Kâmil Olmak

O zamanlar ve de şimdi, Şahitleri seven kişiye pek rastlamadım. Bu ise ilgimi daha çok çekti. Onlar hakkındaki suçlamalar da bence çok yersiz şeylerdi. Hem beni asıl ilgilendiren şey Şahitler değildi. Sadece Allah’ı tanımak çok hoşuma gidiyordu. Mukaddes Kitapta ya da başka bir kitapta geçen olayları okurken, kendimi hep o kişilerin yerine koymaya çalışırım. Hırsızla hırsız, polisle polis olmaya çalışırım ki, onları daha iyi anlayabileyim. Çünkü kim ne yapmışsa, neden yapmış, hangi şey ona onu yapmaya zorlamış, gibi soruların nedenini bilmek, en önemlisi de anlamak isterim. Mesela Âdem ve Havva’nın Allah’a olan itaatsizliklerini okurken, önce Havva oldum sonra da Âdem. Okumadığım zamanlarda da düşünürdüm. Ben Havva olsam, böyle bir durumda ne yapardım diye. Niye hemen kocasına koşup söylemedi de yedi? Peki, Âdem neden yedi? Yine kendi kendime “ben olsam yemeden önce Allah’a muhakkak anlatırdım ve ‘bu yılanmış gibi konuşan şey, bizi rahatsız ediyor’ derdim”. Fakat yılanın konuşmayacağını Havva bilmiyor muydu? Cennette bütün yılanlar konuşuyor muydu? Muhakkak hayır diyordum. Yılanın böyle bir özelliği yoktu. Aslında Allah’ın onları Şeytana karşı uyardığını, ilerde Kurandan öğrenecektim. Kuranı okumayan, sadece Mukaddes Kitapta kalan, bu hakikati bilmez. Araf suresi 7:22 de, Allah Âdem ve Havva’ya yasak meyveden yedikten sonra:

“...ben size bu ağacı yasak etmedim mi? Şeytan sizin açıkça düşmanınızdır demedim mi?” diye onları azarlar. Demek ki Allah Şeytanın kendilerine düşman olduğunu ve onu dinlememeleri gerektiğini önceden söylemiş. Mukaddes Kitap ise:

“Gerçek Rab Yehova peygamber kullarına sırrını açmadıkça bir şey yapmaz” der Amos 3:7’de. Mukaddes Kitaptaki bu açıklama da yukarıdaki Kuranın ayetini destekler biçimdedir. Aslında, «bu Allah’ın bir prensibidir» demek daha doğru olur.

Bu hakikatler tabii ki birçok soruya ışık tutuyor. Havva artık Âdem’e: “Bak bu bana ne diyor” diye nasıl desin. Çünkü ne cevap alacağını biliyor. İlk önce Âdem yaratıldı. Kaç sene sonra Havva yaratıldı bilmiyoruz. Fakat Âdem’in tecrübesi Havva’dan daha fazlaydı. Allah ile olan ilişkisi de Havva’dan daha fazlaydı. Onun için Şeytan da ilk önce Havva ile uğraşıyor. Tecrübede, bilgide, güçte Havva Âdem gibi değildi. Peki, Âdem Allah’a ne desin? Allah önceden zaten ikisini de uyarmış. “Allah’ım bu bize şöyle, böyle diyor” dese. Allah da: “Onu dinlemeyin demedim mi?” diye sormaz mı? Hem zaten Allah onların bilmeleri gereken şeyleri önceden söylemişse, cevabı bilinen soruyu da sormak anlamsızdır. Kısacası Havva yılanın arkasındaki konuşan şahsın Şeytan olduğunu çok iyi biliyordu. Onun için de gizli gizli düşündü. Hemen o meyveden alıp da yemedi, fakat düşüncelerinde Şeytanın sözlerini o kadar kurdu ki, artık dayanamadı. Gelin, Mukaddes Kitap Havva’nın bu durumunu nasıl tarif ediyor yerinden okuyalım.

Ve kadın gördü ki, ağaç yemek için iyi ve gözlere hoş ve anlayışlı kılmak için arzu olunur bir ağaçtı ve onun meyvesinden aldı ve yedi ve kendisiyle beraber kocasına da verdi, o da yedi. Tekvin-Yaratılış 3:6 .

Daha sonra İncil’de, Havva ve onun gibi olanların başına ne geleceğini, bu günah denilen şeyin önce insanın zihninde nasıl başladığını ve sonra insana nasıl hâkim olabileceğini, İncilin sonlarına doğru Yakup’un Mektubunda 1:14-15 de şöyle anlatıyor:

Fakat herkes kendi arzusu tarafından sürüklenerek ve aldanarak tecrübe olunur. Sonra arzu gebe kalarak günah doğurur; ve günah kâmil olunca, ölüm hâsıl eder.

Muhakkak Havva aynen böyle bir durumun gelişmesine müsaade etti. Şeytanın içine soktuğu günah düşüncesi olgunlaşıncaya kadar onu zihninde kurdu. Bu da yalnız kedini değil bütün insanlığı ölüme götürdü. Âdem’in ise neden karısının sözünü dinleyip de yediği konusunda ancak fikir yürütebiliriz. Mukaddes Kitapta ve Kuran’da bu konuda «neden karısının sözünü dinleyip de yasak olan bir şeyi aldığı ve yediği» hakkında Âdem’in düşünceleri derinlemesine açıklanmıyor. Belki de Âdem o meyvenin hemen ölüm etkisi göstereceğini umuyordu. Çünkü Allah: “Yediğiniz günde mutlaka ölürsünüz” demişti. (Tekvin-Yaratılış 2:17) Hâlbuki onlar için zihinlerindeki bir gün, yaşadıkları dünyanın ekseni etrafında döndüğü 24 saatti. Fakat Allah’ın yaşadığı yer sanki dünya mıydı da O’nun “gün” dediği zaman birimi 24 saat olsun? Tabii ki Allah bizlerin ve o zaman da Âdem’in bazı şeyleri yanlış anladığını biliyordu. İşte tam bu şeylerle de imanımız, sabrımız, dayanma gücümüz ve sevgimiz denenmiş oluyor. İşin aslına bakıldığında, onlar yasak meyveden yedikleri andan itibaren ebedi hayatı kaybedip ölümlü oldular, fakat bunu ilerde fark edeceklerdi. Nitekim Havva “al bak ben yedim” diyerek ona da vermesiyle, sanki kendisine bir şey olmadığını, o anda ölmediğini gösterdi. İşte buradaki Allah’a olan güven söz konusuydu. Eğer o an kendinden ve şüphesinden daha fazla Allah’a güvenseydi, o zaman muhakkak yemeyecekti. En azından Allah’ın yalan söylediğinden şüphe bile ediyorsa, bunu yemeden önce Allah’a açıkça söyleyemez miydi? Evet, söyleyebilirdi. Hem bir de şunu düşündüm; eğer kadın o meyveden yiyip de acılarla kıvranarak kendini yere atsaydı, Âdem yine alır da onu yer miydi? Muhakkak ki hayır diyordum. Çünkü bazı dini organizasyonlar (Şahitler), “Âdem karısını sevdiğinden dolayı, nasıl olsa karısı ölecekse, beraber de ölmeleri için yedi” diyerek eski Türk filmlerindeki «batsın bu dünya» gibi bir senaryo sergilemeye uğraşıyorlar!

Aslında sonraki ayetler bize Âdem ve Havva’nın Allah ile olan ilişkilerinde, sanki bir dost, bir baba oğul ilişkisine sahip oldukları izlenimini veriyor. Bizlere öğrettikleri gibi, sadece ceza ve hüküm vermek için üzerimize gözünü dikmiş bir yaratıcıya sahip değiliz. Bu iyi ilişkinin ancak günah işledikten sonra bozulduğunu görüyoruz. Âdem, Allah’ın geldiğini duyunca saklanıyor. Demek ki Allah Âdem’le devamlı bir diyalog içerisindeydi. Bahçede çıkan seslerden gelenin Allah olduğunu Âdem anlıyor. (Tekvin 3:8) Aynı zamanda da Âdem’in saklanması, kâmil de olsa Allah hakkında çok bir bilgiye sahip olmadığını açıkça gösteriyor.

Burada kâmil ne demek kısa bir açıklama yapmak zorundayız. Çünkü çok kişiler kâmil, yani kusursuz, günahsız olmayı, sanki Kadiri Mutlak Allah gibi olmakla karıştırıyor! Kâmil demek her şeyi bilir demek değildir. Bilgi, bu sonsuz bir şeydir, aynen yaratıcımızı tanımak gibi. Nasıl ki O kendini “başlangıcı ve sonu olmayan bir Allah” olarak tanıtıyorsa, bilgi edinmenin de sonu olmayacaktır.

O zaman kâmil olmak ne demek? Kâmil olmak demek, Allah’ın gözünde günahsız olmak demektir, her şeyi bilen demek değil. Çünkü biz Âdem’in saklanmasını, şimdiki bilgilerimizle çok çocuksu bulmuyor muyuz? Allah’tan saklanılır mı? Fakat Âdem’in elinde bizim gibi, sadece insanlık ve Allah ile ilgili konuda dört bin beş yüz yıldan fazla bir zamanı içeren yazılmışkitapları yoktu. (Tevrat-Zebur-İncil-Kuran) Âdem, bizim gibi binlerce yılı içeren, insanlıkla Allah arasında geçen tarihsel bu bilgilere sahip değildi. Bizler de ancak yaşanmış bu örnekler ve tecrübeler sayesinde Allah’ı tanıyabildik. Şöyle söyleyeyim: Allah hakkındaki bilgi konusunda, Âdem’e nazaran kıyas edilemeyecek kadar çok bir bilgiye sahibiz. Fakat o zamanki Âdem’den çok bilmemiz bizi kâmil yapmaz; o zamanki Âdem’in şimdiki bizlere kıyasla az bilmesi ise Âdem’i nakâmil yapmaz. Kısacası, bilgi kâmillik için bir ölçü değildir. Bu açıklamalarla da bu bilgilerin zamanımızda çok kolay bulunabileceğini vurguluyorum. Fakat onları edinmek için de okumak, düşünmek gerek. Bunu da maalesef çok az insan yapıyor.

Aslında devamlı yeni bilgiler edinmek çok zevkli bir şeydir. Yoksa her şey çok sıkıcı olurdu. Öyle ya, bu bizim için -artık hiç yeni bir şey yok- demek olurdu. Eğer her şeyi bilir de bilmemiz gereken hiç bir şey kalmazsa, ondan sonra ne yaparız? Bunun yanında da çok kişiler için bilgi edinmek adeta bir işkence gibidir. “Beni vur, öldür ama bana bir şey öğren deme” derler. Bunun da birçok nedenleri var. Birincisi, dünyamızda bilgi edinmek, hep zorla, zevksiz, anlamsız, ceza verici, o kişiyi küçültücü gibi bir sürü barikatlarla dolu. Bir de en büyük neden, zaman baskısı. Her şey acele olmalı! Çünkü ömür kısa. Bir insanı düşünün. Yedi yaşında okula başlıyor. Her gün organize edilmiş bir plana göre ona bir şeyler öğretiliyor. Bu öğretimin içinde üniversiteye kadar gelip onu da bitirmiş olsa, kişi ekmek nasıl yapıldığını bilmez ve de yapamaz. Yapsa da bunu muhakkak okuldan başka bir yerde öğrenmiştir. En basit olan vücuduyla ilgili önemsiz rahatsızlıklarda bile ne yapılacağını yine bilemez. Eskiden insanlık bu kadar büyük bir bilgi imkânına sahip değildi. Şimdi en küçük bir hücrenin yapısını araştırıp, onun da nasıl çoğaltılabileceğini bilen bir bilgiye ve imkânlarına sahibiz. Bunu ben bilgisiz aklımla böyle tarif ediyorum ki, daha da ilerde oldukları kesin. Fakat okullarda öğretilen şeyler rezalettir. Biyolojiden ikmale kaldığım lise ikinci sınıfın imtihanında, sümüklü böceğin içini ve yapısını çizmiştim! Fakat kendi vücudum hakkında hiç faydalı bir şey bilmiyordum. Ne biliyorsak da çevremizden, ailemizden duyduğumuz kulak dolması bir bilgiydi. Belki ilerlemiş ülkelerde bilgisayarlar falan öğretiliyor, teknik konularda zehir gibi olan o küçük çocuklar bizleri hayrete düşürürken, dikkatle bakıldığında o çocukların en basit şeyleri yapamadıklarını görüyor insan. Mesela çamaşır makinasına kirli çamaşırını atıp da yıkayamıyor. Yıkarsa da rezil ediyor. Çorabını bile giymesini bilemeyenler, bilgisayar başında kılı kırk yarıyorlar! Demek istediğim şu, güncel yaşam için gerekli şeylerde bilgileri yok, ama belki de hayat ve mutluluk için gerekli olmayan çok şeyleri öğreniyorlar. Ömür kısa ama zihinlerimize çöp dolduruyorlar. Kurdukları eğitim düzenleri ile zihnimiz adeta zorla çöplerle, ya da gereksiz bir sürü ıvır zıvırla dolmalı. Bu da genelde hep teoride olarak gerçekleşiyor. Öğrettikleri faydalı şeyler çok ama çok az. Allah ise insanı muhakkak daima bilgi edinmesi ve bunu da zevkle yapması için yarattı. Bildiğini uygulayacak, bundan da hem kendisi hem de etrafı fayda ve mutluluk görecekti. Bunun ispatı hem Kuranda hem de Mukaddes Kitapta şöyle geçer:

Rab Allah her kır hayvanını ve göklerin her kuşunu topraktan yaptı; ve onlara ne ad koyacağını görmek için adama getirdi; ve adam her birinin adını ne koydu ise, canlı mahlûkun adı o oldu. Ve adam bütün sığırlara ve göklerin kuşlarına ve her kır hayvanına ad koydu...Tekvin-Yaratılış 2:19-20 Kuranda da:

O, “Ey Âdem! Bunların adlarını onlara bildir,” buyurdu. Âdem de bildirdi. Bakara 2:33 ayeti.

Bütün o hayvanları düşünün, Âdem’in o hayvanların özelliklerine göre bilgece verdiği isimler karşısında melekler bile şaşırıyorlar. Âdem’in ise Allah’tan aldığı bu görevi sevinçle yaptığı kesin.

Kuranda bu konuya daha fazla ışık tutuluyor. Allah’ın: “Ben yeryüzünde bir yönetken (insan) yaratacağım” demesi üzerine. (Bakara ayet 30 da) Melekler Allah’ın insanı yaratmasına adeta karşı gelir gibi, Allah’ın neden insan yaratacağını, o insanın savaşlar çıkarıp, yeryüzünde bozgunculuk yapan bir yaratık olacağını bilerek, yapılır mı bu demek istiyorlar. Buna da karşı gelir gibi bir soru soruyorlar. Allah ise: “Ben sizin bilmediğinizi bilirim” diyerek cevap veriyor. (Bakara sure, 2:30)

“Daha dünyada insan yaratılmadığı halde, melekler insanların ne yapacağını nereden biliyorlarmış” diyerek Hıristiyan âlemi bu ayetleri kritik konusu yapar. Allah’ın yaratıklarıyla olan ilişkisi büyük bir özgürlük ve bilgi verici şekilde, yoksa melekler bu soruyu O’na sorabilir miydi? Ayrıca melekler gelecekte insanlığın yapacakları şeylerin bilgisine de sahiptiler. Hem de insan denen varlık daha yokken.

İlerde Allah’ın İbrahim’le olan ilişkisinde de aynı özgürlüğü ve ona verdiği değeri görüyoruz. Hem de nakâmil, yani kusurlu, günahkâr bir insanla olan ilişkisinde. Evet, Allah bir yerde:

Ve Rab dedi: Ben yapmakta olduğum şeyi İbrahim’den gizleyecek miyim? Tekvin 18.17 der ve yapacağı şeyi anlatır. Hatta Allah’ın Sodom ve Gomorra kentlerini günahları yüzünden yok etmesiyle ilgili bu konuyu yerinden okursanız, İbrahim adeta Allah’ın adaletinden şüphe ediyormuş gibi konuşurken, bir de sanki Allah ile pazarlık eder. “Kaç kişiyi, ya da salihi” öldüreceksin diyerek sorular sorar. O zamanki İbrahim’den amacını gizlemeyen Allah, neden meleklerden gelecekte olacak gerçekleri gizlemiş olsun? Bu ayetlerden açıkça anlıyoruz ki, Allah zaman zaman yaratıklarına amacını, ileride gerçekleşecek şeyleri önceden de bildirmiştir. Zaten bütün Mukaddes Kitap ve Kuran nelerden bahseder? Gelecekte olacak olaylardan da bahsetmez mi? Allah gelecekte göklerde olacak değişiklikleri, cin olan melekleri, Şeytanın gelecekteki sonunu insanlara bildiriyor ve bu saçma olmuyor da meleklerin insanlar hakkında Allah’tan bilgi almaları neden saçma oluyor? Aslında bunlar ile hem Allah’ın yaratıklarına verdiği değeri hem deonları ne kadar serbest ve özgür bıraktığını görüyoruz. Despot bir Allah’a sahip değiliz. İnsandan önce meleklerin yaratıldığını biliyoruz. Allah’ın meleklerine yeryüzünde yaratacağı insandan bahsetmesine, sonra da o insanlığın ne yapacağı hakkında peygamberlik şeklinde bilgi vermiş olmasına, Hıristiyanlar ve Kuranı kritik yapanlar neden bu kadar şaşırırlar? Kuran onlar için bu nedenden dolayı da saçmalıktır! Allah’ın geleceği önceden söylemiş olması saçmalık ise, bütün Mukaddes Kitap peki nedir? Böyle soru sorunca da donuk donuk bakar, anlamsızca kafalarını sallarlar! Bu Hıristiyanlar içindi, Müslüman geçinenlerin de saçmalıklarına ilerdeki konularda değineceğim.

Evet, öğrenim konusunda zaman baskısı var demiştim. İnsan kısa olan ömründe öğrenecek, hayata atılıp para kazanacak, ardından gelen yaşlılık ile her şeyden elini ayağını çekecek. Eğer bu 60 yaşında oluyorsa ki, bu bazı ülkelerde daha fazlayken, Türkiye de çok daha önce bile olabilir. Neyse ortalama 60 diyelim. Genelde 7 yaşında okula başlar. Demek ki 53 sene içinde bir mücadele başlıyor ve de her şey bitiyor. Korkunç kısa bir zaman. Bunun içinde bir de öyle uzun okullara giderse, tıp falan gibi, yandı. Ancak 25 yaşında hayata, para kazanmaya başlayacak. Erkekse bu işin bir de askerliği falan var. Sonra beş kuruşsuz, ya da büyük borçlarla bir iş yeri kur ve çalış babam çalış, borç öde. Otuzunda evlenebilir mi? Evlenirse de o da başka bir yangınlık! En güzel dediğimiz yaşları bir an gibi geçip gidiverecek. Moruklaşacak, artık hiçbir şeyden zevk almamaya başlayan yaşa doğru ilerleyecek, ondan sonrası da malum. Bunlar konumuz değil fakat insanın öğrenmesi için yaşantısında çok az bir zamana sahip olduğu bir gerçek. Bir de zamanımızın haftada bir değişen tekniğini işin içine katarsak, dikkat edilmezse neredeyse televizyonu açmak için bile sokaktan birini çağırman gerekebilir! Gel de her çıkan yeniliği öğrenmeğe ayak uydur!

Yine bütün bu açıklamalardan sonra kâmilliğe dönecek olursak; kâmil olan birinin günah işlemesi, yani Allah’ın iradesi dışına çıkması için kendini zorlaması gerekir. Bizler için günah işlemek nasıl ki işlememekten daha kolay ise, kâmil biri için de bu durum tam tersine. Fakat bu onun hiç günah işleyemez anlamına gelmez. Ancak doğru olanı yapmak için, şimdiki bizler gibi kendisi acı çekmiyor demektir. Tam tersine, bunu sanki tabiatıyla, istekle yapar. Bizler ise, hele doğruluk konusunda tecrübemiz ve eğitimimiz de yoksa iyi bir şey yapacağımız zaman kıvranır dururuz. Sanki acı çekiyormuşuz gibi doğru olan şeyi yapmak çok zor gelir bize. İnsanların Allah’tan bucak bucak kaçması da bunun yüzünden değil midir? Allah insanlıktan imkânsız şeyler istemese de O’nun istekleri nakâmil, günahkâr bizlere zor gelir. Gerçek ise tam tersine, O’nun isteklerini yapmak, bu dünyanın gittiği yolda gitmekten çok daha kolaydır. Aslında en büyük engeller dünyanın düzeninden, Şeytanın dünyası olduğundan kaynaklanır. Allah da bunu bildiği için, o düzen içinde yaşarken bize kolaylık sağlayan emirler, kanunlar, nasihatler vermiştir.

Şöyle düşünün; yalan söylemek mi daha kolay, doğruyu söylemek mi? Aslında doğruyu söylemek daha kolaydır. Çünkü dikkat etmek gerekmez. Neyse o aynen öyle söylenir. Fakat insan bir kere yalan söyledi mi, artık her şeyde, her ona bağlı konularda da açık vermemek için canı çıkar. Ne kadar canı çıksa da ama yine de açık verir. Ortaya çıkması sadece zaman meselesidir. Tabii ki insanlar çoğu zaman hakikati, getireceği ceza korkusundan, bedelini ödeme korkusundan dolayı söylemiyor ve yalana başvuruyor. Baskılar büyük. Kim hiç yalan söylememiştir? Yalanı aslında hepimiz söyledik ve bilerek de bilmeyerek de halen söylüyoruz. Oranlar muhakkak değişik olabilir. Eğer orantıya vuracak olursak, en çok yalan söyleyen birinin konuşmalarının yüzde 90’ı palavraysa; bu dünyanın en iyi en doğrucusunun da oranı palavra konusunda hiçbir zaman sıfır olamaz. Muhakkak o da yalan söyledi ve de söylüyor. Hem de bilerek! Kâmil insan ise yalan söylemez. Çünkü yalan hakkında İncil’de, “Şeytan yalanın babasıdır” diye geçer. (Yuhanna 8:44) Yani bu «yalan» ilk ondan çıkmıştır ve yayılmıştır. Allah’ın da kabul etmediği bir şey olduğuna göre, kâmil insan yalan söyleyemez. Ancak kendini zorlar da günah işlerse o başka. Yani kâmil olan birinin bu işi kendini zorlayarak yapması lazımdır. O zaman da artık ona kâmil, yani kusursuz denmiyor. Bu özelliğini kaybediyor, kusurlu, yani nakâmil oluyor.

Mesele yine Âdem ve Havva konusu hakkında Hıristiyanların çok büyük bir bölümü, o yasak meyvenin aslında cinsel ilişki olduğunu yorumlarlar. Bilmeyen kişi, ya da derin düşünmeyen biri bunu da hemen kabul eder. Fakat bu düşüncenin bir sürü açık yanları vardır. Eğer o yasak meyve cinsel ilişki idiyse, Allah neden Âdem’e başka cinsten birini yaratıp verdi? Yardımcı olarak yine bir erkek daha yapamaz mıydı? En önemlisi de Allah Âdem’e kadını verip, onları evlendirerek şöyle de emirler veriyor:

Tanrı insanı kendi suretinde yarattı. Böylece insan Tanrı suretinde yaratılmış oldu. İnsanları erkek ve dişi olarak yarattı. Onları kutsayarak, “Verimli olun ve çoğalın” dedi. Yeryüzünü doldurun... Tekvin-Yaratılış 1:27-28

Eğer cinsel ilişki yasak olan meyve ise, bu insanlara Allah “semereli olun ve çoğalın” diye nasıl emir verebilir? Yani hem yapın diye emredecek hem de Allah yasak mı koyacak! Onları evlendiren ise zaten Tanrının kendisiydi.

İşte Hıristiyanlığın yaydığı bu gibi saçma yorumlara da kulağım hep açıktı. Ayrıca insan bu yorumlar vasıtasıyla öğrenip gelişiyor. Çünkü bu yorumlar beni daha çok araştırmaya sevk ediyordu. Yoksa sadece kendim için, inanmam için daha ilk kitap, yani Musa’nın yazdığı Tekvin, ya da yeni Türkçe adı Yaratılış denilen kitap bana yeterli olmuştu. Başka başka insanlar başka başka da görüş açıları demektir. Değişik düşünce, kültür ve bilgiye sahip insanların soruları da çok daha çeşitli oluyor. Bunlar benim belki de hiç düşünmeyeceğim sorular ve cevaplardı. Fakat dedim ya ister tartışırken olsun ister sohbet ederken ister dinlerken, isterse de öğrenirken, ben zevk aldım. Hatta bazen çekişirken de. Fakat inancı için çok fedakârlıklarda bulunan o insanların, Allah’tan çok insana itibar ettiklerini görmem, beni bazen hem öfkelendiriyordu hem de şaşırtıyordu. Çoğu zaman da anlayamıyordum. Allah yerine insan korkusunu seçenleri hâlâ anlayamıyorum. Hem de o korkuyu onlar isteyerek seçiyorlar! Kendilerini dinde orta çağın içine sokuyorlar. Orta çağdaki o dincilerin zincirlerini binlerce yıl boyunca kırmak için insanlık ne acılar ne çileler ne işkenceler çekmiş ve de Allah’a çok şükür kırmışlar derken; sen git isteyerek kendini yine aynı ortama sok! Bu durumları koyu dindar geçinen insanlarda çok gördüm. En çok da içlerindeyken Şahitlerle olan ilişkimde görecektim.

Tarık Akan’ın bir filmi vardı. Filmin adı “Yol” olmalı. O filmde bir mahkûmun evine, köyüne bir hafta izinle hapisten çıktığı konu ediliyordu. Karısı o hapisteyken bir hata edip başkasıyla yatmış, yani zina etmiş. Kocası istemese de karısını karların içinde ölüme terk ettiren toplum korkusuna bizler: “Kafasızlık, Anadolu toplumunun cahilliği” diye baktık. Avrupa ve Amerika gibi ülkelerin insanlarını, böyle baskılardan daha büyük cahilce baskıların altına girmiş olduklarını görmem, beni çok daha şaşırtacaktı. Demek ki insanlık her yerde aynıydı. Tabii ki aynı de olmalı, çünkü hepimiz tek bir insan çiftinden türemedik mi? Birbirimize benzememiz de normaldir. Bunları o kendilerini bir şey sananlar utansınlar diye yazıyorum. Küçümsedikleri toplumlardan çok daha beter durumlara düşmüşler. Ayrıca onlar bunu isteyerek yapıyorlar. Anadolu’daki insanların çoğu ne yaparsa mecburiyet baskısı altında yapar. O toplumun yanlış adetlerinin istemeden kölesi olmuşlardır. Ya Avrupa’daki, Amerika’daki o insanların kendilerini istekle, kendi gibi olan insana köle etmelerine ne denmeli?! Onların, demokrasi özgürlük diye bağırışları, aslında insanları sinsice tam bir köleliğe zorlamaktır. Kitabımda bu gibi konuları örneklerle göstermeye çalışacağım.

Âdem ve Havva konusunda anlattığım gibi, Mukaddes Kitabı işte aynen böyle okuyordum; derin düşünerek. Yazdıklarım, ilk defa okumayla hemen edindiğim anlayışlar değildi tabii. Ben sadece bir örnek verdim. İlk okuduğumda en çok aklımda kalan yerler, herkeste olduğu gibi benim de kendime göre ilgimi çeken yerlerdi. Bazı yerler vardı ki, kaç kere okusam da anlamını ancak o olayları yaşarken daha iyi kavrayacaktım. Bir şeyi sadece teoride öğrenmek var, bir de pratikte uygulamak var. Farklı olmasına rağmen ikisi de birbirine bağlı olan şeyler. Bilmediğin şeyi nasıl uygulayacaksın, uygulamazsan nasıl anlayacaksın ve tecrübe sahibi olacaksın?

Bu, günahın ne demek olduğunu anlaması için, herkesin ille de günah işlemesi anlamına da gelmemeli. Ben hiç ateşin içine atlamadım, fakat atlarsam ölürüm. Bunu anlamam için de ateşe atlamam gerekmez. Hiçbir zaman yapmasam da bunu biliyorum. Fakat şu fark var ki; ateşte yanıp da ölmüş birinin tecrübesine de sahip olamam. Ancak hiç hoş olmadığını anlarım. Meleklerde de durum böyle. Günahın ne olduğunu görüp de, öğrendiği halde hiçbir zaman günah işlememiş bir sürü melek var. (Tekvin-Yaratılış 3:22) Onların da günah işleyenler gibi aynı şeyleri yaparak, günah hakkında tecrübe edinmesi gerekmez. Gördüklerinden dolayı günahın ne olduğunu bilirler. Onların bunu bilmeleri ise günah işledikleri anlamına gelmez. Şöyle söyleyeyim, hiç acı yememiş bir kişi acının ne demek olduğunu bilmez. Fakat acı yemiş birini görürse, -kendisi hissetmese de- onda bunun etkilerini görür; aynen ateş örneğinde olduğu gibi. Kişi, çok merak etti diye parmağını yakar mı? Karşısında ateşin içinde ölmüş birini görür de, “dur, bari parmağım yansın” der mi? Bence sağlıklı bir düşünceye sahip biri bunu yapmaz. Fakat bunlar sadece örnekler. Hani benzetmede hata olmaz derler ya, ben bu örnekleri birer benzetme olsun diye kullandım. Yoksa kelimesi kelimesine şimdiki dünyamızdaki olan şeylere uygularsanız, bu örnekler çok saçma olur. Onun için insanlığın zaman zaman yaptığı çılgınlıkları bir ölçü gibi genellemeyelim.

Kısacası kâmil olmak, yani kusursuz olmak demek, Allah’ın gözünde hiç bir tane bile günah işlememiş kişi demektir. Günah ise, Allahın gözünde kötü olanı yapmak demektir. Dediğim gibi, bilgi ile kâmilliği sakın birbirine karıştırmayalım. Az bilgili kâmil bir insan da, çok bilgili kâmil bir insan da günah işlememiştirler. Kusursuzluk ile Kadiri Mutlak anlayışını da birbirine karıştırmayalım. Kusursuz biri demek, her şeye kadir, yani onun için her şey mümkündür, bilmediği hiçbir şey olamaz demek de değildir. Bu sadece Allah’a ait bir özelliktir. Âdem ve Havva yaratıldıklarında ikisi de kâmil idi. Fakat onların her konuda yetenekleri sınırlıydı. Sınırlı yetenekler de kişiyi günahkâr yapmaz. Hiç günah işlemiyor ise bu onun yine kâmil olduğunu gösterir. Bu özelliğe sahip şimdiye kadar yeryüzünde sadece üç kişi yaşadı, Âdem, Havva ve İsa Mesih. Bu üçünün de bedensel bir babası yoktu, direk Allah tarafından yaratıldılar. (Tekvin-Yaratılış 1:27; İbraniler 7:26-28; 9:14-28; Yuhanna 1:13; Ali İmran suresi 59 ayeti) Cennette Allah insanlara tekrar bu kâmil olma durumuna dönme imkânını sağlayacak. Mecburiyet yine olmayacak, hür irade ve istekle. (Vahiy- Esinleme 21:1-8)