Kıssadan hisse!

01 Mart 2004 Pazartesi

Ben Şahitlerle Kuran hakkındaki bu konuşmalarımızdan, Kuranı bırakacağım derken, onların ortaya attığı şeylerle Kurana daha da bir merakla sarılıyordum. Aynı zamanda da hayret ediyordum. O insanların bu konudaki bilgileri çok azdı, hem de kasten taraf tutuyorlardı. Şimdi biri bana: “Müslümanlar daha mı çok biliyor?” diye sorarsa, tabii ki “hayır” derim. Zaten bütün bunlar Müslüman âleminin etkisiyle de olmadı mı? Müslümanların akılsızlığı ve kötü işleri sayesinde bu insanlar kendilerini haklı görmüyorlar mı? Yalnız Hıristiyanlık da farklı değil. Kısacası, Müslüman’a, Hıristiyan’a, Yahudi’ye bakarak bu kitaplar hakkında gerçek bir yorum yapılamaz. Eğer onlara inanılırsa, bu da Allah’a makbul bir inanç olmaz. Onlar insanı tam tersine bu kitaplardan uzaklaştırır. Yalansa dünyamıza bakın ve o dindarların meyveleri sayesinde kaç kişinin bu kitaplar hakkında bilgisi ve de ilgisi olduğunu görün. Çok az, tek tük değerli insanlar her dinden ara sıra çıkmıştır. Onları da kendi zamanlarına göre ya “deli” deyip, ya da hapse atarak, öldürerek dışlamışlardır.

Peki, ilgisiz insana nasıl bilgi verilebilir ki? Evet, çok doğru, fakat başka bir hakikatte, onların kendilerine gelenlere bilgi diye verdikleri, öğrettikleri şeylerle, sırf onlara hizmet etmeni, kendilerine esir etmeyi amaçlarlar da o insanlar bu yüzden ilgi duymamışlardır. Söyledikleri o süslü, şişkin sözlerle de insanların önüne yem atarlar. (2.Petrus 2:18-19) Gelsin de oltaya tutulsun diye. Bunlar hiç ilgisiz insanlar değillerdir ki. Hiç ilgisi olmasaydı zaten oraya gelmezdi. Fakat bu gerçekleri gören ilgililer de dediğim gibi, haklı yere ilgisiz oluverirler. O dinler aslında işleriyle insanları Allah’tan çalıp uzaklaştırıyorlar. Onlar için de bu büyük bir başarı! Çünkü zaten Allaha hizmet etmiyorlar.

Bu konularda çok kişi yanlış düşünür ki, ben de öyle düşünmüştüm. Mesela Yehova’nın Şahitleri, çizgiden çıkanı aralarından atarlar diyoruz. Şahitlerin arasından atılanlar aslında o organizasyon için bir kayıp değil midir? Partiler, takımlar, çoğunluğa bakar ve ne kadar üyesi olursa da bir o kadar daha sevinir diye düşünürdüm. Bunlar zart zurt diyeni aralarından attıklarına göre, diğerleri gibi insanlara yem falan atma tenezzülü göstermiyorlar diyordum. Hâlbuki yönetim kurulunun taktiği bambaşkaymış.

Onlar da yem atıyorlar, fakat bunu kendilerine fayda gelmeyecek bin tane olacağına, bir tane, ama kendilerinin sözünü dinleyen olması prensibinden yola çıkarak yapıyorlar. Kabacası «nerde çokluk orada bokluk» denilen söze de bir yerde uygun. Yük olur ancak diye istemiyorlar bile. Bizim milli güvenlik dersindeki Albayın: “Bir tugay piyade besleyeceğime, bir alay komando beslerim daha iyidir” dediği gibi. Yani on bin bitli piyade olacağına, bin komando olsun mantığı. Bunu Şahitlerin Amerika’daki yönetim kurulu da biliyor ve uyguluyor. Hem iş çoklukta azlıkta değil, menfaatte. Onlara güçlü, kuvvetli, paralı, kendilerini sırtında taşıyacak eşekler lazım. Bu adamlar çokluğa neden ihtiyaç duysun ki? Oy mu toplayacak da çokluğu arasın? O politikacıların işi. Hiç kralların bas bas bağırarak meydanlarda halka bir şeyler anlattıklarını gördünüz mü? Krallık babadan oğula geçiyor, adam bir de ses tellerini neden yorsun. Ara sıra teşrif edecekleri vakit halkın arasında el sallarlar, ister kabul edilsin ister edilmesin, verecekler ise öylesine de bir konuşma verirler. O koyun halk buna bayılır. Kalabalığın arasından şu insanüstü varlığı şöyle bir görsem diye neredeyse birbirlerini ezerler!

Ben bu konuda İngiltere’ye bakınca; bu krallığın, kraliçeliğin ve prensliğin ne anlamı var diyorum. Ne veriyor bunlar halka? Aldıkları kesin de bu akıllı, dünyada ahtapot gibi uzun kolları olan İngiltere’nin halkı neden hâlâ o krallara bakıyor? Krallar çok zorlu da onları aşağıya bir türlü indiremiyorlar mı? Aslında tam da tersi, onların çoğu bu kral ve kraliçeleriyle hatta övünürler. Bütün en meşhur, parlak kapaklı, renkli, cicili bicili gibi o dergiler, mecmualar neredeyse sırf bunların hikâyelerini anlatır. Resimlerini çekerler. Onlardan birini çişini yaparken yakaladı mı, bu konu büyük olay olur. Ne demek, kral işemiş! Ya da moruk olan kraliçe ayağı takılıp sendelemiş. Vay, al sana haber. Kraliçe bu, ayağı takılması olay olur tabii. Yatak odalarında birbirlerini şapmışlar, aylarca oku artık bunları. Siz bunları sıkıcı mı buluyorsunuz? İnsanlar bayılıyor. Hem o mecmualar babalarının hayrına çalışmıyor. Demek alan ve okuyan var ki, bu adamlar da böyle haberleri yayınlıyorlar. Bazen bu sarayın içine dışardan, sıradan biri gelin olarak girer. Şahitler için gökte meleklerle bulutların üstünde golf oynamak nasılsa, o kişi için de saraya girmek öyledir. Fakat içlerine girdikten çok kısa bir zaman sonra kişi büyük hayal kırıklığına uğrar, midesi kalkar, öyle bir öğürtü gelir ki kusmaktan kendini tutamaz ve o hayattan da kaçar. Başlar bunların kirli çamaşırlarını açmaya. Hepsi o kadar önemli değildir ama bir de aksi gibi o bunların en çok sevdiği şeyi de ister, yani para, tazminat gibi. Hiç üstünden çok bir zaman geçmez. Aa, oda ne! Bir kaza olur, o kadın da sevgilisi de ölür, yok olur. Tövbe tövbe bakın siz şu tesadüfe! Bir de öyle bir cenaze töreni düzenlenir ki, vay vay dedirtecek şekilde, şaşalı. Bu işi yapanların hepsi sevinçten uçacak ama şu adi gazeteciler olmasa! Bir de o törene gelen insanları göreceksiniz, sürüler halinde gelmişler. Milyonlar, taş kafalı milyonlar. Omuzlarının üstündeki taşıdığı kafa denilen o şeyle, belinin altında taşıdığı şey aynı. Hiç fark yok ki.

Ben bunları neden anlatıyorum? Politikadan falan mı bahsetmek istiyorum? Hayır, o işe karşı hiç de ilgim ve sevgim yoktur. Biz insanları bize anlatmak istiyorum. O kralları kraliçeleri biz kral veya kraliçe yapıyoruz. Sırtımıza alıp taşıyoruz. Eğilmişiz, sırtımıza da eyer koymuş bekliyoruz. Ee, bunu tabii ki biri otursun diye yapmışız. Hadi bu politik açıdan böyle diyelim. Bütün bunlarla biz yine de “hayır bu yük de yetmez” demişiz. Başımıza din adı altında papalar, hocalar, rabbiler, başkanlar, yöneticiler, organizasyonlar koymuşuz ve bindirmişiz sırtımıza. Bir de kim kime eşek olduysa ille de o sırtında taşıdığını övecek. Ona hiç laf ettirmez. Belki de o sırtında taşıdığını sevdiğinden, onu değerli bulduğundan övmüyor. İkide bir deh demesi, kıçına çomak vurması, topuklarıyla mahmuzlaması, hele bir de Teksas kovboyları gibi mahmuzlar dikenli ve demir yıldızlardan ise! Bütün bunlarla canı yanıyor, ama yine de ölüm var dönmek yok deyip, o taşıdıklarını ille de övüp göklere çıkaracak. Çünkü bir kötülerse, “neden taşıyorsun onları be adam” demezler mi. Hiç başka çarem yok dese, eşek olduğu ortaya çıkacak. O eşek olan insan da bundan çok utanıyor. Bazen acılara dayanamıyor, isyan edip başka bir yere kaçıp, başkasının ahırına sığınıyor. Hâlbuki ahır değiştirmekle eşeklikten kurtulunur mu? Oradaki ahırın sahibi bunu görünce, “bize bedava eşek geldi” diye sevinçten uçuyor. O kendini eşek yapan da içinden: “Bu yeni efendi öbüründen daha iyi, bak beni görünce ne kadar sevindi” diye düşünüyor. Ahırın sahibi ise onu bedava hazır buldu ya; hazır buldu diye sevinir, ama ona hiç değer vermez. Bedava elde edilen şeylerin değeri nasılsa, o da öyledir. O eşek bunu ne zaman fark eder? Bütün gücü bitip, hiçbir işe yaramayacak hale gelince mi? Maalesef genelde öyle. Artık iş işten de geçmiş demektir.

Yaşlılar mı daha çok güler çocuklar mı? Çocuklar mı dediniz? Çocuk aptal da yaşlılar akıllı olduğu için mi bu durum böyle? Gülmek eğer sevincin bir belirtisiyse, o zaman kim daha akıllı? “Yok canım, bunların birbirleriyle ne ilgisi var” mı diyorsunuz? Kim hep yürekten gelecek şekilde gülünecek olaylar yaşamak istemez? Hayret, herkes mi? Neden bu yaşlandıkça mümkün olmuyor? Eşekler de pek gülmez. Onun o güzel yüzü hep hüzünlüdür. Durumu en iyi eşekler Almanya’da, ya da başka bir Avrupa ülkesindeki hayvanat bahçelerinde. Hiç yük falan taşımak zorunda değiller. Esirler, ama yüksüz. Bu seferki örnekle harfi eşeklerden bahsettim. Fakat eşek misali insanlar ne Avrupa’da ne Amerika’da ne Asya’da ne de dünyanın başka bir yerinde, hiç de iyi durumda değiller.

Yaşlılar nasıl gülsün? Nasıl bir hayat yaşamış olursa da olsun şöyle bir hayatına, geçmişine bakınca, kimin sırtına binmişse de inmişse de, o birini eşek diye kullanırken başkası da onun sırtına binmiştir, bir başkası da öbürünün. Artık en altta kalanın canı çıksın. Çıkmıştır da bu sefer bir üstteki en alta inmiştir. Hâlbuki hepimiz dört ayaküstünde değil de, doğrulup iki ayağımızın üstünde neden durmak istemiyoruz? Allah eşeği eşek olarak yarattı, insanı da insan olarak. İnsan olarak değerimizi neden bilemeyiz? Pardon, yalnız kendimizin değil, birbirimizin, bütün insanlığın değerini kastettim. İnanın, o sırta çıkıp kendini taşıtanlar bile, kendi ayakları üstünde yürümeye başladıklarında daha mutlu olacaklardır. Bizlerin sayesinde adamların ayakları uyuşmuş, artık yürüyemez olmuşlar. Bir düştüler mi solucan gibi yerlerde sürünüyorlar! Ayakları tutmuyor ki kalksın. Biz şımartıyoruz. Hem onlara da yazık, iyilik yaptığımızı sanıp, aslında birbirimize ne kadar kötülükler yapıyoruz. Ya ezer, öldürür yok ederiz, ya da sırtımıza alır: “Artık tuvalete bile gitme, başıma et” deriz!

Bir zamanlar Allah’ın seçtiği millet olan İsrail’in başında ne bir kral ne de bir yönetici varmış. Ne vergi alan var, ne askerlik borcu olan. Bütün vereceği vergi günah işlemişse, pişmanlığını göstersin diye kâhine kurban götürmek. O zamanki kanuna göre kâhin, Allah’la kul arasında aracı olduğuna göre, kurbanı kişi bir yerde Allah’a vermiş oluyor. Onu da ancak “suç işledim” diye kabul edip de söylerse, hepsi bu. İlerde, Mısırdan kölelikten çıktıktan yaklaşık 400 sene sonra bu adamlar zamanın peygamberi olan Samuel’e gelip, “bizim başımıza öbür milletlerde olduğu gibi bir kral koy” diyorlar. Samuel çok öfkeleniyor. Bakın o zaman Samuel peygambere Allah ne diyor:

Fakat: “Bize hükmetmek için bize bir kral ver”, dedikleri zaman, bu söz Samuel’in gözünde kötü göründü. Ve Samuel Rabbe dua etti. Rab Samuel’e dedi: “Sana dedikleri her şeyde kavmin sözünü dinle, çünkü reddettikleri sen değilsin, ancak üzerlerine krallık etmeyeyim diye beni reddediyorlar.” 1.Samuel 8:6-7

Fakat Allah devam ediyor ve “Ancak onları açıkça uyar ve kendilerine krallık yapacak kişinin onları nasıl yöneteceğini söyle” diyor.

Bakalım ille de istedikleri o krallar onlara ne yapacakmış, bu işin kuralı neymiş? Okuyalım, hem de dikkat edin bütün bunları Allah söylüyor.

Samuel kendisinden kral isteyen halka Rabbin bütün söylediklerini bildirdi: “Size krallık yapacak kişinin yönetimi şöyle olacak: Oğullarınızı alıp savaş arabalarında ve atlı birliklerinde görevlendirecek. Onun savaş arabalarının önünde koşacaklar. Bazılarını biner, bazılarını ellişer kişilik birliklere komutan atayacak. Kimisini toprağını sürüp ekinini biçmek, kimisini silahların ve savaş arabalarının donatımını yapmak için görevlendirecek. Kızlarınızı baharatçı, aşçı, fırıncı olmak üzere alacak. Seçkin tarlalarınızı, bağlarınızı, zeytinliklerinizi alıp hizmetkârlarına verecek. Tahıllarınızın, üzümlerinizin ondalığını alıp saray görevlileriyle öbür hizmetkârlarına dağıtacak. Kadın erkek kölelerinizi, seçkin boğalarınızı, eşeklerinizi alıp kendi işinde çalıştıracak. Sürülerinizin de ondalığını alacak. Sizler ise onun köleleri olacaksınız. Bunlar gerçekleştiğinde, seçtiğiniz kral yüzünden feryat edeceksiniz. Ama Rab o gün size karşılık vermeyecek“

Allah’ın ne demek istediğini fark ediyor musunuz? Kral istemeleriyle onlar aslında açıkça: “Biz Allaha değil ama insana köle olalım” demiyorlar mı? Bütün bu hakikatleri duyan bu halk bakın hâlâ ne diyor:

Ne var ki, halk Samuel’in sözünü dinlemek istemedi. “Hayır, bizi yönetecek kral olsun” dediler, “böylece biz de bütün uluslar gibi olacağız. Kralımız bizi yönetecek, önümüzden gidip savaşlarımızı sürdürecek.” 1.Samuel 8:19-20

Hâlbuki bu insanların sıkıntısı ne ki ille de başlarına bir bela arıyorlar? Eğer kralsa, Allah onların başında zaten kraldı. Nitekim Allah: “Krallık etmeyeyim diye beni reddediyorlar” demedi mi? Allah kötü bir kral mıydı da, daha iyisi olan insanı kral olsun diye istediler? Okuyunca, “ne kadar saçma” diyoruz. Uygulamada ise, bizler de aynen o İsrailliler gibiyiz. Ne diyordu onlar? “Öbür uluslar gibi olacağız.” Bunların içi öteki ulusları neden çekiyor? Onların üstün olan yanları neydi? Onların orduları, askerleri, kralları varmış. Gözlerine ilk bakışta bu düzen hoş geliyor. Organize edilmiş ordular, aynı kıyafetler, belli diziler halinde düzenleri, onlara çok ama çok iyi gözüküyor. O kadar iyi ki, artık gerçeği dahi görmek istemiyorlar. Hâlbuki kim bu orduları oluşturanlar? Aslında onlar ne sanıyorlar? Kral dedikleri, sanki her şeyi tek başına o mu yapacak? Hayır, tam tersine, aslında her şeyi onlara yaptıracak. Hem de zorla. Ayrıca onlara kendi yükünü de taşıttıracak. Ellerinde olan en değerli şeylerini o kral alacak. Kızlarını, gençlerini, yiyeceklerin en iyisini, içeceklerin en lezzetlisini hep o kral sarayı ve hizmetkârları için kullanacak. Bunların böyle olacağını Allah ancak kısaca söyledi. Mukaddes Kitabın tarihinde ise o kralların bunların başlarına çok daha korkunç belalar getirdiğini okuyoruz.

Olaya yalnız o zamanki İsrailliler çok akılsız, kötüymüş diye bakmayalım. Çünkü onlar ne ise biz de oyuz. Onlar sadece insanlığa bir örnek olsun diye seçildi ve kaleme alındı. (1.Korintoslular 10:6-11) Allah tüm milletlerin tarihini, tecrübelerini yazdırtmaya kalksaydı, kaç tane Mukaddes Kitap olurdu artık siz düşünün. Daha bir taneyken alıp da okumuyor insanlar. Evet, o zamanki insanlar zamanımız insanlarından hiç de farklı değillerdi. Şimdiki teknik falan bizleri şaşırtmasın. İnsanların korkuları, kaygıları, çekememezlikleri, kıskançlıkları, para sevgileri, hırsları, nefretleri, menfaat duyguları, tembellikleri vs. o zaman da varmış. Aynı soruyu yine soralım, bu insanları o duruma iten nedenler neydi? Allah yerine neden bir insanı yeğliyorlardı?

Konuya başlarken, insanların kendilerini nasıl eşek yaptıklarından bahsetmiştim. Siz belki bu sözleri masal, espri ya da hakaretmiş gibi algılıyorsunuz. “Yok canım, insan hiç kendini böyle yapar mı?“ diyenleriniz muhakkak vardır. Şöyle bir düşünün. Aklınızdan, bilginize göre zihninizden, insanlık tarihini şöyle bir geçirin. Hep başımızda birileri vardır. Artık o nereye giderse, arkasından gitmişizdir. Çoğunluğu ise yokluğa götürüp, mutsuzluk getirmiş, insanlığa acı olmuşlardır. Neyse, bütün başımıza nelerin geldiğini bahsetmeyelim de, o şeylerin bizim başımıza gelmesi için biz neden eşektik, ondan bahsedelim. Dediğim gibi, dört ayaküstünde, sırtında eyerle öyle bekleyen biri aslında ne demek istiyordur? Bu: “Sırtıma bin ve beni istediğin yere götür, ben de seni taşırım” demek değil midir? Yani ben hiç düşünmeyeyim, o kafamı hiç yormayayım, bütün sorunları da dertleri de sen yüklen, ben sen ne dersen de yaparım. Sanki o sırtına aldığı kişinin kendi derdi sorunu olmayacak mı? Sırf senin mi derdini sorununu düşünerek seni koruyacak da kendini ona eşek ediyorsun? Bir tehlikede seni koruyup sanki kendi mi öne atılacak? Yoksa seni tehlikeye itip de kendi mi kaçacak? Tabii ki seni öne ittirecek, kendi de kaçacak; bu tabiatıyla zaten böyle. Eşek olmakla tehlikeden uzak mı kalınıyor? “Bırakın, ben düşünmeyeyim, uğraşmayayım” deyince o sorun ve problemler senin üzerinden kalkacak mı? Deve kuşu tehlikeyi görünce başını toprağa gömermiş, bu onu tehlikeden korur mu? İşte bu ve buna benzer soruları ve sorunları düşünmemek, bizleri o zamanki İsrail gibi eşek olmaya yöneltmiş. Bazıları sırta binmekten hoşlanırken, bazıları da sırta almaktan hoşlanmış.

Bu işlerin iç yüzünde hep tembellik ve korku yatar. İnsanlar yanlışlık yapmaktan korkar. Yanlış kararlar vermekten korkar. Sorunları düşünüp işin içinden çıkamaz. Bu sefer de sorumluluktan nefret edip kaçar. Bütün bu dertleri başka bir insan yüklensin diye düşünür. Bunlarla rahatladıklarını, rahat edeceklerini sanırlar. İnsanlar zaten hep iyimserdir. Gerçeklerden, hakikatten korktukları için iyimserdirler. Kral halka şu kötülüğü mü yapıyormuş, “olsun” diyor, “o benim başıma gelmez”. En kötüsünden şöyle böyle mi olacakmış, yine “bu durum beni bulmaz” diye geçiriyor içinden. Kötü şeyler hep başkaları için olacaktır, kendileri o kötü olayların hep dışındadır. Aman kendisi sakın hiç düşünmesin, yeter ki o kararlar vermek zorunda kalmasın. Onun adına bunları başkaları yapsın. Onun yerine başkaları düşünüp, sözde nasıl refaha gideriz diye hesaplasın. Bunu onun kendi cebindeki parasıyla yapsa da, olsun canım. O baştakiler sanki kendi cebindeki paralarla mı meclislere giriyorlar? Birbirlerini horoz dövüşçüleri gibi bedava mı yiyiyorlar? Kendi oğullarına mı güvenerek başka memleketlere savaş açıyorlar? Hayır, bunların hepsini, ama hepsini ve daha da fazlasını senden benden alarak yapıyor. O savaş açıyor, sen ve senin oğlun ölüyorsunuz. O para harcıyor, sen ben ödüyoruz. O zarar veriyor, yanlış kararlar alıyor, bunun cezasını sen ben çekiyoruz. Kendileri bu yüklere küçücük serçe parmaklarını oynatıp da dokunmuyor bile. O başa getirip de, “aman beni sen yönet” dediklerimiz, kravat ceket, şoförlü makam arabasıyla, en iyi yemekleri yiyerek, en iyi hizmetçileri kullanarak, hepsini de senin canından, tırnağından, etinden alarak, kopararak yapıyor. Adamlar o koltuğa 70 kiloyla oturup, daha ilk dönemde 120 kilo oluyorlar.

Eskiden krallar en cesur yiğitlerden seçilirmiş. En yürekli adamları kral yaparlarmış. Kahramanlıklar yapıp onları korusun diye savaşta da en önde onu gönderirlermiş. Şimdi devir değişti. En pısırık adamlar, karısından ödü kopan, çocuğuna söz dinletemeyen adamlar devlet yönetip, başkalarına savaş açıyor. Bırakın devlet yönetmeyi, bunlar dünyayı yönetiyorlar. Kendisi ise daima korunuyor. Etrafı, onun hayatını korumak için gözünü kırpmadan ölüme gidecek eşeklerle dolu.

Bunları başımıza almışız, hadi neyse diyelim. Bütün bunlar sanki yetmemiş, bir de bu duruma alıştık ya, Allah ile olan ilişkimizde bile kendimize baş aramışız. “Aman ne olur, ben yapamam, konuşamam, dua etmesini bile bilemem, Allah ile sen benim yerime konuş, sen benim yerime inan, sen benim yerime düşün, sen benim yerime araştır, öğren. Benim için sen dua et, cenneti garantile, ben seninle beraberim. Ne dersen de ben yaparım, yeter ki benim üzerimde sen ol” diye. Böyle diye diye, o altını tutamayıp donuna kaçıranları Allah ile olan ilişkimizde aracı etmişiz. Onlar da bu yüklerin altında sanki kendilerini mi ezdirecekler! Binmişler o eşeklerin sırtına, sıkmışlar ümüklerini, bir de: “Neyiniz varsa bize getirin, kötü, tembel günahkârlar, sizi münafık kâfirler, Allah bize öyle söylüyor” diyerek! Onlarda getirmiş, o kişilerden tir tir titremişler. Onlardan korktuklarının on binde biri kadar gerçek Allah’tan korkmamışlar.

Diyelim ki o başımıza koyduklarımız kim olursa olsun iyi, hem de onların çok iyi insanlar olduğunu düşünelim. Kendilerinde bir leke bile olmasın. Öyle olduğunu farz edelim. Peki, bunun bize ne faydası olacaktır? O insanlar bizleri kurtarabilir mi? “Hayır” diye okumadık mı Allah’ın sözlerinden? Unuttuysak peygamber Hezekiel’in kitabından tekrar hatırlayalım, orada:

Bana Rabbin şu sözü geldi: Âdemoğlu, bir memleket hainlik edip, bana karşı suç işleyince, onun üzerine elimi uzatır, ve onun ekmek desteğini kırar, ve üzerine kıtlık gönderir, ve insanla hayvanı ondan kesip atarsam; Nuh, Daniel, ve Eyub, bu üç adam orada olsalar da, salahları (doğrulukları) ile ancak kendi canlarını kurtarırlar, Rab Yehova’nın sözü. Hezekiel 14:12-14

…….Nuh, Daniel, ve Eyub onun içinde olsalar da, Rab Yehova’nın sözü, varlığım hakkı için, ne oğul ne de kız kurtarırlar; salahları ile ancak kendilerini kurtarırlar. Hezekiel 14:20

Hayret! Böyle yazıyor. Demek ki bir insan, ne kadar iyi de olsa, onun peşine takılmamız ille de bizi kurtarmıyor. Doğruluğumuz, iyi işlerimiz ile bizzat biz Allah’tan kurtuluş umabiliriz, ama eteğine yapıştığımız o doğru adamdan değil. O kişi kendi adına ancak kendini kurtarırsa da ne oğul ne de kız kurtaramayacak olduğunu bizzat Allah açıkça söylüyor. İnsanlar bu hakikatleri neden anlamak istemiyorlar?

Bu hakikat iyi birinin peşine takılınca böyle, peki yamuk ve kötü birinin peşine takılırsak nasıl? “Onun yüzünden oldu, ben o ne dediyse öyle yaptım, onun peşinden gittiğim için böyle oldu” bahaneleri bizi kurtaracak mı? Lütfen Mukaddes Kitabı açın ve 2.Krallar 17:7’den itibaren 23’üncü ayete kadar okuyun. İsrail’i, bizzat Allah’ın seçmiş olduğu bu kavmin sonunu ve neden bu sonun onların başlarına geldiğini görün. O kralların, ulusların, başa getirdiklerinin peşinde gitmenin ne olduğu hakkında ben konumuzla ilgili olan sadece bir ayeti yazacağım.

Bütün bunlar kendilerini Mısır Firavun`unun boyunduruğundan kurtarıp Mısırdan çıkaran Tanrıları RAB’be karşı günah işledikleri için İsraillilerin başına geldi. Çünkü başka ilahlara tapmışlar, Rab’in İsrail halkının önünden kovmuş olduğu ulusların törelerine ve İsrail krallarının koyduğu kurallara göre yaşamışlardı. Tanrıları Rab’in onaylamadığı bu işleri gizlilik içinde yapmışlardı… 2.Krallar 17:7-9Yeni çeviri

İşte, ille de “başımıza kral isteriz”dedikleri kralların onları nereye götürdüğünü gördük. Kendi kanun ve kuralları ile o ulusu yok ettiler. Bu insanlık tarihinde sadece İsrail’in mi başına geldi? Hayır, bu başa getirme, başkanlık, krallık, başbakanlık, papalık, müftülük, sadık ve basiretli köleler yapma hastalığı bütün ulusların, milletlerin ve zamanımızda daha şiddetli bir biçimde uygulanan bu kurallar bütün insanlığın üzerinde hâkimdir. Bu tutku, “ben yapamam, sen muhakkak daha iyi yaparsın” tutkusudur. Ne zavallı acınacak durumdayız. Ben bu yazdıklarımla şaka falan yapmadım. Anlattığım şeylerle abartmadım da. İnanın bizim bu yaptıklarımızı eşekler yapmaz, ama biz insanlar yapıyoruz!

Birçok insan, “başka türlü olmaz ki” diyor. Onlara göre başka türlü olması imkânsız. Hâlbuki Allah İsrail üzerinde verdiği örnekle bunun olacağını gösterdi. Hem de bizler gibi günahkâr insanlar, hatalı insanlar üzerinde yaklaşık 400 sene kralsız, başsız nasıl yaşadıklarını gösteren örnekleri kaleme aldırttı. Peki, o zaman bu milletin problemleri olmuyor muydu? Olmaz olur mu; peki, nasıl hallediyorlardı bu problemlerini? Mukaddes Kitabın Hâkimler bölümü sadece bu tecrübelerden bahseder. Başlarına gelen kötülükler hep kendi günahları, yani ahlaksızlıkları yüzünden oluyordu. Fakat yalvardıkları zaman yine de Allah onlara acıyor ve içlerinden bir kurtarıcı çıkarıyordu. Fakat bu kurtarıcılar onların başına kral falan olarak musallat olmuyordu. Onun da öbür insanlardan hiçbir farkı yoktu. Zaman zaman İsraillilerin kral yapma isteği onların zamanında da varmış, fakat hâkimler onların bu isteklerini hep reddetmişler. Hâkimler kitabının 8:22-23 ayetlerinde açıkça yazar. O hâkimi ve çocuklarını üzerlerine kral yapmak istediklerinde, “onlar üzerine ne kendisi ne de oğulları, RAB’bin saltanat edeceğini” söylüyorlar.

Aralarında olan problemler ve davalarda, her şehirde ileri gelenler denilen, sözüne, kendisine güvenilir insanlar vasıtasıyla hâkimlik yapan Allah’ın kâhinleri, Levililer vardı. Onlar da zaman zaman rüşvet alıp, eğri hükümler veriyorlardı. Bu gibi problemlerin her yerde var olacağını kabul etmemiz gerekiyor. Bir iftira, adaletsizlik yüzünden ölüme mahkûm edilmiş, suçsuz ne kadar çok insan vardır. Öylede olsa bu eğri hüküm veren hâkimler ille de bir kral, bir yönetici anlamına gelmez. Hâkimlerin halkın üzerinde yetkileri vardıysa da bu bir kral gibi, bir başkan gibi değildi. Ancak hâkim olarak sınırlıydı. Yine bir olay olduğunda millet olarak hepsi bir adammış gibi kararlar alıyorlardı. Bir sorunda böyle bir araya gelip, o sorun hallolunana kadar uğraş verip, sonra yine hepsi evlerine dağılıyordu. Ne baş ne de kıç var, hepsi sanki bir adam gibi. Bunların tartıştıkları da oluyor, muhakkak çekiştikleri de. Onlar için en büyük yardımcı ölçü ise Allah’ın sözüydü. Onda bile sadece bir kişinin dediği doğrudur diye kabul etmek zorunluluğu yoktu. Hiç başaramadıkları davalar da oluyordu, o zaman Allah’a danışıp, soruyorlar. Allah da cevap veriyordu. “Şimdi biz sorsak bize de Allah cevap verir mi?” diye soran olursa; kralınız kim ise, başkanınız kim ise, kimin vasıtasıyla Allah’a yaklaşıyorsanız, Allah da: “Ona gidin bana neden geliyorsunuz” demez mi? (Hâkimler 10:10-14) Haksız mıdır böyle söylemekle? Yine de Allah bağışlayıcı, bizler O’nun merhametlerine sığınarak yaşıyoruz. O zamanki bu halkın da günahları olmasına rağmen onların kralları Allah idi. Haliyle de sorunlarında, büyük problemlerinde Allah’a danışıyorlardı. Fakat şimdiki Yehova Şahitlerinin sözüm ona sadakat diye yönetim kurullarına gösterdikleri güveni, çişimizi nereye yapalım gibi bir soruyu problem diye bu adamlar Allah’a getirmiyorlardı. Allah her ne kadar başlarında kraldıysa da insanlara kendi kendilerini yönetecek kafayı, yetenekleri, kabiliyeti, özellikleri de vermiştir. Onların da bu özellikleri kullanmalarını istiyordu. Yani Allah insanların aktif olmalarından yana. Dinlerde, devletlerde, yöneticilerde olduğu gibi Allah pasif, korkak, ne yapacağını bilmekte zorluk çeken, tembel insanlar yetiştirmek istemiyor. Bunlar insanları frenler, yeteneklerini boğar, yok eder. Çünkü insan denen yaratık her ne kadar kendini aşağılamışsa da yeryüzündeki en üstün yaratılışa sahip tek varlıktır.

Bu konuyla ilgili bir olayda en belirgin ve güzel örnek hâkimler kitabında 19. bölümden 21. bölüme kadar olan yerde yazıyor. Toplam üç bap ya da bölüm. İsrail’in içinde zamanla ahlaksız olan bir oymak ve onun yaptıkları hakkında. Orada tüm İsrail’in oymaklarının bir adammış gibi toplanıp, o kendilerine karşı olan oymağa nasıl hükmettiklerini hikâye ediyor. O ayette geçen sözler aynen şöyle:

Ve bütün kavm bir adammış gibi kalkıp dedi: “Bizden kimse çadırına gitmeyecek ve kimse evine dönmeyecek. Ve şimdi Gibeaya yapacağımız şey şudur, kura ile ona karşı çıkacağız” …Hakimler 20:8-9

Aralarında hiçbir başkan, kral, yönetici yok. Kavmin kendisi başkan, baş, yönetici. Bütün o ulusun bizzat hepsi. İnsanların birçoğundan: “Bu şimdi olmaz, o zamankiler yapmış ama biz yapamayız” diye düşünenler de vardır. Hâlbuki sözde komünizm buna benzer bir felsefeyle başladı. Fakat çok daha büyük bir baskı rejimi asıl bu sözlerin altından çıktı. Ben bu yazımla zaten ne öyle o zamanki İsrailliler gibi olmaya döneceğiz, ne de bir daha böyle bir şey olacaktır diyorum. Bekleyeceğimiz şeyler Allah’ın sözlerindeki kutsal kitapların verdiği mesajdan öte zaten gidemez. Gelecekte kral olarak yeryüzünü bir insanın değil, İsa Mesih’in göklerden yönetecek olduğunu da bu kitaplardan biliyoruz. Onu kral olarak atamış olan da bizzat Allah. Bir daha da böyle şeyler zaten olmayacak. Ancak herkes birbirine sevgi dolu olup, kimse kimsenin üzerinde baskı, yönetmek, hâkim olmak gibi yaptırımlar kurallar koyamayacak. Bunun adına cennet deniyor. Bu cenneti de hiçbir insan kurmayacak. Çünkü insan gücü bunu başaramaz. Yani insanüstü güce, Allah’a ihtiyacımız var.

Bütün bunlarla da, şimdiki yönetimlere falan karşı gelmek istemiyoruz. Çünkü Allah’tan olmayan, ya da Allah’ın müsaade etmediği bir yönetim yok. İncil’de bu böyle yazıyor. (Romalılar 13:1-7) Bu da yönetimlerin yaptığı her kötü, çirkin, Allah’tan uzak şeyleri Allah’ın kabul ettiği, onayladığı anlamına gelmesin. Nasıl ki her türlü kötülüğümüzde Allah cezamızı anında vermiyor, bize müsaade ediyor ise, hükümetlere de aynı şekilde müsaade ediyor. Allah’ın anında ceza vermemesi bizi cesaretlendirmesin. Maalesef ki cesaretlendiriyor. Hikmetli Süleyman Vaiz kitabında bunun böyle olduğunu yazıyor:

Mademki kötü işe karşı hüküm çabuk yapılmıyor; Âdemoğullarının yüreği bundan ötürü kötülük etmek için kendi içlerinde cesaret buluyor. Vaiz 8:11

Gelelim yine: “Bu imkânsız, geçmişte olan o şeyleri yapmak bizim başaramayacağımız şeyler” diyenlere. Hâlbuki insanlar bu kitapları okuyunca, genelde Yahudilere karşı, “o insanlar çok kötüymüş, inatçı, kafasız ve de imansızmışlar” gibi laflar atarlar. Madem onlar bu kötü denilen özellikler ile kralsız yüzyıllarca yapabildiler ise, biz de onlardan daha iyiysek, şimdi biz neden yapamıyormuşuz? İşimize gelince onlar yapabilir biz yapamayız, ya da tam tersine, onlar en kötü millet biz değiliz demek adalet midir? Dediğim gibi, onlardan farkımız yok. Onlar da Âdem’den geldi biz de. Var mı maymundan geldik diyenler? Var tabii, biz insanlıkta daha neler var neler. Maymundan da gelsek yine aynı cinsiz demektir. Maymun kimden geldi diye sormayalım! Çünkü o akıllılar bu yolla kendi insanlık soyunu bırakıp Allah’ın soyunu araştırmaya kalkarlar ve: “O zaman Allah nerden geldi?” diye bir soru sorarak, ille de maymundan gelmiş olmakta haklı çıkmak isterler. Böyle bir soruyla da gerçeği ispatladıklarını mı sanırlar! İnsanlar cevabı bilinmeyen sorular sorunca mı haklı olur? Ben biraz önce insanlara eşek dedim ama bir benzetme yaptım. Bunlar ise maymundan gelmeyi benzetme olarak kullanmıyorlar, tamı tamına öyle inanıyorlar. Yalana inanmak için kendilerini zorlayarak gerçeklerden kaçacaklarını mı sanıyorlar? Devam etsinler. Ne dedik, kimse kimse adına kurtuluş getiremeyeceğinden dolayı, hesap verebilecekler ise devam etsinler. Can kendi canı, beden kendi bedeni ve Allah hepimizin Allah’ı, ama gün gelecek herkes O’nun önünde hesap verecektir.

Çünkü iyi olsun kötü olsun, her gizli şeyle beraber her işi Allah hükme götürecektir. Vaiz 12:14