 144 000 kişi vardı. Alınlarında kendisinin ve Babası’nın adları yazılıydı.

Kuzu: İsa Mesih.

Siyon Dağı: Davut’un Kenti / Siyon Kalesi (2. Samuel 5:7) ile başlayan bu tepe, anlam olarak ileride Göklerin Egemenliği’ni / Allah’ın Ruhi Krallığı’nı simgeliyor. (İbraniler 12:22, 1. Petrus 2:6) Zamanımızdaki Siyonist akımla ve İsrail’in katliamlarıyla hiçbir ilgisi ve alakası yok. Vahiy kitabı, yıkılan Babil ve Fahişe ile, Allah’ın peygamberlerinin sözlerini kendi kötü amaçlarına mal edenlerin sonunu da anlatıyor.

144 bin kişi: Yeryüzünden seçilmiş, göklerde Mesih ile birlikte hüküm sürecek olanlar. Bu sayının sembolik olup olmadığı konusunda çok tartışma var. Bizi ilgilendiren yanı, Allah’ın, göklerde Mesih ile birlikte hükümde yer almaları için insanlar arasından seçim yapmış olmasıdır. Bu seçim, Allah’ın İbrahim ile yaptığı ahde bağlılığını ve adaletini gösteriyor. (Yaratılış 12:2-3, 18:18, 26:4, 35:11, Galatyalılar 3:7, Luka 10:20, Vahiy 7:4-8) Ayrıca Mesih, Allah’ın göklerdeki yaratılışta var ettiği ilk kişidir. O, insan olarak yeryüzüne de geldi, Adem’in itaatsizliğine karşılık kendini günah sunusu olarak kurban da etti. (Süleyman’ın Özdeyişleri 8:22-25, Matta 20:28, Markos 10:45, 1. Timoteos 2:5-6, Kuran – Âl-i İmran 3:59, Yuhanna 1:1-3 ve 14*)

Bu sayı, 144 bin rakamıyla sınırlı bir seçimin olacağına işaret ediyor. Bize genellikle öğretildiği gibi, ölen her iyi insan göklere gidecek değil. (Vahiy 7:9, Matta 5:5, Kuran – Araf 7:25, Taha 20:55, Rum 30:25, Kaf 50:44, Mezmurlar 37:9-11, 22, 29 ve 34) Allah’ın ilk insan Adem’e verdiği ‘yeryüzünü Aden bahçesi gibi cennet yapın’ emri, şeytanın başkaldırmasıyla boşa çıkmayacaktır. (Yaratılış 1:28, İşaya/Yeşaya 45:18, 1. Korintliler 15:21-28)

*Not: Yuhanna’nın birçok tercümesinde ‘Kelam Allah idi’ diye geçer; aslında ‘Kelam bir İlah idi’ demeli ve böylece kadir-i mutlak Allah ile karıştırılmasını önlemeliydiler. Bunu yapmamaları kasıtlıdır, çünkü üçlük inancını korumak istiyorlar. Yine de Allah, Tanrı ve İlah birer unvandır, özel isim değildir. Lütfen İncil’de Yuhanna 10:34-36’da geçen, Mezmurlar 82:6 ayetine dayanan o olayı okuyun. Çünkü Yahudilerin ve İslam âleminin yanı sıra, onların tam tersi yönde Hıristiyan âleminin de bu konuda yanlış bir inancı var. Farklı farklı, ama hepsi Allah’ın vahiyleriyle çelişen yanlış inançlara sahipler.

VAHİY 14:2-5 — Gökten, gürül gürül akan suların sesini, güçlü gök gürlemesini andıran bir ses işittim. İşittiğim ses, lir çalanların çıkardığı sese benziyordu. Bu 144 bin kişi, tahtın önünde, dört yaratığın ve ihtiyarların önünde yeni bir ezgi söylüyordu. Yeryüzünden satın alınmış olan bu kişilerden başka kimse o ezgiyi öğrenemedi. Kendilerini kadınlarla lekelememiş olanlar bunlardır. Pak kişilerdir. Kuzu nereye giderse ardı sıra giderler. Allah’a ve Kuzu’ya ait olacakların ilk bölümü olmak üzere insanlar arasından satın alınmışlardır. Ağızlarından hiç yalan çıkmamıştır. Kusursuzdurlar.

Bunlar, gökleri ve orada hüküm sürecek olan bu 144 bin kişinin nasıl özelliklere sahip olduğunu anlatan sözler. Onların söylediği, kimsenin öğrenemediği ezgiyi belki Peygamber Davut’un ve Asaf’ın Mezmurlar (Zebur) kitabında yazdıkları sözlere benzetebiliriz. O sözler birer ezgi, ilahi gibiydi; fakat bazen peygamberlik niteliği de taşıyordu, bu yüzden herkes de söyleyemezdi. Yine bu kişiler pak, ruhen temiz; Mesih’i takip eden ve onun özelliklerinden hoşlananlardır. Ayrıca Allah’a ve İsa Mesih’e olan bağlılıkları da dikkat çekiyor. Kadınlarla lekelenmemiş olmak ruhsal saflığı, putperestlikten / ruhsal fuhuştan uzak durmalarını ve Allah’a gösterdikleri itaati, sadakati ve bağlılığı başka hiç kimseye göstermemiş olmalarını vurguluyor. Hiç yalan söylememiş ve kusursuz olmaları ise yeryüzündeki yaşamlarını değil, göklerde sahip oldukları özellikleri gösteriyor.

VAHİY 14:6-7 — Bundan sonra göğün ortasında uçan başka bir melek gördüm. Yeryüzünde yaşayanlara –her ulusa, her oymağa, her dile, her halka– iletmek üzere sonsuza dek kalıcı olan Müjde’yi getiriyordu. Yüksek sesle şöyle diyordu: “Allah’tan korkun! O’nu yüceltin! Çünkü O’nun yargılama saati geldi. Göğü, yeri, denizi, su pınarlarını yaratana tapının!”

Buradaki sözler aslında çok açık ve herkes tarafından anlaşılır. Allah’tan korkmak, O’nu yüceltmek ve her şeyi yaratana tapınmak ise çok az kişinin yaptığı bir şey. Yalnız dikkat çeken söz, ‘Allah’ın yargılama saatinin gelmiş olması’. İnsanların çoğunun ‘ateistim’ ya da ‘hiçbir şeye inanmıyorum’ demesinin en büyük nedeni, ‘Allah varsa bütün bu kötülüklere neden müsaade ediyor?’ demeleridir.

VAHİY 14:8 — Ardından gelen ikinci bir melek, “Yıkıldı! Kendi azgın fuhuş şarabını bütün uluslara içiren büyük Babil yıkıldı!” diyordu.

Babil’i Mukaddes Kitap’ta ilk olarak Nuh tufanından sonra görüyoruz. (Yaratılış/Tekvin 11, belki M.Ö. 2240 yıllarında) Onların hepsi Nuh’un oğullarından türemişti ve ebeveynleri onlara tufanı muhakkak anlatmıştı. Onlardaki ruh da ilginçti. Allah’ın Nuh’a verdiği ‘semereli olun, çoğalın ve yeryüzünü doldurun’ (Tekvin/Yaratılış 9:1) emrine karşı bunlar, ‘Gelin, kendimize bir şehir, başı göklere erişecek bir kule yapalım’ diyorlar. Bunu da bütün yeryüzüne dağılmamak için, nam salmak için yapacaklarmış! Allah’ı yüceltmek akıllarından bile geçmiyor. Tekrar tufan gelirse diye de harç yerine zift kullanmışlar; herhalde su geçirmesin diye. Nuh’tan sonra insanlık o kadar çabuk bozuluyor ki, Tevrat’ta geçen o Allah’tan kopuşu ve putperestliği hayretler içinde okurum. İleride, M.Ö. 7.-6. yüzyılda önümüze çıkan Babil’e sahte/putperest âdetlerin imparatorluğu da denebilir. Cinlere danışmaları, fal bakmaları, kötü ruhların etkisinde olmaktan ve kötülük etmekten zevk almaları, üstelik bütün bunları samimiyetle inanarak yapmaları dikkat çeker. (Hezekiel 21:21, Daniel 3:1-6) Vahiy kitabı yazıldığında Babil, M.Ö. 539 yılında, yani asırlar önce yıkılmış, tarihten silinmişti. Peki, bu özelliklere sahip olan ve bütün ulusları sarhoş eden o Babil kim? Bu, yeryüzündeki bütün kurumsal dinleri ve bunların içinde en güçlü ve tarihte etkili olmuş olan papalığı, yani Vatikan’ı kastediyor. Fuhuşla kastedilen, kendini, kutsal değerleri ve Allah’a olan sadakati ayaklar altında çiğnemek, satmaktır. Papalık ya da İslam’da Osmanlı ile birlikte yıkılan halifelik modeli, çoğu zaman insanları Allah’a ve O’nun hakikatlerine bağlılığa değil de kendi belirledikleri doğrulara – aslında yanlışlara – zorlamak, dayatmaktı. Tarihte ve günümüzde de bitmek tükenmek bilmeyen o savaşlar, katliamlar, haçlı orduları, İncil’i okudular diye insanların diri diri yakılması, Siyonist akımlar, sahte, yalan yanlış öğretiler ve putperest âdetleri Allah’ın emri diye insanlara dayatmaları onların en büyük özellikleridir. Ayet ise bunun yıkımından söz ediyor.

VAHİY 14:9-13 — Onları üçüncü bir melek izledi. Yüksek sesle şöyle diyordu: “Bir kimse canavara ve heykeline taparsa, alnına ya da eline canavarın işaretini koydurursa, Allah’ın gazabının kâsesinde saf olarak hazırlanmış Allah’ın öfkesinin şarabından içecektir. Böylelerine kutsal meleklerin ve Kuzu’nun önünde ateş ve kükürtle işkence edilecek. Çektikleri işkencenin dumanı sonsuzlara dek tütecek. Canavara ve heykeline tapıp onun adının işaretini alanlar gece gündüz rahat yüzü görmeyecekler. Bu da Allah’ın buyruklarını yerine getiren, İsa’ya imanlarını sürdüren kutsalların sabrını gerektirir.” Gökten bir ses işittim. “Yaz! Bundan böyle RAB’be ait olarak ölenlere ne mutlu!” diyordu. Ruh, “Evet” diyor, “Uğraşlarından dinlenecekler. Çünkü yaptıkları onları izleyecek.”

Vahiy 13’te de geçen canavarların dünyaya hâkim güçleri temsil ettiğini biliyoruz. Son günlerde var olan o devletin onuruna yapılan heykele bütün insanları tapınmaya ve onun işaretini/damgasını almaya zorlayacaklar. Bunu yapanlar Allah’ın büyük öfkesine maruz kalacak, gece gündüz rahat yüzü görmeyecekler. Göklerde kral olarak hüküm sürecek olan İsa Mesih’in ve meleklerin cezası da ayrıca korkunç olacaktır. Peygamberlik ise Allah’a sadık kalıp her türlü sıkıntıya, işkenceye, ölüme kadar dayanmış olanların mutluluğunu dile getiriyor.

VAHİY 14:14-20 — Sonra beyaz bir bulut gördüm. Bulutun üzerinde “insanoğluna benzer biri” oturuyordu. Başında altın bir taç, elinde keskin bir orak vardı. Tapınaktan çıkan başka bir melek bulutun üzerinde oturana yüksek sesle bağırdı: “Orağını uzat ve biç! Biçme saati geldi. Çünkü yerin ekini olgunlaşmış bulunuyor.” Bulutun üzerinde oturan, orağını yerin üzerine salladı, yerin ekini biçildi. Gökteki tapınaktan başka bir melek çıktı. Onun da keskin bir orağı vardı. Ateş üzerinde yetkili olan başka bir melek de sunaktan çıkıp geldi. Keskin orağı olana yüksek sesle, “Keskin orağını uzat!” dedi. “Yerin asmasının salkımlarını topla. Çünkü üzümleri olgunlaştı.” Bunun üzerine melek orağını yerin üzerine salladı. Yerin asmasının ürününü toplayıp Tanrı öfkesinin büyük masarasına attı. Kentin dışında çiğnenen masaradan kan aktı. Kan, 1 600 ok atımı kadar yayılıp atların gemlerine dek yükseldi.

İnsanoğlu: İsa Mesih; başındaki taçla onun krallığı vurgulanıyor. Elindeki keskin orakla biçme vakti / ekinlerin olgunlaşması, günahkârların vakitlerinin dolduğunu ve kötülerin yeryüzünden silinip atılacağını; çok kan dökülmesi ise çok büyük / kalabalık bir insan sayısını gösteriyor.

Vahiy 15

VAHİY 15:1 — Gökte büyük ve şaşılası başka bir belirti gördüm: Son yedi belayı taşıyan yedi melekti. Çünkü Allah’ın öfkesi bu belalarla son buluyordu.

Allah’ın öfkesinin yedi belasından söz ediliyor. Bu belaların ayrıntıları da ileride yine önümüze çıkacak.

VAHİY 15:2-8 — Ateşle karışık camdan deniz gibi bir şey gördüm. Canavara, heykeline ve adını simgeleyen sayıya karşı zafer kazananlar, ellerinde Allah’ın verdiği lirlerle cam denizin üzerinde durmuşlardı. Tanrı kulu Musa’nın ve Kuzu’nun ezgisini söylüyorlardı: “Her Şeye Gücü Yeten Rab Allah, senin işlerin büyük ve şaşılası işlerdir. Ey ulusların kralı, senin yolların doğru ve adildir. Ya Rab, senden kim korkmaz, adını kim yüceltmez? Çünkü kutsal olan yalnız sensin. Bütün uluslar gelip sana tapınacaklar. Çünkü adil işlerin açıkça görüldü.” Bundan sonra gökteki tapınağın, yani Tanıklık Çadırı’nın açıldığını gördüm. Yedi belayı taşıyan yedi melek temiz, parlak keten giysiler giymiş, göğüslerine altın kuşaklar sarınmış olarak tapınaktan çıktı. Dört yaratıktan biri yedi meleğe, sonsuzluklar boyunca yaşayan Tanrı’nın öfkesiyle dolu yedi altın tas verdi. Tapınak Allah’ın yüceliğinden ve gücünden ötürü dumanla doldu. Yedi meleğin yedi belası sona erinceye dek kimse tapınağa giremedi.

Burada geçen sözleri, Allah’ın yüceltilmesinde kullanılan kelimeleri ve canları pahasına sadık kalanların sevincini bundan daha iyi anlatamayız. Yalnız sonunda dikkat yedi belaya çekiliyor. Bu belaları 16. bölümde daha ayrıntılı göreceğiz. Yedi bela sona erinceye kadar kimsenin tapınağa girmemesi, bu belaların insanlık üzerindeki etkisinin ne kadar ciddi ve korkunç olacağını şimdiden gösteriyor.

Vahiy 16

VAHİY 16:1-2 — Sonra tapınaktan yükselen gür bir sesin yedi meleğe, “Gidin, Tanrı’nın öfkesiyle dolu yedi tası yeryüzüne boşaltın!” dediğini işittim. Birinci melek gidip tasını yeryüzüne boşalttı. Canavarın işaretini taşıyıp heykeline tapanların üzerinde acı veren iğrenç yaralar oluştu.

Vahiy 13 üzerine yaptığım açıklamayı okuduysanız bilirsiniz: Göklerden gelen ilk bela, canavarın, yani o son hâkim devletin onuruna yapılan heykele tapınanlar ve onun işaretini/damgasını kabul edenlerle ilgili. Acı veren iğrenç yaralar ise kesinlikle sembolik olmayacak. Bunlar, Allah’ın öfkesiyle birlikte gelen acılar.

VAHİY 16:3-7 — İkinci melek tasını denize boşalttı. Deniz ölü kanına benzer kana dönüştü, içindeki bütün canlılar öldü. Üçüncü melek tasını ırmaklara, su pınarlarına boşalttı; bunlar da kana dönüştü. Sulardan sorumlu meleğin şöyle dediğini işittim: “Var olan, var olmuş olan kutsal Tanrı! Bu yargılarında adilsin. Kutsalların ve peygamberlerin kanını döktükleri için, içecek olarak sen de onlara kan verdin. Bunu hak ettiler.” Sunaktan gelen bir sesin, “Evet, Her Şeye Gücü Yeten Rab Tanrı, yargıların doğru ve adildir” dediğini işittim.

Yine bütün bu olayları sembolik olarak yorumlayanlar çoğunlukta. Hâlbuki Musa’nın zamanında Mısır’ın üzerine gelen belaların hiçbiri sembolik değildi ve bu okuduklarımız bize sanki hemen o zamanı anımsattı. (Mısır’dan Çıkış 7:19-21) Zamanımızda ise ‘kutsalların ve peygamberlerin kanını döktükleri için’ bu cezaları hak edecekler.

VAHİY 16:8-9 — Dördüncü melek tasını güneşe boşalttı. Bununla güneşe insanları yakma gücü verildi. İnsanlar korkunç bir ısıyla kavruldular. Tövbe edip bu belalara egemen olan Allah’ı yücelteceklerine, O’nun adına küfrettiler.

Ben bu peygamberlikleri her okuduğumda hayrete düşer, “Nasıl olur da insanlar bu kadar korkunç nankör, hain, azgın olabilirler?” derdim. Allah’ın yargısı karşısında boyun eğip tövbe etmek, O’nun önünde alçalmak yerine isyanı ve küfretmeyi seçiyorlarsa, insanlığın ne hâle geldiğini tahmin etmek zor olmasa gerek. Bu tipleri şimdi de sıkça görüyor ve onlarla birlikte yaşıyoruz. O günlerde güneşin insanlar üzerindeki etkisi de korkunç derecede yakıcı olacak.

VAHİY 16:10-11 — Beşinci melek tasını canavarın tahtına boşalttı. Canavarın egemenliği karanlığa gömüldü. İnsanlar ıstıraptan dillerini ısırdılar. Istırap ve yaralarından ötürü Göklerin Allah’ına küfrettiler. Yaptıklarından tövbe etmediler.

Bu beşinci tasın boşaltıldığı taht, hüküm süren o kralın tahtı olmalı. Bu kral, İsa’nın ağzının soluğuyla öldüreceği, kendini Tanrı ilan eden ve yaptıkları heykele tapmayanları öldürten şahıstır. Eline ya da alnına işaretini almayanlara ne alışveriş ettirdiği ne de bir şey sattırdığı söylenen dönem de onun dönemidir. (Vahiy 13:5-6, 2. Selanikliler 2:4-12) Bu insanlar ıstıraptan dillerini ısırıyor ve yine Allah’a küfrediyorlar. Demek ki inanmadıkları için küfretmiyorlar; varlığına inanmadığı şeye kim küfreder? Belaların kimden geldiğini çok iyi bildikleri kesin. Tövbe ise onların lügatinde olmayan bir kelime.

VAHİY 16:12-14 — Altıncı melek tasını büyük Fırat Irmağı’na boşalttı. Gündoğusundan gelen kralların yolu açılsın diye ırmağın suları kurudu. Bundan sonra ejderhanın ağzından, canavarın ağzından ve sahte peygamberin ağzından kurbağaya benzer üç kötü ruhun çıktığını gördüm. Bunlar doğaüstü belirtiler gerçekleştiren cinlerin ruhlarıdır. Her Şeye Gücü Yeten Tanrı’nın büyük gününde olacak savaş için bütün dünyanın krallarını toplamaya gidiyorlar.

Düşünebiliyor musunuz? Belalar art arda geliyor; Allah’a küfretmeleri, kullarını katletmeleri, peygamberlerin ve kutsalların kanını dökmeleri yetmiyor, bütün güçleriyle birleşip Allah’a karşı savaşa kalkıyorlar. Bu komikliğe gülelim mi, ağlayalım mı? Ejder: Şeytanı temsil ediyor. Canavar: dünya üzerindeki hâkimiyet, güç. Bir de sahte peygamber var. Bunların cinlerin yardımıyla doğaüstü belirtiler de yaptıkları kesin. Öyle yazıyor; tıpkı Musa’nın zamanındaki Firavun’un büyücüleri gibi. Onlar da büyüleriyle sopayı yılana, suyu kana çevirebiliyor, kurbağaları bile çağırabiliyorlardı. (Tevrat – Mısır’dan Çıkış 7. bölüm) Buna bir de günümüz teknolojisini eklersek, onlara inananların adeta büyüleneceğini kestirmek hiç de zor değil. (İncil – 2. Selanikliler 2:9)

VAHİY 16:15-21 — “İşte hırsız gibi geliyorum! Çıplak dolaşmamak ve utanç içinde kalmamak için uyanık durup giysilerini üstünde bulundurana ne mutlu!” Üç kötü ruh, kralları İbranice Armagedon denilen yere topladılar. Yedinci melek tasını havaya boşalttı. Tapınaktaki tahttan yükselen gür bir ses, “Tamam!” dedi. O anda şimşekler çaktı, uğultular, gök gürlemeleri işitildi. Öyle büyük bir deprem oldu ki, yeryüzünde insan oldu olalı bu kadar büyük bir deprem olmamıştı. Büyük kent üçe bölündü. Ulusların kentleri yerle bir oldu. Allah büyük Babil’i anımsadı, ona ateşli gazabının şarabını içeren kâseyi verdi. Bütün adalar ortadan kalktı, dağlar yok oldu. İnsanların üzerine gökten tanesi yaklaşık kırk kilo ağırlığında iri dolu yağdı. Dolu belası öyle korkunçtu ki, insanlar bu yüzden Tanrı’ya küfrettiler.

Hırsız gibi göklerden gelecek olan İsa Mesih’tir. İsa aramızda yaşarken de Allah’ın kullarına daima hazır olmalarını öğütlüyordu. (Matta 24:42-43, 25:13, Markos 13:33-37) O üç kötü ruhun etkisiyle krallar, Armagedon denilen, kesin sonuç verecek savaşın ortasında toplanacaklar. Bu sırada yedinci melek tasını havaya boşaltıyor ve korkunç şimşekler, gök gürlemeleri ve büyük bir deprem oluyor. Bu deprem bana, Allah’ın iki şahidini öldürdükleri ve kabre konmalarına bile müsaade etmedikleri zamanı hatırlatıyor. (Vahiy 11:3-13) Adalar ile kastedilen milletlerdir. Bu belalardan sonra milletler, bayraklar ortadan kalkacak. (Tekvin/Yaratılış 10:5, Tsefanya 2:11) Dağlar ise insanın kendini yükselttiği güç merkezlerini, devletleri simgeliyor. (Luka 3:5, İşaya/Yeşaya 40:4)

Ve gökten 40’ar kilo ağırlığında dolu yağıyor. Bu dolu tanelerinin rastgele bir yerlere düşmesini de beklemeyelim, çünkü Kuran’da onların hedefe nişanlanmış olduğu yazar. (Kuran – Hud 11:82-83, Zâriyât 51:34) İnsanlar hâlâ Allah’a küfrettiklerine göre, demek ki sonları henüz tam gelmemiş. Çünkü sondan önce bütün yeryüzünün üzerine büyük sıkıntı gelecek. O günler kısaltılmamış olsaydı, kimse kurtulamazdı. (Daniel 12:1, Matta 24:21, Luka 21:23) Peygamberlikler, Büyük Sıkıntı’da göklerin yanacağına işaret ediyor. İnsanların kanlarının toz gibi akacağı yazılıdır. (Tsefanya 1:17, Luka 3:16, Matta 3:11, Zekeriya 14:12-15, 2. Petrus 3:6-7 ve 10-12)

İnsanlar üzerine sıkıntı getireceğim ve körler gibi yürüyecekler, çünkü RABBE karşı suç işlediler ve kanları toz gibi ve etleri gübre gibi dökülecek. RABBİN gazap gününde gümüşleri de altınları da onları kurtaramayacak; ancak onun kıskançlık ateşi bütün memleketi yiyip bitirecek; çünkü memlekette oturanların hepsini sona, hem de korkunç bir sona erdirecek. (Tsefanya/Sefanya 1:17-18)

Vahiy 17

VAHİY 17:1-6 — Yedi tası alan yedi melekten biri gelip benimle konuştu: “Gel!” dedi. “Sana engin suların kenarında oturan büyük fahişenin çarptırılacağı cezayı göstereyim. Dünya kralları onunla fuhuş yaptılar. Yeryüzünde yaşayanlar onun fuhşunun şarabıyla sarhoş oldular.” Bundan sonra melek beni Ruh’un yönetiminde çöle götürdü. Orada yedi başlı, on boynuzlu, üzeri küfür niteliğinde adlarla kaplı kırmızı bir canavarın üstüne oturmuş bir kadın gördüm. Kadın, mor ve kırmızı giysilere bürünmüş, altınlar, değerli taşlar, incilerle süslenmişti. Elinde iğrenç şeylerle, fuhşunun çirkeflikleriyle dolu altın bir kâse vardı. Alnına şu gizemli ad yazılmıştı: BÜYÜK BABİL, DÜNYA FAHİŞELERİNİN VE İĞRENÇLİKLERİNİN ANASI. Kadının, kutsalların ve İsa’ya tanıklık etmiş olanların kanıyla sarhoş olduğunu gördüm. Onu görünce büyük bir şaşkınlığa düştüm.

Vahiy 14:8’de Babil’in yıkılışı anlatılırken onu kurumsal dinlerle, Vatikan’la, papalıkla ilişkilendirip yorumlamıştık. Vahiy kitabının en büyük özelliği, aynı olayları farklı açılardan anlatmasıdır. Fakat bunu anlaşılmaz biçimde değil, olaylar arasında bağlantı kurulabilecek şekilde yapar. Mesela tam da burada gördüğümüz Babil’i ‘DÜNYA FAHİŞELERİNİN VE İĞRENÇLİKLERİNİN ANASI’ olarak karşımıza çıkarır. Yedi başlı, on boynuzlu canavarın kimliğini Vahiy 13’te açıklamıştık. 7 başı, geçmişte ve gelecekte yeryüzündeki dünyaya hâkim güçler; 10 boynuzu ise son günlerde dünya üzerinde güç sahibi olacak devletler ve liderler olarak yorumlamıştık. Peki, onların üzerine binmiş olan kadına sadece Vatikan/Papalık demek de tam tutmuyor. Çünkü geçmişteki güçlerde, yani Mısır, Asur, Babil, Med-Pers, Yunan ve Roma’ya kadar, Hıristiyanlığın papalığı yoktu. Kurumsallaşma, papalık falan 4. yüzyılın başlarında gerçekleşiyor. Evet, papalık yoktu, Hıristiyanlar yoktu; ama yanlış, sapık, Allah’tan uzak dinler her zaman vardı. Vahiy kitabında geçen bu Fahişe aslında yanlış, kötü, iğrenç, katliamcı, putperest, şeytani inançların tümünün sembolüdür. Hz. İbrahim’e kadar geriye gidecek olursak (M.Ö. 2000), putların/heykellerin elini ayağını kesti diye adamı öldürmeye kalkıyorlar. Kuran’da geçen bu olay, “onu ateşte yakmak istemişler” diye anlatılır. (Enbiya 21:51-71) Benzer bir olayı İsrail’de Gideon da yaşıyor. (Hakimler 6. bölüm) Kısacası insanlık sapıtmaya, saptırılmaya çok meyilliydi ve bunu da hep din, inanç, kutsallık adı altında yapıyordu. Etiketleri değişse de yönetici, hâkim güçlerle birlikte bütün insanlık üzerinde korkunç derecede etkili oldular ve oluyorlar. Yine de bu Fahişe’nin kutsalların ve İsa’ya tanıklık etmiş olanların kanıyla sarhoş olduğu yazıyor. Katolik âleminin papalığı, gelmiş geçmiş dinlere kıyasla varlığını en uzun sürdürmüş ve bütün dünyada etkisi en fazla olan dinî kurumdur. 184 devletle diplomatik ilişkisi vardır; 1,42 milyar Katoliğin ve yaklaşık 2,4 milyarlık Hıristiyan âleminin kutsalıdır. İtalya’da, Roma’da bulunan ve 800 kişilik nüfusu olan Vatikan şehri, aynı zamanda devlet statüsüne de sahiptir. Zamanımızda dünyadaki ülkelerin yüzde 80’i laik devlet olsa da bu durum 18. ve 19. yüzyıllarda yaygınlaşmıştır. Bu da laikliğin, onun geçmişte binlerce yıl boyunca insanlar üzerindeki etkisini yok ettiği anlamına gelmez. Suçları ise Allah’ın önünde çok büyüktür. Neredeyse her devirde Allah’a, yaratıcıya gerçek anlamda bağlılık göstermiş kişilere bu kadın rolündeki fahişe daima işkence etmiş ya da onları katletmiştir.

VAHİY 17:7-14 — Melek bana, “Neden şaştın?” diye sordu. “Kadının ve onu taşıyan yedi başlı, on boynuzlu canavarın sırrını ben sana açıklayayım. Gördüğün canavar bir zamanlar vardı, ama şimdi yok. Biraz sonra dipsiz derinliklerden çıkacak ve yıkıma gidecek. Yeryüzünde yaşayan ve dünya kurulalı beri adları yaşam kitabına yazılmamış olanlar canavarı görünce şaşacaklar. Çünkü o bir zamanlar vardı, şimdi yok, ama yine gelecek. “Bunu anlamak için bilgelik gerek. Yedi baş, kadının üzerinde oturduğu yedi tepedir; aynı zamanda yedi kraldır. Bunların beşi düştü, biri duruyor, ötekiyse henüz gelmedi. Gelince kısa süre kalması gerek. Yaşamış, ama şimdi yok olan canavarın kendisi sekizinci kraldır. O da yedilerden biridir ve yıkıma gitmektedir. Gördüğün on boynuz henüz egemenlik sürmemiş on kraldır; canavarla birlikte bir saat egemenlik sürmek üzere yetki alacaklar. Düşünce birliği içinde olan bu krallar güçlerini ve yetkilerini canavara verecekler. Kuzu’ya karşı savaşacaklar, ama Kuzu onları yenecek. Çünkü Kuzu, rablerin Rabbi, kralların Kralı’dır. O’nunla birlikte olanlar, çağrılmış, seçilmiş ve O’na sadık kalmış olanlardır.”

7 başlı, 10 boynuzlu canavarın anlamını artık biliyoruz. Yalnız biri için ilginç bir ifade kullanılıyor: ‘Bir zamanlar vardı, ama şimdi yok, ama yine gelecek.’ Yuhanna bu vahyi M.S. 95 yıllarında Patmos adasında sürgündeyken alıyor. 70 yılında Romalılar Kudüs’ü kuşatıp yıkıyor. Artık İsrail diye bir yer kalmıyor. Bu İsrail ise 1948’de yeniden ortaya çıkıyor. O kadar güçleniyor ki, yaptıklarına neredeyse bütün devletlerin karşı çıkması onu etkilemiyor. Bunları da elbette kendi gücüyle yapmıyor; başta ABD olmak üzere, arkasında birçok müttefiki olan güçlü devletler var.

9. ayette 7 başın 7 kral olduğu, 5’inin düştüğü, birinin durduğu, ötekinin ise henüz gelmediği söyleniyor. Bununla kastedilenler şunlardır: Düşen 5 krallık: Mısır, Asur, Babil, Med-Pers ve Yunan. Duran biri: Roma İmparatorluğu. Gelecek olan ise Anglo-Amerika denilen İngiltere-ABD birliği. Bir zamanlar var olup şimdi olmayan, yaşamış ama şimdi olmayan canavar ise İsrail’dir ve ondan çıkacak kral sekizinci kraldır. O da yedilerden biridir. Egemenliği de çok kısa sürecektir. 10 boynuzun 10 kral olduğunu melek zaten açıklıyor. Düşünce birliği içinde olan bu krallar yetkilerini o sekizinci denilen krala verecekler. Bence o kral ya İsrail’den ya da yine onların müttefiki ABD’den çıkacak. Kuzu, İsa Mesih’i ve onun krallığını simgeliyor. Bu boynuzlar ve özellikle o sekizinci kral Mesih’e karşı savaşacaklar, ama elbette yenilecekler.

Bu tek bir yönetimde toplanma fikri benim burada yazmamla ortaya çıkmadı. Bu planı asırlardır yapıyorlar ve kendi kitaplarında yazıyor. Peygamberliğe göre onlar bu planı başaracaklar. Aşağıya, internette İsrail Şahak’a atfedilerek dolaşan bir metni koyacağım. Yalnız yazar bunları kendi istiyor anlamında anlamayalım. Hahamların vaazlarından, başka kitaplardan ve kaynaklardan kitabına koyduğu söyleniyor. Ben bu kitabı da yazarı da tanımam, ancak bir pasaj koyacağım. Yaşadıklarımdan, geçmişten tarihe bakıldığında, birebir tutuyor diyorum.

Gojim (Yahudi olmayan – bizdeki Gavur anlamında), Yahudilerden ruhen daha aşağıdadır ve milletlerini gerektiği gibi yönetemezler. Onların ve bizim iyiliğimiz için onların hükümetlerini ortadan kaldırmalı ve onları tek bir hükümetle değiştirmeliyiz. Uzun zaman alacak ve çok kan dökülecek ama bu iyi bir amaç için. Aşağıdakileri yapmamız gerekiyor:

- Temsilcilerimizi ve yardımcılarımızı her bir yere yerleştirin.

- Medyanın kontrolünü elinize alın ve planlarımız için propaganda olarak kullanın.

- Farklı ırklar, sınıflar ve dinler arasındaki savaşı başlatın.

- Davamızı ilerletmek için rüşvet, tehdit ve şantaj kullanın.

- Potansiyel kamu yetkililerini çekmek için Mason locaları kullanın.

- Başarılı insanların egolarına hitap edin.

- Şantaj yoluyla kontrol edilebilecek kamu liderleri atayın.

- Krallığı önce sosyalizm, sonra komünizm, sonra despotizm ile değiştirin.

- Bizim tarafımızdan şiddet kullanma hakkı dışında tüm hak ve özgürlükleri kaldırın.

- Gerektiğinde bazen Yahudiler de dahil olmak üzere insanları kurban edin.

- Dini ortadan kaldırın, yerine bilim ve materyalizm koyun.

- Aldatmacayı yaymak ve zekayı yok etmek için eğitim sistemini kontrol edin.

- Tarihi lehimize olacak şekilde yeniden yazın.

- Eğlenceli dikkat dağıtıcı şeyler yaratın.

- Zihinleri pislik ve sapıklıkla bozun.

- İnsanları birbirlerini gözetlemeye, ele vermeye teşvik edin.

- Toplumları yoksulluk ve sürekli emek içinde tutun.

- Bütün zenginliklere, mülklere ve (özellikle) altına sahip olun.

- Piyasaları manipüle etmek, depresyona neden olmak vb. için altın kullanın.

- Kademeli servet vergileri getirin.

- Sağlam yatırımları spekülasyonla (ne olacağı belirsiz) değiştirin.

- Devletlere uzun vadeli faiz getiren krediler verin.

- Hükümetlere ve diğer herkese kötü tavsiyeler verin.

- Sonunda, gojimler (gavurlar) hükümetlerine çok kızacak çünkü ortaya çıkan karışıklık için onları suçlayacağız ve yönetimi devralmamıza izin vermekten mutlu olacaklar.

- Sonra Davut’un soyundan birini dünyanın kralı atayacağız ve Yahudi olmayanların geri kalanı eğilip onu övecek. Herkes onun şanlı yönetimi altında barış ve itaat içinde yaşayacaktır.

Yahudilik planı, ülkesi olmayan, sadece tek sınırı olan, Yahudileri Yahudi olmayanlardan ayıran dünya için bir plandır. Yahudiliğin planı, “Tanrı’nın seçilmiş halkının” kimsenin çalışmak zorunda olmadığı bir cennette yaşadığı ve Yahudi olmayanların amansız bir şekilde daha aşağı bir dünyaya, yani yeryüzünde cehenneme hapsolduğu iki katmanlı bir dünyadır (Komünist şablon). Yahudiler için biz insanlar onların köleleri olarak, ancak sığırlar gibi yaşayarak varlığımızı sürdüreceğiz.

Yahudilerin bu iki katmanlı dünyayı yaratma planı, Yahudilikteki “en kutsal” (tabii ki saf kötülük) kitaplarından biri olan Zohar’da detaylandırılmıştır. Bu plan, İsrail Şahak’ın “Yahudi Tarihi, Yahudi Dini” (Jewish History, Jewish Religion) adlı kitabında dünyaya teşhir edilmektedir.

Yukarıdaki liste, 1903’te Rusya’da yayımlanan “Siyon Bilgelerinin Protokolleri”nin bir özetidir; bu metnin önemli bir kısmının Maurice Joly’nin 1864 tarihli bir hicvinden kopyalandığı 1921’de ortaya konmuştur. Liste İsrail Şahak’ın kitabında yer almaz.

Vahiy’de defalarca geçen 10 boynuzun, yani 10 dünya gücünün, yetkilerini o tek krala vereceklerine dair peygamberlik, bu metinde anlatılan plana bakılınca çok gerçekçi. Dünyanın hangi ülkesinde yaşıyor olursanız olun, yukarıda yazılan şeyler için ‘ben görmedim, yaşamadım’ diyebilir misiniz? Bununla da kimse benim kasten İsrail’i ve Yahudi halkını kötülediğimi sanmasın. İsa Mesih, peygamberlerin büyük çoğunluğu ve resuller İsrail’den çıkmıştır. Vahiy kitabını yazan elçi Yuhanna da Yahudidir. İsrail, yani İshak’ın oğlu Yakup’a Allah’ın verdiği isimdir. (Tekvin/Yaratılış 32:28) Allah’ın İbrahim’e verdiği söz, İsrail ile yaptığı anlaşmadır. (Tekvin/Yaratılış 17:2, 7) Şeytan da bunları bildiği için Allah’a karşı ‘Bak, senin seçtiğin kavim/millet neler yapıyor!’ gayretinde. Yoksa insanlık, maalesef, hangi ırktan, milletten, toplumdan, aileden gelirse gelsin, kötülüğe çok kolay meylediyor. Lütfen İncil’in Romalılar kitabının 11. bölümünü okuyun.

VAHİY 17:15-18 — Bundan sonra melek bana, “Şu gördüğün sular –fahişenin kenarında oturduğu sular– halklar, toplumlar, uluslar ve dillerdir” dedi. “Gördüğün canavarla on boynuz fahişeden nefret edecek, onu perişan edip çıplak bırakacaklar. Etini yiyip kendisini ateşte yakacaklar. Çünkü Allah, amacını gerçekleştirme isteğini onların yüreğine koymuştur. Öyle ki, Allah’ın sözleri yerine gelinceye dek krallıklarını canavara devretmekte sözbirliği edecekler. Gördüğün kadın dünya kralları üzerinde egemenlik süren büyük kenttir.”

Bundan sonra meleğin açıklamasını sahip olduğumuz bilgilerle birleştirince geriye çok az sır kalıyor. O da kadının, dünya krallıkları üzerinde egemenlik süren bir kent olması. Vatikan’ı biraz önce anlatmıştık. Aynı zamanda devlet olan bu kentin nüfusu 800. Nüfusu ne kadar az olsa da kolları dünyayı sarmış bir ahtapot gibidir. Dünyadaki en geniş dinî etki ağlarından birine sahiptir. Bu 10 kral ondan nefret edip bütün foyasını da ortaya çıkaracak ve onu yok edecekler. Melek, bunu da onların yüreklerine koyanın bizzat Allah olduğunu söylüyor. Vatikan ve papalık yıkılınca diğer din ve mezheplerin duracağını da beklemeyelim. İster bazı fanatik dinciler olsun, ister Allah’ın gerçek kulları, direniş göstereceklerdir; ama onların yenileceğini de gelecek konularda göreceğiz.

Vahiy 18

VAHİY 18:1-8 — Bundan sonra büyük yetkiye sahip başka bir meleğin gökten indiğini gördüm. Yeryüzü onun görkemiyle aydınlandı. Melek gür bir sesle bağırdı: “Yıkıldı! Büyük Babil yıkıldı! Cinlerin barınağı, her kötü ruhun uğrağı, her murdar ve iğrenç kuşun sığınağı oldu. Çünkü bütün uluslar azgın fuhşunun şarabından içtiler. Dünya kralları da onunla fuhuş yaptılar. Dünya tüccarları onun aşırı sefahatiyle zenginleştiler.” Gökten başka bir ses işittim: “Ey halkım!” diyordu. “Onun günahlarına ortak olmamak, uğradığı belalara uğramamak için çık oradan! Çünkü üst üste yığılan günahları göğe erişti ve Tanrı onun suçlarını anımsadı. Babil nasıl davrandıysa, karşılığını ona aynen verin, yaptıklarının iki katını ödeyin. Hazırladığı kâsedeki içkinin iki katını hazırlayıp ona içirin. Kendini yücelttiği, sefahate verdiği oranda ıstırap ve keder verin ona. Çünkü içinden diyor ki, ‘Tahtında oturan bir kraliçeyim, dul değilim. Asla yas tutmayacağım!’ Bu nedenle başına gelecek belalar –ölüm, yas ve kıtlık– bir gün içinde gelecek. Ateş onu yiyip bitirecek. Çünkü onu yargılayan Rab Tanrı güçlüdür.

Yıkılıp yok edilecek olan papalıkla birlikte Hıristiyanlığın geri kalanı da çökecektir. Çünkü ‘Hıristiyanım’ diyen herkes papalığa bağlı değildir, ama aynı kitaba, aynı İsa Mesih’e, aynı Allah’a inanırlar. Ortodokslar, Protestanlar, Lutherciler, Reformcular, Baptistler, Metodistler, Pentekostallar, Yehova Şahitleri gibi birçok kola ayrılırlar. Bölünme açısından İslam âlemi de pek farklı değildir. 4 büyük mezhebin içinde de yüzlerce kola ayrılmışlardır. Onlar da aynı Kuran’a, aynı peygambere, bir Allah’a inandıkları hâlde bölünmüşlerdir. İster Kitap ehlinden, yani Allah’ın kitaplarına inandığını söyleyenlerden olsunlar, ister o kitaplara ve bir Allah’a inanmayanlardan, hepsi Allah’tan kopmuş, doğru yoldan sapmıştır. Allah’ın kulları ise tek tek şahıslar olarak dünyanın her yerine dağılmıştır. Gökten gelen ses ise ‘Ey halkım! Onun günahlarına ortak olmamak, uğradığı belalara uğramamak için oradan çıkın’ diyor. Böyle insanlar genellikle dinsiz, inatçı, kafasına göre takılan, kibirli kişiler olarak görüldü. Hâlbuki onlar Allah’ın sözlerini araştırıyor ve içinde bulundukları o birliğin altında işlerin hiç de öyle Allah’ın istek ve arzularına göre yürümediğini görüyorlardı. İçlerinden çıkanların da kötü bir vicdanla ‘Acaba yanlış mı yapıyorum?’ duygusuna kapıldıkları az olmuyordu. Vahiy’de geçen bu sözler, Allah’ın kulları için büyük bir teselli kaynağıdır.

Kendini kraliçe olarak gören, hiç terk edilmemiş olduğuna ve hiçbir zaman yas tutmayacağına inananın da sonunun bir anda geleceği yazıyor. O 10 krallık papalığı yakıp yıkıp yok ettiğinde, diğer dinleri, mezhepleri, tarikatları herhâlde koruyacak değiller. Hepsini aynı kaba koyacaklar. İnsanları kendi diktikleri heykele tapmaya zorlayacaklardır. Vahiy 13 hakkında yazdığım bu açıklamayı da okuyabilirsiniz.

VAHİY 18:9-19 — “Kendisiyle fuhuş yapan ve sefahatte yaşayan dünya kralları onu yakan ateşin dumanını görünce onun için ağlayıp dövünecekler. Çektiği ıstıraptan dehşete düşecek, uzakta durup, ‘Vay başına koca kent, vay başına güçlü kent Babil! Bir saat içinde cezanı buldun’ diyecekler. Dünya tüccarları onun için ağlayıp yas tutuyor. Çünkü mallarını satın alacak kimse yok artık. Altını, gümüşü, değerli taşları, incileri, ince keteni, ipeği, mor ve kırmızı kumaşları, her çeşit kokulu ağacı, fildişinden yapılmış her çeşit eşyayı, en pahalı ağaçlardan, tunç, demir ve mermerden yapılmış her çeşit malı, tarçın ve kakule, buhur, güzel kokulu yağ, günnük, şarap, zeytinyağı, ince un ve buğdayı, sığırları, koyunları, atları, arabaları ve köleleri, insanların canını satın alacak kimse yok artık. Diyecekler ki, ‘Canının çektiği meyveler elinden gitti, bütün değerli ve göz alıcı malların yok oldu. İnsanlar bunları bir daha göremeyecek.’ Babil’de bu malları satarak zenginleşen tüccarlar, kentin çektiği ıstıraptan dehşete düşecekler. Uzakta durup ağlayacak, yas tutacaklar. ‘Vay başına, vay!’ diyecekler. ‘İnce keten, mor ve kırmızı kumaş kuşanmış, altın, değerli taş ve incilerle süslenmiş koca kent! Onca büyük zenginlik bir saat içinde yok oldu.’ Gemi kaptanları, yolcular, tayfalar, denizde çalışanların hepsi, onu yakan ateşin dumanını görünce uzakta durup, ‘Koca kent gibisi var mı?’ diye feryat ettiler. Başlarına toprak döktüler, yas tutup ağlayarak feryat ettiler: ‘Vay başına koca kent, vay! Denizde gemileri olanların hepsi onun sayesinde, onun değerli mallarıyla zengin olmuşlardı. Kent bir saat içinde viraneye döndü.’

Düşünsenize, 2,5 milyara yakın Hıristiyan âlemi bir anda çöküyor, onların kurumsal dinleri yok ediliyor. 184 ülkeyle diplomatik ilişkileri, o ülkelerde aktif çalışanları, misyonerleri, yapıları ve üniversite, hastane, yardım kurumu, kilise, katedral, manastır, okul, misyon merkezi gibi birçok kuruluşları vardır; dünyanın en büyük gayrimenkul sahiplerinden biridirler. Bunlarla iş yapanların – kralların, tüccarların, nakliyedeki gemi kaptanlarına kadar hepsinin – şaşkınlığını ve üzüntüsünü anlamak zor olmasa gerek.

Melek onları ‘kendisiyle fuhuş yapan krallar’ olarak nitelendiriyor. Bu krallar, ‘Vay başına koca kent! Bir saat içinde cezanı buldun’ demekle, onlarla birlikte işledikleri suçların bilincinde olduklarını da itiraf ediyorlar.

Diğer bütün ayrıntıları anlatmak için yorum yapmaya gerek yok sanırım, çünkü hepsi harfiyen anlaşılır şekilde yazılmış.

VAHİY 18:20-24 — Ey gök, kutsallar, elçiler, peygamberler! Onun başına gelenlere sevinin! Çünkü Allah onu yargılayıp hakkınızı aldı.” Sonra güçlü bir melek değirmen taşına benzer büyük bir taşı kaldırıp denize atarak şöyle dedi: “Koca kent Babil de işte böyle şiddetle atılacak ve bir daha görülmeyecek. Artık sende lir çalanların, ezgi okuyanların, kaval ve borazan çalanların sesi hiç işitilmeyecek. Artık sende hiçbir el sanatının ustası bulunmayacak. Sende artık değirmen sesi duyulmayacak. Artık sende hiç kandil ışığı parlamayacak. Sende artık gelin güvey sesi duyulmayacak. Senin tüccarların dünyanın büyükleriydi. Bütün uluslar senin büyücülüğünle yoldan sapmıştı. Peygamberlerin, kutsalların ve yeryüzünde boğazlanan herkesin kanı sende bulundu.”

Haçlı seferleri, saçma sapan nedenler ve basit çıkarlar uğruna milyonlarca insanın ölümü, sefaleti, acıları, hastalıkları, açlığı, işkenceler, yokluklar, İncil’i kendi dilinde okudu diye insanların diri diri yakılması… Bütün bunlarla, hakikatlerden nefret edip her türlü yalanı sevmekle ve sayılamayacak kadar kötülükle hesabı kabarık olanın başına gelenler için melek, ‘Sevinin, çünkü Allah onu yargılayıp hakkınızı aldı’ diyor. Çünkü ben inanıyorum ki, Vatikan’ın/Papalığın, Hıristiyanlığın ve bütün dinlerin düşüşünü başlangıçta insanların çoğu şeytanın işi olarak görecektir. Hatta içlerinden ‘ne olursa olsun sonuna kadar sadık kalacağım’ bağlılığıyla boyun bükmüş, susmuş, sabretmiş, tahammül göstermiş olan bazıları da belki şüpheye düşecektir. Melek ise ‘Sevinsinler’ diyor.

Vahiy 19

VAHİY 19:1-5 — Bundan sonra gökte büyük bir kalabalığın sesini andıran yüksek bir ses işittim. “Haleluya!” diyorlardı. “Kurtarış, yücelik ve güç Allah’ımıza özgüdür. Çünkü O’nun yargıları doğru ve adildir. Yeryüzünü fuhşuyla yozlaştıran büyük fahişeyi yargılayıp kendi kullarının kanının öcünü aldı.” İkinci kez, “Haleluya! Onun dumanı sonsuzlara dek tütecek” dediler. Yirmi dört ihtiyarla dört yaratık yere kapanıp, “Âmin! Haleluya!” diyerek tahtta oturan Tanrı’ya tapındılar. Sonra tahttan bir ses yükseldi: “Ey Tanrımız’ın bütün kulları! Küçük büyük, O’ndan korkan hepiniz, O’nu övün!”

Haleluya, İbranice kökenli bir sözcüktür. Allah, kulu Musa’ya ‘YHVH’ diye yazılan özel bir ismi olduğunu söyler (Yahve veya Yehova diye okunması için araya sesli harfler konur, çünkü İbranicede sesli harf yoktu). (Çıkış 3:15) Bu ismin kısaltılmış şekli ‘Yah’ diye geçer. Haleluya kelimelerin birleşmesinden oluşur ve ‘Yah’a hamdedin, övgüler sunun’ anlamına gelir.

Göklerde bu hamt sesinin yükselmesini, meleklerin bu kadar sevinmesini belki pek anlayamayız. Biz çoğunlukla binlerce yıla ancak tarihteki satırlar üzerinden bakabiliyoruz. Kaldı ki o yazılanların da çoğu yalan, yanlış, bozuk, çarpıtılmış ve korkunç derecede eksiktir. Haksızlıkları bizzat yaşadığımızda, bize kötülük yapıldığında, sevdiklerimiz gözler önünde yakıldığında, toplumdan dışlandığımızda ve daha birçok işkenceye, yaptırıma maruz kaldığımızda bunları yaşarız. Allah’a feryat ederiz; gece gündüz hakkımızı almasını, bizim için öç almasını dileriz. Allah ise genellikle sabırlıdır, tahammül eder. Çoğumuz O’nun bu lütfunu, sabrını bazen kötü gözle görür, O’na karşı ölüm derecesinde öfkeleniriz. (Yunus 4:2-4) Buna gökteki melekler de dâhil. Birçok meleğin cin olmasının, Allah’ı ve görev yerlerini bırakmasının nedenlerinden biri de belki budur. Allah kötülüğe neden bu kadar müsaade ediyordur? (Yahuda 1:6) Bu sevinen melekler başlangıçtan, Adem’in yaratılışından sonuna kadar her şeyi gördüler, işittiler; kısacası yaşadılar. Yazılan bütün o haksızlıklara şahit oldular ve muhakkak çok da öfkelendiler. Ve şimdi binlerce yıllık birikmiş öç alma vaktini gördüklerinde, yaşadıklarında sevinmeleri ne kadar doğal, değil mi? Belki de Allah’ın adaletinden içlerinde gizlice duydukları şüphenin ne kadar yersiz olduğunu görmenin de sevinciyle Allah’ı nasıl da coşkuyla övüyorlar.

Filmlerde görürüz: sürekli kötülük yapan ama işleri iyi gidenleri. İçten içe hep öfke duyarız. Sonra o kötülüğe son veren kahraman çıkar ortaya. Nasıl da sevinç duyarız! Kaldı ki sonuçta bir filmdir, çoğunlukla aslı astarı yoktur. Bu kadar basit şeylerde duyduğumuz sevinci şimdi göklerdeki o meleklerin sevinciyle kıyaslayalım; belki anlarız. Biz Allah’tan severek korkup O’na şükrederek, O’nu ne zaman böyle yücelttik?

VAHİY 19:6-10 — Ardından büyük bir kalabalığın, gürül gürül akan suların, güçlü gök gürlemelerinin sesine benzer sesler işittim. “Haleluya!” diyorlardı. “Çünkü Her Şeye Gücü Yeten Rab Tanrımız egemenlik sürüyor. Sevinelim, coşalım! O’nu yüceltelim! Çünkü Kuzu’nun düğünü başlıyor, gelini hazırlandı. Giymesi için ona temiz ve parlak ince keten giysiler verildi.” İnce keten kutsalların adil işlerini simgeler. Sonra melek bana, “Yaz!” dedi. “Ne mutlu Kuzu’nun düğün şölenine çağrılmış olanlara!” Ardından ekledi: “Bunlar gerçek sözlerdir, Allah’ın sözleridir.” Ona tapınmak üzere ayaklarına kapandım. Ama o, “Sakın yapma!” dedi. “Ben de senin ve İsa’ya tanıklığını sürdüren kardeşlerin gibi bir Tanrı kuluyum. Tanrı’ya tap! Çünkü İsa’ya tanıklık, peygamberlik ruhunun özüdür.”

Hıristiyanların örnek bir duası vardır. Bu duayı İsa Mesih öğretmiştir. Neredeyse her Hıristiyan bunu çocuklarına ezberletir. Ezbere söyledikleri bu duanın anlamına ise çok azı vâkıftır. Orada şöyle denir:

Ey göklerde olan Babamız, ismin mukaddes olsun; krallığın gelsin, gökte olduğu gibi yerde de senin iraden olsun… diye devam eder. (Matta 6:9-10) Bu sözlerde gözden kaçırılan bir gerçek vardır: ‘Gökte olduğu gibi yerde de senin iraden olsun.’ Sadece bu dua bile bir gerçeği vurguluyor: yeryüzünde Allah’ın iradesinin olmadığını. Göklerde oluyor ama yeryüzünde değil; yoksa İsa böyle dua etmeyi öğretmezdi. Bu duayı ezbere bildikleri hâlde o insanlar Allah’tan anında adalet, merhamet ve her kötülüğe son vermesini beklerler. Şimdi göklerdeki Haleluya sevinç sesinin neden gürlediğini anlıyor muyuz? “Çünkü Her Şeye Gücü Yeten Rab Allah’ımız egemenlik sürüyor. Sevinelim, coşalım!” diyor melekler. Allah’ın yerde, gökte ve her yerde egemenlik sürmesi gayet doğaldır ve öyle olmalıdır diyoruz, biz iman edenler. Fakat yeryüzünde insanın yaratılışıyla göklerde ilk sorun ve isyan başladı. Bir melek isyan edip Allah’a başkaldırıyor. İblis kelimesinin anlamı da zaten bu. Ortaya bir dava atıyor: ‘Bana ölülerin dirileceği (Kıyamet) güne kadar süre ver, insanların ne kadar kötü olduğunu sana göstereceğim’ diyor. Allah da ona süre veriyor. (Eyub 1:9-11, Araf 7:11-18, Sâd 38:71-85, İsrâ 17:61-64, Hicr 15:28-40)

Vahiy kitabında bu sürenin dolduğuna işaret eden olaylar başlıyor. Düğün, gelin-güvey benzetmesi kullanılıyor. Kuzu, yani damat/güvey, İsa Mesih’in göklerdeki krallığı; gelin ise göklerdeki yeni Yeruşalim ve ona ait olan, onunla birlikte hüküm sürsün diye yeryüzünden seçilen 144 binler. (Vahiy 21:2, 9) Geline, yani seçilmiş olanlara giydirilen parlak keten elbise, paklık, kutsalların adil, doğru işleridir. Kuzu’nun düğün şölenine çağrılmış olanlara da ne mutlu deniyor. Maalesef o düğüne de herkes gitmek istemeyecek. (Luka 14:15-24) Bu sözleri işiten Yuhanna meleğin önünde secde etmek ister; melek ise “Sakın yapma! Ben de senin ve İsa’ya tanıklığını sürdüren kardeşlerin gibi bir Allah kuluyum. Allah’a tap!” diyerek buna engel olur. İnciller böyle yazdığı hâlde Hıristiyan âlemi ya İsa’ya Allah diye tapar ya da Ortodoks dininde özel günler düzenleyip Mikail’i ve Cebrail’i yüceltir. (Koloseliler 2:18)

Şimdilik Vahiy kitabının bu bölümünü burada bitireceğim, çünkü yeni bir konu başlıyor. Görüldüğü üzere, Vahiy kitabında semboller olsa da anlatılanlar harfî anlamdadır. Çok kısa bir zaman içinde yerine gelecek olan bu olaylarda Allah’a sadık kalıp ölüme kadar boyun eğmemek için bize cesaret, kuvvet, sevgi, bağlılık, doğruluk ve dayanma gücü versin diye dua edelim. Hepimiz imtihan olacağız; bunu kötü gözle görmeyelim, tam tersine sevinelim. (Matta 5:11-12, Luka 6:22-23, Matta 10:39, Markos 13:5-27)

Sonuç

Vahiy kitabı birçok kişiye korkutucu, karmaşık ve anlaşılması zor gelebilir. Oysa kitabın temel mesajı korku değil, ümittir. Allah’ın kullarına verdiği güvence şudur: Kötülük sonsuza kadar sürmeyecek, adaletsizlik sonsuza kadar hüküm sürmeyecek ve Allah’ın amacı başarısızlığa uğramayacaktır.

Şeytanın isyanı, insanların günahları, savaşlar, zulümler ve yeryüzünü dolduran bütün kötülükler, Allah’ın başlangıçta insan için belirlediği amacı ortadan kaldıramamıştır. Tam tersine, Vahiy kitabı Allah’ın her şeyi sonunda kendi doğruluğu ve adaletiyle yerine getireceğini göstermektedir.

Bu nedenle Vahiy’i okurken yalnızca gelecekte olacak olaylara odaklanmamalıyız. Asıl soru şudur:

O gün geldiğinde biz kimin tarafında olacağız?

Kutsal Kitap boyunca Allah’ın kullarından beklediği şey değişmemiştir: İman, sadakat, doğruluk, sevgi ve dayanıklılık.

Bugün dünyayı yöneten güçler, öğretiler ve fikirler ne kadar etkili görünürse görünsün, Allah’ın sözü son sözü söyleyecektir. İnsanların övgüsü geçicidir, devletler geçicidir, servet geçicidir, fakat Allah’ın Egemenliği sonsuzdur.

Bu nedenle Vahiy kitabını okuyan herkes kendisine şu soruyu sormalıdır:

Allah’ın isteklerini gerçekten hayatımın merkezine koyuyor muyum?

Çünkü kurtuluş sırf bilgi sahibi olmakla değil, Allah’a sadık kalmakla ilgilidir.

Rabbimiz bize sonuna kadar dayanma gücü versin. Hakikati sevip ona bağlı kalmayı, korku karşısında cesur olmayı, baskı karşısında doğruluktan ayrılmamayı ve her durumda Allah’ın Egemenliğini ilk sıraya koymayı öğretsin.

İsa Mesih’in de dediği gibi:

“Ancak sona kadar dayanan, kurtulacak odur.” (Matta 24:13)

Bu nedenle yaklaşan olaylardan korkmak yerine, Allah’a daha çok yaklaşalım. Çünkü Vahiy kitabının sonunda kazanan canavar, Babil veya dünya krallıkları değil, Allah’a sadık kalanlardır.

Vahiy kitabı korkunun değil, sadık kalanların zaferinin kitabıdır. Allah’ın Egemenliği gelecektir ve O’nun iradesi gökte olduğu gibi yeryüzünde de gerçekleşecektir.

Vahiy kitabını okurken gözümüzü korkuya değil, Allah’ın vaatlerine çevirmeliyiz. Çünkü Allah hiçbir zaman kullarını umutsuz bırakmamıştır.

İsa Mesih şöyle demiştir:

“Dünyada sıkıntınız olacak. Ama cesur olun! Ben dünyayı yendim.” (Yuhanna 16:33)

Bu nedenle karşılaştığımız denemeler, baskılar ve sınavlar bizi şaşırtmamalıdır. Allah bunları önceden bildirmiştir. Fakat aynı zamanda zaferin de kimin olacağını açıklamıştır.

Pavlus şöyle yazar:

“Eğer Allah bizden yanaysa, kim bize karşı olabilir?” (Romalılar 8:31)

Bu sözler, iman edenler için yalnızca bir teselli değil, aynı zamanda bir güvencedir. Çünkü kurtuluş insanların gücüne değil, Allah’ın sadakatine dayanır.

Bazen doğruluk yalnız kalmış gibi görünebilir. Bazen kötülük kazanıyormuş gibi görünebilir. Ancak Allah’ın Sözü şöyle der:

“Doğru kişi iman sayesinde yaşayacaktır.” (Habakkuk 2:4)

Bu nedenle gözümüzü insanların gücüne değil, Allah’ın Krallığına çevirmeliyiz.

İsa Mesih şöyle demiştir:

“Ey bütün yorgunlar ve yükü ağır olanlar! Bana gelin, ben size rahat veririm.” (Matta 11:28)

Kuran’da da benzer bir davet vardır:

“De ki: Ey kendilerinin aleyhine aşırı giden kullarım! Allah’ın rahmetinden ümit kesmeyin. Çünkü Allah bütün günahları bağışlar. Şüphesiz O çok bağışlayan, çok merhamet edendir.” (Zümer 39:53)

Bu nedenle hiç kimse, “Benim için artık çok geç” diye düşünmesin. Nefes aldığımız sürece Allah’a dönme yolu açıktır. Şeytan insanlara ümitsizlik aşılar; Allah ise umut verir.

Peygamberliklerin amacı geleceği merak etmekten çok, bugün nasıl yaşamamız gerektiğini öğretmektir. Allah bizden kusursuz olmamızı değil, sadık olmamızı ister. Düştüğümüzde kalkmamızı, hata yaptığımızda tövbe etmemizi, zorluklar karşısında da O’na güvenmemizi ister.

Kuran’da şöyle denir:

“Kim Allah’a güvenirse, O ona yeter.” (Talâk 65:3)

Bu nedenle yaklaşan olaylardan korkmak yerine Allah’a yaklaşalım. İnsanlardan değil, Allah’tan korkalım. Dünyadaki güçlere değil, O’nun Egemenliğine güvenelim.

Günün sonunda kurtulacak olanlar, en bilgili olanlar değil; Allah’ı seven, doğruluğu seven ve sonuna kadar sadık kalanlar olacaktır.

Çünkü Vahiy kitabının sonunda kazanan Canavar değildir. Babil değildir. Dünya krallıkları değildir.

Kazanan, Allah’ın Egemenliğidir.

Ve Allah’ın sözü mutlaka yerine gelecektir:

Ey göklerdeki Babamız, bizi doğruluktan ayırma. Korku zamanında cesaret, yalnızlık zamanında ümit, denenme zamanında sadakat ver. İraden gökte olduğu gibi yeryüzünde de gerçekleşsin. Bize sonuna kadar dayanma gücü ver ki, adın yücelsin ve biz de senin sevginden ayrılmayalım. Âmin.

MEZMURLAR 2:1-5 — Nedir uluslar arasındaki bu kargaşa, neden boş düzenler kurar bu halklar? Dünyanın kralları saf bağlıyor, hükümdarlar birleşiyor RAB’be ve Mesih’ine karşı. “Koparalım onların bağlarını” diyorlar, “Atalım üzerimizden iplerini.” Göklerde oturan RAB gülüyor, onlarla eğleniyor. O zaman onlara hiddetle söyleyecek, gazabı ile onları sıkıntıya koyacaktır.