Muhammed peygamberlerin sonuncusu mu?

İslam âlemi Muhammed’in sonuncu peygamber olduğunu ve ondan başka bir peygamberin daha gelmeyeceğini öğretir. Fakat Kuran’ı okuyup da dikkatlice araştıran bir insan, başka bir sonuca varacaktır. Önce peygamber ne demektir, onun hakkında kısa bir tarif yapalım.

Peygamber hakkında sözlükte şöyle bir tarif var: “Tanrı tarafından haber getiren, tanrı buyruklarını insanlara haber veren kimse.” (Osmanlıca Türkçe Sözlük-Bilgi Yayınevi) Eş anlamı nebi, resul.

Belki bu sözlük anlama biraz eklemeler de yapılabilir. Allah’ın yalnız buyruklarını değil, “uyarılarını, gelecekte olacak şeyleri ve öğütlerini de söyleyen kişi” dersek, sanırım açıklama biraz daha etraflıca olacak. Erkek olsun kadın olsun, isterse de çocuk olsun, Allah’ın doğrudan ya da bir melek aracılığıyla konuştuğu bu kişilere, kısaca «peygamber» deniyor. Bu konuşma bir sohbet şeklinden ziyade, Allah insanlar ile belli amaçlar üzerinde konuşarak, o kişilere görevler vermiştir. İlle de o kişilerin söylediği bu sözlerin kitaplara yazılması da gerekmez. Yaşadıkları zamanda, kalabalık, toplu bir halde peygamberlik eden insanlar da olmuş. Demek ki Allah o insanlarla da konuşmuş. Ya da ruhu vasıtasıyla söylemiş. O insanlar da aynen o söylenilenleri çevrelerindekine duyurmuşlar. Ayrıca peygamber olan bir kişinin yine kusursuz, hiç hata yapmayan, yalan söylemeyen biri de olması gerekmez, çünkü böyle bir insan yok. Kişi peygamber diye bu onun yüzde yüz kurtulacağını da göstermez. Başlangıçta iyi olan biri, peygamber olarak Allah’ın sözlerini halka duyurmuştur. Bu insanlar Allah tarafından kullanılıp, kendi iradeleri olmayan robotlar da olmadığından, isterler ise günah da işlerler ve Allah’tan uzaklaşabilirler. Ayrıca bir peygamber, yani Allah’ın bizzat kendisiyle konuştuğu bu kişi, Allah’ın hoşuna gitmeyen şeyler de yapmış olabilir. Hatta o kişi ölümü dahi hak etmiştir. Bu yazdıklarım hakkında yaşanmış bazı olaylardan örnekler vererek anlatacağım.

Çoğu zaman bizlere öğrettikleri peygamberler hakkındaki tarif ve peygamber hakkındaki bilinçaltımıza yerleştirilen düşüncelerin, bilgilerin neredeyse gerçekle hiç ama hiç ilgisi bile yoktur. Bu üç saydığımız dinler; Yahudilik, Hıristiyanlık ve Müslümanlık, kendilerine bir peygamber seçip, en çok da o peygamberi yüceltmişlerdir. O kadar çok yüceltmişlerdir ki, adeta Allah yerine ona tapmışlardır. Ona Allah’tan çok izzet vermişlerdir. Mahalle çocukları gibi birbirleriyle bu konuda kavga ederek, “senin peygamberin küçük benimkisi daha büyük” diyerek de birbirlerinden nefret etmiş, bu yüzden birbirlerine savaşlar açmışlardır. Sanki peygamber olan o kişileri bir türlü paylaşamamışlar. Sonunda bu üç din de onları yalnız ilahlaştırmakla kalmayıp, dediğim gibi Allah’a verilecek izzeti o peygamberlere vermekle, aslında o kişileri putlaştırmışlardır. Bu izzeti de Yahudiler Musa’ya, Hıristiyanlar İsa’ya, Müslümanlar Muhammed’e verirler. Bunu dahi sadece lafta yaparak, o kişilerin yaptıklarını yapmakla, onların iyi işlerini örnek almakla değil.

Bu konudaki onların ikiyüzlülüklerini, Allah adına birbirleriyle savaşlarını konuma almak istemiyorum. Hem geçen konularda tekrar ve tekrar yazdığım için, hem de hiç anlamsız ve saçmalık olduğu için. Gelin o insanları kendi nefretleri, düşmanlıkları, çekememezlikleri ile baş başa bırakıp, biz asıl konumuza gelelim.

Peygamber hakkında “ister erkek olsun isterse de kadın olsun” dedim. Evet, duyanların şaşırdığı bir şeydir bu, “kadın da peygamber mi olurmuş!” derler. Allah’ın kadın olan peygamberi de varmış. Mukaddes Kitabın hâkimler kitabında benim bildiğim ismiyle geçen bir kadın var adı Debora (Hakimler 4:4) 2.Krallar 22:14 de geçen bir kadın daha var onun da ismi Hulda. Daha sonra İsa’nın zamanlarında Anna isminde bir peygamber daha vardı. Bu da Luka’nın 2:36 ayetinde geçiyor. Yine, Resullerin zamanında bir adamın peygamberlik eden, evlenmemiş dört kızından bahseder. İncil’de bunların isimleri yazmıyor. (Resullerin- Elçilerin işleri 21:9) Fakat bu bahsedilen kadınların açıkça Allah’ın peygamberleri olduğu yazıyor. Yine Allah’ın ruhu vasıtasıyla peygamberlik eden başka kadınlar da olmuş. Mesela İsa’nın annesi Meryem, Yahya’nın annesi Elizabet, Musa’nın ablası Nebiye Miryam, İbrahim’in cariyesi İsmail’in annesi Hacer. (Luka 1:26-45; Çıkış 15:20-21; Sayılar 12:1-2; Tekvin 21:17-18) Onlar hakkında yazılarda “peygamberdi” diye geçmez, ama onlar da peygamberlikte bulundular. Peygamberliği «sadece gelecekte olacak şeyleri bildirmek» anlamında kullananlar da var. Bir kişi gelecek hakkında, şu şöyle bu böyle olacak dedi mi, “peygamberlikte bulunuyor” derler. Fakat peygamberlerin görevi sadece gelecek olaylar hakkında bildiri yapmak da değildir.

Kuranın Nahl Suresi (16) 43.üncü ayetinde: “Senden önce kendilerine vahiy indirdiklerimiz, erkeklerdi; bilmiyorsanız kitap sahiplerine sorun.” diye geçer. Enbiya suresi 7’inci ayetinde de aynı sözler geçmektedir. Bu ayetlerden kadın peygamberin olmadığı anlamını çıkaranlar var ki, bu da Kuranın içeriğine uymaz. Çünkü İsa’nın annesi hakkında açıkça melek vasıtasıyla vahiy aldığından bahseder. (Meryem Suresi) Zaten ayeti dikkatlice okuyacak olursak, orada sırf erkeklerdi denmiyor. Bir keresinde de İsa Mesih, “Benden evvel gelenlerin hepsi hırsız ve haydutturlar…” (Yuhanna 10:8)demekle kendisinden önce gelmiş geçmiş tüm peygamberleri hırsız ve haydut yapmak istemedi. Fakat kendisini Mesih ilan edenlerin hepsi gerçekten de hayduttu. İsa bunu demek istedi. Yine bununla da Davut peygamber, Saul ve tüm İsrail kralların mesh edilmeleri kastedilmiyor. Kısacası Kuranda geçen o sözlerdeki kasıt, hiçbir kadına erkek peygamberler gibi bir sorumluluk verilmediğidir.

Yine her peygamberin Allahtan aldıkları vahiyleri, ille de bizzat kendilerinin kaleme alması gerekmez. Hatta içlerinden bazıları o sözleri bizzat kendileri kaleme almamıştır. Mesela Muhammed peygamber Kuranın tek bir kelimesini bile bizzat kendi yazmamıştır. Ölümünden sonra, Arapların birçoğunun ezberinde olan Kuranı resul Osman kaleme alıp, bu sözlerin korunmasını amaçlıyor. O zaman da yazı yazmak için hayvan derileri, ağaç, taş gibi şeyler kullanılıyormuş; bitkiden elde edilen papirüs kâğıdını da unutmamak lazım. Birçok işlemlerden sonra zor elde edilen bir kâğıt türü olduğundan, Araplar hayvan derilerini tercih etmiş olmalılar. Kısacası şu ya da bu şekilde bu sözler korunmuş ve zamanımıza kadar da gelmiş.

Yeremya peygamber Allah’tan aldığı vahiylerin sözlerini Baruk isimli biri vasıtasıyla kaleme aldırtıyor. (Yeremya 45:1) Mesela Eyüp hakkındaki olayları Eyüp’ün kendisi değil de Musa peygamber kaleme almış. Ya da Âdem, Havva, Nuh, İbrahim, İshak, Yakup hakkındaki peygamberlerin sözlerini ve başlarından geçen olayları, Allah Musa peygambere yazdırtmış. Kuranda geçen bu ayet yüzünden, en azından benim şimdiye kadar konuştuğum bütün Müslümanlar, “kadın peygamber olur muymuş!” gibi bir şaşkınlığa düşüyorlar. Hâlbuki ayette: “Hiç kadın peygamber olamaz” denmiyor. Ayetleri anlamak için dikkatlice, bazen kelimelerin üzerinde durarak okuyup anlamaya çalışmamız gerekiyor. Bir de anlayışımız tüm Kuranın verdiği mesajla da uyum içinde olmalı, yoksa muhakkak bir yanlışlık yapıyoruz demektir.

Bunların yanında zaman zaman peygamber olan topluca insan grupları da var demiştim. (1.Krallar 18:13 ; 2.Krallar 2:15) Bütün bu saydığımız bahsi geçen kişiler gerçek Allah’ın peygamberleriymiş. Çünkü tarihte birçok sahte peygamberler de çıkmış. Zamanımızda da durum farklı değil. Benim bahsettiğim peygamberler ise sahte değil.

Bunların yanında Allah’ın ruhuyla peygamberlik etmiş kötü insanlar da olmuş. Bu insanlar zamanımızdaki birçok insanlardan daha kötü olmasa da Allah onlardan ve işlerinden razı olmamış. Böyle olduğu halde, Allah özel bir durumda ruhunu o kişinin üzerinde etkili kılmış, mesela kral Saul. 1.Samuel 10:11-13 ya da peygamber Balam. Etraflıca bilgi için Sayılar Kitabından 22, 23, 24 bölümlerinin tümünü, 31:8’i; 2. Petrus 2:14-15; Vahiy-Esinleme 2:14’ü okuyabilirsiniz. Bu insanlar iyi bir başlangıç yapmışlar, o zaman Allah onlardan razı olmuş. Fakat sadık kalmamışlar, akılsızlık yapmışlar. Allah da elini onların üzerinden çekmiş.

Ciddi yalanlar söyleyen peygamberler de yaşamış. Onlar bu yalanı çok iyi niyetle söylemişlerse de bu gereksiz yere can kaybına ve Allah’ın öfkesine neden olmuş. Hatta bu konuda enteresan bir örnek vardır. Ben bu ayetleri çoğu zaman Yehova Şahitlerine karşı kullanmışımdır. Onlar bendeki samimiyeti gördüklerinden mi, ya da doğru olan şeylerin farkına vardıklarından mı nedir bilmiyorum; içlerinde samimi, iyi niyetli olanları bana şöyle derlerdi: “Sen bize katıl, bu senin söylediğin şeyler doğruysa Allah bunu bizim yönetim kurulumuza zamanla muhakkak açacaktır, ama doğru değilse hiç olmazsa bize gelmekle canını kurtarmış olursun!” Çünkü ben o zamanlar Şahitleri: “En iyi meyveleri, yani işleri olan bir din” diye savunuyordum. Bu yüzden de onlar, “madem biz en iyi bir dinsek, bize gel, bu kendi düşünce, inanç ve bilgilerini dondur” anlamında bana yardımcı olmaya çalışıyorlardı! Ben de Mukaddes Kitapta geçen, yalan söyleyen bu peygamberi onlara örnek olarak veriyordum.

Kısaca orada şöyle bir olay yaşanır. Allah bir kişiyi görevlendirip, “İsrail kralına git ve onun kötü işleri hakkında peygamberlik et” der. Yalnız, “gittiğin yoldan geri dönmeyeceksin, orada bir şey yiyip içmeyeceksin” diye de tembih eder. Bu peygamber görevini bitirdikten sonra, o günahkâr kral gördüğü mucize sayesinde etkilenip bunu evine, yemeğe içmeye davet ettiyse de gitmez ve ona Allah’ın kendisine „yeme, içme” diye emrettiği sözü söyler. Nitekim peygamber yemeden içmeden, geldiği yoldan geri dönmeden de oradan gider.

Herkes peygamberin bu tutumuna muhakkak anlayış gösterir. Fakat bu olayı duyan başka bir peygamber: “O Allah adamı nereye gitti?” diye oğullarına sorar. Eşeğiyle hemen arkasından gider ve onu bir ağacın altında otururken bulur. O da bu peygamberi evine davet eder. Yine o peygamber Allah’ın ona, “orada yemek yemeyeceksin ve su içmeyeceksin” dediğini tekrarlar. Fakat bu ikinci peygamber yalan söyleyerek, “ben de senin gibi peygamberim, Allah bana, ‘git, onu çağır, evinde yedir içir’, dedi” der. O adamın Allah’ın peygamberi olduğu doğrudur da Allah’ın ona, “çağır da yedir içir” dediği yanlış ve yalandır. Birinci peygamber inanır ve o ikinci yalan söyleyen peygamberin evine gider. Bunlar tam yer içerlerken, o ikinci yalan söyleyen peygambere Allah’ın şu sözleri gelir:

…Böylece Tanrı adamı onunla birlikte geri döndü ve evinde yiyip içmeye başladı.

Sofrada otururlarken, RAB, Tanrı adamını yolundan döndüren peygambere seslendi.

O da Yahuda'dan gelen Tanrı adamına şöyle dedi: «RAB diyor ki: ‘Madem RAB’ bin sözünü dinlemedin, Tanrın RAB'bin sana verdiği buyruğa uymayıp yolundan döndün; sana yiyip içme dediği yerde yiyip içtin, cesedin atalarının mezarlığına gömülmeyecek.’»

Tanrı adamı yiyip içtikten sonra yaşlı peygamber onun için eşeği hazırladı.

Tanrı adamı giderken yolda bir aslanla karşılaştı. Aslan onu oracıkta öldürdü. Eşekle aslan yere serilen cesedin yanında duruyordu… 1Krallar.13: 19-24

Bu sözler ile Allah, iyi niyetle de olsa bir peygamberin bile insanî, kusurlu ne gibi hatalar yapabileceğini, nasıl yalan söylediğini kaleme aldırıyor. Yalnız dikkat edelim, burada Allah yalana inanmanın bedeli olduğunu da gösteriyor. Ölen o peygamber de rahatı için ne kadar da çabuk kanmak istemiş! Bizlere göre basit görünen bir şey ama o peygamberin düşmesi için yeterli olmuş. Gerçeğe sarılıp yıkılmamamda bu ayetler bana çok teselli ve teşvik kaynağı olmuştur. Her ne kadar tam başaramadıysam da ben de böyle tuzaklara zaman zaman düşmüşümdür. Allah da bu gibi olayları kaleme aldırdı ki, bizler ders alalım. “Ne olursa olsun, ben dinime, organizasyonuma sadık kalacağım” diyenlere karşı, Allah’ın verdiği cevap da aynen bu peygamberde olduğu şekilde gerçekleşecektir. Sadık kalmak istediğimiz o kişiler kim olursa olsun. Resul Pavlus’un dediği gibi, isterse melek olup göklerde de yaşasa, gerçeği saptırıyor ise, onlara inanmamak, onların yolunda yürümemek gerek. (Galatyalılar 1:6-10) Gerçek sevgi de bunu gerektirir. Bakın Allah Peygamber Hezekiel’e ne diyor:

Kötü kişiye, “Kesinlikle öleceksin” dediğim zaman onu uyarmaz, yaşamını kurtarmak amacıyla onu kötü yolundan döndürmek için konuşmazsan, o kişi günahı içinde ölecek; ama onun kanından seni sorumlu tutacağım.

Ancak kötü kişiyi uyardığın halde kötülüğünden ve kötü yolundan dönmezse, o günahı içinde ölecek. Ama sen canını kurtarmış olacaksın.

“Doğru kişi doğruluğundan döner de kötülük yaparsa, onu yıkıma uğratacağım, o da ölecek. Onu uyarmadığın için günahı içinde ölecek, yaptığı doğru işler anılmayacak.

Ancak onun kanından seni sorumlu tutacağım. Hezekiel.3:18-20

Eğer biz o kişileri sevdiğimizi söylüyor, fakat kızacaklar, öfkelenecekler diye onların yalanlarına, sahtekârlıklarına, despotça diktatörlüklerine, ne olursa olsun “âmin” diyorsak, onlar da yaptıkları kötülüklerden daha çok cesaret bulmazlar mı? Fakat doğru olan şeyde herkes duruş alır da “kabul etmem arkadaş, senin yaptıkların ve gösterdiğin yol doğru değil” derse, o kişiler belki de kurtulur, kötü yollarından dönerler. Dönmeseler bile, özürleri kalmadığı gibi, onların kanından en azından bizler sorumlu olmayız. Ayrıca kendimiz de onlarla birlikte bir yokluğa sürüklenmeyiz.

Bu ayetler de açıkça, bizi dinlemediler diye insanları diri diri gömmek, kellelerini uçurmak, bizim söylediklerimize iman etmedi diye o kişiye her türlü işkenceyi yapma hakkını Allah’ın vermediğini gösteriyor. İnsanların imanlarına hâkim olmak isteyerek, onların bir kılına dahi zarar verme hakkına sahip olmadığımız gibi, tam tersine; o kişilere zor durumlarında yardım etme bile sorumluluğundayız. Hatta buna mecburuz. (Matta 5:43-48; Romalılar 12:19-20; Çıkış 23:4-5; Yunus (Kurandaki), sure 10:99) Hiçbir insanın inancına, görüşüne, bilgisine, ırkına, rengine, diline, iyiliğine, kötülüğüne bakmaksızın bu sorumluluk altındayız. Allah bizleri insanların imanı üzerine hâkim ve aynı zamanda da cellâtlar olarak atamadı. Tevrat’ta geçen savaşlar ve o kanunlar, onların devlet kanunlarıydı. Onların devlet olarak anayasalarını Allah yapmıştı. Her ülkenin nasıl bir anayasası var ise, onların da vardı. Bu yasalara uymayan kim olursa olsun, o yasanın önünde suçlu oluyorsa, bu suçuna göre bazen de ölüm cezası bile getirebilirdi. Allah’ın İsrail’e Musa vasıtasıyla verdiği kanunlar böyleydi. Hiç kimse de yargılanmadan öldürülmüyordu. Hâkimler tarafından mahkemeler kurulurdu, ondan sonra alınan karara ise her kes uymalıydı. O karara göre de kişiler cezalandırılıyordu. Yani kafasına göre bir adalet, kafasına göre hâkimler, kafasına göre cellâtlar olmasına ne Allah’ın ne de devletlerin kanunları müsaade eder. Olabilir, bütün dünya sapıtmış ve sen tek başına doğru olarak kalmış olsan bile, yine de günahkâr diye kimseyi asıp kesmeye hakkın yok.

Bu konuda Kuranın öğrettiği ise ancak savunma şeklindedir. Saldırı veya yapılan kötülük karşısında savunmaya müsaade eder. Böyle bir savunmayı ise İncil’de İsa da yasaklamamıştır. O ancak, “kılıç tutanlar kılıçla helak olacaktır” dedi. (Matta 26:52) Bununla İsa, “kendinizi savunmayın” demedi ki. İsa, dolayısıyla Allah, öç alma hakkını, düşmanlarından nefret etmeyi, kötülük edenlere kötülük etme hakkını kimseye vermiyor. Ancak saldırıya uğradığı zaman her insanın nefsini savunması en doğal hakkıdır. Bununla birlikte bir devlete, bir ülkeye karşı, kafasına uymuyor, ya da iman etmiyor diye savaş açın da demedi. Tam tersine o ülkelerin, milletlerin ne kadar Allah’tan uzak adalet ve uygulama şekilleri olsa dahi, bu onların bilecekleri ve sonradan da bizzat Allah’a hesap verecekleri şeylerdir. Yine bu konular hakkında ancak genel olarak böyledir diyoruz, yoksa Tevrat’ı okuduğumuzda istisnaların olduğunu da görmekteyiz.

Bizlerin içinde yaşadığı devletlerin kanunları hakkında ise, “onlara ait olan şeyleri onlara verin” diyerek resul Pavlus şöyle yazıyor:

Herkes kendi üzerinde olan hükümetlere tabi olsun; çünkü Allah tarafından (Allah’ın müsaade etmediği) olmayan hükümet yoktur; olanlar Allah tarafından tanzim olunmuştur. (Kurulmasına müsaade edilmiştir) Bundan dolayı hükümete karşı direnen Allah’ın tertibine karşı durmuş olur; ve karşı duranlar kendi aleyhlerinde hüküm alırlar. Çünkü hükümdarlar iyi işe değil, fakat kötü işe korkudurlar. Hükümetten korkmamak ister misin? İyi olanı yap ve onun tarafından metih olunursun; çünkü sana iyilik için Allah’ın hizmetçisidir. Fakat kötü olanı yaparsan, kork; çünkü kılıcı boş yere taşımıyor; çünkü Allah’ın hizmetçisidir, kötülük yapana gazap için intikamcıdır. Bunun için yalnız gazaptan ötürü değil, fakat vicdandan ötürü de tabi olmak lazımdır. Çünkü bunun için de vergiler verirsiniz; çünkü daima gayretle devam ederek tam bu iş için Allah’ın hizmetçileridirler. Vergi hakkı olana vergiyi, gümrük hakkı olana gümrüğü, korku hakkı olana korkuyu, hürmet hakkı olana hürmeti, herkese haklarını verin. Romalılar 13:1-7

Bu ayetlere göre Allah, hükümetlerin, askerlerin, polisin yaptığı adaletsizce, çirkince davranışları yüzünden, bizlerin onlara karşı durma hakkını vermiyor. Çünkü herkes yaptıklarının karşılığını Allah’tan alacaktır. Karşı durmak, bizim Allah’ın müsaade ettiği tertip ve düzene karşı hâkim rolüne bürünmemiz demektir ki, bununla da aynı zamanda hüküm gününde Allah’ın adaletinden de şüphe ediyoruz demektir. İman edemeyen, Allah’ın vaatlerini bekleyemeyen sabırsızlar, kendilerine karşı hüküm giyip, anlamsız acılar çekmek zorunda kalıyorlar. “Karşı gelmeden, her denileni ve yapılanı âmin diye yutun” demek de istenmiyor. Tabii ki haksızlıklara karşı geleceğiz ve onları onaylamayan sesimizi mümkünse duyuracağız, fakat bunu yaparken haddimizi bilip, Allah’ın bizlere koyduğu sınırları aşmadan. Yoksa “hiç sesini çıkarma, nasıl olsa cennet gelecek, ne yaparlarsa yapsınlar, kabullen” türünden bir eşekliği Allah da onaylamıyor. Herkes susarsa, suç işleyene suçunu kim gösterecek? İsa, Musa, Muhammed ve nice peygamberler sustu mu? Hem bu o kişi için nasıl suç olacak? Belki bilmeden yapıyor. Bilerek yapsa da Allah’ın peygamberi Hezekiel vasıtasıyla suç işleyen kişinin nasıl uyarılması gerektiğini biraz önce okumadık mı? Hiçbir zaman kabul edemeyeceğimiz en önemli bir neden, Allah’ın bizlerden beklediği şeyleri yapmaya yasak koymaları halinde olabilir. Mesela Mukaddes Kitabın Daniel kitabında yaşanmış bu gibi çok güzel örnekler var. Lütfen kısaca yazılmış bu yerleri Mukaddes Kitaptan kendiniz okuyun. Zaten bütün hepsi 16 sayfa kadar.

Kuranın vahiy edildiği zamandaki olayları herkes için her zaman uygulanır da diyemeyiz. Muhammed’in zamanında Müslümanları yok etmek için savaşan kişilere karşı, savunmayı ve onlarla savaşmayı Allah emretti. Bundan sonra artık İslamiyet onların devlet dini oldu. Bir zamanlar İsrail’de de olduğu gibi, Araplar da anayasalarını bu inanç doğrultusunda düzenledi. Kutsal Kitaplar, Allah’a ve bu yola saygısızlık edip diretenlere verilmesi gereken cezaları yazar. (Tesniye-Yasanın Tekrarı 13:6-11 Hac, sure 22:39 Muhammed, sure 47:4) Bu ayetler açıkça savaşanlarla savaşmaya izin veriyor. Bunlar aynı zamanda da Allah’tan sapmasınlar, doğruluktan uzaklaşmasınlar diye o milleti koruyucu kanunlardır. Bu kanunlar bir kişinin hoşuna gitmiyor ise, onun o ülkede yaşaması zorunlu değildir, ama yaşıyor ise saygı göstermesi zorunludur. Saçma ve insanlık dışı gibi gösterilmeye çalışılan Kurandaki bu ayetlerin aynısı Tevrat’ta da geçtiği gibi, üç aşağı beş yukarı her devletin anayasasında var olan kanunlardır. Fark, birini insanlar, öbürünü Allah emretmiştir. İnsanlar Kuranda geçen: “Onların kafalarını vurun, taşlayın, kılıçtan geçirin” gibi ayetleri sanki kendilerine verilmiş bir yetki gibi görüyorlar. Yukarıda okuduğumuz ayetlerde anlatıldığı gibi, bu yetki ancak kurulmuş devletlerin kanunlarının, gerekli şartlarda askerinin, polisinin sahip olduğu bir yetkidir. Zamanımızda kılıç kullanmaz da bomba, tank, roket kullanır. Onlar da yaptıkları bütün şeyler için, herkes gibi Allah’ın hüküm kürsüsü önünde hesap vermek için duracaklardır.

Fakat biri çıkıp: “Onlar yetkilerini çok adaletsiz ve kötüye kullanıyorlar” diyebilir. Olabilir, sanki bunu Allah bilmiyor da sen mi biliyorsun? Allah müsaade ediyorsa, sen kim oluyorsun da müsaade etmiyorsun? Hem dünyayı düzelme işinde ne böyle bir kudrete ne de böyle bir yetkiye sahibiz. Sabır ve dua ile isteklerimizi Allah’a duyurmaya çalışalım. Yeryüzündeki adaletsizlikten en çok Allah nefret ediyor. Karşımızdaki şöyle ya da böyle yapıyor diye, aynı adaletsizliği biz de yaparsak, aynı misillemeye biz de başlarsak, aynı yerde yargılanıp, aynı hükmü giyeceğiz, bunu da unutmayalım.

Düşünün ki herkes Allah’ın önünde ve Allah da onları bir bir yargılıyor. “Neden böyle yaptın, neden şöyle davrandın?” diye sizlere sorduğu zaman ne diyeceksiniz? “İşte şu böyle eğrilik yapmıştı, öbürü de şöyle fesatlık yapmıştı da onun için ben de böyle yamukluk mu yaptım” diyeceksiniz? Allah da o zaman demez mi: “Onlar senin arkanda, onlara da soracağım, ama ben sana soruyorum” derse ne deriz? Kendi yaptığımız yanlışlar için başkalarını bahane edip, sorumlu tutabilir miyiz? Galatyalılar 6:5 ayetinde açıkça: “Herkes kendi yükünü taşıyacaktır” diye yazar.

Ben peygamberler konusuna ve Muhammed’in son peygamber olup olmadığına değinecektim, fakat mecburen bu konulara da girmek zorunda kaldım. Yukarıda bahsettiğim konular, Kuran ve Muhammed denilince her Hıristiyan’ın ille de sorduğu sorulardır. Dünyamıza bakınca bu konulara girmemek de elde değildir. Başından beri dediğim gibi, bu kitap ile ben insanları araştırmaya teşvik etmeye çalışıyorum. Yoksa bütün Kutsal Kitaplardan öğrendiğim yaşam tarzını ve onların açıklamalarını bir kitapta anlatmam imkânsız olur. Bilgisizlikten ötürü ve bilgiden kaçan insanların başına çok acı şeyler geldiğini ve geleceğini de biliyorum. Her türlü bilgiden kaçılsa da -belki anlaşılır- fakat Tanrıdan gelmiş mesajları ittirmek, hayatımızla oynamak demektir. Bizi yaratan, bize şekil verip, bizler üzerinde bir amacı olan Allah hakkındaki bilgiyi, sadece tükürük hocalarının, papazların, hahamların, Şahitlerin tekeline vermek kadar büyük aptallık da olamaz. Böyle olduğunu Süleyman’ın Mesellerinde Allah da söylüyor (veya Özdeyişlerinde 1:23-31).

Nihayet Muhammed’in gerçekten son peygamber olup olmadığına gelelim. Ayrıca Kuranda böyle bir şey yazıyor mu?

İslam âlemindeki bu düşünceyi destekleyen tek bir ayet var. Ahzab, 33’üncü sure 40’ıncı ayetinde şöyle yazar:

Muhammed adamlarınızdan hiçbirinin babası değildir; ancak o Allah’ın Elçisi, Peygamberlerin sonuncusudur; Allah’ın her şey üzerinde geniş bilgisi vardır.

Bir insan bu ayeti okuduktan sonra hâlâ, “Muhammed son peygamber olamaz” demesi için akılsız ve de anlayışsız olması lazım diye düşünülür. Öyle de değil mi? Açık açık yazmıyor mu? Bu ayet Osman Nebioğlu tercümesindendi. Benim elime geçen tüm Türkçe tercümeler de ne yazık ki bu şekilde tercüme edilmiş. Ne yazık ki diyorum, çünkü doğru değil. Benim bu konuya dikkatimin çekilmesi ise yıllar sonra oldu. Çünkü ben araştırırken, artık bir şeyden emindim. Benim için Kuran da Mukaddes Kitap da Allah tarafından peygamberlerine vahiy edilmiş sözleriydi. Bu sebepten de bunlar birbirleriyle her konuda uyum içinde olmalıydılar. Bilgisiz, tecrübesiz, ya da ille de taraf tutan kişi için bu böyle değildir. Samimiyetle, bütün yürekle araştırıp, hiç taraf tutmayan biri, bu kitapların bir kaynaktan geldiğini de anlayacaktır. Benim anlamam da öyle oldu. Ben nasıl anladığımı size anlatayım, ondan sonra bu yazılanların doğru mu yanlış mı olduğuna dair kararı yine sizler kendiniz verin.

Muhammed’in son peygamber olma konusuyla ilgili tüm Kuran okunduğu zaman, bırakın yalnız Mukaddes Kitabı, Kuran da bu sefer kendisiyle çelişki içine düşer. Örnekler vereyim ki daha kolay anlaşılsın. Bu sefer Araf suresi, yani 7’inci sure 187’inci ayetini okuyalım:

Senden vaktin ne zaman dolacağını sorarlar, de ki: “Onu yalnız Tanrım bilir. Onu vaktinden önce O’ndan başkası açıklayamaz. O, göklere ve yere yüklenmiştir. O sizin üzerinize ansızın kopup gelecektir.” Onlar sana sanki sen bunları biliyormuşsun gibi sorarlar. De ki: “Bunu yalnız Allah biliyor; ancak insanların çoğu bunu bilmezler.”

Bu ayeti okuduğumuz zaman, o zamanki insanların da bir son hakkındaki meraklarını görüyoruz. İlle de belirli bir zaman bilme merakı. Bu yanlış değildir, ancak hangi yürek tutumuyla yapıldığına bağlıdır. Allah insanlara cenneti, ebedi hayatı vaat ediyor, bütün bu kötülüklerin sonunun geleceğini söylüyor; hangi normal bir insan bunlara inanır da bu tarihi bilmek istemez? Bu duygu o kadar doğal ki. Peygamberler de bilmek istemiş ve bunlar hakkında araştırma yapmışlar. Resuller İsa’ya bu konuda sorular sormuşlar. Hatta gökteki Melekler bile bilmek istiyor. (Daniel 12:8-9; Matta 24:3; 1.Petrus 1:11) Bu gibi bir bilgiyi aramak ve bilmek istemek yanlış olmadığı gibi, hatta Allah bu insanlara “neden ille de bilmek istiyorsunuz” diye de onları azarlamamış. Tam tersine, onların bu gerçeklere inanmalarına yardımcı olmuş. Açıkça anlaşılan bir tarih vermediyse de, bunu da bizlerin iyiliği için yapmış. Ancak bu gibi bir bilgiyle insanları aldatanlar, sömürenler çok olduğundan, artık böyle bir bilgi meraktan ziyade nefretle karşılanıyor. Yaşanılan bunca çirkin olaylardan sonra o insanlara ‘haksızlar’ da diyemiyorum.

Mukaddes Kitap ise bu meraka karşı insanları sabırlı olmaya, dikkati sadece bir «sonun» tarihine çekmek yerine, onları doğru ve Allah’ın hoşuna gidecek işlerde ilerlemeye teşvik ediyor. (Resullerin-Elçilerin İşleri 1:6-7) Dediğim gibi, her tarihte insanların bu merakını sömüren sahtekârlar bol bol piyasaya çıkmış. Samimi olup hata yapsalardı, bu sonraki işlerinden belli olurdu. İnsanların üzerlerinde sürdükleri saltanata bakınca, «onlar bilmeyerek hata yaptı» diyemiyoruz. Çünkü her türlü doğruluktan uzak olup, hatalarını hiçbir zaman kabul etmeyen bir kuruluş, bir din hakkında, “bunlar samimiyetle yanlışlık yaptı” denir mi? Samimi olan ile olmayan işler o kadar anlaşılmaz değildir. Samimi olan özür diler, hatasını anlatır, yardım ister, alçak gönüllüdür. Fakat bu kuruluşlar bırakın özrü, onların yalanlarına “inanmıyorum” diyenleri aralarından atarlar, mimlerler, savaş açarlar, öldürürler vs... İlan ettikleri ama gerçekleşmeyen tarihlerin üzerinden neredeyse yüz sene geçmiş de olsa, inanmayanları Şahitler aralarından hâlâ atıyorlar. Alçak gönüllülük bunların ne yanından ne önünden ne de arkasından geçmiştir. Böyle bir duygu bunlara değmemiştir bile. Yardım isteyip, “gelin hep beraber araştıralım” diyecekler! Böyle bir şeyi yapmak, onlar için en büyük yenilgidir. Belki intihar ederler, kendilerine göre bu daha iyidir, fakat özür dileyip, hatalarını düzeltmeye asla yanaşmazlar.

Sözü yine uzatmadan gelelim Kuran’dan verdiğim ayete. Kuran açıkça: “Onu vaktinden önce O’ndan başkası açıklayamaz” diyor. Muhammed’in sonuncu peygamber olup olmadığıyla bu ayetin ne ilgisi var? Aslında ilgisi hem de çok var. Mademki gelecek olan bir sonu vaktinde Allah açıklayacak ise, Allah her zaman sözünü ilan ettirme işini nasıl yaptı? İnsanlar, yani peygamberleri vasıtasıyla değil mi? Yine aynı şekilde yapacağı kesindir. Fakat tek bir ayet üzerinde durmadan, başka ayetlere de bakalım. Acaba böyle mi değil mi? Bakalım bu açıklama işini Allah nasıl yapacakmış? O gün hakkında (Mümin), sure 40:15 de şöyle yazıyor:

O, Yücelerin Yücesi, Arş’ın sahibidir. O, kavuşma gününden önce uyarmak için emrini, kullarından kimi dilerse ona vahiy eder. Kavuşma günü ortaya çıkarlar, onların hiçbir şeyi Allah’a gizli kalmaz…

Ayet Allah’ın o gün hakkındaki bu bildirisini, dilediği kulu veya kulları vasıtasıyla yapacağını açıkça söylüyor. Allah’ın sözünü duyuranlara ne denir demiştik? Peygamber değil mi? Evet, onlar Allah’ın peygamberleridir, çünkü O’nun sözünü söylüyorlar. Kötülüklerin sonu, yani o kavuşma günü daha gelmediğine, bu ayetler gelecekte olacak bir olay hakkında yazıldığına göre, Kuran’da neden “Muhammed peygamberlerin sonuncusudur” diye yazsın? Son günler hakkında yalnız Kuran’da değil, Mukaddes Kitapta da peygamberlerin geleceğinden söz eder. Her ne kadar bazı Hıristiyanlar Müslümanlar gibi, İsa’dan sonra daha başka peygamber gelmeyecektir diye inansalar da İncil’de resullerin, ya da yeni Türkçesi Elçilerin İşleri kitabı 2:17-21’de şöyle geçiyor:

‘Son günlerde’, diyor Tanrı, Bütün insanların üzerine Ruhumu dökeceğim. Oğullarınız da kızlarınız da peygamberlikte bulunacaklar. Gençleriniz görümler, yaşlılarınız düşler görecek. O günler kadın erkek kullarımın üzerine ruhumu dökeceğim, Onlar da peygamberlik edecekler. Yukarıda gökyüzünde harikalar yaratacağım. Aşağıda, yeryüzünde belirtiler, kan, ateş ve duman bulutları görülecek. Rabbin büyük ve görkemli günü gelmeden önce güneş kararacak, ay kan rengine dönecek. O zaman Rabbe yakaran (Rabbin ismini çağıran) her kes kurtulacak.’

Resul Petrus bu ayetleri peygamber Yoel’in sözlerinden alarak söylüyor. Bazıları bu sözlerin sanki o zaman yerine gelmiş olduğunu söylüyorlar ki, birkaç ayet ilerde, “Bu gördüğünüz, Peygamber Yoel aracılığıyla önceden bildirilen olaydır” demekle, Petrus da sanki böyle bir imada bulunuyor. Bundan sanki bütün bu peygamberlik o zaman gerçekleşti ve bitti anlamı çıkarılabilir. Fakat Allah bu peygamberliğin bir bölümünü kısmen o zamanki Yeruşalim’de gerçekleştirdiyse, bu Rabbin büyük ve görkemli günü değildi. Güneş kararması ve ayın kana dönmesi hakkında, sadece son günlerdeki Allah’ın gazabının yeryüzüne döküleceği zaman vurgulanıyor. Yoel peygamber aracılığıyla söylenen peygamberliğin bu kısmı ise Petrus’un zamanında yerine gelmedi. İsa Matta’da son günlerle ilgili peygamberlikte bazı alametleri söylediği gibi, vahiy kitabında ve daha başka geçmiş peygamberliklerde de bu konular vurgulanır. (Matta 24:29 Markos 13:24; Vahiy-Esinleme 6:12; Yoel 2:28-32) Kısacası o benzeri çok küçük çapta gerçekleşen resullerin zamanındaki olaylar, gelecekte dünya çapında olacaktır. Bu yüzden İsa Mesih son günler ile resullerin zamanını aynı peygamberlikte anlatır. Benzeri yanlar konu edilerek, bir peygamberlik içinde iki zaman dilimi vardır. Biri o zamanki Yeruşalim’in harabiyeti, öbürü de tüm yeryüzündeki kötülerin sonu aynı peygamberlikte işlenir. Ancak dikkatlice okunduğunda ve öbür resullerin yazılarından kıyaslamalarla, son günler ile Yeruşalim’in sonunun farkını anlamak da kolaydır. (Örneğin: Matta 24:3-28; Markos 13:5-27; Luka 21:7-28)

Fazla aklınızı karıştırmadan konunun ana hattına döneyim. Bütün bu peygamberlikler hem Kuran hem Mukaddes Kitap peygamberliklerinde, son günler gelmeden önce, Allah dilediği kulu vasıtasıyla bunu açıklayacağını söylüyor. O kula da peygamber denilirse, fakat Muhammed de son peygamber ise, gel çık işin içinden. Zaten bizim ayağımızın takıldığı ayet hep o: “Muhammed adamlarınızdan hiçbirinin babası değildir; ancak o Allah’ın Elçisi, Peygamberlerin sonuncusudur” ayeti. Ben bu uyumsuzluğun farkına varana kadar, Kuran’ın hep elimde olan sadece Türkçe tercümelerine bakmıştım. Hepsi aynıydı. Süleyman Ateş’in bir tercümesi Kuran vardı ki, yanında Arapçası da var. Ben ise Arapça bilmem, ama elimde bir de Almanca Kuran vardı. Arapçadan direk Almancaya tercüme edilmiş. Tercüme edenin de tarafsız biri olduğu kesin. Belki de bu kitabın Allah’tan olduğuna bile inanmayan biri. Çok şükür ki öyle, çünkü taraf tutarak “inanıyorum” diyenin yerine, taraf tutmadan, objektif bir biçimde inanmayan biri, bazen çok daha faydalı olur ve gerçeği gösterebilir. Bu adamlar bu işi aynı zamanda o dilin uzmanı olduklarından dolayı da yapmışlar, hepsi bu. Hemen bu ayetin yerini açtım ve okudum. Korkunç şaşırdım ve çok da sevindim. Şaşırdım, çünkü orada Peygamberlerin sonuncusudur diye bir şey geçmiyordu. Sevindim, çünkü Allah’ın sözleri ahenk ve uyum içindeydi. O ayeti Türkçeye çevirince aynen şöyle yazıyor:

“Muhammed adamlarınızdan hiçbirinin babası değildir; bilakis Allah’ın elçisi ve peygamberlerin mühürüdür”.

Bunu tercüme eden altına, “Bu ayet ile tüm Müslüman âlemi Muhammed’in sonuncu peygamber olduğu anlamını çıkarırlar” diye de bir dipnot koymuş. Demek ki bizim elimizdeki Türkçe tercümelerdeki bu “sonuncu” kelimesi, aynen Şahitlerin Mukaddes Kitabı tercüme ederken, kendi öğretilerine uydurmak için, ayetleri bükmeğe uğraştıkları gibi bir durum. Yani anlayışlarına dayalı bir yorum, hem de yanlış ve Kurana uymayan bir yorum. Gel de şimdi “bu kitaplar değiştirilmiştir” diyenlere hak verme! Bir de bunu İslam âlemi Mukaddes Kitap hakkında bas bas bağırarak yapıyor. Ya Kuran hakkında ne denmeli? Hâlbuki sen o ayeti olduğu gibi yaz da yorumunu herkes kendi bilgisine, Allah’tan aldığı ya da almadığı anlayışa göre yapabilsin. Bu aslında ne büyük bir akılsızlıktır. Ben yine de tercümesi Almanca olan bu Kurandaki ayete pek inanamadım. Bütün İslam âlemine mi inanırsın, Kuran’ı tercüme eden Profesör Almana mı? Aslında inanmak çok daha mantıklı olduğu halde, bana daha çok ispatlar lazımdı.

Bir gün bize, Yehova Şahidi olmuş, onlarla birlikte de Kuran’ın Allah’tan olamayacağını vaaz eden bir Arap geldi. Arapça onun anadili olduğu için, bu kelime Arapçada nasıl geçiyor diye ona sorabilirdim. Tartışmalarımızın sonunda da sordum. Elimdeki Süleyman Ateş’in tercümesi olup, Türkçe ayetlerin yanında Arapçası da yazılı olan bir Kurandı bu. “Orada geçen kelime mühürle mi ilgili?” dedim. Benim ne sorduğumu o anlamamıştı, bu yüzden sözüm ona bana ayetin tümünü açıklıyordu. Aynen Türkçe tercümelerde olduğu gibi, yani Muhammed’in sonuncu peygamber olacağından bahsediyordu. Ben kelimenin üstünde durarak sorunca, “evet, Arapçada ‘mühür’ diye geçiyor” dedi. Hem sevinmiş hem de yine hayret etmiştim. Yani bu konuda Almancaya tercüme edilen Kuran doğruydu. Kurana olan güvenim araştırdıkça daha da çok kuvvetleniyordu.

Şimdi bazıları, “ee! Bu ayetlerden de başka bir anlam mı çıkıyor da Muhammed sonuncu peygamber dememiz yanlış olsun?” diyebilir. Eğer bütün Kuran bu ışık ve anlayış doğrultusunda bir bilgi verseydi, o zaman insan belki bir şey diyemezdi. Yine de şüpheli. Fakat sonun bildirisi hakkında Kuran: O, kavuşma gününden önce uyarmak için emrini, kullarından kimi dilerse ona vahiy eder demesi, o kişinin, ya da kişilerin peygamber olması demek değildir de nedir? İşte aynen böyle bir soru da ortaya çıkıyor. Demek ki son günlerde Allah peygamberler de çıkaracak. Başka türlü bir yorum yaptığımızda, o zaman ayetler birbiriyle çelişki içine düşüyor.

Mesela Yehova Şahitleri bu resullerin İşleri ve Yoel’in peygamberliklerini kendi üzerlerine mal edip, “İşte bunlar bizler için yazıldı, biz de kapı kapı gitmekle peygamberlik ediyoruz” diyorlar! Dediğim gibi, dünyamızda birçok sahtekârlar çıktı. Bence onlar peygamberin ve peygamberliğin anlamını bilmek ve öğretmek bile istemiyorlar. Eline Mukaddes Kitap ya da Kuran alıp kapı kapı giden herkes peygamber mi oluyor?! Bunun böyle olduğunu iddia eden Şahitler ise, bu durum aslında onların kendi ağızlarıyla ne kadar sahtekâr ve yalancı peygamber olduklarını gösteriyor demektir. “Çünkü bir peygamberin söylediği o şey olmaz ve çıkmazsa, o peygamber Rabbin ismiyle yalan söylemiştir, onu dinlemeyeceksin” diyor Allah. (Tesniye-Yasanın Tekrarı 18:20-22) Öbür taraftan da bu ayeti bildiklerinden “biz peygamber değiliz” diyorlar ki, bununla sahtekârlıklarını örttüklerini sanıyorlar. Ne söyledikleri ne de yaptıkları şeyler hakkında tutarlılar. Ancak eskimiş ve bayatlamış numaralarla insanları kandırmaya uğraşıyorlar.

Allah’ın kitapları hakkında konuşulur, fikir yürütülür, tartışılır, şöyle midir yoksa böyle midir diye düşünülür. Bunlar hakkında sınırı aşırmadan herkes bir bilgiye ve inanca erişmiş olabilir. Fakat bütün bu insanlar bir şeyi kabul etmeleri gerekir, “onlar da hata yapabilirler”. Bunu sadece lafta kabul eden ikiyüzlü insanları kastetmiyorum. Hata yapabileceğini kabul edecek ve böyle bir tutuma ve davranışa, en önemlisi de inanca sahip olacak. “Ben hata yaparım ama benim dediğimi yapmayanı da asarım, keserim ve cehennemliktir” demek ikiyüzlülüktür. Allah’ın prensiplerine ve O’nun amacına yakışmaz. Ancak bu ifade orduda, askerlikte, mafyalarda ve belki de bütün organize edilmiş kuruluşlarda kullanılabilir. Bir komutan hata yapabileceğini kabul eder ve yine de herkesin o emre uymasını bekler. Uymayanı da savaşta kurşuna dizer, barışta ise ordudan atar, hapis cezası verir falan. Organizasyonların neler beklediğini geçen konularda yazmıştım. Ordu, askerlik, organize edilmiş kuruluşlardır. Bu kuruluşların çoğu zaman Allah ile uzaktan yakından ilişkileri yoktur. Ancak Allah birçok kötülüklere müsaade ettiği gibi, onların da var olmasına müsaade ediyordur, o kadar. Bunların içinde en korkunç olanları dini organizasyonlar. Şahitler askerliği Şeytanın bir aleti olarak görür ve askere gitmezler. Oradaki kural ve prensipleri ise kendi içlerinde uygulamaktan gurur duyarlar. Demek ki yine onların kendi sözlerinden de anlaşıldığı gibi, askeri orduların düzeni Allah’tan değil Şeytandan ise, o zaman bunlar kurdukları düzen ve uygulamalarıyla Allah’a değil de Şeytana hizmet ediyorlardır.

Yine gelelim o ayete: “Muhammed adamlarınızdan hiçbirinin babası değildir; bilakis Allah’ın elçisi ve peygamberlerin mührüdür”. Aslında bu ayetin çok kolay anlaşılan bir anlamı var. Allah bu ayetle Muhammed’i, geçmişteki sözü geçen bütün peygamberlerin onaylayıcısı olarak gösteriyor. Mühür bir şeyi tasdik etmek, onaylamak anlamında kullanıldığı gibi, kapatmak anlamında da kullanılır. Fakat burada geçen cümlede ve bütün Kuranın ışığında, Muhammed o geçmiş peygamberlerin tasdikçisi, onaylayıcısı ve onların mesajlarını aydınlığa çıkarıcı açıklamalar getiren biri olarak vurgulanıyor. Hem buna benzer bir ayette İncil’de İsa Mesih hakkında geçiyor. Orada aynen şöyle yazar:

Geçici olan yiyecek için değil, sonsuz yaşam boyunca kalan yiyecek için çalışın. Bunu size İnsanoğlu verecek. Çünkü Baba Tanrı O'na mührünü basmıştır. Yuhanna 6:27

Eğer bu ayet ile İsa son peygamberdir demeye kalkarsak, Müslüman âleminin ve Hıristiyanların yaptığı akılsızlığa düşmüş olmaz mıyız? Hatta bazı Mukaddes Kitap tercümeleri yerinde olarak bu «mühür» kelimesi yerine “onayını vermiştir” der. Yanlış da değildir. Kısacası, bunlarla İsa son peygamberdi diye bir anlam çıkarılamaz. Hıristiyanlar da aynı Müslümanlar gibi, İsa’dan sonra gelmiş hangi peygamber olursa olsun reddetmeyi bu yüzden severler. Aynı şeyi Müslümanlar da Yahudiler de yapar.

Fakat Müslüman âlemi bu ayetten böyle bir anlamı nasıl ve neden çıkardı ben anlayamıyorum. Sahte peygamberlerden korunmak için mi? Sahtekârlar her zaman şu ya da bu şekilde ortaya çıkmıştır ve de çıkacaktır. Fakat bu öğreti ışığında Allah’ın göndereceği hakiki peygamberlerine karşı insanlığın tepkisi ne olur?! Bu öğreti ile insanlık sahte peygamberlerden mi korunmuş oldu, yoksa gelecekte Allah’ın görevlendireceği hakiki gerçek peygamberlerine karşı gelmeye mi hazırlandı?

Şunu da unutmayalım ki, sözü geçen peygamberliklerle ilgili son günlerde Allah birçok peygamberler görevlendirecekse de Şeytanın da peygamberleri çıkıp, büyük alametler ve harikalar yapacaklardır. Sayıları gerçek Allah’ın kullarından çok fazla bile olabilir. Onların alametleri Mısırda Musa’nın karşısına çıkan büyücülerin gücünden de az olmayacaktır. Bu sahtekârların ortaya çıkacağı hakkında Allah’ın resulü şöyle diyor:

Kimse sizi hiçbir şekilde aldatmasın. Çünkü imandan dönüş başlamadıkça, mahvolacak olan o yasa tanımaz adam ortaya çıkmadıkça, o gün gelmeyecektir.

O adam, Tanrı diye anılan ya da tapılan her şeye karşı gelerek kendini hepsinden yüce gösterecek, hatta Tanrı'nın tapınağında oturup kendisini Tanrı ilan edecektir.

Bunları ben daha yanınızdayken size söylediğimi hatırlamıyor musunuz?

Zamanı gelince ortaya çıkarılacak olan bu adamı şimdilik neyin engellediğini biliyorsunuz.

Evet, yasa tanımazlığın gizli gücü şu anda bile etkindir; ama bu gücü şimdilik engelleyen ortadan kaldırılıncaya dek görevini sürdürecektir.

Bundan sonra Rab İsa'nın ağzından çıkan solukla öldüreceği, gelişinin görkemiyle yok edeceği o yasa tanımaz adam ortaya çıkacak.

►O, her türlü mucizede, yanıltıcı belirtilerle harikalarda ve mahvolanları aldatan her türlü kötülükte sergilenen Şeytan'ın etkinliğiyle gelecek. ►Mahvolanlar, gerçeği sevmeye ve böylece kurtulmaya yanaşmadıklarından mahvoluyorlar. İşte bu nedenle Tanrı, yalana kanmaları için onların üzerine yanıltıcı bir güç gönderiyor. ◄ Öyle ki, gerçeğe inanmamış ve kötülükten zevk almış olanların hepsi yargılansın. Dayanın! 2.Selanikliler 2:4-12

Evet dayanmalıyız. Acilen de bilgiye ihtiyacımız var. Bu konuda uzman olacak şekilde kendimizi yetiştirmeliyiz. Her sesin ve kafanın arkasından oraya buraya koşarak ne yaptığını bilmeyenler değil, kararlı ve eğitilmiş, bu konuda uzmanlar olarak Allah’ın sözü dediğimiz o kitaplar vasıtasıyla sunduğu gerçeklere sarılalım. (Yakup 1:5-8) Sıkıntılarımızda dua ederek, daima Allah’tan yardım isteyelim. Dua vasıtasıyla O’na yaklaşmaya kendimizi alıştıralım. Bunu da anlamını bilmediğimiz sözlerle değil, çünkü o sözler bizleri bina etmez ancak aldatır; yürekten gelen bir doğruluk ve sadelikle yapalım. Hiçbir şeyi ve kimseyi Allah’ın yerine koymaya kalkmayalım. Bu farkında olmadan, direk yapılmasa da beklentilerimizi, o kişilere bağladığımız ümitleri gerçekçi bir şekilde imtihan ettiğimiz zaman, bu beklentileri ve güveni Allah’ın yerine bu insanlara vermiş olduğumuzu göreceğiz. Yoksa kimse açıkça bir insana, bir dine, kuruluşa, organizasyona Allah diye taptığını kabul etmez. Kendimizi kandırmayalım, bu bize acılıktan başka bir şey getirmeyecektir. Bilgileriyle, sözleriyle, hatta dürüst yaşantılarıyla bizi coşturacak nitelikte insanlar karşımıza çıkabilir. Onları iyi bir kardeş, ağabey, abla olarak görebiliriz, fakat daha fazlası değil. Yeryüzünde bu gibi sıfatların ve sahte alçak gönüllülüğün ardına gizlenmiş birçok tilkiler-kurtlar dolaşıyor, hem de milyonlarca. Bunları da unutmayın, ancak dayanın. Çünkü1.Petrus 5:8’de:

“Ayık ve uyanık olun. Düşmanınız İblis, yutacak birini arayarak kükreyen aslan gibi dolaşıyor” der.

Üvey babam olan ve rahmetli olmuş birinin bana anlattığı, o zamana kadar benim hiç bilmediğim şeyi de bu kitapta yazmak istiyorum. Ziraat mühendisi, emekli Nihat Bey, ben ona “Nihat baba” derdim. Atatürk’ün zamanında Yalova’da kurulan çiftlikte bir ara müdür olarak vazife alıp, bizzat Atatürk ile yüz yüze de tanışmış biriydi. Bunları belirtişimin nedeni, o yılları yaşamış ve dolayısıyla da o günlerde olan şeyleri iyi bilen biri olarak, anlattığı şeyin de güvenilir olacağına inanıyorum. Kendisiyle dini konular konuşurdum, fakat benle bu konuları konuşurken çok sıkılır ve inanıyorum ki öfkelenirdi de. Onun öfkelenme nedenlerini benim bu kitabımı okuyan herkes herhalde anlar. Arabaya bindiğinde, yolculuk esnasında uzun uzun Arapça bir şeyler söylerdi. Sözüm ona dua ederdi. Fakülte eğitimi görmüş, herkes gibi günahkâr bir insandı. Yaşantısı camilerde falan geçen biri de değildi. Ben onu tanıdığımda, çoktan emekli olmuş, emekliliğinden sonra Ülker fabrikasında da müdürlük ya da yöneticilik yapmış, bazı vazifeler almış. Kendisiyle, tüm bu işlerden artık ayrılmış ve bir kenara çekilmiş denilen zamanda tanıştık. Sohbet etmeyi çok seven biriydi. Sohbetten ziyade anlatmayı dersem daha doğru olacak! Eskilerden, geçmişten, ağır ağır, tane tane anlatırdı. O kadar çok ayrıntıları hatırlamasına şaşırırdım. Bilgili insanların, ya da genelde okumuş insanların, tabiatıyla sahip oldukları bazı çirkin özelliklerini örtme ustalığı bile, almış oldukları eğitim sayesinde olur. Cahil insanın yanında, tecrübeli, bilgili bir insanla sohbet etmek bir yana, kavga bile etmek çok farklıdır. Bilgili insanın belli bir mantığı vardır, saçmalamaktan korkar. Öğrenmenin ne olduğunu bilen kişi, aslında çok az şey bildiğinin farkında olur. Fakat cahil, bilgisiz bir insan kendi gözünde her şeyi biliyordur. Kendi gözünde en büyük yine odur. Mantık denilen şey olmadığı gibi, mantıksızlıkta da başarılı değildir. Gerçi zamanımızda her iki grubu da ayırt etmek imkânsız bir hale geldi.

Kendime göre Allah hakkında insanlarla çok konuşmuşumdur. Benim konuşmam ile bir papazın, bir imamın, bir ilahiyatçı ya da teoloğun arasındaki fark büyük oluyor. Bu etiketlerin arkasındaki insanlar, karşılarında genelde hep kendilerine evet diyen yüzleri görürler. Bu yüzden de tecrübeleri çok farklı olur. Fakat ben inanan olsun inanmayan olsun hep “hayır” diyen yüzler görmüşümdür. İnsanın hayır diyen yüzüyle evet diyen yüzü çok farklı olduğu için, maalesef ben hep onların bu farklı yanlarını tanımak zorunda kalmışımdır.

Nihat babayı öfkelendirdiğim basit konuların içinde o Arapça okuduğu dualar da vardı. Ben sorardım: “Baba senin söylediğin bu şeylerin anlamı ne?” diye. “Kurandan işte şu sure ya da bu sure” derdi. “Peki, sen bunların anlamını biliyor musun?” dediğimde, “hayır” diye cevaplamıştı. Aslında bilgili bir insanın, etiketli bir insanın, hele böyle bir ömür boyu sanki otomatik olarak yaptığı şeyde bilgisi olmaması, bunu da açıkça itiraf etmesi, bence yine de alçak gönüllü bir davranıştı. Beni çok sevdiği için mi yoksa akıllı olduğu için mi böyle açık sözlüydü bilemeyeceğim. Bir akşam sohbet ederken ona, “senin okuduğun bu duaların Türkçesini duymak ister misin?” dedim. Merakla: “İsterim” dedi. Kuranı getirdim ve onun yıllarca ezbere okuduğu o yerleri Türkçe okudum. Korkunç bir hayal kırıklığına uğramıştı. Sanki yüzünün rengi soldu. Hiçbir şey demeden öyle durdu. Ben onun duygularını anlamıştım. Çünkü bana da aynısı olmuştu. Sultanahmet’te Hocanın okuduğu şeylere anlamadan ağlayan insanların, “bize neden gülüyorlar” diye camideki Arapları dövmeleri gibi.

Anlamını bilmediği, Kuran’dan ezbere okunan o sözleri, söylemek ile insan korkunç büyük bir şey yaptığını sanır. Hayatında ne kadar günah işlemişse bile, sanki bu sözler ile adeta yıkanıp, paklanıp, vicdanen tertemiz oluverir. Böyle anlamsız vicdan rahatlatma metoduna uyuşturucu almak denir. Kişi, ruhunu, vicdanını bu şekilde uyuşturur. Sanki bu bedene alınan alkol, sigara, esrar, eroin gibidir. Din denilen kuruluşlar da bu işi çok iyi yaparlar. Komünistlerin: “Din toplumların afyonudur” demesi boşuna değildir. Gerçekten de insanlar dini Allah adına afyon, eroin gibi kullanmışlardır da onun için bu söz boşuna değildir. Her yönetici pozisyonuna bürünüp, kendini başkalarının sırtında taşıtan insanın işine de öyle gelmiştir. Yehova Şahitleri bu vicdanı vaaz etmeye giderek rahatlatır. Yahudi ise Kudüs’teki taş duvara başını vurarak rahatlatır. Müslüman bunu elinde tespihle, aynı bilmediği kelimeleri yüzlerce kere söylemeyle, secdeye yatıp yatıp kalkmayla yapar. Her dinin verdiği eğitimine göre vicdan rahatlatma metotları vardır, Şeytanın amacı da zaten bu. Allah’ın bizlere verdiği vicdanın ne demek olduğunu o hem çok daha iyi biliyor. Bizleri ittirdiği, teşvik ettiği her türlü Allah’tan uzak şeylerle, nasıl bir vicdana sahip olacağımızı da kestirmesi zor olmasa gerek. En iyi yöntem, böyle hiç anlamadan bir şeyler söyletip, kişiye bütün o yaptığı pisliklerden kurtuldu izlenimini vermektir. Amaç vicdanen rahat olmak değil mi? Ondan sonra yine devam. İnsanlık benim bu yazdığım şeylerin farkına çok kereler varmış. Komünistlik zihniyetinde benim yazığım bu bilgiler vardı. Onlar dinlerin yanlış uygulamalarıyla uğraşmak yerine, bütün dinleri kesip attılar, ama gerçek Allah’tan da uzaklaştılar. Bu en kolay bir uygulamaydı. Peygamberliklere göre aynı şeyi insanlık pek yakında bütün dünya çapında yine yapacaktır. İnsanlık kendi pisliklerinden kaynaklanan nedenlerden dolayı acaba neden hep Allah’ı ittirirler?!

Muhakkak insan suç işler ve bununla da vicdanen rahatsızlık duyar. Herkesin özür dileme şekli ve pişmanlığını dile getirme işi farklı şekilde gözüküyor da olabilir. Bunların kültürden kültüre farklılıklar göstermesi normaldir. Anlaşılmayan yan bunlar değil. Asıl anlaşılmayan şey o kişilerin özür dilemek ve pişmanlıklarını göstermekte Allah’ın önüne gelme şekilleri. Anlamadıkları şeyleri söylemekle özür mü dilenir? Olsun, Allah onun ne demek istediğini anlar diye düşünenler var. Tabii ki Allah onun ne demek istediğini anlar, fakat bununla kişinin kendi bina olunuyor mu? Bizler Allah’a cennetin gelmesi ve yeryüzünde O’nun iradesi olsun diye niye dua ediyoruz? Cennet bizim ettiğimiz dua ile mi gelecek? Yoksa ne olursa olsun Allah cenneti zaten getirecek mi getirmeyecek mi? Muhakkak öylede böylede cenneti getirecek. Ee, o zaman ben neden bunun için boş yere dua ediyorum? “Nasıl olsa olacak bir şey için dua mı edilir?” diye düşünenler de çıkacaktır.

Hoşumuza giden, olmuş, gerçekleşmiş şeyler için nasıl ki teşekkür ediyorsak; olmasını istediğimiz arzu ettiğimiz şeyleri de dile getiririz. Bu bizim onlara verdiğimiz değeri, takdiri gösterir. En önemlisi de bizzat bizi bina eder. Bir şeyi ne kadar hararetle, bütün yürekle istersek, dikkatimizi ve zihnimizi o şey üzerinde toplarız. Hiç anlamını bilmediği sözlerle bir şey istemek, özür dilemek var; bir de anlamlı ve ne istediğini bilen, söylediğini anlayıp yürekten arzu eden kişinin söylediği sözler var. Sizce Allah hangisine değer verir? Suç işlemiş, hata yapmış birinin bizzat size nasıl ve hangi sözlerle gelmesini beklersiniz? O kişinin hiç bilmediği bir dilde sizden özür dilemesi mi daha inandırıcı olur, yoksa bunu kendi anladığı, bildiği sözlerle yaparsa mı? Olabilir, hatta onun bilmediği dili siz ana diliniz gibi biliyorsunuzdur ve o sözler sizin için anlamlıdır, ama ya onu söyleyen kişi için ne denmeli? Eğer o kişi söylediği o sözün ne anlama geldiğini bilmiyorsa, sizin için karşınızdakinin bir papağandan farklı yanı yoktur. Hem de aslında saygısızlıktır. Makine gibi ezbere anlamadığı sözlerle ne bir şey istenir ne de özür dilenir. Biz insanlar kendimiz gibi olan insanlara karşı yapmadığımız, yapamadığımız şeyleri; Allah’a karşı O’nun önünde, hem de severek neden yaparız?

Nihat baba da bu sözleri yıllarca, anlamını bilmeden, otobüse binerken, arabada yolculuk yaparken, bir tehlike anında, korktuğu zaman, ya da çok minnet duydu mu veya etrafındakileri etkileyip hürmet görmek için, ya da çok günah işlediği zaman söylemiş. Hem de sesli sesli, mırıl mırıl. Kişi bu gibi anlamadığı sözleri söyledi mi, sanki ayağı yerden kesiliyor, adeta havada uçuyor. Bütün kötülüklerden kurtuluyor ve bir rahatlık duyuyor. Ben böyle duaları binlerce kere okuduğumdan ne söylediğimi ve de onların ne hissettiğini iyi biliyorum. Herkes böyle yaptığına göre, onların da üç aşağı beş yukarı aynı şeyleri hissettikleri kesin.

Gel gelelim o söylenilen şeyin asıl anlamını duymaya. Kişinin sanki dünyaları yıkılıyor. Öfke, nefret, keder arasında bir duyguyla büyük bir boşluğun içine düşüyor. Bütün, yıllar boyu kendini kandırmış olduğu hissine kapılıyor. Kandırılmış, aldatılmış olduğunu düşünüyor. O an insanın içinde sanki yanar dağlar patlıyor, bu kesin. En çok da Allah’ın sözü o kişinin gözünde değerini kaybediyor. Aslında bu ruhen kaybolmak demektir. Çünkü Allah mantıklı, doğru ve aktif yapılması gereken şeyler söylüyor. Bu da oturduğun yerde mırıldanmakla, kapı kapı vaaz etmeye gitmekle, başını duvara dayayıp ağlamakla olacak rahatlık değil.

En basitinden bir örnekle Allah bakın ne diyor? Mesela, “kendine yapılmasını istediğin şeyleri sen de başkalarına yap”. Her gün kendi dilinde söylesene bu sözü mırıl mırıl! Bunu her insana yapıp ve de her zaman uygulasana. Asıl onu yerine getirmediğin zaman vicdanın sızlasın. İşte o zaman vicdanın sağlıklı çalışıyor, artık uyuşturucu almıyorsun demektir. İnsanlık bunları yaparak kendini rahatlatmalı, anlamadığı sözler ve işlerle uyuşturarak değil.

Aramızda saygı hürmet vardı, ama Nihat baba bütün bu düşündüklerimi de açıkça konuştuğum biriydi. Yine hiçbir şey demedi. Birkaç gün sonraydı, herhalde yavaş yavaş hazmetmeye başlamış olayları ki, “bu konularda cahil yetiştirildik” dedi. Ben de bu sefer, “olabilir ama suçu sırf başkasına atıyorsun baba, aslında kendimizin de suçu var” dedim. Bana uzun uzun hikâyeler, masallar anlatırdı. Nafi dedeler, Hamdi babalar gibi dört tane isim sayardı. Onlara göre bu kişiler evliya mıymış, neymiş pek hatırlamıyorum. Diyorum ya, mantık yok bu işlerde, masal gibi şeyler. Bir gün yine bir yere yemek yemeğe gittik. Nihat babanın bildiği bir yer. Hava yaz, Gemlik’in üst tepelerinde denizi gören bir yer. Kahveye benzeyen, lokantaya benzeyen, tipik derme çatma ama çok güzel manzarası olan köyün içinde bir yerde. Dışarıda oturup yemek yiyeceğiz. Nihat baba beni aldı, biraz ilerde beyaz çarşaf bezler, ya da mendil paçavraları bağlı bir tahta, ya da demir çubuklu bir toprağın önünde durduk. Domates ektiler desem, fidan da yok. Çubuğun ucunda paçavralar bağlı ama paçavralar hiçbir şeyi tutmak için bağlanmamış. Biz Nihat babaya göre bir evliyanın mezarı önünde duruyormuşuz! Bu evliyaya niyet tutanlar bu paçavraları bağlıyordu demek. İstanbul’un telli babası nasılsa, bunlar da o küçücük yerde böyle bir paçavralı mezar babası yapmış! Onun bu ciddi halini görünce ben makaraları koydum tabii. Ancak gülüyorum. Fakat Nihat baba ciddi. Benim gülmeme hiç aldırmıyor. Zaman zaman da içimden öfkelenip ona kızıyordum. Her konuda mantıklı düşünen, birçok işlerde yöneticilik yapmış, iyi ve kötü tecrübeleri olan bu adam, bu konuda neden böyle sapıtıyordu? Böyle şeylere kendisi de muhakkak inanmıyordu, fakat toplumun ağzına layık bir meze gibi, bu konuları benimsemiş ve bunlar hakkında konuşurdu. Annem bazen dinler bazen de canına okuyuverirdi. Fakat anlatılan mantıklı şeylere karşı da saçmalayıp, ille de ben doğruyum demezdi Nihat baba. Bu bilgilerden sonra Nihat babanın bana anlattığı asıl konuya, tarihi olaya geleyim. Çünkü konumuzla ve Kuranla ilgisi ve bağlantısı olan bir bilgi.

Atatürk Mehmet Akif Ersoy’u (Türk milli marşı yazarı) Kuranın açıklanması için görevlendirir. Mehmet Akif de o zamanlar milletvekili. Bu işi Atatürk Mehmet Akif’ten kurtulmak için mi yapıyor ki, ben şimdi öyle düşünüyorum, yoksa gerçekten de Atatürk hem kendi hem de Mehmet Akif için bir ispat mı arıyor bilinmez. Çünkü Mehmet Akif bazı konularda izlenilen politikaya pek taraftar değil. Fakat Atatürk ise onun samimiyetine inanan biri. Yani yaptığı şeyi Mehmet Akif ikiyüzlülükle, politika için, etiket için falan yapmıyor. Doğru, samimi bir kişi olduğu sonraki ifadelerinden de anlaşılıyor. Muhakkak o da bizler gibi hatalı biriydi. Atatürk’ün kafasına uymasa da, samimi insanları takdir ettiğini de kabul etmeliyiz.

Kuranın açıklanışı derken; bütün İslam âlemine çağrı yapılacak, hepsinin ileri gelen din bilgisi sahipleri, Kuranı bilen kişilerinden oluşan bir heyet oluşturulup, Kuran kelime kelime açıklanacak. Zaten Atatürk’ün amacı da bu; “Nedir bu dincilerden çektiğimiz! Gidin, toplanın şunu açıklayın ki, halk böyle cahil kalmasın” diyor. Hem Türkiye yüzyıllardır halifelik görevine sahip bir durumda. Yani benzetmek gerekirse, Hıristiyanlığın papası nasıl Vatikan’dan bütün Hıristiyanlığı temsil edip otoritesi varsa, İslam âlemi için Osmanlı devleti de öyleymiş. Bir tarih olarak bu olay tam ne zaman olmuş hatırlayamıyorum. 1920’li yıllar olmalı. Bu görevle Mehmet Akif Türkiye adına çağrıda bulunuyor ve bu ülkeler de bu çağrıya karşılık vererek bir araya geliyorlar. Yine yanılmıyorsam o zaman bu buluşma Mısır’da yapılmış. O heyet bütün Kuranı açıklamak kaç yıl sürerse orada kalıp, bu işi yapacak. Bütün İslam âlemi ülkelerinden temsilci din adamları da gelmişler. Aradan yaklaşık, yine yanılmıyorsam üç sene mi ne geçiyor. Bunlar Kuranın ancak üç cüzünü, yani üç cildini açıklayabiliyorlar. Kuran otuz cüz denilen, -otuz cilt diyelim-, bölümlere ayrılmış 114 Sureden oluşuyor. En uzun sureleri başlarına koymuşlar. Daha sonra bu surelerdeki ayetlerin sayısı gittikçe azalıyor. Açıkladıkları yer aşağı yukarı 3’üncü sure olan Ali İmran suresinin ortalarına kadar olan bir bölümü. Bütün bu heyet zamanla bir şeyin farkına varıyor. Açıklamaya çalıştıkları yerler birbirlerini tutmamaya başlıyor. Yani bir ayetin anlamı şu derken daha sonra o konuda bambaşka bir anlam çıkacak ayet geliyor. Mesela benim, Muhammed son peygamber mi konusunda işlediğim yer gibi. Daha sonra hepsinin de onayıyla şu karar alınıyor:

“Biz bu Kuranın açıklamasını yapmaya çalıştık ama Allah bize vermedi. Gelin şimdiye kadar bu üç yıl içerisindeki bütün çalışmalarımızı imha edip yok edelim ki, halkın eline geçip de bizim yanlışlıklarımızı doğru diye yaymasınlar.” Bu kararla ve hepsinin onayıyla -ayrıntılar bilinmiyor- bütün açıklamalar yakılıp yok ediliyor ve hepsi ülkelerine dağılıyor. Atatürk’ün, “ne oldu?” sorusuna da Mehmet Akif: “Paşam biz bunu açıklayamadık” diyor. Atatürk ise anlamlı gülümsüyor.

Onların çok hoşuma giden bu samimiyetlerini, aldıkları bu kararı, ben çok takdir ederim. İlle de birçok dinlerde ve yine özellikle Yehova Şahitlerinde olduğu gibi, “biz her şeyi biliyoruz, bilmesek de bu böyle anlaşılmalı” diyerek, insanları kendi uydurdukları saçmalığa inandırmaya zorlamamışlar. Böyle insanlara ‘bravo’ deyip, şapka çıkarmak lazım. Bu tarihten sonra, bütün İslam ülkeleri kendi bünyelerinde dini araştıracak ve açıklayacak kurumlar kuruyorlar. Türkiye’deki diyanet işlerinin kurulması da bu vasıtayla, bu mantıkla gerçekleşiyor. Bu olaydan önce mi sonra mı kuruluyor onu da bilmiyorum. Ya da bu olayla birlikte mi kuruluyor, o da olabilir. Önemli olan tarihin detaylı rakamsal ayrıntıları değil, bence önemli olan alınan karar ve atılan adım. Ben bu açıklamayı Kuran bilgisinde nerelerde olduğumuz hakkında bilgi sahibi olmanız için yazdım. Mehmet Akif’in hayatını yazan kişiler, onun dini bilgisizliğini vurgularlar. Hâlbuki bu konuda “yeterli bilgi sahibi değilim” diyen Mehmet Akif’in kendisi olmuştur. Hem de bütün Kuranın açıklamasını yapma görevinde! O dindarların içinde şimdiye kadar bu alçak gönüllülüğü, öyle bir rütbeye ve yetkiye sahip kim yapmış ya da gösterebilmiş? Bir insan samimi olarak doğruyu söylüyor diye bilgisiz, kafasız mı oluyor? Onlar Kuran hakkında sanki Mehmet Akif kadar bir bilgiye sahip olmuşlar mı hiç? “Biz her şeyi biliyoruz” deyip Allah adına asıp kesmek mi doğru, yoksa: “Biz bu işi anlamıyoruz ve açıklayamayız, Allah bunu bize vermedi” demek mi doğru? Hem onlar sahte bir alçak gönüllülük de yapmadılar, ancak doğruyu söylediler.

İnsanlar “bilmiyoruz” demekten ödleri kopuyor. Onlara göre bu karşılarındaki insanlarda güvensizlik yaratıyormuş. Hâlbuki tam tersi olması gerekmez mi? “Her şeyi biliyorum” deyip de söylediği şeyler yalan yanlış çıkan bir kişinin, siz hangi sözüne güvenebilirsiniz? Olabilir, hatta on şeyde yedisi doğru çıkmıştır, üçü yanlış. Fakat bundan sonra söyleyeceği şeyler hakkında, bu da acaba o üçün içine mi girecek, yoksa yedinin içine mi diye insan kuşku duymaz mı? O kişinin sözlerine inanmak, sanki piyango ikramiyesi gibi şans oyunu olmaz mı? Her insan yanılabilir. Yanılsa bile doğru olan yanları da vardır. Bu gerçeği kabul etmeyen insan akılsızlık yapıyordur. Önemli olan yanılmamız değil, o yanılgımıza olan tepkimiz, tutum ve davranışlarımızdır. Keşke bütün dünya Mehmet Akif gibi insanların alçak gönüllüğüne sahip olup, bunu da uygulasalardı. Mehmet’in verdiği bu samimi cevap, muhakkak çok kişileri hayal kırıklığına uğratırken, Atatürk’ün bir yerde takdir ettiğine inanıyorum. Çünkü Atatürk idealist bir insanmış. Alışılagelmiş kendini satan politikacılar, devlet adamları gibi biri değil. Mehmet Akif’e güveni olmasa, Türkiye adına bu iş için onu zaten görevlendirmezdi. En azından, “kendi adına ne yaparsan yap ama Türkiye adına yapma” derdi. Devletin görevlendirdiği milletvekilinin üç sene sonra boş elle geri gelmesi, muhakkak pek öyle tarihe övgüyle geçecek bir konu değil diye görülmüş. Bazıları için bu bir yenilgi gibi algılanmış. Hâlbuki bence yine tam tersine, bir övgü konusu olmalı. Bir şeyi anlayamamak üzüntü verirse de gerçeği kabul etmekle övünülmeli. Eğer anlayışı Allah’tan bekliyor isek, O bunu ne zaman ve kime isterse verir.

Bu olaylardan sonra kurulan diyanet işlerindeki görevlilere, devletin ittirmesi ve onların baskısıyla, “ille de halka bir şeyler, hatta bizlerin işine gelecek şeyler açıklayın” zihniyeti ve halka verilen saçma bilgiler yerine, Mehmet Akif: “Ben bilmiyorum” demiş. Ben bravo ve yine de bravo derim. Bu olayı ayrıntılarıyla Türkiye’nin iyi bilmesi lazım. İnternetlerde aradım, bir şey bulamadım. Kim bilir bu olay nerelerde arşivlendi.

Son olarak konuyu kapatırken, toparlayarak belirtmeliyim, Kuran’da Muhammed hakkında son peygamberdi diye geçen bir ayet yok. Ancak yanlış ve Kuranın içeriğine uymayan bir öğretiden esinlenerek tercümelere bu şekilde yazılmış. Tercümelerde «Peygamberlerin sonuncusu» yerine «Peygamberlerin mührüdür» olarak yazılmalıydı. Kuranın Arapça orijinali böyle yazıyor. Bu da bütün olarak Kuranın verdiği mesaja ve Mukaddes Kitapta geçen peygamberliklere göre, Muhammed peygamberliklerin ve peygamberlerin bir onaylayıcısı anlamında yorumlanmalı. Kısacası burada sözü geçen «mühür», «onay» anlamında kullanılıyor. Eğer bu yoruma “saçma” derde eski kafada kalırsak; o zaman Kuran ve Mukaddes Kitaptan bu konuda birbirini tutmayan birçok yerleri çıkarıp atmamız gerekir ki, bu daha büyük bir saçmalık olur. Verilen ayetleri lütfen kendiniz açıp yerinden okuyun, kendiniz karar verin. Bana da inanmayın, bizzat araştırın. Ben doğru olsam bile, bilgim ve işlerimle sadık kalırsam, ancak kendimi kurtarabilirim, o da belki; fakat başka kimseyi kurtaramam. Bu herkes için geçerli bir kural. Bu gerçeği de yine Allah’tan, O’nun sözlerinden öğrendim. (Hezekiel 14:12-20) Sizler de okuyun, araştırın, gerçeği öğrenip ve de öğretin. (Matta 28:18-20)