İsa öldürüldü mü yoksa öldürülmedi mi?

Artık bütün toplantı salonundaki Şahitler benim Kuran hakkındaki gerçeği arayışımı duymuştu. Kuran hakkında her Hıristiyan’da ve de Şahitlerde yaratılmış olan imaj, çok cahillik, basitlik, kafasızlık ve akla gelebilecek daha kötü olan ne varsa, onlara göre bu ancak “Kuran’a inanmakla” olabilirdi. Müslüman toplumdan gelmiş olanlar, sayıları korkunç denecek kadar az olmalarına rağmen, eskiden ait oldukları bu dinleri ve dolayısıyla Kuran’ı, sanki geçmişte kalmış cahillik, bilgisizlikten kaynaklanan doğuştan sahip oldukları bir utanç gibi kabul ediyorlardı. Kuran’a inanıp, ya da Kuran hakkında gerçeği arayan insanlara da “zavallı kafasızlar” gözüyle küçümseyerek bakıyor, bununla da kendilerini büyüttüklerini sanıyorlardı. Bu duyguyu da Hıristiyan geçinen o kişilerden alıyorlar. Muhakkak da aynı olayları Hıristiyan olan biri Müslümanların arasında yaşar. Ben ise daha bilmiyordum, kararsızdım ama gerçeği araştırmaktan da hiç utanmıyordum. Çok kişiler bu işi gösteriş olsun diye, araştırıyormuş, değer veriyormuş gibi ikiyüzlülükle yapıyor olabilir. Bunların da hiçbiri ne umurumdaydı ne de beni ilgilendiriyordu. Ben gerçeği ilk önce kendi adıma, kendim için arıyordum. Bazıları utançtan bu konuları açmak bile istemezken, yine bazıları da özellikle alay etmek için açıyorlardı.

Kendimi daha yolun başında gibi görüyordum. Kendi gözümde bu yoğun programın içinde olan Şahitlerin yanında solda sıfırdım. Onların gayretleri, toplantıları, kongreleri ve ellerinde Mukaddes Kitap ile herkese vaaz etmeye gitmeleri, bende onların muhakkak çok bilgili ve tecrübeli olabilecekleri kanısını uyandırıyordu. Bununla da Allah hakkındaki bilgiyi kastediyorum. Yıllardır Şahit olanlar vardı. Hem de bunlar Müslümanlıktan gelmişlerdi. Fakat onlarla konuştuğumda ise ancak hayretlere düşüyordum. Hiçbirinin ne doğru dürüst bir bilgisi vardı, ne de bu konuda samimiyeti. Aslında bilmek, hatta bunlar hakkında konuşmak bile pek istemiyorlardı. Onlar için bu konu kapanmış, geçmişte kalmış, toprağın en derinliklerine gömülmüş bir şeydi sanki. Benim ortaya bu şekilde çıkmamdan da rahatsız oluyorlardı. Belki ben onlardan farklı olarak, araştırıyordum, okuyordum, düşünüp tartışıyordum. Her şeyden çok en rahatsızlık veren yanım, ben bütün bunları yürekten gelerek yapıyordum; hiçbir menfaatim olmadan, fanatik olup taraf tutmadan, özgür ve hür bir biçimde. Onlara göre ise, kalın kafalılığımın yolunda gidiyordum!

Benim bu samimiyetimi görenlerden biri çevre nazırıyla konuşmamı önerdi. Söyledikleri kişi de tam o hafta onların evinde misafir olarak kalıyormuş ve “buluşma için plan yapmakta yardımcı olacağını” da söyledi. Çünkü onlar böyle Kuranı savunan insanlara «ümitsiz hasta» gözüyle bakarlar. Onlarla vakit bile kaybetmek istemezler. Demek ki benim samimiyetime inanmışlardı. Ben de onun bu yaklaşımına çok sevindim. Bu adamın karısı da kendisi de Türk’tü. Geçen konularda bahsetmiştim, bana Müslüman kelimesinin anlamını anlatmaya çalışan, Şahit olma yolunda olana da Kuranda bahsi geçen süslerini cinsel organlarıymış gibi anlamasında yardımcı olan o kadının kocasıydı bu arkadaş. Bunların iyi bir yanı, diğer Şahitler gibi cimri, menfaatçi, senden ne koparayım düşüncesinde olan öbür Alman iman kardeşleri gibi değillerdi. İçlerinde böyle kişiler çok az vardı. Öbürleri de onların sırtından geçiniyordu. Bu buluşma işine çok memnun oldum. Tamam dedim, artık muhakkak doğruyu öğrenecektim. Çünkü ben şimdiye kadar Kuranı bilen ve anlayan biriyle hiç konuşmamıştım. Kuranı bildiğini sanan insan çoktu da anlayan ve anlamak isteyen hiç yoktu. Gün ve zaman ayarlandı. O gün toplantıya gidecek, toplantının sonunda da bu biraderin evinde kalan o çevre nazırıyla konuşacaktık. Nazır da Türkçe bilen Alman karı kocaydı. Türkçeyi de çok iyi biliyorlardı.

Şimdilik bu konuyu bir kenarda tutup, biraz da Şahitlerdeki bu nazırlardan söz edeyim. Dediğim gibi Şahitler Katolik Kilisesinde olduğu gibi kendilerini Latince, Yunanca kaynaklı kelimelerle tanıtmazlar. Mesela Katolik kelimesi aslında evrensel demekmiş. Ya da Pastör, çoban anlamına geliyor. Kardinal ise, yüksek, üst anlamında. Latincesi Bişof olan kelimenin Yunancası Episkopos; bizde buna Piskopos deniyor, anlamı ise Osmanlıcada nazır, Türkçede ise gözetmen demek. Şahitlerin bu dini unvanlardaki farkı, ancak o ülkenin konuşulan dilinde olmasında. Ben de bunları daha yeni yeni öğrendim dersem hiç de yalan olmaz. Şahitlerin Katolik kiliselerine, ya da Protestan kiliselerine korkunç karşı geldikleri bir nokta da budur. Onların kendilerine böyle rütbeler vermekle İsa’nın öğretisine karşı geldiklerini savunurlar. Kastettikleri ayette İsa şöyle demişti:

Fakat siz Rabbi (öğretmen) diye çağırılmayın; zira sizin öğretmeniniz birdir ve siz hep kardeşsiniz. Yeryüzünde kimseyi babanız diye çağırmayın; zira babanız birdir, semavi (göksel) Babadır (Allah). Ne de efendi diye çağırılın; çünkü efendiniz birdir, Mesih’tir. Fakat aranızda en büyük olan hizmetçiniz olacaktır. Kim kendisini yükseltirse, alçaltılır ve kim kendisini alçaltırsa, yükseltilir. Matta 23:8-12

Bu ayetlerle İsa açıkça, kendinize böyle rütbeler vermeyin dedi. İnsanlar ise sahip oldukları hırstan dolayı, baskı ve korku vermek için, rütbe kullanmaya bayılırlar. Hele bir de bu rütbeler anlaşılmazsa. Çok kişiler ve dinler de bu ayeti farklı yorumlarlar. Mesela Baptistler, Türkçesi vaftizciler demek. Onlar çocuklarına anne baba demezler. Karşımızda oturan böyle komşulara sahibiz. Çocuklar anne-babalarını özel isimleriyle çağırır. Mesela babasının ismi Ahmet ise, o üç yaşındaki çocuk babasına baba demez de baba yerine Ahmet der. Çünkü onlara göre “baba” kelimesi sadece Allah’ın bir unvanıdır! Internet yoluyla kitabımı okumuş bir kilise görevlisi “vaftizciler arasında böyle bir şeyin olmadığını” vurguladı. Yine olabilir diyor ve bu âdeti sadece o aile kafasına göre uyguluyordur diyorum! Başka ne diyeyim.

Bu nazır, gözetmen, ihtiyar, resul gibi kelimeler İncil’de de geçiyor, fakat onlar farklı olarak bu kelimeleri unvan yapmadılar. Bu ne demek? Yani böyle isimler var ama unvan yok ne demek? İsa’nın sözleri aslında çok açık, çünkü O kelimeler üzerinde durmuyor. Bu “hepiniz kardeşsiniz” in anlamı hem ruhi hem de bir yerde harfi anlamda ve yüzeysel değil. İsa açıkçası, sizlerin içinde kimse kimsenin üzerine kendini büyültmesin, efendi, ya da yönetici yapmasın diyor. Eğer ben kendimi ne ile büyütürsem büyüteyim, o büyüttüğüm şey ister bir kelime olsun ister sarık, cüppe gibi giyim olsun, büyüttüğüm o şeyle kendime unvan almış olurum. Bu Allah’ın ve İsa’nın insanlardan istemediği bir şey. Yine İsa, içinizden biri büyük mü olmak istiyor, “o aranızda hizmetçi olsun” diyor. (Matta 23:9-12 Luka 22:24-27) Unvanlar, isimler, rütbeler nasıl kullanıldığına bağlıdır. Ezmek, hükmetmek, yönetici olmak için kullanılıyorsa ki, her din ve organizasyonlarda unvanlar bu şekilde kullanılır, işte İsa buna karşı geldi. Çünkü İsa’nın zamanındaki dindarlar da halka bu şekilde hâkimdiler. Onlar bu rütbeleri bir de Allah’tan almışlardı. İsa bu problemleri çok iyi biliyordu. Bu yüzden de Yahudilere ve herkese, “kimseyi Rabbi (hoca-öğretmen) diye çağırmayın” dedi. Yoksa İsa’nın öğretmen kelimesine karşı bir alerjisi yoktu. Bu kelimenin arkasında yatan baskılara, gaddarlığa, işkencelere ve daha Allah’tan uzak ne varsa, İsa onlara karşıydı. Şahitlerde alttakiler ve üsttekiler, yukarıdan ve aşağıdan olanlar diye bir düzen vardır. Bu onların yayınlarında pek geçmez. O yayınlarda papanın ziyaretleri gibi, insanlara gülen yüz ile sallanan el görürüsünüz. Bunların böyle olmadığını içlerine girdiğiniz zaman, çok kısa bir zamanda anlarsınız ve anlatırlar. Kimin aşağıdan kimin yukarıdan olduğunu onlar hissettirirler. Kısacası okuduklarımızı hep yüzeysel anlamayalım. İncil’de: “Harf öldürür ruh ise yaşam verir” diye geçer (2.Korintoslular 3:6). Ruhi şeylere değer verelim, böylelikle anlayışımız da artacaktır.

Bu dinlerde daha ne anormallikler vardır, saymakla bitmez. Hangi birinden bahsedelim? Sanki ben her şeyin en doğrusunu mu biliyorum? Kesinlikle hayır. Fakat ben insanlara baskı yapmaya kalkarsam, “en doğru benim, benden başka yok” dersem, işte anormallikte başladı demektir. Peygamberler Allah adıyla, gönderildikleri o toplumlara karşı onların hiç de hoşlarına gitmeyecek şeyleri söylemişlerdir. Bunu o insanlar kendi adına, ya da bir varsayımla, boş hislerle yapmamışlardır. Allah açıkça o insanlarla konuşmuş ve söylesinler diye de emretmiştir. Onlar kendilerini o toplum üzerine yükseltmemişler, tam tersine alçaltıp hizmet etmişlerdir.

Yine konuyu dağıtmadan ben bu Şahitlerin nazırlarına döneyim. Bu nazırlar Şahitlerin içinden titizlikle seçilir. Onlardan beklenilen en büyük ilk özellik, Şahitlerin Amerika’daki yönetim kuruluna sadakatleridir. Ancak ondan sonra bu işi en iyi kim yapabilir diye aralarından seçerler. Bunların bu iş için okulları bile var. Nazır adayı o okula da gider. Bu nazır da belirlenen çevrede ya da bölgede döner dolanır ve genelde her altı ayda bir aynı cemaati (toplantı salonunu) ziyaret eder. Orada da bir hafta on gün kalır ve yine başka bir cemaate gider. O haftaya bunlar “hizmet haftası” derler. O hafta mümkün olduğunca çok vaaza gidilir. Yani cemaatte o hafta kapı kapı gitmekte daha bir canlılık gelir. Bütün bunlar yine hep o yönetim kurulunun tüzüğüne uygun olmalıdır. Bu çizgiden çıkmaya yeltenenler olmuşsa, onların ihtiyarları bunu Nazıra rapor eder. Aslında her şeyi rapor ederler. Bunun içinde karısı ile bir adamın nasıl yattığı bile konu edilebilir. Eğer o ilişkide çizgiyi aşmışlarsa, tamam artık. Mesela kocası ile ilişkide kadın oral yapmıştır. Affedersiniz ama bunların bilmem nerelerini nasıl görürler, kim anlatır, ben hâlâ bilmiyorum. Onlar duyar, bilir ve de gerekirse o aile aralarından atılır, ya da sırf adam atılır. Tövbe edip de bir daha yapmayacaklarsa o başka!

Benim bu kitabımı okurken yanınızda limon falan bulundurun. Kolonya da olabilir. Mide bulantınız için ara sıra koklamanız gerekebilir. Belkide gülmekten kırılabilirsiniz. Her ihtimale karşı Mendiliniz cebinizde olsun, neme lazım!

Tabii ki o nazırın ziyaretinde her zaman böyle konular olmaz. Her dangalak da gidip herhalde böyle şeyleri o ihtiyarlara anlatmıyordur ya. Bence bu gibi pislikler cemaatteki kadınların başının altından çıkıyor ama neyse. Belki de böylelikle o kocalardan öç alıyorlar. Bir Şahit ne kadar onların bu saçma kurallarını uygulamazsa, bu ona bir o kadar daha koruma olur. Bu koruma bilmeden, tabiatıyla olur. Fakat kişi onlardaki kuralları ciddiye alıp, Allah bunlarladır diyerek bütün yürekle de inanıp, her şeyde onlara itaat etmeye kalkar ve her denileni yaparsa, farkında olmadan zamanla büyük problemlerin, ruhi bunalımların içine düşüp, hatta tımarhaneye, ya da hastaneye ve en sonunda da intihara gitmesi işten bile değildir. Bu gibi insanlar organizasyonun baskısıyla, kendilerini zorlayarak yaptıkları o değişiklikleri, Allah istiyor diye inanarak yaparlar. Problemlerde zaten o zaman başlar. Fransa’da Şahitler intihar olaylarında diğer dinlere nazaran grafiklerde neden en üst düzeydeymişler? Dediğim gibi, bu duruma düşmeyenlerin en büyük korunmaları, tam denilenlere uymamalarından kaynaklanır. Bu konuda içlerinden bazıları cambaz gibi yöntemler geliştirir. Hem o kurallara tamı tamına uymayacak ama uyuyormuş gibi gösterecek. Çoğu böyle cambazlık yaparak durumu idare eder. Sanki bilinmez mi? Hepsi bilir de bu durumu bir o cambazın kendisi bilmez, ya da bilmek istemez. Her yerde bu işler nasılsa Şahitlerde de farklı değildir. İnsan emirlerine uymak ancak insana zarar verir ve de hangi yönetim tarzı olursa olsun daima da vermiştir. Şahitler bu intihar olaylarını, kendilerine karşı çok büyük bir yüz karası olduğundan dolayı ört bas ederler. Hatta o kişinin cemaatte Şahit olan ailesi falan yoksa cenazesine bile gidilmez. Bu işi yapmış kişinin cenazesine gitmek eskiden hepsi için günah ve de yasaktı. Şimdi öbür üyeleri ürkütmekten kaçınıyorlar ve serbest bıraktılar. Utanmadan da “Allah intihar edenlerden hoşlanmıyor” diyebiliyorlar. O kişiler bu hale nasıl geldi? Kimler sebep oldu? İşin içinden kendilerine ait bir pislik çıkacak diye, bunu hiçbiri bilmek bile istemez. Ben bu açıklamalar ile bir dinin nasıl organize edilmiş olduğunu ve bu organizasyonda biraz da olsa nazırın görevini bu açıdan da göstererek anlatmaya çalıştım.

Neyse, benim biraderle biz o buluşmaya gittik. O zaman ben daha Kuranı baştan sona kadar ancak bir kere okumuştum. Bu Osman Nebioğlu tercümesi Kuran’ı annem bana askerden döndüğümde vermişti. En çok da bu Kuranı severim. Bu Kuranın tercümesine hiç yorum, açıklama falan gibi bir sürü Müslümanların palavraları girmemiştir. Belki de her Kuran aynıdır, fakat çoğunda ayetlerin yanına o kadar çok açıklamalar ve yanlış yorumlar sokuluyor ki, bu yolla Kuranın asıl anlamı bozuluyor. O yorum yazılı yerleri hemen anlarsınız. Ya koyu harflerle yazılır ya da parantez içinde geçer. Ya da daha küçük başka bir çeşit yazı türü şeklindedir. Yani orijinal Kuranda geçmez. Bu açıklamaların bazıları yardımcı olur, çoğu ise tam safsatadır. Bu yüzden Osman Nebioğlu tercümesini çok sevmişimdir. Bu adam bütün anlayışı da yorumu da okuyucuya bırakıyor. Bu konular hakkında o kadar çok yorumları olan dinler, tarikatlar, mezhepler, gruplar var ki, insan hangi anlayışı doğrudur diye Kurana soksun? Hem yorum, anlayış Kuranın içine girer mi? Yap bunu başka bir kitapta, dergide bilmem nerede, ama Kuran da değil. İnanıyorum ki, -sayıları az da olsa- o insanlar bu işi iyi niyetle, kendi inanç ve düşüncelerini kabul ettirmekte faydalı bir şey gibi görerek yaptılar. Doğru değil diyorum ancak o kadar. Hem gereksiz ve manasız. Atatürk’ün zamanında, Mehmet Akif’in Kuranı yorumlamak için bütün Müslüman âleminin ileri gelenlerini nasıl bir araya topladığını ve sonunda “biz bu işi yapamadık, Allah bize bu anlayışı vermedi” diye aldıkları kararla dağıldıklarından da kitabımın „Muhammed peygamberlerin sonuncusu mu?” adı altında kısaca değineceğim.

Şimdi gelelim benim nazırla olan o randevuya. Toplantıdan sonra nazırı da alıp bizim biraderin arabasıyla o eve gittik. Efendi bir adam. Konuşması falan çok hoşuma gidiyordu. Hani “oturup kalkmasını bilen biridir” derler ya, aynen öyle biri. Bu nazırların çoğu böyleydi. Bu ise işini daha bir ciddiye almıştı. Bunlar da tam benim aradığım özelliklerdi. Bana işin doğrusunu gösterecek diye çok heyecanlanıyordum. Kendisine de büyük bir saygı, sevgi ve de hayranlık duyuyordum. Yalnız bu nazıra değil, işini iyi yapan ve tabii ki yetenekli olanların hepsine. Arabada yanıma arkaya oturdu. Hâlbuki biz arabanın önünü ona ayırtmıştık. Sarılıp öpeceğim adamı, o kadar sevgi doluyum ama ya ayıp olursa diyorum. Hem şimdi ciddi bir iş için buluşmuşuz, “sululuğu bırak, kendine gel” diye geçiriyordum içimden. Muhakkak benim hakkımda ona da çok anlatmışlardı. Bu yüzden de benim yanımda oturuyordu ki bir yakınlık olsun. Genel sorular ile bizi tanımaya çalıştı. On beş dakikalık bir yoldu zaten. Neyse eve geldik. Schmid, evin sahipleri o karı koca, ben, hanım ve birader. Odada birkaç hatırlayamadığım kişiler daha vardı. Bizi beklemişler. Oturduktan sonra Nazır koca bir dosya çıkardı. Öyle bakıyordum. Bu dosyanın içi sadece Kuran kritikleriyle doluydu. Sonra bu dosya benim de elime geçti. Kuran hakkındaki bu dosyayı Alman bir Yehova Şahidi hazırlamış. “Ne oldu sonra bu adam” dedim. Başka nedenlerden dolayı aralarından atmışlar. Ne yapmışsa bilmiyorum, ama o kötüledikleri adamın Kuran hakkındaki kritiklerini hâlâ kullanıyorlardı!

Nazır o koca dosyadan sayfaları eşeledi ve hemen aradığını buldu. Benim bu konularda hiç hazırlığım yoktu. Kuranı da Mukaddes Kitabı da sadece okumuştum, o kadar. Fakat burada gördüklerim ileride beni hazırlıklı olmaya teşvik etmiş olacaktı. Ben, “lavaboya gidebilir miyim” diye müsaade istedim. Sadece ellerimi yıkayacaktım. Orada yalnızken:

“Allah’ım ben kimim ki Kuranı savunayım, ya da bu adamların önünde bu kitaplar hakkında tartışayım. İstediğim sadece gerçeği bilmek ve anlamak. Yalvarırım, eğer onların söyleyecekleri şeyler doğruysa onlar haklı çıksın ve ben anlayayım; yok ama onlar yanlışsa bana yardım et de doğrusunu, senin iradeni ben onlara söyleyeyim ve anlatabileyim” diyerek dua ettim.

Nazır bana: “Mukaddes Kitap sence Allah’ın sözü müdür?” dedi. “Evet” dedim. “Peki, içinde yanlış yazılmış, hatalı olabilecek şeyler var mıdır?” diye sordu. Geniş kavramlı bir soruydu, fakat ben kısadan hemen konuya girmek istiyordum, anlasın diye: “Ben noktası virgülüne kadar Mukaddes Kitaba inanıyorum” dedim. O: “Yani bu kitap Allah’tan ise, Kuran da Allah’tan ise birbirini tutmayan şeyler yazmamalı, birbiriyle uyum içinde olmalı, öyle değil mi?” dedi. Doğruydu söyledikleri, “evet” dedim. Yine “Kanunlar zaman zaman değişebilir, fakat olmuş olaylar değişmez, öyle değil mi?” dedi. Ve benim, onun ne demek istediğini tam anlamadığımı görünce açıkladı. “Bir yerde bir kişi için o öldü diye yazıyorsa, fakat öbür kitapta yok ama ölmedi diye geçiyorsa bu bir çelişki değil midir?” “Evet, haklısın abi” dedim. “O zaman gel önce Mukaddes Kitabı açalım” dedi ve İncil’in Matta kitabını açtı. Orada İsa’nın haça gerilip öldürülmesinden bahsediyordu. İncil’deki ilk dört kitaptaki bütün o Resuller de İsa’nın öldürüldüğünden bahseder ki, bu tüm İncilin konusudur ve bir gerçektir. Yoksa İsa’nın yeryüzüne gelme sebebinin anlamı olmazdı. Ben hiç itiraz etmedim ve bu ayetleri okuduk. Mesela Yuhanna 19:28- 33 de, Luka 23:33-46 da Matta27:45-56 da ve İsa’nın öldüğü, öldürüldüğü daha birçok yerlerde yazıyordu. “Gel şimdi de Kuranı açalım” dedi. Nisa suresi, yani 4’üncü sure 157. ayeti açtık ve okumaya başladı.

Ve “biz Allah’ın Elçisi, Meryem oğlu Mesih İsa’yı öldürdük,” demeleridir. Oysa onlar İsa’yı ne öldürdüler ne de astılar. Lakin onlar sandılar. Aslında bunda anlaşmazlığa düşenler de şüphe içindedirler. Onların bunun üzerine hiçbir bilgileri yoktur. Ancak onlar sanılarına uyuyorlar. Gerçekte de onu öldüremediler. Oysa Allah onu kendi katına yükseltti.

Bu yukarıdaki ayetler yorumsuz yazılmış şeklinde. O ise yorumlu yazılış şeklinde okudu. Çünkü Müslüman âlemi bu ayete, hem de yalnızca bu ayete dayanarak “İsa’yı öldürmediler, onun yerine bir başkasını o imiş gibi sanıp öldürdüler” diye yorumlar ve inanırlar. Sözüm ona bununla da Allah’ı koruyup “Tanrı peygamberine böyle kötülük yapılmasına müsaade etmezmiş” demek istiyorlar. Nazır ayeti bahsettiğim bu yorumuyla okuyunca, “abi burada öyle bir şey yazmıyor” dedim. Öbürleri de bana katılıp, o okunulan yerlerin Kuranda yazmadığını ama yorum olduğunu söyleyince ki, bunu nazır hepimizden çok daha iyi biliyordu, hiç itirazsız, “tamam” dedi ve yukarıda yazdığım, aynen Kuranda yorumsuz yazılı şeklini okudu. Demek istediği şey açıktı. İncil’in her yerinde İsa öldürüldü diye yazarken, neden Kuranın burasında öldürülmedi diye geçiyordu. Ben içimden ayeti bir iki kere daha okudum. Aslında ayette anlatılmak istenen bir şey vardı, sanki şüphe uyandırılarak yazılmıştı. Açık açık ne öldürüldü diyordu ne de öldürülmedi. Sanılarına uyuyorlar diye geçiyordu.

Ben pek tatmin olmamıştım. Ve dedim: “Abi burada sanmaktan bahsediliyor, çünkü Yahudiler İsa’ya inanmayıp onu öldürdüklerini, yani ebediyen yok ettiklerini sandılar” dedim. Mesela diye bir örnek de verdim. “Birinin mahkemede aleyhine Şahitlik yapacak görgü tanığından bahsettim. Fakat o kişi görgü tanığını öldürmek amacıyla kafasına sert bir şey vurup kaçar. Kendinden çok emin bir şekilde de “tamam, artık kurtuldum bu tanıktan” der. Fakat bir sonraki mahkemede o tanık kafası sarılı bir şekilde mahkemeye gelir. Hani kurtulmuştun diye soran arkadaşına o kişi, „hayret öldü sanmıştım” demesi gibi. Burada sanmak kelimesinin sözlük anlamı:

1. Bir şeyin olma veya olmama ihtimalini kabul etmekle birlikte, olabileceğine daha çok inanmak anlamında. 2. Gibi gelmek, farz etmek: Örnek: Bu hareketimi tamamıyla histen gelen bir şey sandı. 3. Bir şey veya kimsenin… olduğunu düşünmek. Örnek: “Doktor Sevim hastayı ilk gördüğünde kendinde değil sanmıştı.” “Sinemadan çıktığı vakit kocası sanarak, yanlışlıkla bir başkasının koluna girer”. (Türk dil kurumu)

Ben o zaman bu kelimenin sözlük anlamlarını açıklamamıştım tabii. Ayrıca acaba Kuranın orijinal metninde sanmak kelimesi mi geçiyordu, onu da bilmiyordum. Fakat okuduğum birçok tercümeler yorumun etkisiyle tercüme edilmişse de, ya zannetmek diye geçiyor ya da sandılar diye geçiyor. Bir gerçek de insan bu ayeti okuduğu zaman kesin ne olduğunu anlamayabilir. Diyorum ya bunlar bence cambazlıktan başka bir şey değil. Eğer bir kitap üzerinde yorum yaparken, yaptığımız yorum bütün kitapla uyum içindeyse, o zaman belki doğru anlamışızdır diyebiliriz. Belki diyorum, çünkü bazı konular hakkında yaptığımız yorum öbür ayetlerle uyuyor gibi gözükse de, kesin kez “bu budur” demek bazen gerçekten de zor. Bu ayette de İsa acaba öldürüldü mü yoksa öldürülmedi mi? İncil kesin kez öldürüldüğünü söylüyor. Acaba Kuran bu konuda gerçekten ne diyor? Bu konuya ışık tutan sadece bir bu ayet mi var? Çok şükür ki durum böyle değil. Ben burada İsa’nın öldürülüp öldürülmediği hakkında Kurandan ayetler yazacağım. İsa’nın ölüp ölmediğini, Kuran’ın İncil’le uyum içinde mi değil mi olduğuna siz karar verin. İsa Allah’a diyor ki:

Ben onlara yalnız bana emrettiğin şeyi söyledim. “Benim ve sizin Tanrınız olan Allah’a tapınız,” dedim ve aralarında bulunduğum sürece onlara gözcü oldum; yalnız benim ruhumu alarak onlardan ayırdıktan sonra onların üzerine gözcü sen kaldın. Ve her şeyin şahidi sensin. Maide, 5:117

Burada yaşayan birinin ruhunun alınması ne anlama gelir? Bu da Müslümanlara göre hâlâ şüpheli gözükebilir. Onlar bu ayet ile “İsa ölmeden, ruhu göğe alındı” derler. Evet, İsa canlı bir şekilde göğe gitti, ama bu onun önceden ölmediği anlamına gelmiyor. Başka bir ayet daha var, bakalım siz buna ne diyeceksiniz. Meryem suresinde 33’üncü ayette İsa’dan bahsederek şöyle yazıyor:

“Doğduğum gün de, öleceğim gün de ve yeniden dirileceğim gün de selam benim üzerimdedir” diyor İsa Mesih Kuranda (19:33).

Ben bu ayetlerin yerini o zamanlar birkaç kere Kuranı okumakla ezbere bilemiyordum. Aklıma bile gelmiyordu. Çünkü ben Kuranı ne onun ne de bunun öğretisinin etkisiyle okumamıştım. Fakat böyle tartışmalar ve cambazlıklar beni Kuranı çok, hem de çok okumaya sevk edecekti.

Ben o tartışmada, “bu sanmak kelimesinin kesin kez o şeyin olup ya da olmadığının bir ispatı olamaz diye anlıyorum” dedim ve devam ettim: “Bu ayetin Yahudilere uyarı olacak bir şekilde açıklama verdiği belli oluyor. Çünkü gerçekten de onlar İsa adında birinin geldiğine ve kendisini Mesih ilan eden bir sahtekâr olarak onu öldürdüklerine inanıyorlar” diyerek İncil’in Matta kısmını açtım. Matta’nın sonunda, 28:2’den itibaren İsa öldürülüp bir mağaraya konulduktan sonra, öğrencileri İsa’nın ölüsünü kaçırıp da sonradan dirildi demesinler diye, Yahudilerin dini önderleri mağaranın başına bekçiler koyuyorlar. Çünkü İsa sağken; öldürülüp, üçüncü gün dirileceğini önceden söylemişti. Yahudi dindarlar için ise bu sözler ancak bir sahtekârlıktı. Şimdi gelin o ayetleri yerinden okuyalım.

Sebt günü geç vakit, haftanın ilk gününe doğru, tan yeri ağarmaya başlarken, Mecdeli Meryem ve öbür Meryem kabri görmeğe geldiler. Ve işte büyük bir zelzele oldu; zira Rabbin bir meleği gökten indi ve gelip taşı yuvarlayarak üzerine oturdu. Onun görünüşü şimşek gibi idi; elbisesi kar gibi beyazdı. Onun korkusundan bekçiler titreyip ölü gibi oldular. Ve melek cevap verip kadınlara dedi: “Siz korkmayın, çünkü haça gerilmiş olan İsa’yı aradığınızı biliyorum. O burada değil; çünkü dediği gibi kıyam etti” (dirildi) …ayet 11…Onlar giderlerken, işte muhafız askerlerden bazıları şehre geldiler; vaki olan bütün şeyleri başkâhinlere bildirdiler. Onlar ihtiyarlarla toplanıp öğütleştikten sonra askerlere çok para verdiler ve dediler: “Öğrencileri geceleyin geldiler ve biz uyurken onu çaldılar, deyin. Ve valinin kulağına bu gidecek olursa, biz onu kandırırız ve size kaygı çektirmeyiz.” Onlar da parayı alıp kendilerine öğretildiği gibi yaptılar; ve bu söz ta bugüne kadar Yahudilerin arasında yayılmıştır. Matta 28:1-6 ve 11-15

Kısacası Yahudilerin arasında: “İsa dirilmedi ve öldü, ancak öğrencileri onu mezardan çalıp dirildi diye yaydılar” denildi. Bunun üzerine Kuran açıkça Yahudilere, yüzlerce sene bekledikleri Mesih’in İsa olduğunu vurguladığı gibi, hem de onu öldürmeye, ebediyen yok etmeye çalıştıklarını fakat başaramadıklarını anlatıyor. Bunu da yalnız o zamanki İsa’nın öğrencileri değil, yüz yıllar sonra Arabistan’da, hiç Yahudilikle uzaktan yakından ilişkisi olmayan birinin, Muhammed’in peygamber olarak ve Allah’tan aldığı vahiyle bu gerçekleri vurguladığını belirtmesi, Yahudilere çok güzel bir uyarı değil midir? Allah’ın peygamberleri zaten hep insanları uyarmak, onları yanlıştan doğruya sevk etmek için gelmemişler midir? O nazıra: “Bence bu ayetler bunu anlatmak istiyor” dedim.

Fazla konuşmadık, hepsi buydu. Vakti yokmuş ve gidecekmiş, kalktık. Kapıya doğru giderken bana bir soru daha sordu, hâlâ unutmadım: “Kurana olan inancında sen yanılıyor olabilir misin?” dedi. Kısa bir düşünüp, “evet” yanılıyor olabilirim” dedim. Gülerek, “O zaman hâlâ ümit var” dedi. Beni hiç tatmin edecek bir neden ortaya sürmediği halde, ben yine de “yanılıyor olabilirim” dedim. Belki ben kördüm de görmüyordum, anlayışsızdım da anlayamıyordum. Olamaz mı? Ben her zaman kendimde her türlü kötülüğün yattığına inanırım. Eğer bilmiyorsam, belki de zamanla farkına varacağım diye düşünürüm.

O gün gerçekten de nazırın zamanı olmadığından dolayı mı konuşamadık? Olabilir, dediğim gibi bu adamlar bütün haftanın planını bana ayıracak değiller ya. Kuranın Allah’tan olamayacağı hakkında, o koca dosyada sadece bu konu mu yazıyordu? Dediğim gibi ilerde o dosyayı bir Şahit arabada bana gösterdi. “Sana veremem ama arabada istediğin kadar bak şimdi” dedi. Mantıklı gibi gözüken bir sürü, hem Müslümanların yanlış öğreti ve uygulamaları vardı, hem de bu gibi kritiklerle kelime cambazlığı yapılıyordu. Fakat ben artık bir şeye çok kararlıydım. Kuranı tekrar ve tekrar okuyacak, bir de hem Kuran hem de Mukaddes Kitap üstünde fihrist gibi, ne nerede yazıyor diye kolayca bulabilmem için alfabe sırasına göre konular çıkaracaktım. O zamanlar hazırladığım bu yerleri kitabımın sonunda bulabilirsiniz. Sadece Şahitlerle daha iyi tartışabileyim diye değil, çoğu zaman da Müslüman’ım diyenlerle de konuşurken, bunu kolaylık olsun diye yaptım. Bu tam olarak mümkün değilse de o fihristi aslında her toplumdan, her dinden insanı düşünerek hazırlamak istedim. Kuranı böyle okuyup araştırıyordum, aynı zamanda Mukaddes kitabı da. Her birini 10 kere okuyana kadar saydım. Fakat sonra 17-18’lere gelince bir daha sayamadım, kaç kere okuduğumu unuttum. Hafızam da o kadar iyi değildir. Hem bence bu sayıların önemi de yok. Hâlâ en basit ayetler ve konular aklıma gelir ama yerlerini bulamam. Ya da bulmakta zorluk çekerim. Şahitlerin ve başka tercümelerde Mukaddes Kitap üzerine çok güzel hazırlanmış CD’lerle, bilgisayarda aramam kolay oluyor. Kuran CD si de var. Programı o kadar anormal yapmışlar ki. Hem de elimdeki sözde en iyisi. Aslında Arapça dil kursu dersem daha iyi olacak. Kurandan ziyade içine her safsatayı sokmuşlar. Olsun, o bile yetiyor bana. Bu kolaylıklar ise benim o araştırmalarımdan ancak 15 sene sonra ortaya çıkmaya başladı. Ben Mukaddes Kitabın o zamanki Türkçesini bile anlayamıyordum. 1920’lerden kalma eski Türkçeyle yazılmıştı. İlerde tüm Mukaddes Kitabın anlaşılmayan yabancı kelimelerini tercüme ettim. Bunu da ancak kendi kitabımda yaptım. Ne yazık ki benden başka kimseye faydası olmadı. Bu konuda şikâyeti olanlara: Alın, benim tercüme ettiğim yerleri kitabınıza yazın” diye teklif ettim, ama hepsi de alıp hazır kopya çekmeyi bile çok iş gibi gördüler! Ya da bunu benden alıp, kabul etmeyi gururlarına yediremediler. Şimdi çok şükür yeni çeviri Mukaddes Kitabı çıkardılar. Daha kolay anlaşılıyor. Alışkanlık mı bilmiyorum ama eski tercümedeki ruh orda yok. Bununla ille de çok yanlışlıklar var falan demiyorum ama önemsiz de olsa hatalar var. Bazen daha fazla aydınlatıcı bilgiler olmasına rağmen, ben o eski kitaptaki ruhu bu yeni çeviride bulamadım.

Bir örnek vereyim. Konu Samuel kitabında ve o zamanın Baş kâhini olan Eli hakkında geçer. (1.Samuel 4:18) Eski tercümede Eli için: “Kocamış (yani ihtiyarlamış) ve ağırdı” diye geçen yeri bunlar “yaşlı ve şişman” diye tercüme etmişler. Yaşlıdır ve ağırdır, her ağır insan şişman değildir ki. Uzun boyludur, kemiklidir, ayrıca yaşlı vücut ona ağır geliyordur. Neyse bunun gibi böyle önemsiz yerler var. Değersiz bir hata ama insanda yanlış bir izlenim bırakıyor. Öyle bir adamın Baş kâhin olarak ha bire yemek yiyecek bir tip olmadığı izlenimini Mukaddes Kitap zaten veriyor. Bir de bu insanlar sık sık oruç da tutarlar. Neden o yeri şişman diye tercüme ettiklerini hâlâ anlayamıyorum. Başka dillerdeki tercümelerde bile böyle bir saçmalık yok. Bundan ayrı olarak tüm kitabı başka bir üslupla tercüme etmişler. Belki de Türkçe kelimeler onları bu duruma zorladı, olabilir bilmiyorum. Dediğim gibi bunun yanında eski tercümeye nazaran konuya tam tersine ışık tutan güzel yerlerde var. Aman! Sakın bunlarla: “Mukaddes Kitap bozuldu” falan demek istemiyorum. Çok kişi bu düşüncededir ve bu söz hemen onların işlerine de gelir. Böyle kişiler ellerine alıp, bir kere bile baştan sona kadar okuma zahmeti göstermedikleri bu kitap hakkında, korkunç bir bilgiye sahip uzman kriterler, eleştirmenlerdir! Ayrıca tercüme edilen her kitap muhakkak değişime uğrar. Bu ister Kuran isterse de Mukaddes Kitap olsun. Önemli olan orada geçen sözlerin anlamlarıdır.

Nazırın hafta sonundaki o çevrede artık son olan ziyaretinde, çünkü bunlar her üç senede bir de çevre değiştirirlermiş, bana: “Kim bilir, ben tekrar geldiğimde sen vaftiz olmuş bir Şahit olacaksın” demişti. Ben içimden bunun çok zor olduğunu hissetsem de kırılmasın diye, “belki de haklısın abi” dedim. Aslında çok efendi insanlardı. Her ne kadar yanlış kapıya hizmet ediyorlarsa da ve ben yaptıkları şeylerin çoğunu yanlış buluyorsam da bu onların bazılarının değerini değiştirmez. Keşke sahip oldukları yeteneklerini ve gayretlerini Allah’ın gerçekleri uğrunda, samimi, korkusuz ve Tanrının bizlere verdiği özgürlüğe göre kullansalardı. Hem kendilerini insanlara köle etmişler, başkalarını da yapmak için uğraş veriyorlar. Bütün bu gayretleri ise Allah’ın emir ve prensiplerinden çok uzakta. Birçok insan gibi, her biri ise kendi gözünde en doğru. Her insan gibi dedim ama dinlerde böyle aktif olan insanların öbür sıradan insanlardan farkı çok büyüktür. Öbürü hiç olmazsa bir hata yapmış olacağını, yapabileceğini düşünerek yola çıkar; fakat bunlar kendilerine ait hiçbir hatayı kabul etmezler. Lafta konuşurken sahte alçakgönüllülükle genel bir günahkârlığı kabul ederler de uygulamada hayır. Yalnız birbirlerinden çok korkarlar. Onlar arasında kendi hatalarını dinlerken dişlerini sıkarlar. Fakat dışardan olan kim olursa olsun hiç umursamazlar. İçlerinden: “Ne olursa olsun ben bundan her zaman üstünüm ve Allah beni bundan çok seviyor” diye içlerinden geçirirler ve öyle de inanırlar. Hâlbuki ellerindeki gece gündüz taşıdıkları o kitabın içinde tam bu davranışların tersi talep edilir. Ben bu kitapta Şahitleri yerle bir ediyor gibi gözükebilirim. Hâlbuki aralarında bulunduğum 15-20 senede ben bu insanları sevdim, çok şeylerine de inandım. Bunlar hakkında tek bir kötü söz dışarıda söylemediğim gibi, insanları hep bunlara çekmek için konuştum. Bu konuda ben de onlardan farklı değildim. İnsan gerçeklerin çok daha farklı olduğunu uzun yıllar sonra anlıyor. Ben hep onlar hakkında: “Bilmediklerinden ötürü böyleler” diyor, olaylara iyi niyetle bakıyordum. Aynı şekilde içlerinde bu bakış açısına sahip milyonlarca üye var. Onlar bunlardaki birçok şeylerin zamanla daha da iyi olacağını düşünerek sabrediyorlar. Bu gibi düşünceleri de ancak içlerinde saklarlar. Karı koca dahi olsalar birbirleriyle bu konuları konuşamazlar. Diyorum ya birbirlerinden ödleri kopar diye. Zaten en büyük düşman da maalesef insanın evinin içinden çıkıyor. Matta 10:34-36 da bu hakikati İsa Mesih dile getiriyor. Yalnız şunu da unutmayalım. Bu gibi sözlerle İsa insanları düşmanlığa sevk etmedi, ancak hakikatleri, olacak, gerçekleşecek şeyleri peygamberlik etti. Acı ama gerçek. O ayetlerde şöyle yazar:

"Yeryüzüne barış getirmeye geldiğimi sanmayın! Ben barış değil, kılıç getirmeye geldim. Çünkü ben oğulla babasının, kızla annesinin, gelinle kaynanasının arasına ayrılık sokmaya geldim. İnsanın düşmanları, kendi ev halkı olacaktır.'

Annesini ya da babasını beni sevdiğinden çok seven, bana layık değildir. Oğlunu ya da kızını beni sevdiğinden çok seven, bana layık değildir. Çarmıhını yüklenip ardımdan gelmeyen, bana layık değildir. Canını kurtaran, onu yitirecek. Benim uğruma canını yitiren ise onu kurtaracaktır. "Sizi kabul eden, beni kabul etmiş olur. Beni kabul eden de beni göndereni kabul etmiş olur. Bir peygamberi, peygamber olduğu için kabul eden, peygambere yaraşan bir ödül alacak. Doğru bir adamı, doğru biri olduğu için kabul eden, doğru adama yaraşan bir ödül alacak.

Bu sıradan kişilerden herhangi birine, öğrencim olduğu için bir bardak soğuk su bile içiren, size doğrusunu söyleyeyim, ödülsüz kalmayacaktır." Mat 10:34-42