İsa çok kadınla olan evliliği yasakladı mı?

Yazılarımda, “Mukaddes Kitabı okumakla kendimi bütün günahlardan kurtardım” falan demiyorum. Askerden döndüğümde, her Türkiye’ye geldiğimde beraber olduğum, eski boşandığım eşime kart atmıştım. Yanılmıyorsam birbirimizi bir yıl hiç görmemiştik. Benim başkasıyla evlendiğimi biliyordu, ama ben her Türkiye’ye gittiğimde yine beraber oluyorduk. Bu konuda “bu sağlam bir ilişki, sağlıklı bir evlilik değil” gibi bir sürü nasihatler var. Bunu biz de biliyorduk. “Ne sağlıklıydı ki? Hangi ilişki ille de daha doğruydu? Ebedi mutluluğu hangisi sağlamıştı?” gibi soruların bize göre olan o zamanki cevaplarına ise daha çok inanıyorduk. Yani o anki mutluluğa değer verme duygusu ve isteğiyle yaşıyorduk. Getireceği sonuçları ise biz zaten belirleyemiyorduk. Bu düşünceyi insana dünya veriyor. Çünkü hiç kimse daha tutarlı değil. O daha tutarlı olanlar ise bir can sıkıcı bir can sıkıcı ki, hiç ummadığın bir haberle de onların daha rezil şeylerle meşgul olduklarını, bir de bunlardan zevk aldıklarını duymakla ben “yine de kendi aklım en iyisi” diyordum. İnanıyordum ki, “akıl pazarı açılmış ve herkes kendi aklını satın almış” demeleri boşuna bir söz değildi. Bununla da “en akıllı insan benim” hiç demiyorum. Benden çok daha akıllı, hikmetli, bilgili olan insanların varlığı kesin. Hatta bazen herkesi en akıllı kendimi ise çok aptal gördüğüm de olmuştur. Fakat insanın kendi hakkında, yaşantısı ve seçenekleri hakkında, inancı ve sevgisi hakkında, kısacası hayatı hakkında yine sonunda kendi karar vermeli. Bu başkalarının ne kadar daha akıllı olması ya da aptal olmalarıyla ilişkili bir şey değil. Sonunda herkes kendinden sorumlu olduğu gibi, herkes de kendi yükünü kendi taşıyarak Allah’a hesap vereceğinden, kendi hakkındaki kararları da bizzat kendi vermelidir. Uygulamada ise hemen hemen hiç kimsenin yapmadığı bir şeydir bu. Karısının, kaynanasının, çocuğunun, patronunun, arkadaşının, dininin, hatta gazetede dergideki bir yazarın sözlerine göre etkilendiğimizden, aslında o şeyleri istemesek bile, yine de itaat ederek yaparız. Bu durumun altında da bir sürü nedenler yatar, ama ben konumuzu çok aşmak istemiyorum, onun için neyse diyelim ve geçelim.

Hiç ummadığım bir şey oldu, gece kapı çalındı. Annem açtı ve bana “karın geldi” dedi. O da beklemiyordu ben de. Askerden döndüğümde kendisine kart atmıştım. Kart atma nedenim ise, benim geldiğimi duyduğu zaman, “Neden! En azından insan bir kart bile atmaz mıydı?” diyeceğini biliyordum. Aslında insanların ne diyeceğine pek aldırmıyordum. Bir şeyin doğru yanı var ise, hele bir de benim yaptığım o şey bana merhametsizce, terbiyesizceymiş gibi geliyorsa, Allah’a olan sevgim beni iyi olan şeyleri yapmaktan alı mı koymalıydı? Tam tersine, benim için ona bir kart atmamak bence büyük terbiyesizlikti. Hâlâ da öyle düşünüyorum. Bunların yanında da, bazen iyi gibi gözüken şeyler aslında bizleri acı olan, buruk olayların içine, hatta ölüme bile götürebiliyor. Zaten yaşantımda birçok yanlışlıklar vardı ki, ben de bu yüzden Allah’tan ölümü istememiş miydim? Demek ki yaptığım ve inandığım şeyler beni o noktaya getirmişti. O zamanlar olayları böyle açık net bir şekilde göremiyordum. Ancak evli olmadığım bir kadınla artık ilişkim olamazdı. En azından böyle karı koca gibi bir ilişkimiz olmamalıydı diye öğrenmiştim artık. Annem “karın geldi” deyince yüzüm sanki bembeyaz oldu. Çünkü ne olacağını biliyordum. Evet, oldu da. Ben nasıl o kadına “hayır” diyebilirdim. Kartı eline alır almaz çıkmış yollara. Yüzlerce kilometreden gelmiş, güler yüzle kapıda duruyor ve ben hayır diyemedim, utandım. Ben sanki istemedim mi? Dünden razıydım, fakat beni sıkan konu sahip olduğum Allah bilgisiydi. Anneme: “Anne ne yapacağım ben şimdi?” dedim. “Ne yapacaksın oğlum, her zaman ne yaptıysan onu yaparsın” dedi. “Ama böyle şeyleri Allah istemiyor” dedim. “Oğlum senin günahın bana olsun, hadi git ayıp olacak” dedi ama ben öyle, “senin günahın bana olsun” lafını içim hiç mi hiç kabul etmedi. Annem böyle şeyleri çok normal görüyordu. Fakat birinin işlediği günahı Allah’ın başkasına mal edeceği mantığı içimde yoktu. Herkes kendinden, yaptıklarından sorumlu değil miydi? Farklı bir olayda Yakup’un annesi de oğluna aynı cevabı veriyor. (Tekvin-Yaratılış 27:8-13) Evet birinci denenmede kazanmış, ikinci denenmede ise başaramamıştım. Askerden o gün çıktığımda durumlar daha da uygunken sapasağlam imanla durmuştum, fakat bu durum farklı da olsa, ama benim için yanlıştı ve ben yenildim.

Bu konuyu açmışken, önemli bir hakikate de değinmeden geçmeyeceğim. Aradan geçen yirmi yıldan sonra, Yehova Şahitlerinden kendi isteğiyle ayrılmış bir arkadaşın, çok kadınla evlilik hakkında soru sorması üzerine, bildiğim kalıp cevabı verecektim. Fakat o soru kafamda beni meşgul etti. Hıristiyanlar tek kadınla evliliği savunurlar. Binlerce yıldır bunu, “Allah emridir” diye de öğretirler. Hatta bırakın tek kadını, ruhanilerin evlenmesi bile yasaktır. Bu yüzden rahipler ve rahibeler evlenmezler. Aslında bu Katoliklerin bir âdeti, Allah’ın emri değil. İsa Mesih’in bu konudaki sözleri aynen şöyle:

Kim zinadan ötürü olmayıp karısını boşar ve başkası ile evlenirse zina eder; boşanmış olanla da evlenen zina eder. Öğrencileri İsa’ya dediler: “Eğer erkeğin hali böyle ise, evlenmek iyi değil.” Fakat İsa onlara dedi: “Bütün adamlar bu sözü kabul edemez, ancak kendilerine verilmiş olanlar kabul edebilir. Çünkü anadan doğma hadım vardır ve insanlar tarafından yapılmış hadım vardır, göklerin krallığı uğrunda kendini hadım edenler de vardır. Bunu kabul edebilen kabul etsin. Matta 19:9-12

Rahip ve rahibelik bu ayetlere dayanarak mevcut olmuştur. Onlar evlenmemek ile Allah’a daha çok yaklaşabileceklerini sanırlar. Herkes evlenemez demiyorlar, yoksa dünyada insan kalmazdı. Ancak, “Allah’a yakın olmak isteyen, bu göreve başladıysa, artık evlenemez” diyorlar. Sinsice de sanki Allah’a yakın olmayı, şartları kötü ve zor olan bir görev gibi gösteriyorlar. Görünüşte serbestlik var gibi, fakat bu vicdanı o dinler kişilere zorla veriyor. Bir Yehova Şahidi de öncülük yapmak zorunda değildir, fakat aldıkları eğitim onları bunu yapmaya vicdanen zorlar. Bu vicdan maniple etme, yani amaçlı bir şekilde etki altına alma, insanları yönlendirme işinde dinler ve politikacılar çok ustadırlar. İsa’nın yukarıda söylediği bu sözler böyle anlaşılıyorsa, peki İsa’nın birçok öğrencileri neden evliydi? Örneğin Resul Petrus ve diğerleri gibi. O zaman bu adamlar Allah’a yakın değil miydi? Hâlbuki İsa, “Allah’a yaklaşmak isteyenler için evliliği yasaklayın” diye bir kural koymadı.

Ancak evliliğin getireceği sorumluluklar vardır. Bu sorumluluklara verilecek zaman, enerji ve her türlü emek bazı insanlar için gereksiz ve anlamsız olabilir. Bunun yerine kişi Allah’a ve ruhi şeylere daha çok vakit ayırmak istiyorsa, İncil’de “o zaman evlenmesin” diye geçiyor. Fakat bu sadece o kişinin bileceği bir şeydir. Allah’ın emri, koyduğu kuralı falan değil. Hem ille de, “her evli veya bekâr olan kişi ruhen Allah’a yaklaşamıyor” demek de yanlıştır. Hâlbuki Allah başlangıçta, “semereli olun ve çoğalın” dedi. Bu emri ise hiçbir yerde iptal ettiği yazmıyor. Bunun yanında ille de mecbur evlenmelisin, çoluk çocuk sahibi olmalısın diyen bir emir de yok. Kısacası bu konuda Allah insanları özgür bırakıyor. Zaten içimizdeki dürtü hangi cinsten olursak olalım çok büyük. Bu dürtüyü yenebilen evlenmesin. Bu onun kendi bileceği bir şey. Fakat oradan buradan bulduğuyla yatağa girmek de zinadır. Mukaddes Kitapta ve Kuranda geçen ‘zina’ kelimesini, evlilik dışı olan bütün cinsel ilişkiler diye anlıyoruz. Evlenme olayı ise, her ülkenin kanunlarıyla farklı bir şekilde gerçekleşiyor. Afrika’nın bir kabilesinde evlenmek ile Avrupa da evlenmek farklı olabilir. Allah için ise önemli olan kültürler adetler değil, ancak cinsel ilişki için evliliğin şart olması. Bu da nasıl olursa olsun fark etmiyor. Her ülkenin kanunları ve kültürleri farklı olabilir, ama yine de kişilerin ilişkiden önce evlenmeleri daha sağlıklı. Mesela İbrahim’in oğlu İshak’ın evlenmesi öyle büyük kurallar ile gerçekleşmedi. Buna rağmen onlar karı koca oldular. (Tekvin-Yaratılış 24:65-67) Evlenmek sözlükte şu şekilde açıklanıyor: “Erkekle kadının aile kurmak için birleşmesi”. (Türkçe sözlük-Kemal Demiray) Allah da evlenmeyi, kadın ile erkek arasındaki bir ahit, yani bir söz, antlaşma olarak görüyor. Bakın peygamberi Malaki vasıtasıyla Allah ne diyor:

…Çünkü gençliğinin karısıyla senin aranda Rab şahit oldu, o kadın ki, senin arkadaşın ve kendisiyle ahdettiğin kadın olduğu halde sen ona hainlik ettin. Malaki 2:14

Burada Allah açıkça iki kişinin birbirleriyle olan ahdinden, yani söz vermesinden bahsediyor. Bu işte ille de zamanımızdaki gibi evlendirme dairelerini, devlet memurlarının onayını, kiliseleri, imamları falan düşünmeyelim. Eski zamanlarda, binlerce yıllık insanlık tarihinde evlilik hiç de bu gibi formalitelere bağlı değildi. Genelde bu konunun devletleri ilgilendiren yanı, vergi ve hukuk açısından olması. Kısaca ve basit olarak evlenmek: “Erkek ve kadının aile kurmak amacıyla birbirlerine verdikleri söz ile birleşmeleri” denilebilir. Allah da bu söze çok değer veriyor. Bunun dışındaki ilişkiler ise zina olarak niteleniyor. Bu ister erkek ister kadın olsun, her iki cins için de geçerli. Çünkü Tevrat’ta “on emir” diye bilinen kanunlardan birinde ‘zina etmeyeceksin’ der ki, bu emir ne İncil ne de Kuran ile ortadan kalkmadı. (Çıkış 20:14) Peki, “zina etmek” tam olarak ne demek? Çok kişi bunu tarif edemiyor. Hatta anlamını “herkes kafasından uyduruyor” dersek daha doğru olur. Bu konuda dinler bile korkunç şeyler yaptılar ve de yapıyorlar. Biz zinayı, basit bir açıklamayla «evlilik dışı cinsel ilişkiler» olarak tarif ettik. Hıristiyanlık ise bu konuda kesin olarak ne yapılması gerektiğini söyleyemiyor. Bazen, ‘iki bekâr kişi arasındaki ilişki zina olmaz’ denirken, bazen de ‘anal yoluyla yapılıp, kadının üreme organlarıyla ilişkiye girilmediyse, zina olmaz’ denmiş! Bunun aynen böyle, yazdığım gibi ispatlı olduğunu yirminci yüzyılımızda, içlerinde en iddialı olan Yehova Şahitlerinin yönetim kurulu kararında, yine içlerinden çıkmış bir yönetim kurulu üyesi olan Raymond Franz kitabında yazıyor. Zaten o zamanlar bu kararlar gizli bir şey değildi. İlerde Şahitlerde bu durum değişti. Yirminci yüzyılda, ‘Hıristiyanların içinde biz en doğrusuyuz’ diyen din zina denilen olaya bu gözle bakarsa, zamanımızdaki çağdaş denilen dinlerin zina anlayışını siz düşünün. Yine bazı dinler, sadece oral seksi, zina olarak görmüyormuş! Oysa İsa Mesih bu zina konusuna, zamanımız için çok katı gibi gözüken, ama apaçık bir kural getiriyor.

‘Zina etmeyeceksin’, denildiğini işittiniz. Fakat ben size derim: Bir kadına (ya da erkeğe) şehvetle bakan her adam (ya da kadın) zaten yüreğinde onunla zina etmiştir. Matta 5:27-28

Bu iş bundan daha açık bir şekilde açıklanabilir mi? Allah’ın, bırakın yaptıklarımıza bakmasını, zihnimizden geçen şeylere dahi ne kadar çok dikkat ettiğini bir düşünün. Peki, “bunu kim yapabilir?” diyeceksiniz. Çok zor gözüküyorsa da, istersek yapabiliriz. Böyle bir değişiklik bir günde gerçekleşmese de, zayıf olan birçok yanlarımız gibi, bu huyumuzu da üzerimizden atmak için çalışabiliriz. Hazreti Eyüp kendine göre bir yöntem geliştirmiş ve:

Gözlerimle antlaşma yaptım, ben kıza nasıl göz atarım? (Eyüp 31:1) diyor. Ben, “bu kuralı harfen zamanımızda uygulamak için kör olmak lazım” diyorum. Fakat bu işin harfi uygulanmasından ziyade kişinin aldığı önlemler ve bu doğrultuda geliştireceği yürek tutumu çok önemli. Eğer kesin bir kural koymak gerekiyorsa, o da İsa Mesih’in dediği gibi, kendi yüreğimize, gözlerimize, nefsimize hâkim olmak. Çok insanı ise tam tersine gözleri ve arzuları yönetiyor. Ne istediğini bilmeyen ve kendini frenleyemeyen üç yaşındaki çocuklar, hele bazen bu konuda hayvanlar gibiler.

İsa ise boşamaya ve boşanmaya karşı. Tevrat’ta ve Kuran’da bu boşanma işi basit bir yolla gerçekleşiyor. Kişi istemediği bir eşe boş kâğıdı vererek ondan ayrılıyor. Kuranda ayrıca, boşayanın o kadına verdiği şeyleri geri almaması, o kadının geçimi için cömert olması istenir. Mesela Nisa suresinde 4:20-21:

Bir eşi bırakıp da yerine başka bir eş almak isterseniz, birinciye bol bol mal vermiş olsanız bile içinden hiçbir şey almayın. Ona bir iftira veya açık bir günah yükleyerek alır mısınız? Hem onu (verdiklerinizi) nasıl alırsınız, siz onunla bir vücut olmuştunuz ve onlar sizden büyük söz aldılar.

Evlenmek ve ayrılmak hakkında birçok ayetler olmasına rağmen Kurandaki genel düşünce yukarıdaki bu ayete benzer. Bu ayetlerin eşler hakkında birbirlerine büyük söz verdiklerinden bahsetmesi de evliliğin anlamı için çok önemli. Yine Bütün Mukaddes Kitaplarda sadece Kuran bir kural getirerek evliliği dört kadında sınırlar. Evet, yanlış anlamadınız. Sınır koyar derken, böyle evlenmede sayı hakkında bu sınır sırf Kuranda vardır. Ne İsa böyle bir sınır koydu, ne de Musa kanunlarında böyle bir sınır var. Ancak daha İsrail’de kral falan yokken, İsrail’i yönetecek kral hakkında Allah, “altın”, yani insanı bozacak zenginlik, kendine güven için savaş gücü olan “at” ve aşırıya giden zevk anlamında “karılar çoğaltmasın” diyor. (Tesniye-Yasanın Tekrarı 17:14-17) Sayı yine belirtilmiyor. Fakat Süleyman’ın aldığı bin kadın muhakkak çok olarak anlaşılmalı. Nitekim bu bin kadın onu suça yöneltiyor. Suça yönelmesi de bin kadın sayısından ziyade, aldığı kadınların gerçek Allah’a değil de değişik putlara, başka ilahlara tapınmalarıydı. İmanını destekleyen değil de tam tersine, Süleyman iman ettiği Allah’a inanmayan kişileri karı olarak alıp evlendi ki, bu büyük bir hataydı. Zaten fazla kadın, yani zevk, servet ve güç, bütün bunlar insanın yüreğini kolayca saptıran etkenler. Böyle olduğunu ve de olacağını ise Allah önceden söylemiş.

İncil’de resul Pavlus bu konuda genç öğrencisi Timoteos’a öğütler veriyor. Bu öğütler Hıristiyanlar için evlilikle ilgili bir kural, hem de çok kesin bir kural oluyor. Orda bakın aynen şöyle yazıyor:

Bir kimse gözetmen olmayı gönülden istiyorsa, iyi bir görev arzu etmiş olur. Ancak gözetmen ayıplanacak bir yanı olmayan, tek karılı, ölçülü, sağduyulu, saygın, konuksever, öğretmeye yetenekli biri olmalı. Şarap düşkünü, zorba olmamalı; uysal, kavgadan ve para sevgisinden uzak olmalı. Evini iyi yönetmeli, çocuklarına söz dinletmeli, her yönden saygılı olmalarını sağlamalı. Kendi evini yönetmesini bilmeyen, Tanrının topluluğunu nasıl kayırabilir? Gözetmen yeni iman etmiş biri olmamalı. Yoksa gurura kapılıp iblisin uğradığı yargıya uğrayabilir... 1.Timoteos 3:1-6

Burada Pavlus Allah’tan aldığı ruhla, gözetmen olacak kişi için ideal bir ölçü koyuyor. Fakat insanlar her konuda olduğu gibi kısıtlı, kesin kurallara bayılırlar. Ya da tam tersine, hiçbir sınır tanımadan her türlü çılgınlığa bayıldıkları gibi. Genelde bilgece, ölçülü olan davranışlardan uzaklar. Çünkü hikmetli, sağduyulu bir kişi, mahfe götüren, katı kuralcı değil, yumuşak fakat tutarlı, ne yaptığını ve istediğini bilen biridir. Hıristiyanlık ise bu ayetler üzerine katı kurallar koydular. Bunlar yapamayacakları, tutamayacakları kurallardı. Evlenmeyi yasakladılar, aralarında birbirlerine kızıştılar. Erkekler erkeklerle, kadınlar kadınlarla düşüp kalktılar. “Allah’a kulluk etmekte biz Allah’ın istediğinden de fazlasını yapacağız” diyerek maskara ve rezil rüsva oldular. Bunların etkisiyle de hiçbir kural tanımayan, Allah falan bilmeyen, doğru olan her şeye karşı duran toplumlar, milletler yetişti. Halimiz ortada, dünyamızı anlatmaya gerek var mı?

Gelelim Pavlus’un, “gözetmen olacak kişinin tek karılı olsun” demesine. Demek ki bu ayetten de açıkça anlaşılıyor ki, o zamanın Hıristiyanları, yani İsa Mesih’in takipçileri arasında çok karılı kişiler de vardı. İncilin hiçbir yerinde, hiçbir kitabında, bu çok kadınlarla evlilerin, Hıristiyan olduktan sonra karılarından ayrılsınlar diyen bir emri yok. Hıristiyan geçinenler ise o kişilerin bu durumunu, “onlar zaten evliymiş, bu da eski yasadan, yani Allah’ın Musa’ya verdiği yasadan kaynaklanan bir yanlışlıkmış” gibi gösterirler. Fakat ne önce ne de sonra, hiç kimseye tek karılı olmak zorundasın, ya da birden fazla kadın almış olan ve alan Hıristiyan olamaz, artık İsa’nın takipçisi değildir diye bir kural yok ve yine de yok. Pavlus burada kiliseye ya da cemaate önderlik edecek ya da görevli kişilerin, sahip olması gereken özelliklerinden bahsediyor. Dediğim gibi, gözetmenin ideal bir duruma sahip olması vurgulanıyor. Çünkü Pavlus ve Allah biliyor ki, çok karılı bir aile reisinin çok da sorunu ve problemleri olacaktır. Bunlar, ruhi konularda başkalarına yardım etmekte, o kişiye engeller çıkaracak nedenlerdir. Fakat bu çok kadınla evli kişilerin, kötü canavarlar olduğu anlamına gelmez. Allah çok karılılardan nefret ediyor anlamına ise hiç gelmez. İsa Mesih boşanmaya karşıydı, boşanmak için ise eşlerden birinin zina etmesi ancak bir neden olabilirdi. Evlenmeye, çok kadınla evlenmeye karşı olan bir şey söylemedi. Yine bu yazdıklarıma karşı olacak bir kritik de:

...İsa’nın yanına gelen bazı Ferisiler, O’nu denemek amacıyla şunu sordular: “Bir adamın, herhangi bir nedenle karısını boşaması Kutsal Yasaya uygun mudur?” İsa da şu karşılığı verdi: “Kutsal Yazıları okumadınız mı? Yaratan başlangıçtan ‘insanları erkek ve dişi olarak yarattı’ ve şöyle dedi: ‘Bu nedenle adam annesini babasını bırakıp karısına bağlanacak, ikisi tek bir beden olacak.’ Şöyle ki, onlar artık iki değil tek bedendir. O halde Tanrının birleştirdiğini insan ayırmasın.” Matta 19:3-6.

Yine buradaki ayetler ayrılmaya, boşamaya karşı. Bu ayetlere dayanarak onlar mantıken, Allah bir erkek ve bir kadın yarattı derler. Bir erkeğe iki, üç, dört kadın yaratmadı diye savunurlar. Bu mantığa bir zamanlar bende katılıyordum. Başlangıçta Allah’ın böyle çok kadınlarla evliliklerin olmasını istediğini sanmıyordum. Fakat her şey Allah’ın istediğine uygun bir şekilde mi gelişme gösterdi de biz sırf bunu arayalım ve kendimiz kanunlar koyalım? Âdem’in bir sürü çocukları olduğu kesin. Bununla şöyle bir soru ortaya çıkıyor: Âdem’in bir oğlu bir de kızı mı oldu? Havva hep bir oğul bir kız mı doğurdu? Hayır. O zaman da bu insanların birden çok karıları vardı. (Yaratılış 4:19) Âdem’in de sonradan birçok oğulları ve de kızları oldu. (Yaratılış 5:4) Onlar da hep bir erkek bir dişi düzenine göre muhakkak doğmadılar. Bu çok kadınlarla olan evlilik, günah başladığından beri var dersek, daha doğru söylemiş oluruz. En güzel örneklerden biri de İbrahim’e karısı Saranın verdiği cariyesi Hacer’dir. Eğer çok kadınla evlilik günah olsaydı, Allah’ın dostu diye bilinen İbrahim bunu muhakkak reddedecekti.

Musa’nın yasası dediğimiz kanunlarda (ki Allah’ın yasalarıydı, fakat Musa vasıtasıyla verildiği için insanlar böyle söylüyorlar) orada: “Allaha sunakta hizmet edecek bir kâhinde kusur olmamasını, bedensel bir özrü olmamasının gerektiğini” yazıyor. Hatta vücudunda fazlalık bile olmamalıydı. Mesela altı parmaklı bir kâhin sunakta hizmet etmemeliydi. Bazı yerleri gelin yerinden yazarak belirtelim.

Rab Musa’ya şöyle der: “Harun’a deki, soyundan gelecek kuşaklar boyunca kusurlu olan hiç kimse yiyecek sunusu sunmak üzere Tanrısına yaklaşmasın. Kusurlu olan, sunağa yaklaşamaz: Kör, topal, yüzü arızalı yahut fazlalığı olan adam, kolu veya ayağı kırık, kambur, cüce, gözü özürlü, uyuz, yarası kabuk bağlamış ya da hadım. Kâhin Harun’un soyundan bu kusurlara sahip hiç kimse Rab için yakılan sunuyu sunmak üzere sunağa yaklaşmayacak. Çünkü kusurludur. Tanrısına yiyecek sunusu sunmak üzere yaklaşamaz. Levililer 21:16-21

Bu ayetlerden Allah sunakta görevli kâhinin nasıl özelliklerde olması gerektiğini vurguluyor. Allah İsrail’de kâhinliği Harun’dan başlayarak, babadan oğula geçecek bir şekilde düzenlemişti. Kişi kâhin olup, bu özürleri de var ise sunakta; yani kurbanları, adakları Allah’ın önünde arz etmekte, kesmekte, onları yakmakta vs. görev alamaz deniyor. Peki, burada Allah körleri, topalları, özürlüleri mi kötülüyor? Kesinlikle değil. Çünkü İncil’de birçok kereler İsa Mesih’in daima körlere, topallara kısacası özürlü olanlara merhamet ettiğini, onları iyileştirdiğini okuyoruz. Fakat Allah’ın işinde görev yapan kusurlu bir kâhin, halkın ibadet amacıyla toplanmış olduğu o yerde dikkati kendi bu özürlerine çekmekle, bu sefer halkın ruhi dikkatini dağıtacaktır. Bir de Allah’a kulluk eden kişide kusursuzluk aranır. Hiçbirimiz kusursuz değiliz, o anlam çıkarılmamalı. Fakat biz insanların gözünde dahi kusurlu denilen bir kişiyi de bütün halkın gözleri önünde Allah’ı temsil etmekte görevlendiremeyiz. Mesela kör, topal, hasta hayvan da kurban olarak Allah’a verilmez. Hâlbuki o hayvan kesilecek, hatta bazı durumlarda tümüyle yakılacağı halde. Yani hiç kimse etini bile yemeyecek. Ne olur sanki bu hayvanı Allah’a kurban olarak kessek? Saygısızlık olur. Bu Allah’a verdiğimiz değeri gösterir. Bu akılsızlığı İsrail halkı yaptı, peki Allah onlara ne dedi?

...Ve kurban olarak kör hayvanı takdim ederken sanki kötü şey değil! Ve topalı ve hastayı takdim ederken sanki kötü şey değil! Haydi, kendi valine onu takdim et; senden razı olur mu? Yahut sana itibar eder mi? Malaki 1:8

Mantıklı değil mi? Allah ile insanlar arasında aracılık yapacak kâhinin de görünümü, davranışları ne kadar temiz ve saf olursa, bu Allah’a izzet getirir. Bu durum oradaki kişileri de etkiler. Mesela Türkiye’de, hatta belki de dünyada hiçbir subayın üniformasıyla halkın önünde kocaman yüklü eşyalar, torbalar taşıması normal değildir ve kanunen de yasaktır. Bu kanun subayı korumak için değil, o ülkedeki askeri ordunun saygınlığını korumak amacıyla çıkarılmıştır. Ya da bir generalin, üniformasıyla toplumun içine girmesi de yasaktır. Güncel hayattan bahsederek anlatıyorum, özel durumlar farklı. Örneğin bir general üniformasıyla, otobüse, vapura, trene binip de evine gidemez. Bu yüzden onların makam arabaları, şoförleri vardır. Bu kanunlar o yüksek rütbeli subayların bizzat kendi rahatları için değil, ordunun toplumdaki saygınlığını kaybetmemesi için yapılmıştır. Devlet adamları için de durum aynıdır. Bu yüzden kişi bir albay bile gördüğü zaman, otomatik olarak saygı duyar. Almanya da ise bir polisin saygınlığı, bizlerdeki subayların sahip olduğu saygınlığa benzetilebilir. Bütün bunlardaki amaç sadece o kişilere değil, daha çok o kişilerin temsil ettikleri şeylere izzet verilip, güven ve saygı duyulmasını sağlamaktır. Yoksa o kişiler de bizlerden farklı değildir. Onları bizlerden farklı yapan, sahip oldukları ve temsil ettikleri görevleridir. Bütün bu açıklamalardan, bunların böyle olması doğrudur ya da ille de böyle olmalıdır diye bir askeri kuralı Allah koymadı. Ancak ben kâhinlerin sahip olması gereken özelliklerinde anlayışımıza yardımcı olması açısından böyle örnekler verdim. Mesela biraz önce verdiğim subay-ordu saygınlığı örneğinde, o kuralları yerle bir edecek başka tecrübeler de var. Peygamberlere ve İsa Mesih’in hayatına baktığımızda, bütün bu sayılan kurallar olmaksızın da o kişilerin hem de bizleri şaşırtacak şekilde toplumda saygın yerleri olduğunu okuyoruz. Dövülüp, yüzlerine tükürülüp, öldürülseler de onlar toplumun saygısını, sahip oldukları rütbeye dayanarak değil, bizzat kendi yansıttıkları şahsiyetleriyle kazandılar. (Matta 7:28-29; Yuhanna 7:46)

Musa kanunlarının amacı, insanları eğitmek, üstün değerleri anlamak ve Mesih’e hazırlamak için Allah tarafından verildi. Aynı kanunların cennette de uygulanacağını sakın beklemeyelim. (Matta 19:8; Efesliler 2:14-15; Galatyalılar 3:11-12 ve 24-25)

Hem Musa’ya verilen kanunlarda hem de resul Pavlus’un yazılarında, Allah’a hizmette özel vazife alacak kişilerin, hangi özelliklere sahip olmaları gerektiğini düşünecek olursak, her ikisinde de üstün özellikler ve bu şartlara uygun olan kişiler aranıyor. Bu şartlara sahip olmayan kişi de kesinlikle Allah’tan uzak, atılmış biri değildir. Bazı ayetlerdeki kelimeleri de harfi anlayamayız. Mesela eğer Pavlus’un sözlerindeki ‘tek karılı, çocuklarına söz dinletmeli’ sözlerinden, bununla ille de İsa’nın takipçisi olarak gözetmenlik yapacak birinin, muhakkak sahip olması gereken bir özelliğidir diye anlıyor isek; o zaman evli ve çocuk sahibi olmayanlar da bu göreve gelemez demeliyiz! Öyle ya, eğer bunlar bir kural olarak harfi harfine yerine gelmesi gereken şartlar ise, böyle de olmalı. Hatta bu mektubu o zaman Pavlus Timoteos’a yazıyor ki, o genç evli olmadığı gibi, normal olarak çocuğu da yoktu. Demek ki bu kuralları bütün kitapla uyum içinde olacak bir şekilde tartarak anlamalıyız. Aslında o ayetler ile Pavlus’un kastı; “eğer karısı varsa bir tane olmalı, eğer çocukları varsa söz dinletebilmeli” anlamında. Karısı veya çocuğu olup olmaması engel değil, ama var ise o zaman biz kendimiz o sözlerin yanına bir “eğer” kelimesi ekleyerek, o ayetlerin anlamını kavramakta daha kolay bir anlayışa sahip olabiliriz.

Musa zamanında kâhinlerden talep edilen bazı özellikler normal halktan talep edilenlerden tabii ki farklıydı. Bu konuda uzun uzun çok kanunlar varsa da ben sadece Levililer 21. babı okumanızı tavsiye ederim. En basit birkaç örnek: Kâhinin alacağı eş, kız olmalıdır diye yazıyor orada. (Levililer 21:7) Daha sonra kendisinde, vücudunda kusur olan birinin kâhinlik görevini yapmak için Allah’ın takdimelerini arz edemez ve mezbaha yaklaşamaz diye geçiyor. (Levililer 21:17-22) Fakat o kişi bu özelliklere sahip değil diye Allah’ın nefret ettiği biri mi demektir? Tabii ki hayır, hatta o kişi hâlâ kâhindir, bu yerlerde görev almasa bile, mukaddes şeylerden pay alır ve yer. (Levililer 21:22) Allah kâhinlik görevini babadan oğula geçen bir düzene göre kurdu demiştim. Onun için yazıda “Harun oğulları” diye geçiyor, bununla da kâhinler kastediliyor. Bütün Harun’un çocukları ve nesli otomatik olarak kâhindi. Ancak aralarından bir tanesi Baş kâhin olup ve ölene kadar o görevde kalıyordu. Papalık da bu kuraldan esinlenerek ortaya çıkmıştır. İsa Mesih ile böyle şeyler artık ortadan kaldırıldığı halde, Hıristiyanlar işlerine geldiği gibi bir Musa kanunlarına, bir İsa kanunlarına başvururlar.

Bu yazılan nedenlerden ötürü sunakta kâhinlik taleplerini yerine getiremeyen bir kişi, kötü, ölüme müstahak falan değildir. Aynı şekilde Pavlus’un Timoteos’a gözetmen veya görevli olacak kişiler hakkındaki kuralları yerine getiremeyen bir kişi de ne lanetlidir ne kötüdür ne de Allah’ın merhametinden mahrumdur. O da bir İsa ve Allah inanlısı, hem de Allah’ın kuludur. Tabii ki her iman eden, üstün özellikler için elinden gelen bütün çabayı sarf etmelidir. Bu birçok konularda geçerliyken, durum ve şartlar çok kadınla evlenmeye meyilliyse, bu ancak o kişinin bileceği bir sorumluluktur. Fakat bu yüzden Allah’tan uzak değildir. Uzaktır diyen bir kural ne İsa’nın ne Musa’nın ne de Muhammed’in vasıtasıyla gelen Kutsal Kitaplarda yazmıyor.

Bu ayetlerden de anlıyoruz ki, o zamanki İsa takipçileri arasında çok kadınla evli inananların var olduğu kesindi. Yine dediğim gibi Hıristiyanlar: “Ama bu insanlar eski bilgiyle evlenmişler, onun için bu böyleymiş” derler. Şimdiki zamanda eski bilgiyle çok kadınla evlenmiş olanları Hıristiyanlığa dönerse boşatmaya uğraşıyorlar ya! Neden ona müsamaha gösterilmiyor? Meksika’da, Afrika’da ve daha birçok yerlerde, çok kadınla evli diye Şahitler, kilise ve daha ne kadar Hıristiyan geçinenler var ise, bu insanları boşanmazsa aralarına almazlar ve “helak olup öleceksin” diye vicdanlarını da öyle eğitmeye uğraşırlar. Hem o adam hangisini atmakla bu işe başlamalı? Allah böyle bir şeyi ister mi? Allah’ın sözü insanları barıştırıcı mı olmalı, yoksa ayırıcı mı? Hâlbuki İsa kesin sözlerle boşanmaya karşı ve Allah, “boşanmadan nefret ediyor” diye Malaki 2:16 da açıkça okuduk. Ancak zina bu durumu bozabiliyor. Ayrılmaya ise çok şiddetli geçimsizliklerde müsaade ediliyor, ama boşanmaya değil. Ayetlerde yine o insanların bir araya gelmesi için ayrıca teşvik ediliyorlar. 1.Korintoslular 7:8-15 ayetleri bu konuda ayrıntılı bilgiyi zaten veriyor.

Kim karısını boşarsa ona boş kâğıdı versin denilmiştir. Fakat ben size derim ki, zinadan başka bir sebeple karısını boşayan adam onu zaniye eder;(zinaya iter) ve kim boşanmış kadınla evlenirse, zina eder. Matta 5:31-32

İsa’nın bu sözlerine rağmen Hıristiyan dinleri hâlâ, “boşanmaz, öbür kadınlardan ayrılıp tek bir kadınla kalmazsan öleceksin” diye baskı yaparlar! Çok kadın almayın tek kadınla yaşayın diyen kesin bir emir yok ki. Bir sınır varsa, yine dediğim gibi o da Kuran da var. “Dört taneden fazla almayın, bir taneyle yetinirseniz sizin için daha iyi olur” diye yazar. (Nisa Suresi) 4: 3 ve 19,20,21 ve (Ahzab) 33:50 ayetleri.

Kurandaki boşama konusu ise Musa’nın getirdiği yasalar gibi. Fakat bunun nedenini de İsa söylüyor. “Allah’ın boşamayı müsaade etmesinin nedeni, sizlerin yüreklerinizin katılığı sebebindendi” diyerek. (Matta 19:7-8) Bu müsamahayı Allah Araplara ve Müslüman olacak kişilere de gösterecekse, biz kimiz ki bu merhameti, müsamahayı kötü gözle görelim!

İnancımızı yanlış temellere dayayarak, herkes için sınırlar, kurallar koyamayız. Bu düşünce ve inancı her iki kitapta desteklemiyor. Hem Kuran Mukaddes Kitabı çürüten bir kitap da değil ki. Zaten Kuranı okuyan biri, şunun da farkına varıyor:

Ki İncil ehli, Allah’ın onlara gönderdiği ile hükmetsinler…(Maide) 5:47

Hani Allah buyurmuştu ki: “Ey İsa! Senin ecelini yetirip, seni Nezdime (katıma) yükselteceğim. Seni, inanmayanlardan tertemiz edip kurtaracağım. Sana uyanları kıyamet gününe kadar inkâr edenlerin üstünde tutacağım. (Ali İmran) 3:55

Ali İmran suresindeki bu ayetle de açıkça İsa Mesih’e uyanları, “Kuran gelene kadar” demiyor, kıyamet gününe, yani diriliş günü demektir, o güne kadar inanmayanların üstünde tutacağım diyor. Müslümanlar ise, “Kuran geldikten sonra İncil’in de hükmü bitti” diye öğretirler. Kuranda, insanların içinde tek olarak sadece İsa Mesih Allah’ın katına yükseltilip, yaşayan ve diriltilip çürüme görmemiş kişidir. Bu da Müslümanların inancında değil, Kuranda böyledir! Bilenler bu gerçeklerden kaçarlar. Allah’ın öğrettiği gerçeklerden insanlar acaba neden utanır! Yine belirtmek istiyorum, bunlar Hıristiyanlara yenileceklerinden mi korkuyorlar! Allah’ın hakikatini söylemekle, kabul etmekle insan yenilmiş mi oluyor? Kısacası Kuran, İncil’in hükümlerine göre yaşamayı açıkça desteklemektedir.

Öte yandan “Hıristiyan’ım” diyenler, evlilik konusunda bazı kelime oyunları yaparak şu ayeti gösterirler. Orada:

İsa cevap verip dedi: “Başlangıçta yaratan onları erkek ve dişi yarattığını, bunun için insan anasını ve babasını bırakacak ve karısına yapışacaktır; ikisi bir beden olacaktır” dediğini okumadınız mı? Şöyle ki onlar artık iki değil bir bedendirler. O halde Allah’ın birleştirdiğini insan ayırmasın. Matta 19:4-5

Buradaki karısına yapışacaktır sözünü ele alıp, “bak orada karılarına demiyor, karısına diyor” derler. Yani burada kadını tekil olarak kullanma ifadesi yüzünden, bu anlamın da çıktığını belirtirler. Bir erkeğin bir karısı da olsa beş karısı da olsa, hatta Süleyman gibi bin karısı da olsa, o kadınlarla o kişi bir beden olmuştur. Her biriyle bir beden olmuştur. Sayı çoğalınca bu kural bozulmaz ki. Bir çocuklu aileler vardır, beş çocuklu aileler vardır. Hatta hiç çocuğu olmayan aileler vardır. Bunları aile yapan özellik çocukların sayısında değildir ki.

Fakat ruh açıkça diyor ki sonraki vakitlerde bazıları imandan irtidat ederek (dönerek), aldatıcı ruhları ve cinlerin öğretişlerini dinleyecekler, yalan söyleyenlerin ikiyüzlülüğü ile vicdanları dağlanacak, evlenmeyi yasak edecekler…1.Timoteos 4:3

Pavlus’un önceden uyarı şeklinde peygamberlikte bulunduğu bu cinlerin öğretilerini, ileride Katolik kilisesi rahip ve rahibelik şeklini uygulamaya soktu. Onlara göre bu da Pavlus’un öğüdünden kaynaklanıyormuş! (1.Korintoslular 7 bölümün tümü) Fakat Pavlus, sırf adet olsun diye veya toplum baskısı yüzünden evlenmek yerine, bu iradeye sahip insanlara -onu da ancak tavsiye olarak- bekâr kalmalarını söyledi. Yoksa “evlenmeyin ama ördüğünüz kalın kilise duvarları arkasında erkek erkeğe, kadın kadına birbirinize kızışın” hiç demedi. Kilise ise böyle yasaklarla, o insanları sapıklığa teşvik etmiş oldular. Bu sebepten de Allah insanları kesin ve şiddetle uyararak:

Bu kitabın peygamberlik sözlerini her işitene ben şahadet ediyorum: Eğer bir adam bunlara bir şey katarsa, Allah bu kitapta yazılmış olan belaları ona katacaktır; ve eğer bir adam bu peygamberlik kitabının sözlerinden çıkarırsa, Allah bu kitap da yazılmış olan hayat ağacından ve mukaddes şehirden onun payını çıkaracaktır der Vahiy 22:18-19’da. Aynı benzer bir ayette Tesniye-Yasanın Tekrarında 4:2’de geçer.

Allah, kanunlarına, sözlerine bir şey eklenmesin diye bu kadar kesin emrettiği halde, biz insanlar sırtımıza daha fazla uydurma yükler ve kurallar koymakla, sanki Allah’a daha mı iyi kulluk ettiğimizi sanıyoruz? Kısa ve açıkçası bu şu anlama geliyor: “Allah’ım, sen bizden istediklerinle aslında tam doğru ve iyi olanı bilemedin, bak ben sana daha iyisini yapacağım” demek ile ancak ukalalık ve terbiyesizlik yapmış oluyoruz. Onların uydurdukları böyle kurallara, bilgi sahibi, samimi inananlar bile karşı gelmeye çekinirler. Çünkü cevap hazırdır: “Ne demek yani, biz Allah’a daha iyi kulluk etmek istiyoruz diye mi sen bunu kötü gözle görüyorsun!” derler ve o kişileri sustururlar. Bunların Şahidi de Katolik’i de Protestan’ı da Müslüman’ı da Yahudi’si de böyledir.

Yehova’nın Şahitlerinde de evlilik hakkında uzun bir zaman aynı Katolik benzeri kurallar geçerliydi. Bütün bir zamanını bu işle geçirmek isteyenlerden beklenilen bir özellik de onların bekâr kalmalarıydı. Hâlbuki o ayetler tamı tamına harfen anlaşılmış olsa, durum tam ters olmalı değil midir? Ayete göre hepsinin tek karısı ve çocukları olması gerekmez miydi? Martin Luther’in zamanına, yaklaşık 17’inci yüzyıllarda Katolik kilisesinin Protestan kilisesi şeklinde bir bölünmeye gidene kadar, papazlar ya da ruhani denilen sınıf evlenemezdi. Hâlbuki o kişi Allah’ı seviyor ve böyle bir işte görev alıp, hayatını insanların Allah’ı tanımalarına yardımcı olmak için adıyorsa; hemen bir insan emrinden kaynaklanan, evlenemez diye tutulması çok zor olan, anlamsız bir kanunla karşı karşıya kalmış. Dinlerdeki bu uygulamalar kişileri boşu boşuna zor duruma düşüren şeytani, bencil insan emirleriydi. Katoliklerde ise hâlâ aynı kurallar geçerlidir. Şimdi ise Şahitlerde evlilik serbest ama çocuk sahibi olanlar, ya da küçük çocuğu olanlar, -birkaç ülke istisna- tam bir hizmette çalışması için kabul edilmiyorlar. (Ne mutlu kabul edilmeyenlere!) Evlenmek ise; kendi başkanları Knorr, yanılmıyorsam 1950’li yıllarda dayanamayıp evlenince, o da hepsi için serbest oldu! Kendi koydukları kurallara kendileri uymayıp maskara oluyorlar. İnsan hata yapıp Mukaddes Yazıları yanlış anlamış olamaz mı? Olur, tabii olur da bunların şimdiye kadar çıkan bütün yazılarında hiç böyle bir özür dilediklerine rastlayamazsınız. Demek ki hiç hataları da yok!

Bazıları ise bu çok kadınla evlenmenin doğru olamayacağını, Yakup’un karılarıyla olan kıskançlık problemlerine, Hacer ile İbrahim’in karısı Sara arasındaki problemlere, Süleyman’ın sapmasına neden olan karılarına değinerek örnekler verirler.

Önce bazı şeyleri belirtelim. Eğer sorun kıskançlık ise, o zaman hiç kimse birden fazla çocuk da yapmasın. Çünkü kardeşlerin geçimsizliği, kıskançlıkları daima var olan bir şeydir. Kıskançlığı önleyecek yasaklar koymaya kalkarsak, daha birçok anlamsız kanunlar koymamız gerekir. Mesela bazı kadınlara göre kendilerinden güzel başka hiçbir kadının olmaması gibi.

Hacer hamile kaldı diye efendisi, yani İbrahim’in karısı Sara onun gözünde küçüldüyse, eğer küçük görmek bir problem ise, hiç mi hiç evlenilmesin. Çünkü nice kadınlar kocalarını, kocalar da karılarını küçük görmek bir yana, zaman zaman birbirlerinden nefret dahi etmişlerdir ve de ediyorlar.

Yine eğer Süleyman’da olduğu gibi Allah’tan sapmak bir problem ise, Allah buna da bir açıklık getirerek İncil’de, ‘evlilikleriniz Rabde olsun’ diyor. Kuranda ise değindiğim gibi, ‘iman etmeyenlerle evlenmeyin’ diyor. Fakat bu kuralı da kişinin dindarlık etiketine bakarak uygulamak çok yanlış olur. Allah’a bağlılık ve doğrulukta karılarına ve kocalarına birçok konuda tökez olmuş, sayısızca dindar geçinen erkek ve kadınlar da tanımışımdır. Onlar sadece etikette dindardırlar. Gerçekte ise işleriyle Allah’tan çok uzak bir anlayışa, bilgiye, inanca ve de ruha sahipler. Ben bu durumu zamanımıza uygulayacak olursak, evlilik hemen hemen imkânsız gibi gözüküyor derim. Kaç kişiden bizzat benim bu kitapta yazdığım şeylere inanmasını bekleyebilirim? Allah da ‘muhakkak aynen senin gibi inansın’ demiyor ki. “Rabbe inanan, iman eden biriyle evlen” diyor. Bu araştırmayı da herkes vicdanı ve imkânları doğrultusunda, kendini de kandırmadan yapmalı. Şunu da unutmayalım, zamanımızda «Rabde olan» birini bulmak, samanlıkta iğne aramaya benzeyecektir.

Mesela Şahitler sırf bu ayetlere dayanarak, genelde kendi gibi bir Şahitle evlenir. Ben ise bu konuda onları Rabde olan birileri değil de tam tersine, Rabbin iradesine karşı olan kişiler olarak görüyorum. Süleyman’ın aldığı başka ilahlara tapan kadınlar gibi. Onların, kişiyi hakiki Allah’tan uzaklaştıracak insanlar olduklarına inanıyorum. Çünkü hizmet ettikleri, taptıkları Allah değil organizasyonlarıdır. Onlar da aciz, çoğu zaman menfaatçi ve kötü insanlardır. Bu söze muhakkak çok sinirlenirler. Fakat aynı şey Müslüman, Yahudi, Hıristiyan âlemi için de geçerlidir. Onlar da Şahitler gibi sözde Allah’a taptıklarını söylerler. Fakat en büyük izzeti Müslümanlar Muhammed’e, Yahudiler Musa’ya, Hıristiyanlar da Allah diye İsa’ya vererek taparlar. Bir Müslüman sadece Muhammed diyemez bile. Sallallahu Aleyhi ve Sellem (SAV). Buna salâvat getirmek deniyor. Onlara göre Muhammed’in ismi salâvat getirmeden ağza almak dahi saygısızlık ve günah oluyor. Bu salâvatın Türkçesini kaç kişi biliyor? Ben hâlâ tam olarak bilmiyorum. “Allahın selamı üzerinize olsun” gibi çevrilebilir. O insanlar bilmedikleri, anlamadıkları sözler ile Allah’ı mı yücelttiklerini sanıyorlar? Papağan gibi ağzından çıkan, anlamadığı sözler ile bir insan kime izzet verebilir? O kişilerle konuşurken bir sorsanız: “Yücelikte Allah mı büyük yoksa Muhammed mi?” diye. “Allah tabii ki, tövbe o nasılda söz” derler. “Peki, sen Allah’ı tek bir kelimeyle ifade ederken neden saygısızlık olmuyor da bu Arapça salâvatı getirmeden sadece ‘Muhammed’ demek saygısızlık oluyor?” dedin mi şaşkın şaşkın yüzüne bakar, sonrada öfkeyle dolu senden nefret eder. Bu dincilerin hepsi de bazı konularda aynıdır! “Sen ne biçim konuşuyorsun Hazreti Muhammed hakkında, sırf Muhammed diyerek. Sanki arkadaşın mı da ondan öyle bahsediyorsun?” diyerek bana çok kızarlar. En azından bir ‘Hazreti’ demek gerekliymiş. Peki, neden hiç kimse hazreti Allah demiyor? Eğer bu hazret kelimesi çok iyi ve ille de söylenmesi gerekiyorsa, buna Allah daha layık değil midir? Bu dindarlar banka reklamlarına benziyorlar. Hani: “Yok aslında birbirimizden farkımız ama biz bilmem ne bankasıyız” dedikleri türden. Hangisi daha değerli? Salâvat getirip anlamını dahi bilmeden, o kişiye bir sürü ad ve soyadı gibi yakıştırmalar ile O’ndan çok uzakta yaşayarak, sözlerini hiç uygulamamak mı; yoksa O kişinin dediklerine değer vererek, Allah’ın gerçek iradesi ne ise onu öğrenme zahmeti gösterip, o hakikate göre yaşamak mı? Kural üstüne kural öğretmekten başka bir bildikleri yok ki! İsa’nın zamanında da Yahudiler bir Musa tutturmuşlardı. Sanki İsa Musa’ya karşıymış gibi. Taktik hep aynı, fakat böylelerine İsa çok yerinde bir cevap veriyor:

Sanmayın ki, ben sizi Babanın önünde suçlu çıkaracağım; sizi suçlu çıkaran kendisine ümit bağladığınız Musa’dır. Çünkü eğer siz Musa’ya iman etmiş olsaydınız, bana da iman edersiniz; zira o benim için yazmıştır. Fakat onun yazılarına iman etmiyorsanız, benim sözlerime nasıl iman edersiniz? Yuhanna 5:45-47’deki bu söz o zamanki Allah’ı savunan sözde Museviler için ne kadar geçerliyse, şimdiki İsa’yı savunan sözde Hıristiyanlar, Muhammed’i savunan sözde Müslümanlar için de aynı derecede geçerlidir. Bütün bu saydığım dinlerin içinden hangisi gerçek Allah’a iman ediyor? Hangisinin içinde olan biriyle evlenilmeli? Bunların hangisi rabdedir? Bana göre açıkçası hiçbiri iman ve işler konusunda Allah’ın iradesini yerine getirmiyorlar. Tek tük tabiatıyla iyi olan şahısları ise yalnız o dinlerde değil, Allah’a inanmayanlar arasında da her yerde bulabilirsiniz. Bu da dediğim gibi, samanlıkta iğne aramaya benzer.

Gelelim yine bu çok kadınla olan evliliğe. Ben neden bu çok kadınlarla evlenmek konusuna değindim? Ben kendim ayrıldığım kadınla tekrar bir arada olduğumu savunmak için mi? Hayır. O davranışı yıllar boyu, Allah hakkında araştırmalara başladığımdan beri, daha yolun başındayken bile hep işlediğim bir günah gibi gördüm. Hâlâ da bu bilgilerle doğrudur diyemiyorum. Bir zamanlar evlenmiş olsak bile. Aslında ne o zaman ne de boşandıktan sonra Allah’ın bizlerden beklediği evliliğin anlamına uygun bir amaca hiç sahip değildik diyorum. Hem boşandıktan sonraki bu beraberlikler iki tarafa da olmayacak ümitler verip, bu ilişkiyi daha çok bir çıkmaza sokuyor. Ayrıca başka kadınlar almaya da şimdilik niyetim yok. Ancak amacım yanlış olan bir şeyi açığa çıkartmak. “Allah nasıl dört kadın alabilirsin diyormuş” diyerek Kuranı ellerinden atan çok insan tanıdım. Neden olarak, “kendilerinin böyle bir Allah’a inanamayacağını” söylüyorlardı. Bunu tabii ki hep kadınlar savunuyor, bazı erkekler de güya destekliyorlar. O erkekler zaten başka bir şeye cesaret edebilirler mi ki desteklemesinler! Konumuz aslında bu değil ve bunlar beni pek o kadar da ilgilendirmiyor.

Hıristiyanlık ise kadınların hislerini okşayıcı bir şekilde, yüzyıllardır bu argümanlarla Kurana karşı gelmişlerdir. Tek karılı olmayı savunurlar, ama kıçını açmayan, kapalı kadınlardan da nefret eden Hıristiyanlardır bunlar! Adı da siz Şeytana tapıyorsunuz, biz ise İsa’ya? O’nu takip ediyorlar ya! Başı örtülü olanı işe bile almayan o Alman şefler hayatlarında birçok kadınla düşer kalkar, birçoğunun gayri meşru çocukları vardır. Olabilir ve de olur, bize ne! Bizi ilgilendiren yanı, başı kapalı gördüğü o kişi putperesttir, kendisi ise imanlı, cennetlik! Niye o da kendi kucağına oturmuyordur da başörtüsüyle namus rolündedir! Bir de ona göre çirkinse, bakımsızsa, yandı. Almanya’da başörtüsü takan Türklerin yanında, hiç Allah nedir bilmeyen Bulgarlar, Romenler, Ruslar hemen sempati gördü, neden? Hiçbir şey yapamasa bile onların vasıtasıyla göz banyosu yapabiliyorlar da ondan. Hem Hıristiyan ile Allah’a inanmayan kişi dış görünüşüyle fark edilmez. Ama başörtüsü takan fark ediliyor!

Peki, başı örtülü olanlar için ne diyelim? Başını örten, altına daracık kot pantolonla, elinde sigarası, Mercedes’e binen imanlılar nasıl? Onlar çok mu namuslu? Birbirleri arasında olan olaylar ancak patlak verdiği zaman, gazetelerde, dergilerde okuyoruz. Bunu Alman’ı da biliyor, herkes de biliyor. Yine hiçbiri beni gerçekten ilgilendirmiyor. Beni en çok üzen yanı, hep bu insanlar Allah’ın ismini paravan olarak kullanıyorlar, ondan utanıyorum. İnsanların nefreti de bence bu yüzden. Yoksa onların başörtülerinde değil. Eğer o başı örtülülerin daima sözlerine güvenilir, işini severek, içten gelerek yapan, dürüst, gerçekten namuslu, bilgili, temiz ve uysal olsalar, bütün dünya onlara sempati duymaz mıydı? Doğru olan şeyleri yapmak ille de sempati toplar demek istemiyorum, belki daha da nefret ederler, ama o zaman bu sebepsiz bir nefret olurdu. Ya şimdi! Ayrıca Hıristiyanlığı temsil eden papalık kendisinden ve menfaati olmayan herkesten nefret eder.

Hıristiyan âleminin uydurduğu bu, “en fazla bir kadın” kuralı yüzünden, ben inanıyorum ki tarih boyunca birçok insanlar anlamsız acılar çekmek zorunda kaldılar. Zamanımızda bu bir problem gibi gözükmüyor. Fakat tarihte şöyle bir geriye gidecek olduğumuzda, birçok kadınlar kendilerine toplumun Hıristiyanlık baskısı yüzünden, sığınma olacak bir ev, aile, evlilik düzeni bulamadan, namuslarıyla ilişki kuramamışlardır. Nasıl kursunlar ki? Çok kadınla olan evliliğe Hıristiyan din adamları karşı gelmiş. Avrupa’da artan fahişelik, ortaya çıkan cinsel yolla bulaşıcı hastalıklardan çok ruhsal hastalıklar da hep bu sahte dincilerin insan öğretilerine dayanan kuralları yüzündendir. İnsanlık dünyası kurulduğundan beri her devirde savaşlar olmuştur. Bu savaşlar hem yıllarca sürmüş hem de birçok kadını erkeksiz, dul bırakmıştır. Hem savaşlar olacak, yüz binlerce erkek ölecek, ama dincilerin kendi uydurdukları tek kadın kuralı bozulmayacak! Bir de utanmadan o savaşları da askerleri de “bir kadından fazla evlilik günahtır” diyen, sözüm ona bu İsa’nın takipçisi dinciler kutsayıp bereketleyecek! Geride kalan o dul kadınları, kızları ve evli erkekleri ille de Allah’ın önünde zinaya ittiren, yine bu dincilerin uydurdukları kurallardır. Çok uzun devirler insanlar bu savaşlara gidip, milyonlarcası bir daha geri gelmemiştir. Salgın hastalıklar, kadınların uzun yıllar süren hastalıkları, kıtlıklar ki, bu zor şartlar demektir, sefaletler, çocuk doğuramayan kadınlar vs. kadınları fahişeliğe erkekleri de zinaya itmiştir. Kısır sadece kadın değil, erkek de olsa, o erkek bunun farkına ancak üç beş kadın aldıktan sonra varmış. O zaman tıp diye bir şey yok, ya da zamanımızla kıyasla çok ilkel. Feminist kadınlar bu duruma öfkeyle bakıp, “neden erkek kısır ise kadına başka koca getirilmiyor” derler. Bütün geçim için uğraş verip, o sorumluluğu da erkek taşırken, kendi parasıyla eve damızlık adam getirecek birini ben düşünemiyorum da ondan! İstisnalar hariç bunu ne erkek yapar ne de o erkeğin imkânına sahip olan kadın.

Savaşlar sonunda bazen bir köyde geriye bir avuç dolusu erkek ve bir sürü dul kadın ve kız kalmıştır. O dul kadınların ve kızların sayıca çok az erkekler ile ne yaptıklarını tahmin etmek zor olmasa gerek. Yapılan şey zaten yapılmış. Neden buna o dinciler engel koymuşlar da dürüst ve namuslu bir şekilde evlendirmeyip, o kişilerin vicdanlarını Allah önünde daima lekeleyecek bir biçime dönüştürmüşler? Bu lekelenen vicdan, kişinin bir zaman sonra iman konusunda batması demektir. Yani vicdanımız bizi rahatsız ettiğinde, onun sesini ne kadar bastırıyor ve bastırmak zorunda kalıyorsak, bir gün geliyor artık iman konusunda, Allah’ın vaatleri, verdiği ümit konusunda da duyarsız oluyoruz. Aslında o insan emirlerindeki şeytani amaç da zaten bu. Kişilerde yanlış bir vicdan yaratıp, onları Allah’tan koparmaya çalışmak. Bakın İncil’de şu hakikat yazar:

…İmanın ve iyi vicdanın olsun; bazıları iyi vicdanı reddedip iman konusunda battılar. 1.Timoteos 1:19

Amaç akıllarından saçma, tutulamayacak, ya da çok ağır emirler uydurarak, insanlarda rahatsız bir vicdan yaratmak. Vicdanı rahatsız birini ise köle etmeleri çok daha basit, çünkü daima suçluluk duygusu duyan kişiye hâkim olmak daha kolaydır. Çok az istisnalar dışında, her devirde dincilerin asıl görevi insanları Allah’tan uzaklaştırmak, onları kendilerine eşek yapmak olmuştur. Evet, bizler ise onları daima Allah’ın temsilcileri, Allah adamları, mukaddesler olarak görmüşüzdür. Şimdi ise yine aynı dinin adamları erkekle erkeği nikâhlayıp, “Allah sizleri bir yastıkta kocasın” diye de onları kutsuyorlar! Onlar her devirde modaya ayak uydurmasını iyi bilirler, yeter ki sen onlara ait eşek kal.

Gelelim bu konuyla ilgili olan feministlerin düşüncelerindeki soruların cevabına. Mesela ben şimdiye kadar çok kadınla evli -ama bir de muhtaç- hiçbir bir adam ne gördüm ne de duydum. Kadın parası yiyen jigololar varmış. Bunlar hep evlilik dışı ilişkilerde olan şeyler. Ben bu konuyla, zevk için insanların yaptıkları saçmalıkları, ahlaksızlıkları işlemiyorum. Çok kadınlar kendilerine hep bir kapı aramış ve o ‘kötü canavar’ dedikleri erkeklerin yanında onu da bulmuşlar! Hâlbuki o kadını ille de o canavarla evlenmeye kim mecbur ediyor? Kadınlar hem kıskanırlar hem savaş açarlar hem de o kapıyı bir türlü bırakamazlar! Bunun adına ne denir? O tarlalarda çalışan, ormanlarda ağaç kesen, bütün ev işlerini yapan zavallı kadınlar! Çalıştığı o tarla beraber yaşadığı kötü adamın tarlasıdır, işini yaptığı ev yine o kötü adamındır, kestiği odunla yine o kötü erkeğin evinde ısınacaktır. Türklerin Almanlara: “Biz olmasaydık siz kalkınamazsınız” dedikleri gibi. Evet, muhakkak o kadınlar ağır çalışıyor erkekler de bunu kullanıyordur. Menfaatçidirler, adaletten ve en çok da sevgiden uzaktırlar. Ya da Almanlar, en pis ve ağır, kendilerinin yapmadıkları işleri Türklere yaptırıp, dil ve haklarını bilmedikleri için de bu insanlara çok kazık atarak, kendilerine uzun zaman menfaat sağlamışlardır. Hem de birçok konularda, ayrıca bir de nefret duyarak! Fakat Türk gelmeseydi başka biri gelecekti, onlar kazıklanacaktı. Eğer durumun bu açıdan görünmesi isteniyorsa, gerçeklerde böyle. Hangi insan kendini düşünmüyor? Hiçbir şeysiz bir eve gelin olan kadınla, hiçbir şeysiz bir ülkeye işçi olan insanı kıyasladım ki durumlar daha iyi anlaşılsın. Allah’ın: ‘Komşunu kendin gibi seveceksin’ sözüne göre hangi ülkenin insanları yaşıyor? Kadınların evleri, tarlaları, hanları, hamamları olacak da onu da bir erkeğe yedirecek! O adama da: “Ekmek elden su gölden” dedirttirecek! Siz böyle bir şey duydunuzsa, gördünüzse bravo doğrusu. Ben ne duydum ne de gördüm. Varsa da kadının muhakkak başka bir ihtiyacı vardır. Bu ihtiyacı ille de para diye düşünmeyelim. Genelde bu cömertliği nedense hep erkekler yaparlar ve de yapmışlardır. Yine istisnalar muhakkak olmuştur. Ne efendi, dürüst, tek başına yüz tane erkeğe bedel kadınlar da yaşamıştır ve yaşıyordur. Onurlu, paraya, menfaate değil de sevgiye, doğruluğa değer veren kadın sanki yok mudur? ‘Yok, olmamış’ diyen yalan söyler. Ben hep genel çoğunluktan bahsediyorum, mikroskopla araştırılması gereken varlıklardan bilgilerden değil. Bu sözlerim normal şartlarda, yani ikisi de garip olan, tek karı kocalar için o kadar geçerli değil. Onlar artık nadirde olsa, bazen nefret bile etseler, birbirlerini sürüklüyorlar. Aslında bu durumlar çoğu zaman ihtiyaç, çaresizlik, muhtaçlık, menfaat durumu. Kadın erkek değil, insanlık sorunu. Güç kimin elindeyse, güçsüz onun altında ezilmiş. Bu ister erkeğin kadın üzerinde, ya da kadının erkeğe hâkimiyetiyle hiç de farklı olmamış. Egoistlik, menfaat, kıskançlık, nefret, gaddarlık sadece erkek de mi yoksa kadında da mı var? Muhakkak her iki cinste de var. Yine genelde kadınlar erkekten hep almak amacı gütmüş, kadın ise zaten hiç vermemiş. Kadın erkek gibi kuvvetine güvenemediğinden, hep bir şeyler koparma sevdasında. Ortada kalırsa, muhtaç olmasın diye. Yine söz konusu korku, muhtaç olma korkusu.

Şeytan sizi yoksul olacaksınız diye korkutur. Size cimriliği emreder. Allah ise size bağış ve merhamet vadediyor. Bakara (2):268

Genelde bu korku yüzünden de kadınlar her yola başvurmuşlar, korkan, aciz her insan gibi. Kısır görüşlü örümcek kafalı kişiler insanları cinslerine göre ayırmakla, dünyadaki problemleri halledeceklerini sanırlar.

Yehova’nın Şahitlerinin vaaz ettikleri Meksika, Afrika gibi bazı bölgelerde, bunları dinleyip de etkilenerek Allah’a sevgi, büyük bir sıcaklık duymuş, çok kadınla evli erkekler, aileler de olmuş. Bu kadınlar birbirleriyle hırlaşmalarına rağmen genelde o erkekten tek ve en önemli şikâyetleri, “sadece bir beni almalıydı, neden öbürleri de burada” demeleridir. Yoksa o adamdan hepsi memnundur. Arkasından atsalar tutsalar da o kapıyı bırakmazlar. Bazen böyle bütün bir aile Allah’a, Şahitlerin tanıttığı Allah’a inanırlar, iman ederler. Problem de o zaman başlar. Adam o kadınların biri hariç hepsinden ayrılmalıdır. Aslında kadınlar da adam da bunu istemez. Bunun ekonomik, kanuni, ruhsal bir sürü etkileri vardır. Hatta her birinin çocukları da vardır. Olabilir, eğer Allah ayrılmalısın diye böyle bir şey istemiş ise, ne olursa olsun bende yapılmasından yanayım. Fakat eğer böyle bir şey yoksa, Allah değil de eğer bu sadece insan öğretisiyse; işte ben buna yanıyorum. Çoğu kez o kişiler, “Allah’a layık değil” damgası yiyiyor ve yine vicdanları lekeleniyor. Ya da bütün o büyük aile hiçbiri istemediği halde dağılıyor. Kavgalarıyla, dövüşleriyle, kıskançlıklarıyla, çekmezlikleriyle de olsa bir aile olmuşlar; Yakup’un ailesi gibi, ortak şeyleri savunan bir aile. (Tekvin-Yaratılış 31:1-16) Sonra gel bu insanları Allah adına sen ayırt! Ne hakla ve kimin adına yapıyor bu işi? Ne bilerek? Neye dayanarak? Elindeki kitap böyle bir şeyi söylemiyor ki. “O adamlar da Yakup değil ama” mı diyorlar? Onlara ne kimin ne olduğundan? O adamın adına o mu hesap verecek? Fakat yaptırmaya uğraştığı, Allah’a ait olmayan şeyler hakkında muhakkak herkes hesap verecek. Bu yüzden de:

‘Kardeşlerim, biz öğretmenlerin daha titiz bir yargılamadan geçeceğini biliyorsunuz; bu nedenle çoğunuz öğretmen olmayın. Çünkü hepimiz çok hata yaparız’ diyor İncil Yakup 3:1-2 de. Dünyada da bu öğretmenlik işine en çok Şahitler meraklıdır. Öğretmen olmayı kötülemiyorum, getireceği sorumluluklara dikkati çekiyorum.

Hâlbuki kadınlar binlerce senedir bir erkeğin himayesine ihtiyaç duymuştur. O erkek bunu ne kadar kötüye kullandıysa da başka çare olmadığından kadınlar bu durumu çekmek zorunda kalmıştır. Aynı zamanda erkekler de kadınları çekmek zorunda kalmışlar. Fakat bir aile camiasında toplanmış o kadınlar bunu iffetleriyle, namuslarıyla ve en önemlisi de Allah’a karşı iyi ve temiz vicdanla yapmışlar ya, önemli olan bu. Bir erkeği çok kadınla paylaşmaları onları Allah’tan koparmamış. (1.Samuel 1’inci bölümün tümü) Tek başlarına, yalnızlık, sorumluluk o kadınlar için hepsinden acıdır. Hatta çoğu zaman bu onlar için apaçık ölüm ya da fahişelik demektir. Mukaddes Kitap bu konuda bazı imanlı kişilerin yaşadığı tecrübeleri hikâye etmiştir. Örneğin Davut’un büyük annesi olan Rut. Mukaddes Kitap onun başından geçen olayları bu isim altında yazıyor. Merak ederseniz, toplam üç buçuk sayfalık o yeri lütfen yerinden okuyun. Her şeyden ziyade o insanlar sadece kendi zevklerini değil, sevdikleri Allah’ı ve sevdikleri insanları da düşündüler. O kişiler için bir aile, erkeğin himayesi ve onun verdiği soyadı çok değerliydi. Bu duyguları ifade eden sözler Mukaddes Kitabın İşaya 4:1 ayetinde geçer:

O gün yedi kadın bir erkeği tutup, “Kendi yemeğimizi de giysimizi de sağlarız; yeter ki senin adını alalım. Utancımızı gider!” diyecekleri peygamberlik niteliğinde geçiyor ise, bu sözlerin gerçek yanı da var demektir.

İnsanlar nedense Allah’ın verdiği özgürlüğü hep kötü gözle görmüşler. Kendileri üstüne üstlük kanunlar eklemiş. Bunların yanında varlık içinde olan o kızların, kadınların da hali kibirli, burnu bir karış havada olmuş. (İşaya 3:16) Bir yoklukta, ihtiyaçta, bir lokma ekmek ve bir dam altına girmek, korunacak yuvaya sahip olmak için uğraşan kadınlar ise daha çokmuş. Hâlbuki ille de evlen diye kim mecbur ediyor? Allah kesin kurallar koyamaz mıydı? O ise bize hürriyet, yeryüzündeki kötü şartlarımıza uygun kanunlar vermiş ise, neden bizler Allah’ı kötülüyor veya O’nun emirlerini saptırıyoruz?

Birbirlerini seven karı kocayı düşünün. Fakat kadın kısır, çocuğu olmuyor. Adamın soyu yok olup gidecek ve bütün malı mülkü de dağılacak. Kendisine çocuklar yapacak başka bir kadın daha alıyor. Peki, öbür sevdiğini kapıya mı koysun? Hayır, Allah’ta böyle saçma bir emir yok. Böyle kanunları ancak insanlar koyar. Yukarıda sizlere okumanızı tavsiye için verdiğim örnekte olduğu gibi, peygamber Samuel’in anne-babası ile ilişkisi böyleydi. Bu konu birinci Samuel’in birinci babında yazıyor. Adam başka kadın aldı diye de ne o kadın kocasından nefret etti, ne de kısır diye adam karısını sevmeyi bıraktı. İbrahim’in, Yakup’un örneğini de verdik. Böyle binlerce on binlerce kişiler var. Bu sadece kısırlık konusunda böyleydi. Bir de hastalıklı kadınları düşünecek olursak, sayı daha da bir artıyor. Yıllarca kanaması ya da başka türden hastalığı olan kadınlar yok muydu? (Markos 5:25) Bu insanlar kapı dışarı mı atılmalıydı? Yoksa adam boynunu büküp, her şeyi kabullenmeli miydi? Hıristiyanların uydurduğu kanunlardan dolayı, ne o adamlar boyunlarını büküp bunu kabul ettiler, ne de kadınsız durdular. Gizli gizli zina ettiler, Allah’a karşı kötü bir vicdana sahip olarak yaşadılar. Kıskançlık ise o kadar büyük ve kör ki, şimdiki birçok kadına, “ne yapalım, ben şöyle ya da böyleysem, beni çekeceksin” dedirtiyor. Herkese değil, her kadın da böyle bencil, anlamsız kıskanç ve kör değildir. Allah’ın kanunlarının uygulandığı yerlerde, insanlar böyle gizli gizli zinaya ve fuhşa gerek duymamışlar. Evlenmekle iyi bir vicdanı korumuş, iman konusunda batmamışlar. O erkekler şimdi bize gösterilmeye uğraşıldığı gibi ne şerefsizmişler ne de namussuz. Onlar eğer zaten şerefsiz ve namussuz ise, bunun çok kadınla evlenip evlenmemekle ilgisi yoktur. Mukaddes Kitapta ve Kuranda birçok peygamberlerin çok kadınla olan evliliklerini defalarca okuyoruz. Bir erkeğin çok kadınla evlenmesi onu şerefsiz yapmaz. Bir kadının evlendiği erkek kim olursa olsun, onu çok kadınla paylaşması da o kadını fahişe yapmaz. Her iki durumda da bu insanlar Allah’ın önünde zina etmiyordur. İnsanlık ise yüzyıllardır dinlerin etkisiyle tam ters bir morale ve mantığa sahip yaşıyor.

Gelelim bu işin moral durumuna. O da kadınların, belki de hiçbir kadının kocasını başka bir eşle paylaşmama isteğidir. Bunu kim anlamaz? Fakat bu, dediğimiz gibi şartlar ve durumlar için geçerliliğini her zaman ve her devirde koruyamaz, koruyamamıştır da. Gerçi kadınlar yalnız başka kadınlardan değil, o erkeğin sevgisi bölünecek diye, erkek artık kimi ve neyi severse, o sevdiği şeyden kıskanıp, onu uzaklaştırmak için de çok uğraş vermiştir. Birçok kadına göre erkek sadece onun istediği şeyleri sevip, sadece kendisi için dizinin dibinde yaşamalıdır. Egoistlik dediğimiz bu kendini düşünen hasta duygular erkeklerde de varsa, zamanımız genelinde kadınlarda olduğu gibi aşırı değil. Böyle kadınlar aslında koca değil, boynunda tasmalı köpek arıyorlar; ama tasmanın ipi de sırf kendi ellerinde olacak!

Eskiden ve belkide hâlâ birçok yerlerde çocuk demek, güç, kuvvet, gelecek, bereket demekti. Şimdiki zamanımızda bile, dünyamızda ancak çok az ülkede bu duruma ihtiyaç duyulmuyor. Fakat büyük çoğunlukla anne babalar yaşlılıklarında çocuklarına muhtaç oluyorlar. İlle de maddi açıdan olmasa da manevi açıdan da muhtaçtırlar. Kendilerini seven, fayda gördükleri, onlara en yakın olan yine çocuklarıdır. Hâlâ çocuklar insanların gelecekteki hayat sigortaları, en yakınları ve onları seven ya da sevmeyen, ama nazlarının geçtikleri yeryüzündeki tek varlıklar. Bu zengin Avrupa’da da böyle, fakir Afrika’da da Türkiye’de de. O çocuklar ne kadar hayırsız da olsa, bu ille de paraları, zenginlikleri, kuvvetleriyle değil, bazen sadece varlıkları bile anne baba için yaşlılıkta aranıyor olduğunu hepimiz biliyoruz. Zamanımızın bu konuda da çok çarpık örnekler vermesi, geçmişteki bu hakikatleri değiştirmez. Bir erkeği çok kadın almaya mecbur dahi eden, sayabileceğimiz birçok nedenler var. Şimdiki zamanımız bu konuya sadece cinsel zevk olarak bakıyor. Bu yüzden de kadınlar öfkeyle, kıskançlıkla doluyorlar. Erkekler ise gerçekten de sadece zevklerini arıyor olabilirler. Peki, kadınlar ne arıyorlar? Bu dünyada eğlence ve zevk düşkünü sadece erkekler mi oldu? Bütün öfkeyi toplayan konu zevk ise, zamanımızda kadınlar her türlü zevk ve eğlence konusunda erkeklerle kıyas edilemeyecek kadar çok daha ilerdeler.

Biz insanlar bütün tarihi hakikatleri unuttuk, bizi sadece şu anki durumumuz ilgilendiriyor. Gözlerimiz ve anlayışımız kararmış bir şekilde, “hayret, Allah nasıl olmuş da çok kadınla evlen demiş” diye dudak büküp, “ben böyle Allah’a inanmam” bile diyebiliyoruz! Ne kadar kısır bir görüş açısı. Biraz öncede dediğim gibi, o zamanlar kadınlar için bir yuva her şey demekti. Başlarını sokacakları bir çatı, kocam diyebilecekleri, hatta kaç karılı olursa olsun bir erkek çok zaruriydi. Şimdi, zamanımızdaki kadınlar, “ölürüm de yine böyle bir şey yapmam” diyorlar. Allah da “git bu ya da şu adamla ille de evlen” diye zaten hiçbir kadını zorlamamış ki. Erkekler de o kadınları zorla mı almış? Zaman zaman bu baskı hâlâ birçok yerlerde varsa da bu yalnız o zamanlara mahsus değilmiş. Ayrıca şimdiki zamanla ne değişti? O zamanki kızlar babalarının, analarının zevkine göre biriyle evleniyormuş. Yani kadın ya da kız neyse, isteksiz evleniyor. Şimdi ise kadınlar, kızlar zengin bir adam avına çıkmışlar, ya da “para için belli bir zaman her türlü şartlara katlanırım” diyerek evlenip, nafaka almak için çocuklar yapıyorlar. Öyle de böyle de kadınlar hep bu maddiyat uğrunda isteksiz olarak evlenmek zorunda kaldılarsa, kendilerini isteyerek veya istemeyerek menfaat uğrunda harcadılar ise ne diyelim? Şimdi kadın erkek ayırımı mı yapalım? Sevgiye değer vermeyen kişi, değer verdiği şeyin de yükünü çekmeli. Para, zenginlik, menfaat uğrunda, nefretle, sevgisiz katlandığı ilişkilerde bütün erkekleri suçlayacaklarına, o kişilerin bizzat kendilerini suçlamaları gerekmez mi? Erkeğin de başka sorunları, farklı yükleri olmuş. İster erkek ister kadın olalım, hiçbirimiz sıkıntısız, dertsiz, problemsiz bir hayata sahip değiliz. Karımız ya da kocamız kötü çıkmış ise cins ayrımı mı yapalım? Çocuklar da o zaman, “neden ben filanca zengin adamın, filanca kralın çocuğu doğmadım” demezler mi! Ya da o kralların, zenginlerin çocukları da “keşke benim annem babam soğan yeseydi de ama beni sevip, bana vakitleri olsaydı” da diyemezler mi? Bu gibi örnekler çoğaltılabilir. Anne-babalarımızın da birçok hataları, bizim bazen hiç anlayamayacağımız davranışları olmadı mı? Bunlar yüzünden anne babasından nefret edenler de var. Fakat bütün bu olaylar bizleri ne anne baba olma isteğinden mahrum eder, ne de bizlere onların yaptıkları daha başka ve daha yanlış olan hataları yapmayacağımızın garantisini verir. Hepimiz aynıyız ve hiç birimizin bir başkasının üzerine kabarmaya hakkı yok. Az da olsa çok da olsa hükmetmeye meraklı olmayalım. Çünkü başkasına ne ile hükmedersek, bize de öyle hükmedilecek, unutmayalım. (Matta 7:1-2 ve yine Matta 6:14-15)

Evlilik hakkında hangisi daha iyi olurdu? Allah’ın kısıtlı kanunlar vermesi mi, yoksa serbest bırakması mı? “Eee, ama serbest bıraktı diye de adamlar bu sefer sapıtıyor” mu diyeceksiniz? Kim sana o sapık adamla “evlen” diyen? Bilerek evlendiysen, neden hâlâ şikâyetçisin? Eğer hiçbir çaren yoksa bile, bu yeryüzünde çaresizlik içinde yaşayan sırf sen misin? Sanki tek eşli evliler çok mu mutlular? Allah ‘evlenmelisin’ diye kimi mecbur ediyor? Fakat namuslu, dürüst olmamız ve Allah ile iyi ilişkimizin olması ise hayati. Tekrar dediğim gibi, bu durumu çok kadınlarla evli olmak ve o erkeği çok kadınla paylaşmak bozmuyor. Bunun yanında da varlıklı hangi kadının böyle bir problemi vardır? Maddi durumları problem gibi görüp, varlık elde etmek için her şeyi yapmak da gerekmez. Zaten bütün konumuzun asıl ana fikri, “mümkünse, günah işlemeden Allah’ı nasıl memnun edebiliriz” değil mi? Varlık sahibi olmak için her şeyi yapan ve katlanan insan, Allah ile olan ilişkisini bozduğu gibi, O’nunla kendi arasına zaten tunçtan duvarlar örüyor demektir.

Ben nasıl ve hangi yönden düşünürsem düşüneyim, Allah’ın bizlere müsaade ettiği özgürlükte bir hata bulamıyorum. Kaldı ki, ben veya bizler kimiz? Kendi koydukları kanunlara uyamayıp da birbirlerine kızışan rahipler, kiliselerin duvarlarını delip de o rahibelerin gömdükleri çocuklar! İnsanları böyle sıkıntılar altına sokmak daha mı iyiydi? Uyumayı günah sayan Hintli bir dindarın, dayanamayıp uyudu diye göz kapaklarını kesmesi de aynı ruhtan kaynaklanır. Böyle baskılı emirler kimden geliyor? Bunlar Allah’tan değil ama cinlerden, Şeytandan gelen, kendilerinin uydurdukları emirlerden başka bir şey değil. Böyle olmasını da bir yerde Allah istiyordu. Peki, neden Allah böyle bir şey istesin?

Bu konuda Allah’tan sapmış İsrail halkı tüm insanlığa bir örnektir. Onlar bizlerden farklı değildi. Biz de onlardan farklı değiliz. Onların tecrübeleri tüm insanlığa örnek oldu. Anlayana ne mutlu! İsrail hakkında, inatla kendi yollarında yürüyen o halk hakkında bakın Allah ne diyor:

Çölde onların oğullarına dedim: Atalarınızın kanunlarında yürümeyin ve onların hükümlerini tutmayın ve onların putları ile kendinizi murdar etmeyin. Ben Allah’ınız RAB’IM; benim kanunlarımda yürüyün, benim hükümlerimi tutun ve onları yapın... ... Fakat oğullar bana karşı asi oldular; kanunlarımda yürümediler ve yapmak üzere hükümlerimi tutmadılar, o hükümler ki, insan onları yaparsa yaşar... ... (24-26) ...gözleri atalarının putlarında idi. Ben de onlara iyi olmayan kanunları ve onlarla yaşamayacakları hükümleri verdim. Onları harap edeyim de RAB ben idiğimi bilsinler diye, her ilk doğanı ateşten geçirerek ettikleri takdimelerle onları murdar ettim. Hezekiel 20:18,21,24-26

Buradaki Allah’ın açıklaması bizlere çok güzel bir ders olmalı. Aslında o: “Allah’a inanıyorum” diyenlerin, sahip oldukları saçma öğretileri, iğrenç uygulamaları kendi günahları yüzündendi. Allah ise bu durumu seyrederek, onları o pisliğin içinden kurtarmıyor, sadece müsaade ediyor. Ama nedenini de söylüyor. “Çünkü beni dinlemediler” diyor. “Ben de onlara iyi olmayan kanunları ve onlarla yaşamayacakları hükümleri verdim” demekle, onların tutamayacağı hükümleri bizzat Allah’ın verdiğini sanmayalım. Allah onların kendi bozuk yüreklerinden uydurdukları hükümlerinde uygulamalarında, onlara engel olmadı, ancak müsaade etti. Ta ki bu kendilerinin uydurdukları kanunlardan ötürü yok olsunlar, murdar olsunlar ve görsünler anlasınlar ki o hükümler RAB’bin iradesi değildi. Zamanımızda da bu durumlar niye böyle olmasın? O zaman Allah ne ise yine aynı değil mi? Allah değişir mi? Hayır, RAB’bin kendisi Malaki 3:6 da “Ben değişmem” diyor. Bu dinler, dinciler ve insanlık gelecek olan hükümden nasıl kaçacak? RAB onları da yelin dört bir ucuna dağıtmaz mı? Allah bunu, “seçtiğim” dediği İsrail’e yaptıysa, bize daha çoğunu yapmaz mı?

Bu anlattığım konularla ben insanlara “karılarınızı çoğaltın mı” demek istiyorum? Hayır, bu herkesin kendi bileceği bir şey, anlatmak istediğim şey sadece elimizdeki belgelere dayanarak bizlere öğretilenlerin yanlışlığını, saçmalığını göstermek istiyorum. Allah ve İsa Mesih boşanmaya karşıydı. Sözüm ona o dindarlar, dinciler, Allah’a yaklaşmak isteyen bu durumdaki kişilere engeller koyup boşatarak, onların yuvalarını, aile birliğini dağıttılar. Hem de bunları Allah adıyla yaparak. Ben buna karşıyım. İncil’den sonra eğer tekrar Allah Kuran’da boşanmaya müsaade ediyorsa, bu da eski İsrailliler gibi Arapların, ya da insanların katı yürekliliğinden dolayıdır. (Matta 19:3-12)

Evlenmek konusunda İncil’de Pavlus’un öğütleri var. Hem de çok bilgece. Fakat dediğim gibi ancak öğüt, Allah’ın emri değil. Herkes için de geçerli olamaz. Ancak bunu kabul edip severek yapabilenler yapar. Resul Pavlus bu konuda şöyle yazıyor:

Kızlara gelince, Rab'den onlarla ilgili bir buyruk almış değilim. Ama Rabbin merhameti sayesinde güvenilir biri olarak düşündüklerimi söylüyorum. Öyle sanıyorum ki, şimdiki sıkıntılar nedeniyle insanın olduğu gibi kalması iyidir. Karın varsa, boşanmayı isteme. Karın yoksa, kendine eş arama. Ama evlenirsen günah işlemiş olmazsın. Bir kız da evlenirse günah işlemiş olmaz. Ne var ki, evlenenler bu yaşamda sıkıntılarla karşılaşacak. Ben sizi bu sıkıntılardan esirgemek istiyorum.

Kardeşler, şunu demek istiyorum: Zaman daralmıştır. Bundan böyle, karısı olanlar karıları yokmuş gibi, yas tutanlar yas tutmuyormuş gibi, sevinenler sevinmiyormuş gibi, mal alanlar malları yokmuş gibi, dünyadan yararlananlar alabildiğine yararlanmıyormuş gibi olsun. Çünkü dünyanın şimdiki hali geçicidir.

Kaygısız olmanızı istiyorum. Evli olmayan erkek, RAB’bi nasıl hoşnut edeceğini düşünerek RAB’bin işleri için kaygılanır. Evli erkek ise karısını nasıl hoşnut edeceğini düşünerek dünya işleri için kaygılanır. Böylece ilgisi bölünür. Evli olmayan kadın ya da kız bedence, hem ruhça kutsal olmak amacıyla RAB’bin işleri için kaygılanır. Evli kadınsa kocasını nasıl hoşnut edeceğini düşünerek dünya işleri için kaygılanır. Bunu sizin iyiliğiniz için söylüyorum, özgürlüğünüzü kısıtlamak için değil. İlginizi dağıtmadan, RAB’de adanmış olarak, O’na yaraşır biçimde yaşamanızı istiyorum. İncil-1.Korintoslular 7:25-35

Sözde bu ayetlere dayanarak Kilise rahip ve rahibelik düzenine göre kendine bir yol çizdi. O koca taş duvarlı, bin sene hiç yıkılmayacakmış gibi yapıların ardına girdiler. Evlenmediler, evliliği yasak edip, çok iğrenç şeyler yaptılar. Çevrelerindeki insanları da o binaların ardına dayanarak soydular. Ellerindeki son lokmaları aldılar. Oralar işkence yuvaları oldu. Pavlus’u mu takip ettiklerini sandılar? Pavlus kendini insanlar uğrunda feda etti. Onlara küçücük bir zarar gelmesin diye uğraştı. Kendini kalın duvarların ardına gizlemedi. O insanlarla bir arada yaşadı. Onlar uğrunda taşlandı, kırbaçlandı, uçsuz bucaksız deniz kazalarında, hayatından umudunu kesmiş bir şekilde günler geçirdi. Geçimi için çalıştı. Yük olma hakkına sahip olduğu halde kimseye yük olmadı. (2.Korintliler-Korintoslular 11:20-29 ve 2.Selanikliler 3:7-9) Bu insanlar Allah tarafından kabul edildi, Allah onlar üzerinde işlerini gösterdi ve onlar üzerine mührünü bastı (onayladı). Bu insanlarmış gibi kendilerine süs verenlerin ise çoğu sahtekârdı, acımasızdı, gaddardı. Hâlâ insanların kanlarını emmek için uğraşanlar bunlardan çıkıyor. Allah evi diyerek yaptıkları binalarda insanları soyuyorlar. Yalnız madden değil, manevi neyi varsa onu da alarak. İşleri de bitti mi, o kişiyi bir çöpmüş gibi fırlatıp atıyorlar. Bunlar mı Pavlus’un öğütlerine göre yürüyüp de Pavlus gibi olanlar! Gördük, görüyoruz, görünmeyenler ise de hiç gizli kalmayacak. Hepsininse sonu çok, ama çok yakın. Bir gün tüm milletler bir araya gelip de Mukaddes Kitabın son kitapçığı diye bilinen Vahiy’de geçen «Büyük Babil», ya da «fahişe» olarak nitelenen bütün o dinleri ve onlara ait olan her şeyleri üzerlerinden atarlarsa şaşmayın. Tüm dinlerin yıkımlarının bir günde, aniden geleceğini yazan peygamberlikler var. Çünkü hepsi aynen bir fahişe gibi davrandılar, kendilerini, doğruluğu, adaleti, imanı, merhameti, Allah sevgisini sattılar. Hem de çoğu zaman bir hiç denilen şeyler uğrunda. (Vahiy 14:6-8 ve 18:1-24)

Bütün konuyu kısaca toparlayarak tekrar edecek olursak; bir Hıristiyan için kaç kadınla evlenebilirsin diye bir sınır İncil’de yok. Allah böyle bir sınır koymadı. Boşanma hakkında İncil’de İsa Mesih sınır koyarak, “zina dışında boşanmayın ve boşanmış biriyle de evlenmeyin” diyor. (Matta 19:3-12) Yine bu boşanmış biri demek, zina dışında kendi hevesine uyarak boşanmış biri anlamında. Kaç tane kadınla evlenebilirsin ya da evlenemezsin diye bir sınır yok. İstediği kadar alabilir, fakat boşanma eskiden olduğu kadar kolay olmayacaktı, bunu da unutmamalıydı. Eğer bir kişi, İsa Mesih’in takipçisi olarak İncil’in hükümlerine göre yaşamak istiyorsa, onun çok kadınla evli olması bir engel değildir. Ancak gözetmen olarak görev yapanın, birden fazla karısı olması ise ideal değil. Fakat bu kişi o cemaatte, toplulukta birçok görevler, sorumluluklar alabilir. Ancak gözetmen (nazır) olarak, yani belli bölgelerde birçok inanlılar topluluğunda görev alacak kişi için, bu çok eşe sahip olmak engelleyici bir durum. Fakat bütün bunlar bir kişiyi Allah’tan uzaklaştırmış olmaz. Musa’ya verilen yasalarda da kusurlu biri sunakta kâhinlik yapamaz deniyor. Ama bu şartlara sahip olmayan kişi Allah’tan uzaktır denmiyor. O bu yerlerde görev alamasa da hâlâ Allah’ın bir kâhinidir. Evlenme sayısına sınır koyan kitap sadece Kuran. Orada dört taneye kadar diye bir sınır var. Yine öğüt olarak da: “bir tanede kalırsanız sizin için iyi olur” diye geçer. Hepsi bu. (Nisa, sure 4:3 ve 19-21; Ahzab, Sure 33:50)

Yine bazı samimi Müslümanların hep bu konuda sanki utandıklarını gördüm. Hıristiyanlığı savunanlar, Kuranın Şeytan tarafından indirildiğini ispat etmek için bu çok kadınla evlenme konusuna sarılırlar. “Neden tekrar çok kadınla evlenmeyi Kuranda Allah müsaade etmiştir?” Sözüm ona amaç bu kitabın Allah’tan olamayacağını ispatlamaktır. Eğer bütün ölçü bu ise, Mukaddes Kitap kimdendir? Allah’tan olamaz diyenlere cevap olarak, “aynı kanunlar, prensipler ve özgürlük orada da var” demek çok yerindedir.

Kuran’da evlenme ve ayrılma konuları hakkında başka ayrıntılara daha çok giriliyor. (Bakara) 2:221-242 Burada mademki evlilik konusu açıldı, aklıma gelmişken ben de bu konuyla ilgili Müslümanların yaptığı saçmalıklardan birine dikkati çekmek isterim. Bakara, 2:229 da:

“Boşama iki defadır. Ondan sonra ya iyilikle geçinmek yahut da güzellikle ayrılmak gerekir. Onlara verdiniz bir şeyi geri almanız helal değildir” der.

Bakara, 2:230 da ise:

Yine erkek eşini (üçüncü defa) boşarsa, kadın başka bir kocaya varmadan artık ona helal olmaz. Şayet bu koca da onu boşarsa, Allah’ın sınırlarına uyacaklarını sandıkları takdirde ilk koca ile yeniden evlenmelerinde bir günah yoktur.

Müslümanlar bu ayetlere dayanarak, bizim bildiğimiz Osmanlı zamanındaki çok komik yollara başvurmuşlardır. Yukarıdaki ayetler boşanma hakkı tanısa da sınırlı bir şekilde olmasından yana. Öyle kafasına, ya da öfkesine göre, işine geldiği gibi kadına “boşsun” demek ve boşamak Kuranda da onay bulmaz. Amaç karı koca arasındaki bu hakların, ya da müsamahanın kötüye kullanılmamasını sağlamak. Eşler arasındaki saygının, nefsine hâkim olmanın ön planda yer almasını amaçlar. Burada iki kere boşanmadan bahsediliyor. Eşler arasındaki geçimsizliği ve boşanmanın en kolay bir çözüm yolu olduğunu, İsa’nın zamanındaki resuller de biliyordu. (Matta 19:9-10) Fakat İsa Mesih’in sözlerine göre boşanmak için sadece «zina» geçerli bir neden olabilirdi. Resul Pavlus bu konuya bir de “iman etmeyen birinin eşi giderse, bırakın gitsin” diyor. Ama “oturmak isterse ayrılmasın” diyerek de belirtiyor. İman etmedi diye, o kişiye boşama hakkını tanımıyor. Bunu da Allah emri olarak değil, Pavlus bunu kendi önceliğine dayanarak söylediğini açıkça belirtiyor. Bu düşünceleri Allah’ın da onayladığından emin olabiliriz. Fakat yine de imansız, Allah’ın emirlerine ters yaşayan biriyle yaşama zorunluluğu Allah’ın bir kanunu değil. (1.Korintoslular 7:10-16)

Müslümanlar bu boşamayı harfi anlamışlar, anlıyorlar, ya da anlamak istiyorlar. Yani adam öfkeyle ya da ne nedenle olursa olsun ağzından “boşsun, boşsun, boşsun” diyerek üç kere bu sözü söylemesi, bu ilk boşanma da olsa, onlar için üç kere boşanmış anlamına geliyor. Bence bu yine mantıksızlık, yine kelime oyunları yapılıyor. O kişi ayrılacak kadar bir nedeni, o an öfkesi varsa, ağzına gelen bu kelimeyi üç kere de söyler beş kere de. Kuranda ise bahsedilen fiilen bir ayrılık, boşanma söz konusu. Eğer bu boşanma bir gün de on gün de bir yıl da sürse bu böyle. Bundan sonra tekrar barışabilirler. Tekrar aynı durum son bir kez daha olabilir, ama üçüncüsünde artık barışma falan yok. İki taraf istese bile, istekleri bu sınırı aşmaları için yeterli değil. Eğer kanun böyle ise, kim hayatında böyle bir hatayı yapmaya tekrar cesaret eder? Eğer o kadının kocası için zaten hiçbir değeri yoksa ayrılması ve kadının başkasıyla da evlenmesi onu üzmemeli. Fakat tam tersine, kadın o koca için değerli ise, ayrılmak o kişiye çok zor gelecekse, o zaman konuşmalarına, alacakları kararlara dikkat etmeleri gerekiyor. Allah burada ancak iki kere böyle bir hata yapmalarına göz yumabileceğini söylüyor. Boşanma buradaki kurallara göre de pek o kadar taraftarlık görmüyor. Musa kanunlarında bu konular Kuranda olduğu gibi ayrıntılı değil. Bunun yerine başka ayrıntılar var. Neyse bizim konumuz Müslümanların uygulamaları. Türkiye’de Cumhuriyetle bu konular kapandı, yok oldu gibi. İslam âleminin koyu dincileri ise Osmanlı zamanındaki uygulamada olduğu gibi yine bu kuralı uyguluyor.

Adam karısını ya iki kere boşamış ya da üç kere boşsun demiş ise iş bitti. Fakat adam sonradan pişman oluyorsa, o zaman çareler yolu aranmaya başlanıyor. İmam da politikacı gibi, demokraside olduğu gibi, çareler biter mi! Kurana göre kadının ille de başka biriyle evlenmesi ve sonra ondan da boşanması lazım ki, adam boşadığı karısını tekrar alabilsin. Fakat evlilik bu, alan adam kim bilir o kadından ne zaman ayrılacak? Bir de bu iş çok uzun sürebilir. En önemlisi de karısı o adamın koynuna girecek. Vay, yandı adam. Çareyi bulmuşlar. Parayla adam tutuyorlar. Bu adam kadınla bir gece evli kalacak ve ondan sonra da ayrılacak. Hepsi planlanmış, danışıklı dövüş dedikleri türden. Adamın artık güvenilir olması falan filan ayrı konular. Bu olaylarda çok rezillikler de yaşanmış. Bu olayın adı da “hülle” bunu yapana da “hülleci” deniyor. Avrupa’da jigolo denir ve o herif işini nasıl yaparsa yapar. Bizim Müslümanlıkta hülle adı altında sözüm ona Allah’a Ali Cengiz oyunu oynuyorlar. Bu da herhalde işin Müslümancası! Kuranda ise böyle dalavere hiç yazmaz. Hâlbuki Allah bu kural ile aslında tekrar o kişilerin evlenmesiyle ilgili bütün yolları kapamış oluyor. Mademki böyle insanların evlilikleri bu kadar müsamaha gösterildiği halde bir anlık öfkeyle, ya da ne ile bitiveriyorsa, bu kaç kere olmalıdır ki? Kim bir daha evlenir ve sonrada ayrılıp tekrar o kişiye geri döner? Bunlar ancak çok az istisnalardır. Böyle kurnazlıklar ile kişiler ancak Allah’ın emirlerini çarpıtmaya uğraşmışlar. Peki, kimi kandırmışlar? Sadece kendilerini. Cahil, bilgisiz halka da böyle şeyleri “Kuranda yazıyor, Allah emri” diye yutturmuşlar. Onlar Allah’ı da kendileri gibi mi sanıyorlar? Renkli resimli gazete ve dergilerde geçen zamanımızın sanatçılarına falan bakmayalım. Onların bu evlilik altındaki ilişkilerinde normallik aramayalım. Hâlbuki Tevrat’ta bu konuda şöyle yazar:

„Bir adam karısını boşar, ve yanından gidip başka birisinin karısı olursa, adam o kadına bir daha döner mi? O diyar çok murdar olmaz mı?” derler…. Diye geçiyor, Yeremya 3:1 de.

Kuran’da Allah’ın sözlerini çarpıtanlara karşı yazılmış ayetler var. Müslümanlar bu ayetlere dayanarak, “Allah’ın kitaplarını bozdular” deyip, Tevrat’ı ve İncil’i bir kenara ittiriyorlar. Peki, kendileri bu durumda ne yapmış oluyorlar? Hem Allah’ın sözünü, yapılan yorum ve uygulamalarla çarpıtmak başka bir şey, o sözleri kitaplar üzerinde, yazıda değiştirmek başka bir şeydir. Hem Tevrat ve İncil hakkındaki onların bu iddiaları doğru olsaydı, bunun Kurandaki tüm ayetler ile de uyum içinde olması gerekirdi. Kuranın ise sayısızca birçok yerinde: “Tevrat’ı getirin de onu okuyun, İncil ehli onlara verilen hükümlerle yaşasınlar, Allah sözü bozulamaz” gibi bir sürü ayetler vardır. Bu yukarıda verdiğim hülle örneğinde ve daha bütün yanlış uygulamalarda, bozulmuş olan kitaplar değil, bizzat insanların kendileridir. Bozup Allah’a mal ettikleri kendi çarpık öğretileridir. Ali Cengiz oyunları dediğimiz bu örnekler ile insanlar kendilerini kandırıp, kendilerini bozdular. Yoksa Allah’ın sözü bozulmadı. Bu konuyla ve daha birçok konularla ilgili bozukluklar hakkında bakın Kuran’da ne yazıyor.

Artık onların size inanacaklarını umar mısınız? Oysa onlardan bir kısım vardır ki Allah’ın sözünü dinleyip anladıktan sonra onu bile bile bozdular. (Bakara) 2:75

Bu ayet sadece Müslümanları mı kastediyor? Önceki ayetlere bakacak olursak Musa’dan ve İsrail’den de bahsediyor. Başka konularda da Hıristiyanlardan bahsediyor. Biz açıkça bu ayetleri okuyup bütün dinlere baktığımız zaman, Allah’ın sözünü bozmamış tek bir din göremiyoruz. Dediğim gibi ayrıca bu, “Allah’ın sözünü dinleyip anladıktan sonra onu bile bile bozdular” sözünün anlamı, bozma kitap üzerinde değil, o kitapları bozuk ve çarpık bir şekilde yorumlama, öğreti ve uygulama konusunda olarak anlaşılmalı. Ben yapılan hataları kastetmiyorum. Ayette zaten hatadan değil, bilerek, kasten yapıldığından bahsediyor. Bir insan yanlış anlayabilir, ya da yanlış anlayışından dolayı, yanlış uygulamaları da beklentileri de olabilir. Dinler de yanlış anlayabilir. Sanki benim yanlış anladığım şeyler yok mu? Yok dersem, kötülediğim bu dinlerden ne farkım kalır? Bir şeyi samimiyetle yanlış anlamak var, bir de bilinçli olarak çarpıtmak var. Peki, bu nasıl ispatlanabilir? Her kes, her din aynı şeyi söylemiyor mu? Hepsi de: “Biz en doğrucu ve samimiyiz” demiyorlar mı? Aslında onların ne olduğu hakkında: “Siz onları meyvelerinden tanıyacaksınız” diyerek, İsa Mesih’in ölçüsü bize ayırt etmede yardımcı olacak görüş açısını vermedi mi? (Matta 7:15-20)

Benim anlayamadığım, en basitinden bahsettiğim şu evlilik konusunda olsun, bu gibi konularla insanların Allah’ı denemeye, sorguya ve hatta sanki hüküm kürsüsüne çekmeleridir. Yok: “Böyle bir özgürlüğü Allah nasıl verebilir?” ya da: “Eğer böyle ise ben o Allah’a da inanmam” veya: “Eğer Allah var ise neden böyle şeylere müsaade ediyor?” Bir kere biz kim olduğumuzun farkında mıyız? Kendimizi ne sanıyoruz? Kendimizi Allah’tan daha adil falan mı görüyoruz? Ya da Allah’tan daha merhametli, sevgi dolu falan mıyız? Hem ne biliyoruz ki? Kendimizi tanıyor muyuz da bütün insanların ihtiyaçları, ruhi hisleri, sevgileri ve nefretleri adına bu kadar kolay konuşabiliyoruz? Bütün insanlığı biz mi yarattık? Onların sahibi biz miyiz? Ne kadar kudret sahibi olursak olalım, en basiti bir çocuğumuza dahi her istediğimizi yaptırabilir miyiz? Amerikan başkanı yaptırabiliyor mu? Ülkeleri yakıp yok eden, başkanları çukurlardan çıkarıp asan, çocuğuna, hem de onun iyiliği için olan lafı geçirebilir mi? Yıkmak, yakmak, yok etmek, bunu herkes yapar, çünkü bu en kolayı. Sevgi nedir öğretebilir mi? Kendisini sevdirebilir mi? Zorlasın bakalım olacak mı? İnsanların içinde, gönüllerinde yatanı çıkarabilir mi? İnsanların en büyük marifeti hep yok etmek olmuş. Bir de bina etsinler, görelim! Hâlbuki merhametli kralların isimleri arkalarından daha çok anılmış. Öbürlerinin adı sanı unutulmuş. O Allah’a kafa tutanlar, o kafayı kendi gibi bir insana tutabilir mi? Gitsin de kendi Valisine öfkesini kusup, onu sorguya çeksin! Ya da başkanına ya da patronuna, hiçbirine gücü yetmezse eğer en küçüğünden başlasın. İnsanlar birbirlerinden haklarını dahi alamazken, kim oluyorlar da Allah’a kafa tutuyoruz? O da insanlığa özgürlük verdi diye. Kimseyi mecbur etmiyor diye. Ne kadar terbiyesiziz. Aman ne olur biz Allah’a inanalım! Biz olmazsak Allah cenneti nasıl kurar! Biz inanmaz, kabul etmezsek, sanki dünya batar. İnsanlar özgürlük özgürlük diye yırtınır dururlar, özgürlük vereni ise de daima kötü gözle göstermeye uğraşırlar.

Gelecek konuların içinden, «Eşitlik mi hürriyet mi?» adlı konuda bu soruna farklı açıdan bakarak, belki biraz daha ışık tutmaya çalışacağım.