Amerika Yolculuğuna Hazırlıklar

26 Mart 2004

Birini tanımak istiyorsan, onu düşmanından da dinleyeceksin. Ben de Kuran’a bu insanları dinledikten sonra inandım. Bütün Şahitlerle olan ilişkimde, onlardan Kuran hakkında, “Allah sözü olamaz” diye aldığım en kuvvetli deliller bu yazdıklarımdı. Saçma sapanlarını konu bile etmedim. Neler neler diyenleri vardı. Dediğim gibi herkes terbiye ve kafası nispetinde bir şeyler söylüyordu. Ben ise onların bu işi bilgisizlikten dolayı yaptıklarına inanıyordum. Bütün bunların İslam âleminin suçundan dolayı olduğunu düşünerek, Şahitlerin Yönetim Kuruluna bu ve başka konular hakkında mektuplar yazdım. Mektuplar da gittiğim toplantıdaki sorumlu kişilere geri gelip, “bu kişiyle ilgilenin” deniyordu. Onlar da herhalde “ilgilendik ama anlamak istemiyor” diyorlardı. Ne kadar mektup yazdıysam, cevap hep aynıydı. Cevabı da orada yazı bölümünde oturan birine yazdırıyorlar. Hatta bir keresinde bütün yönetim Kurulu üyelerine, her birine ayrı ayrı tek tek İngilizceye tercüme ettirttiğim mektupları, iadeli taahhütlü yolladığım halde, bunlar yine de istediğim kişilerin eline geçmemişti. Ben de: “O zaman bunların bulunduğu yere bizzat gideyim ve inandığım konuları kendim anlatayım” dedim ve de gittim. Böyle bir yolculuğa çıkmak için aslında hiç param yoktu. Tam tersine çok da borçlarım vardı. Bir inşaat firmasında çalışmıştım, o da paralarımızı vermeden iflas etmişti. Para konusunda o kadar sıkıntıdaydık ki, 10 marklık benzin alıp da haftada bir toplantıya gidecek paramız bile bazen olmuyordu.

Oturduğumuz evin mimari şekli eskiden kalma olduğundan, üst katta oturanlar eve bizim yatak odasının kapısının önünden geçerek girip çıkıyorlardı. En alt bodrum kata da yine bizim holden geçilmesi gerekliydi. İlk o eve taşındığımızda hippi kılıklı iki kız vardı. Her ne kadar bizim hanımın yüzükleri falan durup dururken kayboluyorduysa da ikisi de bu gürültü konusunda anlayışlı insanlardı. Eve geldiklerinde, eğer geç olmuşsa, ayakkabılarını ellerine alır, o ahşap merdivenleri öyle çıkarlardı. Bizler o kadar sesten rahatsız olacak tipler de olmadığımız halde, bu kızların terbiyeleri bizim de çok hoşumuza gidiyordu. O eve taşınmamızdan kısa bir zaman sonra, yanılmıyorsam bir buçuk yıl falan olacak, onlar da başka yerlere dağılıp gittiler. Onlardan sonra eve Doğu Almanya’dan kaçmış, evin erkeği 130 kilo olan bir aile taşındı. O zaman daha doğu bloğu açılmamıştı. İki erkek çocukları, bir de kocaman siyah köpekleri vardı. Adamın merdivenleri inip de çıkması korkunç bir şeydi. Sanki merdivenlerden aşağıya yüzer kiloluk çuvallar yuvarlanıyordu. Karı koca, çoluk çocuk hepsi de ayniydi. Ne söylediysek ne şekilde yalvardıysak yok, para etmedi. Biz söyledikçe onlar sanki daha da gürültücü oluyorlardı. Yukarıdaki iki kat onlara ait olup sekiz odaları olmasına rağmen, çocukları aldıkları borazanı pazar sabahı holde öttürüyordu! Bu insanlarla bir arada yaşamak korkunç bir şeydi. Ayrıca evin erkeği çok da meraklıydı. Her köpeklerini sokağa çıkarmak istediklerinde, bizim oturma odamızın önünden geçerlerdi. Kapılarımız buzlu camdandı ama içerisi net olmasa da görünüyordu. Bu adam köpeğiyle önüne bakıp da gitmezdi. Önce bizim kapının önünde durup içeriye adamakıllı bir bakar ondan sonra giderdi. Sinirlerimiz bozulmaya başlamıştı. Bu durumları ev sahibine de açtık. Meğerse onun da canı yanıkmış. Kirasını bir verir, üç vermezmiş. Ya da kafasına göre istediği zaman verirmiş. O zamanlar ben Mukaddes Kitabı okuyordum. Şartlar ne kadar kötü de olsa, hiç umursamıyordum. Daha doğrusu uzun bir zaman umursamadım. Zaten bir kişi hayvan bile olsa, o insanlarla muhakkak hırlaşırdı. Ben hırlaşmadan evden çıkalım dedim. En hikmetli karar bence buydu. Kuranda geçen bir söz geldi aklıma. “Sizi sıkıştırıyorlarsa, gidecek yer mi yoktu” gibi bir ayetti bu. Yani, “çekişeceğine, eğer imkânın varsa başka yere gitmek daha hikmetlidir” anlamında bir öğüttü bu. Ev sahibi de bize: “Aman siz gitmeyin, ben onları evden çıkarırım” diyordu. Ben de: “Yok canım, sakın bizim için böyle bir şey yapmayın” diyorum. O da: “Ben sadece sizin için değil, onları biz de istemiyoruz, sizler için de üzülüyoruz” diyordu. Fakat onları çıkarmak deveye hendek atlatmak gibi bir şeydi. Benim hanımın çalıştığı hastanenin lojmanları vardı. Hiç istemesem de “gel bir müddet oraya taşınalım” dedim. Çünkü işyerinin lojmanlarına taşınmak demek, benim için kendini o işverene satmak gibi bir şeydi. İnsanlara bağımlılığın ne kadar çok olursa, onlar da bir o kadar çekilmez ve korkunç olurlar. Bu yetkileri onlara mümkün olduğu kadar vermemek gerekir ama çoğu zaman da olmaz. Nitekim taşındıktan sonra karım her gün o iş yerinden şikâyetçiydi. Kızı her türlü yükle sıkıştırıp, o zamanlar hayatı bize acı ettiler. Çünkü o işyerindeki yetkililer senin muhtaçlık durumuna bakıp, davranış ve tutumları da ona göre oluyordu. Bu her ne kadar öyle değildir denilse de ben gördüklerimi ve yaşadıklarımı anlatıyorum. İnsan eline düşmek korkunç bir şeydir. Ne Alman ne Türk ne de başka bir millet diye ayırmıyorum, insan diyorum o kadar. Dar kafalı insanların yaptığı gibi, en azından insanları millet millet ayırmayacak kadar akıllandım. Almanya’da yaşadığımızdan dolayı, ara sıra onların da iyi ve kötü yanlarını anlatıyorum o kadar.

Çıkacağımız evi tuttuk. Üç ay sonra taşınacağız. Oturduğumuz evin sahibine de çıkacağımızı bildirdik. Ha, bu arada istemeden, daha doğrusu planlamadığımız bir de bebeğimiz oldu. Zaten en çok da o bebek için çıkmak istedik. Çocuğu zarla zorla uyutuyorduk ki, bir gürültü kopunca uyanıveriyordu. Tekrar uğraş dur artık. Taşınmak çok masraflıydı ama “olsun” diyordum. Bir de taşınacağımız o lojmanlar iki küçücük odaydı. Oturduğumuz evin neredeyse yarısı kadardı. Yani eşyalarımızın çoğu o lojmana sığmayacaktı. Ben bunların hiçbirini düşünmedim. Çünkü o evde oturmak bana çok daha tehlikeli gelmeye başlamıştı. Benim için gittikçe büyük bir denenme halini almaya başlamıştı.

Bizim mutfak dolabı dışarıdaydı. Aldığımız yiyecek ve meyveleri oraya koyardık. Ancak buzdolabına ait şeyler mutfağın içindeydi. Bizim acayip mutfak masrafımız oluyordu. Bazen 6 -7 kilo muz aldığımı bilirim. Belki de bir tane bile yemeden beş gün içinde bütün muzlar biterdi. Ben bizim hanım yiyiyor diye düşünür, “ayıp ama yaptığı” diyordum. İnsan bari bir tane de olsa bana bırakmaz mıydı? Bizler bütün gün işteydik, o dolapta da kilit falan yoktu. Ben de tenezzül edip takmadım. Aslında böyle bir şey yapmak çok ayıp geldi bana. Sadece bir kere izinden döndüğümüzde, o da artık insan kör bile olsa göreceğinden, aldıkları şeyleri gelip söylediler. O da sözde iki tane yağ ve biraz da makarna almışlar!!! “Aman afiyet olsun” dedim. Ne diyeyim. Bizim bu durum böyle yıllarca gitmiş! Yine de afiyet olsun diyorum. Onlar da yukarıda otururken muhakkak “nasıl olsa enayi Türkleri bulduk” mu diyorlardı? Desinler, bizlerin enayi olduğunu söyleyen tek insan onlar değildi. Ya zaten kazıklar “aptal Türk” derler, ya da kazıklayamazsa nefret eder “pis Türk” derler. İyilik de yapsan kötü de olsan sonuç hep aynı! Bunu hepsi için söyleyemem. Belki karakterli nice insanlar da vardır. Kendilerini hiçbir şekilde satmayan insanlar. Çok ama çok az da olsa vardır. Böyle insanlar bütün dünyaya dağılmış. Hangi milletten olursa olsun bu böyle. Ancak bizler tanımamış olabiliriz.

Ta çocukluktan beri tanıdığımız bir arkadaşımın dükkânı vardı. Alışverişe ben oraya giderdim. O evi tuttuğumuz gün de oraya gittim ve sevinçle “evden taşınıyorum” dedim. Laf olsun diye. Hem alışveriş ediyorum hem de arkadaşla konuşuyorum. Eve geldim ki bu bana telefon açtı. “Sen evden taşınıyorsan bir arkadaş var, iyi bir çocuk, onun karısı falan da Türkiye’de, sen evi ona devretsene” dedi. “Bu benim elimde değil ki” derken, “biz o çocukla beraber gelip eve bakalım mı?” diye sordu. Yine: “Tabii gelin ama bu benim elimde olan bir şey değil” dedim. Geldiler, çocuk kaç yıl evliyse de ev bulamadığından mı nedir karısını bir türlü getirtememiş. O da bir odada, yıllardır lojmanda kalıyormuş. Aile için kalınacak yer değilmiş. Bizim evi gördü, benim evden neden çıkmak istediğimi ise o arkadaş da biliyordu ama ben yine de anlattım. “Olsun” dedi. Hiçbir şeyi de olmadığından, her şeyi yeniden satın alıp yapması lazımmış. Ben: “İstersen biz her şeyi, perdesine, çatal kaşığına kadar sana bırakır öyle çıkarız” dedim. Şaka gibi söylüyordum ki, bu kabul etti. Biz para konusunda da anlaşmaz mıyız? Sanki ben ev sahibi miyim de bizler kararlar alıyoruz! Onlar bana: “Sen yap işte” dediler ve gittiler. Ben her şeyi olduğu gibi ev sahibine anlattım. Ev sahibinin oğulları efendi bir adamdı. Ev de büyükannesinden ona miras kalmıştı. Tam o yıl da doğu batı birleşmesinden dolayı Almanlarda bir doğu Alman aşkı başlamıştı. Bunlar da herkes gibi evini doğudan gelenlere vermek istiyordu. Gelip de bakanlar olmasına rağmen evi beğenmediler. Sonunda bizim istediğimiz gibi oldu, oldu amma son taşınacağımız bir hafta on güne kadar da evet demediler. Biz iki buçuk ay ne olacak diye dokuz doğurduk. Olunca ben o kadar çok sevindim ki, “işte bu parayla Amerika’ya giderim” diyordum. Hatta aldığım bu parayla birçok kredi borçlarından birini de kapattım. Allah’a çok ama çok dua etmiştim. İnanıyorum ki Allah bu yalvarışlarımı kabul etmişti. O eve taşınan çocuk da tok gözlü ve efendi biri çıktı. Verdiği paraya benim içim rahat etmedi ve “çamaşır makinesini da sana bırakayım, ayrıca hiç para da istemem” dediysem de “olmaz” dedi. “Hayret böyle insanlar da mı varmış” diye geçirdim içimden. Sekiz aylık bebeğimizle birlikte, sadece kendi özel eşyalarımızı alıp o evden çıktık.

Benim vize alıp da Amerika’ya gitme işlerim, taşındıktan sonra tam üç buçuk ay içerisinde gerçekleşti. Elimde kalırsa para bitecek korkusuyla çok çabuk davrandım. Gerçi elimizde yine beş kuruş kalmayıp borç yaptık ama ben nihayet gidebildim. Gittim de sanki ne oldu?! Ne olduğunu da yavaş yavaş anlatacağım.

Bir şeyler yaparken beklentimiz eğer kendi kafamıza göre olursa, hayal kırıklığına uğramamak da mümkün değildir. Ne kadar o şeye hâkim olduğumuzu sansak da bizler sadece insanız, gücümüz, aklımız, yeteneklerimiz ve bilgimiz sınırlıdır. İyi ki de öyle. Gücünü, aklını sınırsız sananları görüyoruz! Onların çevrelerinden, gölgelerinden bile kaçıyor insanlık. Eğer haddimizi bilmezsek, öyle sevimsiz kişiler gibi de olabiliriz. Kafamıza göre olan beklentiler konusunda, ben Mukaddes Kitaptaki yaşanmış bir örneği düşünürüm ve bu bana haddimi bildirir, beni rahatlatır. O da bir ordu komutanının hakkında geçer.

Bu adamın cüzam hastalığı vardır. Cüzamın da o zamanlar çaresi yok. Evlerinde hizmet etmesi için İsrail’den esir aldıkları bir çocuk: “Ah! Keşke efendim Samiriye’deki peygamberin önünde olaydı, o zaman onu cüzamından iyi ederdi” diyerek, onun bu hastalığından iyi edileceğini söyler. Demek ki kız o aileyi ve adamı sevmiş. Zaten sevilen bir adam olduğunu askerlerinin onunla konuşmasından da anlıyoruz. Ona “baba” diye hitap ediyorlar. Bu şimdiki zamanımızın mafya babaları gibi değil. Bunun doğru, dürüst, bağışlayıcı, sözüne güvenilir, iyi insanlara, o kişilerin içlerinden gelerek söyledikleri bir söz olduğu kesin.

İsmi Naaman olan o ordu başbuğu, krala gidip bu kızın anlattıklarını söyler. Kral da Suriye kralı ve o vakitler Suriye de kuvvetli bir krallık. Kral: “Var git, ben de İsrail kralına mektup gönderirim” der. Naaman yanına altın, gümüş ve giyecek hediyeler alır, mektup da İsrail kralına gönderilir. Mektupta da Suriye kralı: “Şimdi bu mektup sana gelince, işte kulum Naaman’ı cüzamından iyi edesin diye sana gönderdim” diye yazar. İsrail kralı bu mektubu okuyunca, elbisesini yırtar. Elbise yırtmak İsrail’de üzücü, sıkıntılı bir olayı ifade eden bir adettir. Ve der: “Ben Allah mıyım ki, bu adamı bana gönderiyor? Fakat anlayın rica ederim, bakın benimle nasıl kavga çıkarmak istiyor”.

İsrail kralı bunu sanki savaşmak için Suriye kralının bir bahane olarak yaptığını düşünür. Adam haklı, cüzamlı birini kral nasıl iyi etsin? Ayrıca bu kral İsrail’de pek imanlı olmayıp, Allah ile ilişkisi de kötü olan biridir. Fakat peygamber Elişa olayı ve kralın elbisesini yırttığını duyunca, yanına adamlar gönderip der: “Neden elbiseni yırttın? Şimdi bana gelsin ve bilecektir ki İsrail’de peygamber vardır”. Naaman da gidip atları ve arabasıyla Elişa peygamberin kapısında durur. Elişa ise dışarı bile çıkmadan uşağını gönderip: “Git Erden nehrinde 7 kere yıkan ve etin eski haline dönecek ve temiz olacaksın” dedirtir. Fakat Naaman çok öfkelenip gider. Başlar söylenmeye: “Ben de sandım ki dışarı çıkacak, Allah’ının ismiyle dua edecek, cüzamlı yerin üzerinde ellerini falan sallayacak, cüzam da iyi olacak. Sanki benim ülkemde daha iyi sular yok mu da bana, ‘git Erdende yıkan’ diyor” diyerek söylenerek kızgınlıkla döner.

Askerleri onun bu öfkesini görünce, Erden nehrinin yakınlarındayken yanına yaklaşıp şöyle derler: “Baba, peygamber sana büyük bir şey söylemiş olsaydı, onu yapmaz mıydın? Nerede kaldı ki, sana: “Yıkan ve temiz ol” diyor?” Ne kadar mantıklı ve uygulanması kolay bir yol. Bu öğüt Naaman’ın da kafasına yatmış ki hemen uyguluyor. Ve Allah adamı Elişa’nın sözüne göre Erden’de 7 kere suya dalıyor. Eti hemen küçük çocuk gibi eski haline dönüyor ve temiz oluyor. (2.Krallar, 5’inci bölümün tümü)

Bu adam kim bilir ne kadar sevinip aynı zamanda da utanmıştır. Efendi biri olduğu da kesin. Hemen bir alay adamıyla peygamberin yanına geri dönüyor. Onun önünde durup: “İşte şimdi bildim ki, bütün dünyada Allah yoktur, ancak İsrail’de vardır; ve şimdi rica ederim, bu kulundan bir hediye al” der. Peygamber ise: “Önünde durmakta olduğum hay olan Rabbin hakkı için bir şey almam” diye cevaplar. Ne kadar zorladıysa da almaz.

Daha sonra bütün bunları gören peygamberin uşağı da içinden: “Efendim bu adamın elinden hiçbir şey almadı” diye Naaman’ın arkasından gizlice koşar. Bu gelen kim diye bütün alay durur. Bizimki de: “İşte sizden hemen sonra peygamber oğullarından iki genç geldi, rica ederim onlara bir talant (herhalde yaklaşık 34,5kg.) gümüşle yedek elbise ver diyerek efendim beni sana gönderdi” der. Naaman da: “Kerem ette 2 talant al. Ve onu zorladı, iki torbada iki talant gümüş bağladı ve iki kat yedek elbise ile iki uşağına verdi ve onun önünde onları taşıdılar” diye geçiyor yazıda. Gözü aç uşak bunları alıp evine saklar. Sonra da hiçbir şey olmamış gibi Elişa peygamberin önünde durur. Elişa ise sorar: “Gehazi neredeydin?” der. O da: “Bu kulun hiçbir yere gitmedi” der. Elişa ise şu cevabı verir: “Seni karşılamak için o adam arabasından döndüğü zaman, benim yüreğim seninle beraber gitmedi mi? Gümüş almak, elbiseler, bağlar, koyunlar, sığırlar, köleler ve cariyeler almak vakti mi? Bundan dolayı Naaman’ın cüzamı sana ve senin soyuna ebediyen yapışacaktır” der. Ve Uşak anında onun önünden kar gibi cüzamlı bir halde çıkar.

Bu olaydan alınacak o kadar çok ders var ki. Kafamıza göre olan beklentilerimizin, imansızlığımızın, hırsımızın, açgözlülüğün, sahtekârlığın ne kadar yanlış olduğunu keşke anlayabilsek. Bunun yanında da keşke, efendiliğin, doğruluğun, Allah’a olan bağlılığın ve tok gözlülüğün değerini de bilsek. Çünkü bu dersin içinde bunlar da var.

Bizim ortaokulda bir Türkçe hocamız vardı. Deli İrfan derlerdi. Durup dururken sinirlenir, ağzından tükürükler saçarak bağırmaya başlardı. Kime bağırdığı da belli değildi. Bu hocamızı anneme anlatmıştım. “Deli diyorlar ona zaten” dedim. Annem de: “O adamdan korkma, lakabı deli olan insanlar iyidir; sen lakabı “cin, uyanık, bitirim” olanlardan kork” demişti. Ben bu lafı unutmadım ve bu hocamıza daha dikkatli bir gözle bakmaya başladım. Annemin dediği doğru çıktı. Bir de bu adamın dersi çok enteresan olurdu. Daha doğrusu alışmadığımız bir metot uyguluyordu. Mesela derste bir konu işledikten sonra, konunun bize ana fikrini sorardı. İlk dersinde bir çocuk parmak kaldırıp cevap verdi. Dinledi, sonra otur diye eliyle işaret yaptı. Bizler o çocuğun yanlış söylediğini sanıp yine parmak kaldırdık; onları da dinledi ve “otur” dedi. Sınıfın üçte birinin söylediğini dinledi ve ne “doğru” ne de “yanlış” demedi. Biz de içimizden: “Artık ana fikir falan kalmadı, hepsini söyledik, ne istiyor bu adam bizden” diye düşünmeye başladık. Bu durumu anlayıp bize kızdı. “Bir çeşit kalıp gibi ana fikir yoktur” dedi. “Herkes kendine göre ne anladıysa, o onun için ana fikirdir. Ben size yazarın ne anlatmak istediğini sormuyorum ki, size göre ana fikri nedir onu soruyorum. Ayrıca yazarın sanki ne anlatmak istediğini tam olarak kim bilebilir” demesi hepimizi şaşırtmıştı. Hem “oh!” demiş sevinmiş, hem de düşünmüştük. En azından bu benim için hâlâ böyle düşündürücü ve aynı zamanda da çok değerli bir metottur. Çünkü o kalıp gibi cevap arayan hocalardan canımız çıkmıştı.

Aynı bir cinayet romanını okuyan değişik kişileri düşünün. Kimi aynı romanı okur polis olur, başkası aynı romanı okuyup hırsız olur. “Herkesin hoşlandığı ve takdir ettiği ille de polis olmalıdır” diye bir kaide koyanlar, dar kafalı insanlardır. O kitabın yazarı bile polisi takdir eder bir amaçla yazdığı halde herkes o polisten hoşlanacak diye bir kural yok. Gerçekler zaten çoğu zaman beklenilenlerden farklıdır. Bazı filmlerde ben de banka soyan hırsızların kurtulmalarını daha çok isterim. Başrolü oynuyorlar diye mi, yoksa film onlar hakkında daha çok bilgi verip, seyirciye sempati kazandırdığı için mi bilmiyorum, olabilir. Hatta filmin sonunu tahmin ettiğimiz halde, onların kazanmasını yine de yürekten arzu ederiz. Yoksa bizler de hırsızlık yapıp, banka soyacak değiliz. Hem polisler, uluslar, devletler hırsız olursa, insanlar da o filmdeki sıradan kişilere karşı artık daha başka bir gözle bakma eğilimi gösteriyor. Kalıp düşünceli insanlar esnek ve bağışlayıcı olamaz ve böyle şeyleri anlayamaz. Sefiller kitabında (Victor Hugo) bir polis şefi vardı. Görev hastası dangalağın biriydi. Onun bile insanlık duyguları, vicdani hisleri sonunda ona o görevi yapmaya müsaade etmedi. Organizasyon düşüncesini yendi, yapması gerektiği görevi yapamadı. Bu sefer kendini öldürdü ve o kalıp gibi olan kişilikten kurtuldu! Bu ancak romanda geçen bir olay, ama gerçek yanı çok büyük.

Anlattıklarım aşırı dincilerin durumuna da çok benzer. O yüklerin altından kalkamayan üyeler, ya kendilerini intihar eder, ya tımarhane düşer, ya da ömür boyu ruhen hasta, bunalımlı yaşar. Çünkü o baştaki kokozlar bunlara daima suçluluk duygusu vermek için uğraşırlar. “Ancak bizim istediğimizi yaparsan rahat edebilirsin” hissini vererek, üyelerinin vicdanlarını o şekilde hamur etme gayretindedirler. Bu yüzden Yehova Şahitleri vaaz eder ve etmezse vicdanı rahatsız olur, kendini kötüler. “Biz bunu Allah adına yapıyoruz” derler ama asıl gerçek rapor verme zorunluluğunda yatar. Bu da o baştaki kokozların isteğidir, Allah’ın değil. Raporunu çok saatlerle dolu verdiği zaman, o ay rahatlık duyar. Tabii ki bu da onların bilinçaltına yerleştirilmiş ve hiçbirinin açıkça kabul etmeyeceği bir gerçektir. Öncülük rütbesi eskiden ayda 90 saatten 70 saat vaaz etmeye düştü demiştim. Bundan sonra hiçbir öncü hediye olsun diye her ay 20 saat daha fazladan yapmadı. Birkaç istisna varsa da ben duymadım. Acaba neden? İşte bu o kokozların baskısının etkileridir. Hâlbuki sevinçle yapan bunlara hiç dikkat etmez. “Allah adına ne yaptım, dur saat yazayım” demek aslında Allah adına yapılan çok büyük bir terbiyesizliktir. Kişinin bütün sevincini almaktan başka bir işe de yaramaz. O yola karşı da zamanla ancak nefret geliştirir. Fakat baştaki o kokozlara yeni müşteriler, yeni kanlar lazımdır. Yoksa onların altını kimler saracaktır? Mamalarını saatinde kimler verecektir! Ne kadar çok vaaz edilirse o kadar da çok müşteri toplanır. Müşteri demek para demek, para demek kudret demek, kudret demekte onlar için güven demektir. Kendilerinden önceki atalarının yollarında yürürler. Sonra da o yeni gelenlere: “Girin eşekler sizde bu ahıra “derler, “taşıyın bizim yükümüzü, deeeh!” Bir de bunların hepsini yaptıran Allah’mış!!! Onların uygula dediği bu sistemi, yürekten gelerek en sevdiğiniz bir insana karşı yapın da bakın, çok geçmeden ondan nefret bile etmeye başlarsınız da şaşırmayın. Nefret etmeseniz bile muhakkak sevginiz sönecektir. Gerçi onların da bilerek ya da bilmeyerek asıl amaçları bu değil midir? Şeytanın hedefi daima insanları Allah’a karşı soğutmak, nefret ettirmek ve O’ndan çalmak olduğunu hepiniz duymuşsunuzdur.

Peki, Allah’a göre sevginin tanımı neydi?

Sevgi sabırlıdır, sevgi şefkatlidir. Sevgi kıskanmaz, övünmez, böbürlenmez.

Sevgi kaba davranmaz, kendi çıkarını aramaz, kolayca öfkelenmez, kötülüğün hesabını tutmaz.

Sevgi haksızlığa sevinmez, ama gerçek olanla sevinir.

Sevgi her şeye katlanır, her şeye inanır, her şeyi ümit eder, her şeye dayanır.

Sevgi asla son bulmaz. 1.Korintliler 13:4-8

Böyle bir sevgiyle Allah hakkında duyuruda bulunacak kişi, saat hesabı tutar mı tutmaz mı? Yine siz karar verin. Hiçbir peygamberin böyle bir saçmalık yaptığı görülmemiş. Hiçbir Resulün ve İsa’nın öğrencilerinin böyle bir terbiyesizlik yaptığı duyulmamış ve de yazmıyor.

Davut peygamber kralken, ille de ordusunun sayısını bilmek istiyor. Sanki sahip olduğu başarıları bu sayıya bağlıymış gibi. Allah ise ona öfkeleniyor ve bu olay birçok kişinin ölümüne sebep oluyor. (2.Samuel 24’üncü bölümün tümü ve 1.Tarihler 21’inci bölümün tümünü lütfen okuyun, enteresandır) Bunlar ise sözüm ona rapor verdirip saat saymakla, insanları gayrete mi getirdiklerini sanıyorlar! Zorla, nefretle. Kastedilen tabii ki hep vicdan ve psikolojik baskı zoru. Koydukları bu kuralar ile kumun üzerine ev bina eden adama benziyorlar. Yağmur yağar, seller gelir, o evin yıkımı korkunç olur. İsa zamanında bu sözleri kendi eğri ve çarpık öğretilerinde giden adamlara yönelik söyledi. (Matta 7:24-27) Ben şahsen öyle bir rapor yazıp da “şu kadar saat Allah’ı sevdiğim için vaaz ettim” diyemem. Benim Allah’a olan sevgime ait bu bir ölçü müdür? Allah benim ne yaptığımı bilmiyor mu? Bu iş ancak benimle Allah arasında kalır. Kimsenin bilmesine de gerek yoktur. Peki, o sokakta seccade açarak namaz kılanların ne farkı var? Yardım etti diye gazetecilerin önünde, elinde bir çek ile boy boy resim çektirenlerin ne farkı var? Şahitlerin, Allah adına kapı kapı gidip de bunun hesabını rapora yazıp saat tutanların ne farkı var? İsa ise ne dedi?

“Dikkat edin! Yapmanız gereken doğru işleri gösteriş için insanların gözü önünde yapmayın. Öyle yaparsanız, göklerdeki Babanızdan ödül alamazsınız.

Bu nedenle, birisine sadaka vereceğiniz zaman bunu ilan etmek için önünüzde borazan çaldırmayın. İkiyüzlü kişiler, insanların övgüsünü kazanmak için havralarda ve sokaklarda böyle yaparlar. Size doğrusunu söyleyeyim, onlar ödüllerini almışlardır.

Siz sadaka verdiğiniz zaman, sol eliniz sağ elinizin ne yaptığını bilmesin. Öyle ki, verdiğiniz sadaka gizli kalsın. Gizlilik içinde yapılanı gören Babanız sizi ödüllendirecektir.

“Dua ettiğiniz zaman ikiyüzlüler gibi olmayın. Onlar, herkes kendilerini görsün diye havralarda ve caddelerin köşe başlarında dikilip dua etmekten zevk alırlar. Size doğrusunu söyleyeyim, onlar ödüllerini almışlardır.

Siz ise, dua edeceğiniz zaman odanıza girip kapıyı örtün ve gizlide olan Babanıza dua edin. Gizlilik içinde yapılanı gören Babanız sizi ödüllendirecektir.

Dua ettiğinizde, putperestler gibi boş sözler tekrarlayıp durmayın. Onlar, çok söylemeleriyle seslerini duyurabileceklerini sanırlar.

Siz onlara benzemeyin! Çünkü Babanız, nelere gereksinmeniz olduğunu daha siz O'ndan dilemeden önce bilir. (Mat 6:1-8)

Bunları söyleyen İsa Mesih Allah’ın iradesini yapıyordu, peki Şahitler kimin iradesini yapıyorlar? İsa’nın sözlerinden bu apaçık anlaşılmıyor mu? O saat raporları hakkında, “istatistikler için gerekli” diye bunların bir de palavraları vardır. İnsanlar yanlış bir amaç uyandıracak bilgiye neden ihtiyaç duyarlar? Biraz önce de bahsettiğim gibi, aynı böyle bir amaç ile Davut da askerlerini saydırmak istemedi mi? Peki, onların sayısını bilmek istemesi Allah’ın gözünde neden suç oldu? Çünkü bununla Davut yüreğinden gelerek Allah’a değil de, askerlerinin sayısına güvenecek bir ruhi tutumu geliştirme tehlikesi içindeydi. Bu yüzden de bedelini yine ağır bir şekilde ödedi ve ödediler. (2.Samuel bölüm 24 ve1.Tarihler bölüm 21) Yoksa Şahitler de saat saymakla, ne kadar çalışkan olduklarını mı ispat etmeye uğraşıyorlar!

Benim bu Amerika yolculuğunda ve daha başka birçok konulardaki beklentilerimde, aklıma hep Naaman’ın örneği gelir. Onun yaşadığı tecrübe bana çok ders olmuştur ve hâlâ da olur. Bir olayı sadece kendi gözümüzde doğru olana göre değerlendirip, ondan ille de kafamıza göre bir değişiklik bekleyemeyiz. Hem bu konulardaki bilgimiz bazen o kadar azdır ki. Ben, bu ve buna benzer sebeplerden dolayı, her zaman Allah’ın iradesine yer vermemiz gerektiğini öğrendim. Bunu zaman geçtikçe daha da iyi anlıyorum. Biz yerdeyiz, Rab ise göklerde. (Vaiz 5:2) Hiç kimse O’nun gibi olamaz, O’nun gibi düşünemez. Sabretmemiz gereken, dayanmamız gereken, anlayamadığımız çok şeyler olacaktır. Fakat bütün yürekle, şüphe etmeden Rabbi bekleyen ve sadece O’na güvenen hiç kimse de utandırılmayacaktır. (Romalılar 10:1-13)

New York’a gitmem gerekiyordu. O zamanlar ben bu insanların bilmeden hata yaptıklarına inanıyordum. Hem başka bir düşünceye sahip olma hakkını Allah ne bana ne de başka bir kimseye verdiğini zannetmiyordum. Bununla demek istediğim şu: ben oturduğum yerden, “bu insanlar laf dinlemez, yaptıklarını zaten kasıtlı yapıyorlar, sen ne söylersen söyle boştur” gibi düşüncelere sahip olma hakkını o bilgilerimle Allah bana vermiyordu. Bu mutlak bir hükmetmek demektir ki, Allah bizleri bu şekilde hâkimler olarak tayin etmedi. Bu onun kendi işi, bizim değil. Ayrıca bununla da ben bunu böyle yaptım veya böyle inandım diye kesin bir kural koyamayız. Ben böyle yazdığım gibi inandığım için Amerika’ya gittim. Şimdiki bilgilere sahip olsaydım belkide gitmezdim. Fakat bu bilgiler, tecrübeler de insana oturduğu yerde kendi kendine gelmiyor. Başka biri buna benzer bir olayda belki başka bir şey yapardı. Bu şeyler o kişilerin imkânlarına, yeteneklerine, bilgisine, o şeyi sevgisine ve inancına göre muhakkak değişecektir.

Yine bazı şeyler yanlış anlaşılabilir diye açıklama yapmam gerekiyor. Mesela Resul Pavlus 1.Korintliler 6:1-5’de: “Aranızda birbirinize hükmetmez misiniz?” diyor. Burada kastedilen hükmetme işiyle benim kastettiğim şey çok farklı. Pavlus apaçık belli olan bir olayda, günahta, çirkinlikte, pislikte birbirinize hükmedin diyor. Bu aynı Tanrısal ahlâk ve yaşam standartlarını kabul etmiş kişiler için geçerli, bir yabancı için değil. Hatta Pavlus’un: “Böyle kişileri aranızdan çıkarın” dediği adam, babasının karısını almış! Böyle kişilere hükmetmek de ancak arasından çıkarmaktan öte gidemez. Yine Pavlus, ilerde bu kişi hakkında bile, tövbe ettiği için tekrar aralarına alınmasını söylüyor. Pavlus bunu 2.Korintlilere 2:5-11’de yazdığı mektubunda belirtti. Kastedilen hüküm şekli de kilisenin şu son yüzyılımıza kadar yaptığı gibi, canlı canlı ateşte yakmak, kafasını uçurmak da değildi. Pavlus’un kastettiği hüküm şekli, Allah’a söz verdiği halde, o söze uygun yaşamayanları sadece aralarından ayırmaktır. Burada Pavlus Şahitler gibi sistemli bir şekilde kişinin etrafında hiçbir insan bırakmayıp, sadece kendine bağımlı yaptıktan sonra, “Allah geleceği her zaman görür” dedi diye bir kişiyi cehenneme layıksın diyerek aralarından atmayı da kastetmedi. Kendi öğretileri ya da uydurdukları 1878-1914-1918…1975 gibi tarihlere inanmayanları da ölüm oğlu ilan edebilirsin hiç demedi. Bunlar bu kadar büyük yetki sahibi olduklarını iddia ederler ise, unutmasınlar ki bir o kadar da büyük hükme uğrayacaklardır. “Bize takılın korkmayın, sizlerin günahı bizim üzerimizde olsun” diyenlere inananlar da kurtulacaklarını pek ummasınlar. İsrail halkı yamuk yumuk işleriyle krallarına-kâhinlerine uymakla kurtulduysa, onlar da kurtulacak. Yok, ama onlar kurtulamadıysa, bunlar da kurtulmayacak. Bu o kadar basit.

Peki, benim bu kitapta yazdığım şeyler, tüm bu dinlere hükmetmek değil midir?

Ben sadece onların işlerini açığa çıkarıp, o işler hakkında Allah’ın hükmünü kitaplardan gösterip, ispat etmeye çalışıyorum. Bu eğer hüküm ise, buna ben değil Allah hükmetmiştir. Bu da aynen İsa’nın dediği gibi olacak:

Sözlerimi işitip de onlara uymayanı ben yargılamam. Çünkü ben dünyayı yargılamaya değil, dünyayı kurtarmaya geldim. Beni reddeden ve sözlerimi kabul etmeyen kişiyi yargılayacak biri var. O kişiyi son günde yargılayacak olan söylediğim sözdür. Çünkü ben kendiliğimden konuşmadım. Beni gönderen Baba’nın kendisi ne söylemem ve ne konuşmam gerektiğini bana buyurdu. O’nun buyruğunun sonsuz yaşam olduğunu biliyorum. Bunun için ne söylüyorsam, Baba’nın bana söylediği gibi söylüyorum. Yuhanna 12:47-50

İsa Mesih bununla bir kişiye açıkça neyin hükmedeceğini belirtmiyor mu? Ben de burada bütün bu yazdıklarım ile kendi kafama göre olan bir adaletten, doğruluktan ve hakikatten bahsetmemeye çok özen gösterdim. Kendilerinin inandıklarını söyledikleri Kutsal Kitaplar ya Mukaddes Kitap ya da Kuran’ın ışığı doğrultusunda ispatlamaya çalıştığım sözlerle, onların başlarına gelecek hükmü anlatmaya çalışıyorum. O kitapları da ben yazmadım ki, “kafasından uyduruyor” desinler. Kararı ise herkes kendi adına verecek. Bunu yapmak ile ben bir kişiyi, bir toplumu, bir dini, ya da tüm dünyayı uyarmakla suç mu işlemiş oluyorum? Hayır, tam tersine, bilip de uyarmamak, Allah’ın gözünde asıl suç işte bu. (Hezekiel 3:18-21) Keşke o fanatik, yobaz, kan emici, can almaktan başka hiçbir faydaları olmayan, insanları sadece mutsuzluğa götüren, ruh hırsızları bu dinler, milletler, insanlar; evet keşke hepsi gerçek Allah’a dönseler de O’nun iradesini yapsalar. Ama yapmadıklarına göre, bu insanlar benimle olsa, işlerinden dolayı ben de onları aramdan atarak hükmetmez miydim? Bunu muhakkak yapardım. Ee, o zaman fark ne? Fark hükmetmekte değil, aslında fark neye ve niçin hükmedildiğinde. Yoksa kim olursa olsun, ister Şahitler olsun, kilise olsun, ya da başka bir din veya millet olsun, onlara kimse “neden hükmediyorsunuz” diyemez. Tabii ki hâkim de olacak, hükümde edilecek, suçlu da cezalandırılacak. Ben niye hükmediyorlar diye karşı gelmiyorum; hükmettikleri konulara, bunu nasıl yaptıklarına ve kendilerinin Allah’tan uzak o kirli işlerini göstermeye uğraşıyorum. Kısacası bu kitapla suçluların suçsuzlara nasıl hükmettiğini yazmak için uğraşıyorum. Ters okumadınız, dünyamızda suçlular suçsuzlara hükmediyor. Hükme layık kişiler, suçsuzları mahkûm ediyorlar. Köle, uşak olması gerekenlere taç giydirip, başımıza oturttular, bu insanlığa onlar hükmetti. Ben bu kitapta tersliklerden bahsediyorum, yoksa hükmetmenin yanlış olduğundan değil. Davut’un oğlu Süleyman bu konuda ne demek istediğimi daha iyi anlatıyor.

Güneşin altında gördüğüm bir haksızlık var,

Yöneticiden kaynaklanan bir yanlışı andırıyor:

Zenginler (ruhi zenginlik) düşük makamlarda otururken,

Aptallar yüksek makamlara atanıyor.

Köleleri at sırtında,

Önderleri yerde köleler gibi yürürken gördüm. Vaiz 10: 7

İşte ben bunları anlatmak istiyorum. Her şeyden ziyade bunları takip eden insanlığa mesaj vermek istiyorum. Çünkü o sömürenleri anlarım da, kendini kullandırıp, eşek olmayı, hem de bunu gönülden gelerek yapanları… Ben bunları anlayamıyorum. Uyanın! Eşeklikten kurtulup insan olun diye duyurmaya çalıştığım bu ses, bizi başlangıçtan beri yaratan Allah’ın amacı. Bu yüzden eşek değil insan olup, hep birlikte insan olalım. Bu konularda da birbirimizi teşvik edelim. Çünkü buna hepimizin ihtiyacı var. Hiçbirimiz bir başkasından üstün değiliz. En aşağı gördüğümüz kişilerin efendisi Allah; en üstün gördüğümüz kişilerin de efendisi yine aynı Allah. Hepimiz O’nun köleleriyiz. Hangi kölenin başka bir köle üzerindeki hakkı efendisinden daha fazladır? Hiçbirinin. O halde efendiymişiz gibi ne hakla o kölelerin üzerine kendimizi yükseltiyoruz?

Dükkânına gittiğimi söylediğim arkadaşın bir akrabası varmış. O da New York’a yakın bir yerde yaşıyormuş. Bu arkadaş: “İlle de onu gör, bilmediğin yabancı yerde en azından sana yardımcı olur” dedi. Ben kimseye yük olmak istemesem de onun bu ısrarı ki, beni de rahatlatan bir durumdu, kabul ettim. Hemen o akrabasına haber vermiş, ayarlamış ve elinde bir kâğıdın üzerine ismimi yazıp havaalanında beni bekleyecekmiş. Bu düşünceli insanların dindarlık ile falan hiç de ilişkisi yoktu. Hataları olmalarına rağmen bu insanlardan gördüğüm efendilik ve tok gözlülüğü, 20-30 hatta 40 yıldır aktif bir biçimde Allah’a kulluk ettiğiyle övünen dindar insanların hiçbirinden görmemişimdir dersem yalan söylemiş olmam.

Hiç unutmam, bir Şahit ki kendisini severdim. Gittiğimiz toplantıda da ihtiyar olarak sorumlu biriydi. Bir gün yanında o toplantı salonuna yeni atanmış, o işten de para kazanan biriyle beni ziyarete gelmişti. Onlar bu işi yapanlara: “Daimî öncü” derler. Ben ise şimdiki bilgimle o garibanlara “daimî eşek” diyorum. Bunların da içlerinde kendi faydasını düşünen tilkiler az değildir. Ona benim hakkımda sanki suç işlemiş çocuğun öğretmeni velisiyle nasıl konuşursa, bu da bizim evde o yeni gelen görevliye aynen böyle benim hakkımda adeta rapor veriyordu. “Bende hayat gururu, kendini beğenmişlik olduğu için Kurana sarılmışım ve bu yüzden bir türlü hakikate gelemiyormuşum.” Bu “hakikat” kelimesi Şahitlerin çok kullandıkları bir terimdir. Onların organizasyonlarına, söylediklerine inanmayıp kabul etmeyen herkes hakikatte değildir! Sadece hakikat kendilerindedir ve bunu bir onlar biliyordur! Bütün üyelerini de buna inandırmak için yoğun bir program uygularlar. O üyeler de kendinden emin bir gurur ve kendini beğenmişlik ile “hakikate şu tarihte geldim” demekle, Şahit olmak için vaftiz olduğu günü kasteder. O sözünü ettiğim ihtiyarın bana geliş nedeni ise, o çevreye yeni atanmış daimî öncüye çevredeki olup bitenleri haberdar etmek ve o kişileri tanıtmak. Onların benim hakkımda böyle konuşmalarına umursamıyordum da o kendisini sevdiğim dediğim adamın bu ikiyüzlülüğüne kafam bozulmuştu. Bunlar birbirlerinden korktukları kadar, Allah’tan dahi korkmazlar. Ben de bunların o tutumuna karşılık ters cevaplar vermekle, gergin bir hava oluştu. Bunlar sonunda giderlerken bu sevdiğimi söylediğim ihtiyar bana: “Benim seni sevdiğimi biliyor musun?” dedi. Ben de onun istediği cevabı vermeden: “Mukaddes Kitabı bilen insanlar çok tehlikeli olabilirler” dedim. Bu onun istediği cevap değildi ve yine aynı şeyi sordu. Ben de yine: “Abi bu kitapları bilen insanlar, eğer onun yolunda yürümezse çok tehlikeli olurlar, senin beni sevip sevmediğini nereden bileyim” dedim. Bence haksız yere çok bozulmuştu. Aslında gerçekten de öyledir. Kutsal kitapları bilen derken, iyi ile kötüyü ayırt etme bilgisini kastediyorum. Sıradan bir insan iyi ile kötüyü ayırt edemez. Kaç yaşında olursa olsun, hangi okulları bitirirse bitirsin, ona iyi ile kötü ayırımını yapacak bilgiyi bu dünya öğretmez. Böyle biri rastgele iyilik de yapar, kötülük de. O kişi kafasına göre, nefsine göre, arzusuna ve içinin çektiği şeye göre, en çok da sahip olduğu kültüre göre aklından estiği gibi davranır. Bütün kötülük diye bildikleri ancak kanunlar çerçevesindedir. O ülkenin kanunu ne emrediyorsa onu yapmak iyilik, yapmamak ise suçtur ve ardından ceza getirir. O ceza getirecek şeye de ille de “bu kötüdür” diye yine demez, ancak cezasından korkar. Fakat gizlide bu kanunları her fırsatta çiğner ve çiğnemeye de hazırdır. Ayrıca bu kanunları hiçbir ceza çekmeden de çiğniyorsa, bununla bir de övünür. Bu insanlar çok merhametli oldukları gibi çok gaddar da olabilirler. Aynı bir rüzgârın esintisi gibi, ne zaman nereye eseceğini kendisi bile bilmez. Bunlardan farklı olarak Mukaddes yazıları okuyup onları öğrenmiş insanlar, iyi ile kötünün ayrımını yapmakta eğitim alırlar. Genellikle o kişiler de sonunda kötü olan şeyleri yapma yolunu seçerler. Fakat bu sefer kötülük yapma konusunda profesyonel olma yolundadırlar. Ya da en azından bu aldığı bilgilerden sonra ne yaptığını daha iyi biliyordur. Gelecek konuda bunlara biraz daha etraflıca değineceğim.

Sözde bu konulara New-York yolculuğuna hazırlıktan bahsetmek için başladım. Yine de orada neler olacağı hakkında kısaca yazmadan önce, önemli bir konuya daha değinmek istiyorum. O da vicdan konusu. Bunların anlamlarını bilmezsek, işlediğim konuların değerini kavramakta zorluk çekebiliriz.