Son olarak!

17 Haziran 2004 Perşembe

Her ne kadar birçok okur tam tersini savunuyorsa da yazdığım konuları oldukça kısa tutmaya çalıştım. Bazen gereksiz yere uzatmış olabileceğimi de kabul edip, sizlerden özür dilerim. Yine dediğim gibi, bu yazdıklarımı ilk defa okuyan biri, belki de çok şeyleri anlamayacaktır. Ancak sonuç hakkında belki bir anlayışa sahip olabilir ki, o da yine belki. Bu yüzden Mukaddes Kitap ve Kuran bilgisi yanında ruhi değerlere duyulan açlık da şart. Her şeyden ziyade tüm bunlar böyle midir diye araştırmak ve anlayış da gerekli. Ben de sizlerden bu kitabı okumakla hemen her şeyi anlamanızı beklemiyorum. En azından okuduklarınıza dikkatinizi verirseniz, ne kadar haklı ya da haksız olduğumu zamanla anlayacaksınız. Umarım bu zaman sizler için çok geç olmaz.

Şahitler olsun başka dinlere üye insanlar olsun, hepsinin sonuçta ortak özellikleri birbirine çok benzer. Açıklanmayan, nasıl olduğu ve nelere dayanarak böyle ya da şöyle olacağı anlatılmadan, anlatılsa bile anlamadan; hatta o üyeler anlamak bile istemeden, verilen bilgileri olduğu gibi kabul edip “yürekten de iman ettiklerini” söylerler! Bir konunun anlamı sorulduğunda, genelde, “hımm” diye şöyle bir düşünüp, ya dangıl dungul boş söz kalabalığı yapar veya samimi ise gülerek; “o zaman ben de tam anlamamıştım” der. Bu şaka değil, gerçekten de o insanlar anlamadıkları şeyler uğrunda tüm yaşantılarını bu uğurda feda etmiş, göz kırpmadan gerekirse de ölmüşlerdir. Bazen benim gibi biri çıkar da bu konular hakkında değişik şeyler söyler ise; anlamadığı halde, müziğin tonunun değiştiğini fark eden sarhoş gibi, onlar da bunu fark edip, içlerinden “bu bizden değil, tehlikeli biri” diye bir duyguya kapılır. Hiç bu anlattığım kişileri cahil, akılsız, bilgisiz olup, öyle toplumlardan gelen birileri olarak da görmeyin. Bu anlattığım kişiler Amerikalı, Alman, Fransız, İngiliz, Japon ve daha niceleri de hep aynıdır. Bu ülkelerin insanları, sahip oldukları rahat ve aldıkları eğitim, icat ettikleri şeyler, modern evler, arabalar, yaptıkları düzenli, akıllıca işler ile karşınıza çıkarlar ve Allah konusunda içinde bulundukları, hiç anlamadıkları, anlamakta istemedikleri o dini körü körüne savunurlar. Karşısında başka bir inanca sahip olduğunu hissettiği kişiye karşı, doğuştan sahip olduğu ama anlamadığı, inanmadığı, yaşantısında uygulamadığı o kendi dinini yalnız savunmakla kalmaz, imkânları dâhilinde gerekirse savaşta açar. Onu her türlü bombalar, füzeler, işkenceler, çeşit çeşit silahlar ile yok etmeye bile uğraşır. Nasıl olmuştur da o düşmanlar cesaret ederek onun otomatikman doğuştan aldığı dinini eleştirmişler, kötülemişlerdir!

O düşmanca teşviklerde bulunan politikacılar ise kişilerin dinleriyle falan aslında hiç ilgilenmezler. Onların dertleri başka şeylerdir, para, petrol, menfaat, koltuk savaşı gibi. Fakat o piyon olan kafasız askerlere verilen moral budur. Her ne kadar robot gibi olmalarına uğraşılsa da asker de insandır. Şahitler askere gitmiyor diye onları bunlardan ayrı olarak düşünmeyin. Onlar ise çok daha itaatkâr robotlardır. Hem de işitmeyen, düşünmeyen, karar veremeyen ve görmek istemeyen türünden!

Yine ben ne demek istiyorum? Şahitlere çok sorduğum sorulardan bir tanesini söylersem belki de anlayacaksınız. Onlarla bir konu hakkında çok uzun uzun tartışıp konuştuktan sonra, fanatik, kör bir inanca sahip olduklarının farkında olmaları için şöyle sorardım: “Benim anlattıklarım, sizin de hararetle karşı geldiğiniz bu inancı, düşünceyi, kuralı, artık ne ise; sizin yönetim kurulunuz ilan etseydi, inanmakta bir probleminiz olur muydu?” deyince, çoğu hemen: “Yo, o zaman kabul ederim” derdi. Çok azı da ne demek istediğimi anladığından, kıvırarak, “ama o zaman bunu bana açıklamaları lazım” diyerek, sanki her şeyi anlayarak onlara itaat ediyormuş izlenimini yaratmaya uğraşırdı. Hâlbuki onlar bir şey ilan edip, ya da açıkladıkları zaman, senin ne düşündüğüne ne inandığına, bu inanç uğrunda on binlercesinin ne acılar çektiğine, ezilip yok olduklarına falan hiçbirine bakmazlar. Aralarında «hık mık» eden olursa da, tekmeyi vurdukları gibi uçururlar. Gönderirlerken de “sen bize karşı geldin diyerek” o tekmeyi vurmazlar; “sen Yehova Allah’a karşı geldin, bu tekmede sana O’ndandı” diyerek aralarından atarlar. Adamların yaptıkları ne olursa olsun, bunu onlara Allah yaptırıyordur! Tekmeyi bile attıran aslında Allah’tır! Sıkıysan karşı gel! O küskün arkasına bakıp giden de içinden: “Ah ben ne yaptım!” diyerek yanar durur. Kendisine göre gerçekten de o bu tekmeyi Allah’tan yemiştir. Atılmasına neden olan, karşı geldiği şeyde yüzde yüz haklı olduğuna inansa bile, o kişilerin vicdanlarını bunlar yıllarca o şekilde maniple etmişlerdir. Hem onlarda haklı haksız, adil ya da adaletsiz, doğru ya da yanlış ayrımı yoktur. Ne olursa olsun, onlara itaat etmeyip karşı gelmek demek, bizzat Allah’a karşı gelmek demektir. Bir de içlerindeki bazı ukalaların söylediği gibi, sözde onun kabul etmediği şeyi önce ona açıklamaları lazımmış! O anda seninle çekişiyor ya ne erkek ne mert ne dürüst ve doğru, imanı sanki ne kadar sağlam temellere dayalıymış gibi bir pozla da kendisini sana ispat etmiş olacak! Tanımayanlar, bilmeyenler de bu numaraları yerler. Keşke insanlar öyle kabardıkları ve söyledikleri gibi olsaydılar. En azından o zaman eşek olmazlardı. Hâlbuki eğitim sistemleri aynı askeri ordulara verilen vatan millet duyguları gibidir. Bir Alman’a vatan sevgisi nasıl aşılanırsa, bunlara da organizasyonlarına bağlılık öyle aşılanır. Karşı geldikleri düşman sayılan devletin adamları, kralları ne kadar erdemli, üstün, efendi, sözüne güvenilir gibi meziyetlere sahip olursa olsun; hatta kendi kralı, arkadaşları, o toplumdan çok daha ahlaken ve moral olarak aşağılarda dahi olsa, o asker hiçbir zaman karşı tarafa doğru yer değiştirmeyi aklından dahi geçirmez. Bu en büyük ihanettir. Karşı taraf için de durum aynıdır. Eğer karşıdan kendi tarafına geçecek biri olsa bile, bu onlara göre de büyük bir ihanettir. Her ne kadar savaş bitene kadar o kişiyi kendi menfaatleri uğrunda kullanırlarsa da hiçbir zaman ona güvenmezler. Çünkü onlar da kendi kendilerine o kişi hakkında düşünürler: “Bu adam başka bir savaşta, karşı taraf ordularının ve ulusunun bizden daha üstün ahlaka, moral ve adalet niteliklerine sahip olacağını görürse, bize karşı taraf değiştirip değiştirmeyeceğini kim bilebilir ki?” diyerek, öyle bir insanı kendi içlerinde bile yaşatmadan, tatlılıkla öldürürler veya yok ederler. Bir kaza olur, zehirlenir, aniden kalbi durur falan. Böyle doğruluktan yana olan insanların arkasından çok da büyük merasimler düzenlerler! Heykellerini dikerler. İsimlerini tarihlerine övgüyle yazarlar. Fakat aslında bütün bunlar şovdur. Gerçekte yöneticiler öyle kişilerin üzerlerine hâkimiyet süremeyeceklerini hissettikleri için o insanları yok etmişlerdir. Onlara emirlerini kayıtsız şartsız, körü körüne, her ne pahasına olursa olsun, hiçbir engel tanımadan yerine getirecek insan tipi robotlar lazımdır. Öbür tip, yani düşünebilen, ayırt etme yeteneğine sahip, hür iradeli insanlar bunlara göre mundardır. Fizikçi Albert Einstein’ın Yahudi diye yok edilmesine kıl payı kala tesadüfen canını kurtarması ve Amerika’nın ona sahip çıkması da bu anlattıklarıma güzel bir örnektir. Şimdi de utanmadan “Alman fizik Nobel ödülü sahibi” diye onunla övünüyorlar. Övünmeleri de o kişinin şahsiyetinden dolayı değil, Alman olmasından dolayı, amaç yine kendilerine izzetten pay çıkarmak. Sanki Einstein Alman olmaya çok değer veriyordu! İşlerine geldi mi Alman, işlerine gelmedi mi Yahudi yaparlar.

Ne korkunç bir inanışa ve eğitime sahibiz! Ülke olarak değil, ben bunu insanlık adına, dünya genelinde ele alarak söylüyorum. Bu, dünyamızın bizlere kazandırmaya çalıştığı eğitim moralidir. Allah’ın kullarını, onların yaptıklarını, bıraktıkları örnekleri okuduğumuz zaman, aradaki fark kıyas edilemeyecek kadar çok büyüktür.

Davut peygambere düşman denilebilecek bir kralı yatağında yatarken öldürüp de sevinçle kellesini getirip: “Rabbin kendisine öçler bağışladığını” söyleyen iki kardeşe Davut zamanında şöyle cevap veriyor: (Anlaşılan o tip insanlar da bu işleri hep Rabbin ismiyle yapıyorlarmış!)

Ama Davut Beerotlu Rimmon'un oğulları Rekav'la kardeşi Baana'ya şöyle karşılık verdi: «Beni her türlü sıkıntıdan kurtaran yaşayan RAB adıyla derim ki, iyi haber getirdiğini sanarak bana Saul'un öldüğünü bildiren adamı yakalayıp Ziklak'ta yaşamına son verdim. Getirdiği iyi haber için verdiğim bahşiş buydu! (Hâlbuki kral Saul haksızlıkla daima Davut’u öldürmek isteyen biriydi)

Doğru birini evinde, yatağında öldüren kötü kişilerin ölümü çok daha kesindir! Şimdi sizi yeryüzünden yok ederek onun öcünü sizden almayacak mıyım?»

Sonra adamlarına buyruk verdi. İki kardeşi öldürüp ellerini, ayaklarını kestiler ve Hevron'daki havuzun yanına astılar. İş-Boşet'in (öldürdükleri kralın) başını ise götürüp Hevron’da Avner’in mezarına gömdüler. 2.Samuel 4: 9-12

Davut’un canını arayan, düşmanı olan birine dahi kötü davranılması, kendilerine göre de sevinçli haber getiriyorlarmış havasında olanlarına verdiği bahşişini okuduk. Hâlbuki o kişinin ölümü, Davut için bütün ülke üzerine kral olması demekti. Fakat Davut bunları düşünmüyordu. Demek ki Davut kim olursa olsun, kime karşı olursa olsun, sahip olduğu üstün özellikleri her kese karşı gösterip, herkesin de öyle olmasını istiyordu. Şimdiki zamanda böyle bir şey yapılsa, o adamlara madalyalar verilip, gazetelerde kahraman diye ilan edilir. Almanlar her gün Türklerin evlerini gece yarıları yakıyorlar da haberlerde bile duyurulmasına izin verilmiyor. Sözüm ona karışıklık önleniyor! Türk serserisi bir Almanı dövüyor, tüm gazeteler ve meclis ayağa kalkıyor. On yedi yaşındaki 2 metre boyundaki Alman şımarık serserisi, zorla 13 yaşındaki İngiliz kızına tecavüz ediyor, tüm basın ve halk niye o serseri tutuklandı diye Türkiye’ye ve Türklere düşman oluyor. O yine de Türkiye’de bir yılda hapisten kurtulurken, Almanı döven Türk’e 12 sene hapis cezası veriliyor. O Türkleri topyekûn yakanlar ise ne yakalanıyor ne de ceza alıyor. Bu örneklere baktığımızda, zamanımızın adalet, ahlak, mertlik, itaat anlayışı ile gerçek Allah’ın kullarınınkinin ne kadar farklı olduğunu ister istemez görüyoruz. Ayrıca Davut etiket körü bir insan da değildi. Krallığı düşünse de bunu Allah’ın ona verdiği bir hediye, görev, hatta bazen büyük ve taşınması ağar sorumluluk olarak görüyordu. Davut için kral olmak demek, halkına hizmet etmek anlamındaydı. Lafta değil, işlerle ve bütün yürekle Davut böyle biriydi. Hem beni bu konuda ilgilendiren en önemli yan, Davut’un bir yerde düşmanı durumunda olan birine karşı ölümünden duyduğu üzüntüydü. Hâlbuki onun kral olmasını isteyen ve bunun için İsrail üzerine onu mesh eden Allah değil miydi? Tam şimdi, başından geçen bütün zahmetlerden sonra hiç düşmanı da kalmamıştı. Onun tarafını tutan bu iki kişi de kendilerine göre büyük fedakârlık, cesurluk, kahramanlık yaptıklarını sanarak, sevinçle Davut’a geliyorlar. Davut da o adamların kafasını uçuruyor! Olacak iş mi bu? Düşmanı öldü diye Davut neden sevinmedi de üzüldü?

Çünkü Davut sadece kendi menfaatini düşünüp, amacı krallık elde etmek değildi. “Ne pahasına olursa olsun, hem Allah da beni kral olarak mesh etmedi mi, muhakkak O’da böyle istemiştir” diyerek kendini kandıracak bir zihniyet ve yürek tutumuna da sahip değildi. Yanlış bir olayı kendi menfaatiyle birleştirip, “Allah böyle istedi” demek ve “eğer bu bir kötülük ise, ben bir şey yapmadım ki, onlar yaptı, benim suçum yok” diye de kendi kendini kandırmayı Davut’un midesi almıyordu. O kendini böyle şeyler için satmadı. Davut aktif olarak doğru, dürüst, erdemli ve üstün meziyetleri olan kutsal işler yaptı. Onları yaptığı müddetçe de Allah onun yanındaydı. Zaman zaman günah işlediyse de cezası büyük oldu. Allah da ona karşı öfkesini gizlemedi. Fakat yukarıdaki bahsettiğim bu olayda Davut Allah’ın gözünde büyüdü, küçülmedi. Allah’ın insanlara verdiği ahlak, mertlik, dürüstlük, moral, anlayışı nerde; bizlerin yaratmaya uğraştığı kendi anlayışımız, mertliğimiz, milliyetçiliğimiz, itaatlerimiz, sadakatlerimiz, kahramanlıklarımız nerede! Bir de utanmadan böyle eğri işleri yaparken de O’nun adını kullanıyoruz. Romalılar 2:24’de boşuna mı Allah resulü vasıtasıyla:

“...sizin yüzünüzden Milletler arasında Allah’ın ismine küfrediliyor” diyor!

Ben burada tesadüfen sadece tek bir Davut’u örnek verdim. Daha niceleri var ki, hepsini yazmak kitaplara sığmayacak. Bu yüzden ne olursa olsun yalnız kendimizi değil, bizlere öyle öğretildi diye adi ve basit şeyleri de değil; üstün, Tanrısal değerleri düşünelim. Bunların ne olduğunu bilip, bizi ve bütün evreni yaratandan öğrenerek, gerçek erdemliliği, kutsal olan şeyleri, mertliği, adaleti, hürriyeti, sevgiyi, doğruluğu, merhameti ve tüm bunları yapan kim, hangi milletten, ırktan, renkten insan olursa olsun, asıl onlara sevgiyle sarılalım. Hiç bunları yapmayanlara dahi tarafsızlığımızı bozarak, adaletten ve doğruluktan saparak kendimizi satmayalım. Davut düşmanının adaletsizliğine, kötülüğüne göre davranmadı. O herkese karşı üstün bir kişiliği temsil edecek şahsiyetle yaşadı. Allah’ın önünde kendi işlerinden sorumlu olacak bilinçte, erdemli olan işlere sarıldı. Zaman zaman hatalarına da rağmen gevşemedi. Biz de bunlara sarılalım. Dediğim gibi karşımızdakilerin kimliğini, etiketini, milliyetini, ırkını, cinsiyetini aramadan. Ben 20 sene boyunca Allah’tan bunları öğrendim. Allah bu saydığım ve kısa kesmek için saymadığım; hatta saymasını dahi bilmediğim üstün özellikleri yapanlara bakıyor ve onları seçiyor. Hiçbirinin kimliğine, nerde yaşadığına, geçmişine, nereden geldiğine, hangi dinden, milletten, ırktan olduğuna bakmadan. (2.Tarihler 16:9 ; Hezekiel 18:1-32) Bütün kötü yollarından dönüp kendisine gelenleri, kim ve ne olursa olsun Allah kabul ediyor. (Hezekiel 18:32)

Ben geriye baktığım zaman, geçen o yirmi seneden pişmanlık duyduğum şeyler, ancak kendi hatalarım ve yanlış işlerim oldu. Hiçbir zaman Şahitlerle geçen o yirmi senemden ve de bıraktığım o boş adetler ve kötü alışkanlıklarımdan dolayı pişmanlık duymadım. Eğer Şahitlerin içine girmeseydim, belki de ne bu kadar gayrete gelip Allah hakkında bilgi edinirdim, ne de o kadar gizledikleri halde onların pisliklerini öğrenirdim. Sahip olduğum tecrübeleri edinemez ve insanların ne kadar boş şeyler uğrunda kendilerini satıp, köle ettiklerini hiçbir zaman tahmin bile edemezdim. Aslında insanlar herhangi nedenlerden dolayı zaten birbirlerini kötüleyip, birbirlerinden nefret etmiyorlar mı? Fakat onların bu duyguları ile benim “öğrendim” dediğim şeyler arasında çok fark var. Ben bu bilgileri, tecrübeleri, ispatlara dayanan o çirkin şeyleri ve Allah adıyla nasıl yaptıklarını, onlara samimiyetle inanarak edindim. Başlangıçta amacım ne karşı gelmekti ne de düşman edinmek. İnsanlar karşılıklı olarak birbirlerinden, kötü işlerinden dolayı nefret duyuyorlar. Rahat ve temiz bir vicdanla itiraf ederim ki, bu insanların hiçbirine kötülük ettiğimi, menfaat beklediğimi hatırlamıyorum. Benimle beraber aynı anne babadan doğduğumuz kardeşim de onların içine girdi. Yıllar sonra açıkça itiraf ederek, “oraya başlama nedenleri içinde Allah’tan başka her şeyin olduğunu” söyledi. Onun gibi birçok insan böyle. Onlar sırf Şahitlerle olan ilişkilerinde de değil, her zaman ve kimlerle beraber olurlarsa olsunlar, Allah’ı arama düşüncesi uzaktan yakından hiçbir yerde hissetmedikleri bir duygu. Bu yürek tutumuna da sahip olan milyarlarca insan var. Ayrıca ben onlar vasıtası ile sırf kötü şeyler de değil, iyi olan şeyler de öğrendim. Kendileri yapmıyormuş, bu beni ilgilendirmedi. Verdiğim bilgiler ile bu uğurda tek bir canın kurtulmasına yardımcı olabilirsem, bence geçirdiğim bütün o yıllara değer derim. Tek bir insan canı için dahi olsa, onun kurtuluşuna, bütün mücadelelere, her türlü zahmetlere değmez mi? Benim için değer, bir tane bile olsa değer. Böyle düşünmeyi de ben Mesih’ten öğrendim.

“Size nasıl görünür? Bir adamın yüz koyunu olsa ve onlardan biri yolunu şaşırsa, doksan dokuzu bırakıp dağlara gitmez, ve yolunu şaşıranı aramaz mı? Eğer onu bulacak olursa, doğrusu size derim: Yolunu şaşırmayan doksan dokuz için sevindiğinden ziyade onun için sevinir. Böylece bu küçüklerden birinin helâk olması göklerdeki Babanızın muradı değildir” der İsa Mesih(Matta 18:12-14)

Ben Şahitleri görmeyip tanımamış olsaydım, Kuran’ı nereden bilirdim? Böyle araştırır mıydım? Ben Kuranı, Kurana düşman olan insanların, bilmeden teşvikleri ve tahrikleri sayesinde öğrendim. Mukaddes Kitap için de durum aynı. Yine ben Mukaddes Kitabı Müslümanlara bakıp da atmadım. Eğer o “değiştirildi” dedikleri Mukaddes Kitap olmasaydı, ben Hıristiyanların sahtekârlıklarını, yalanlarını, ikiyüzlülüklerini, en önemlisi de Allah’ı, hiç ama hiç tanımaz ve anlayamazdım. Bunlar ile tek tek şahısları kastetmiyorum. Bunu o kitapları ölçü olarak alıp, dinlere bakarak kıyasladığım zaman görüyorum. Müslüman’ı da Hıristiyan’ı da bu konuda farklı değil. Jelâtin ve ambalaj farkı var, o kadar. İç yüzleri maalesef hepsinin aynı.

Öğrendiğim şeyler bana hiçbir zaman yük olmadı. Allah hakkında öğrendiklerimden sevinç duydum. Bu sevinci çok şükür ki Allah bana özgürlükte tattırdı. Eğer herhangi bir dine üye olsaydım, inanıyorum ki o zaman bu yolda hiç sevinçle yürüyemeyecektim. Hatta Allah’tan da kopmam büyük bir ihtimal olabilirdi. Şahitlerin toplantılarındaki konuşma verenleri dinlemeyi, kendi adıma bir ayrıcalık olarak görürdüm. Kendi aralarında ise, neden toplantılara gelmedi diye birbirlerine öfkeyle dolu bakan insanları da görmekle, onların bu şeyi ne kadar zorla yaptıklarını fark ettim. Kendisi zarla zorla yaptığı için, başkasının umursamazlığını, hürriyetini kıskandıklarından dolayı kuduruyorlardı. Yoksa gösterdikleri bu sahte kaygı, o kişinin iyiliğini arayıp, onu sevdikleri için değildi. “O da neden bizim gibi gelip, aynı sıkıntıları çekmiyor” diye sinirleniyorlardı. Ben ise ancak şaşırıyor ve başlangıçta anlayamıyordum bile. Ama aynı şeylerin Müslümanlıkta da olduğunu çok iyi biliyordum. Oruç tutmuyor ya da cuma namazına gelmedi diye, bulunduğu topluma göre o insanların gördükleri baskı az değildir. Hele bayram namazına gitmeyeni bir daha aralarına almadıkları gibi, onunla artık iş yapmayanlarını da çok görmüş ve duymuşumdur. Ben ise o gün çok güzel bir konuşmacı geldiyse, o gelmeyen kişi adına üzülüp, konuşmayı da aklımda tutabildiğim kadar sonradan ona anlatmaya çalışırken; eğer kötü ve sıkıcı bir konuşmacı da geldiyse, bu sefer o kişi adına sevinirdim. “İyi ki gelmedin, yoksa sıkıntıdan ancak uyurdun” derdim. Onlara göre ise benim gibileri çok tehlikelidir. Ne olursa olsun daima gelinmeli ve ne olursa olsun daima övülmeli ne olursa da olsun daima itaat edilmelidir! Bence onlar bunlarla açıkça “ikiyüzlü ve şerefsiz olmayı artık öğrenin” diyorlar. Bunların aslında başardıkları, Allah ile kul arasındaki sevinci yok etmek. Her biri de bu amaç için işleyen, çalışkan misyonerler.

Kitabı uzatmak istemiyorum. Zaten yeteri kadar uzun oldu. Bu kitap vasıtasıyla da inanıyorum ki birçoklarının nefretini kazanacağım. Aslında ben yeni bir şey yazmadım. Bütün bunlar da yeni bir düşünce değil. İnsanlar bu dincilerin ne olduklarını her devirde bilmişler. Ya onlardan uzaklaşmışlar ya da onlardan gizli gizli nefret etmişler. Kuvvetleri de var ise onları yok etmişler. Ben kimsenin yok olmasından yana değilim, özgürlük olmalı. Bununla birlikte onların zamanının da çok az kaldığını peygamberliklerden biliyorum. Her ne ise, kitabımla sizlere ancak bir damla da olsa bilgi verebildiysem ne mutlu bana. Gerçekten de ancak bir damla. Eğer susamışsanız, eğer sizleri özendirebildiysem, o zaman kana kana içmek için, Allah’ın herkese emrettiği, her bir kulundan ayrı ayrı istediği Tanrı bilgisini edinin. Onu da yaşantınızda uygulayın. Allah’tan başka kimseye köle olmadan, korkmadan, boş olan menfaatlerinizi ve zevklerinizi bir kenara ittirerek, bunu sevinçle yapın. Ben ne ilahiyat fakültelerini bitirdim ne de teoloji okudum. Eğer oralara gitseydim, inanıyorum ki Allah’tan başka, O’ndan uzak olan her şeyi öğretirlerdi. Bu, ancak bir damla diye yazdığım şeyleri, sıradan basit biri olarak öğrendim ve de anladım. Allah’ın öyle, bu dünyanın çoook hikmetlilerine, bilgililerine, kudretlilerine falan ihtiyacı yok. Tam tersine, onları utandırmak için Allah bu dünyanın hor ve lüzumsuz görünen şeylerini seçtiğini söylüyor. (1.Korintoslular 1:26-31) Ben de hor görülen ve bu dünyaya göre lüzumsuz biriyim diye utanmıyorum. Yazdığım bu kitaptaki imla hataları olsun, gramer hatalarından tutun da cümle kurma bozukluklarına kadar, lütfen kusuruma ve cahilliğime bakmayın. Yazar denilenler, sanatçılar, insanların hoşlarına giden masallar yazmakla, vücutlarını sergilemekle meşgul olduklarından, ben de ukalalık edip kendim böyle bir vazifeyi üzerime aldım. Layık olduğumdan dolayı değil, bunu kendimi mecbur hissettiğimden dolayı yaptım. Neredeyse unuttuğum Türkçe ile bu kitabın herkes tarafından anlaşılır olmasına çok özen gösterdim. Bizlerin hakkında dedikleri gibi ne Türkçeyi ne de Almancayı doğru dürüst öğrenemedik, öğretmediler. Almanya’da doğmuş büyümüş ve meşhur olmuş bir Türk asıllı futbolcunun Türkçesiyle gazetecilerin nasıl alay ettiklerini de bilirim. Hâlbuki o alay eden gazetecilerin kendileri yabancı tek bir dil bilmedikleri gibi, bildiklerini sandıkları dilde de kim bilir ne hokkabazlıklar yapıyorlardır. Bu yüzden lütfen bu kitabı eleştirecek olan, onun içeriğini eleştirsin. Virgüllerini, harflerini, cümlelerini, gramerini değil. Ben bu konularda ehliyetli olmadığımı kabul ediyor ve itiraf ediyorum. Onun için tekrar ve tekrar bağışlayın.

İmla ve gramer hatalarından ziyade, bu kitabın içeriği üzerinde birçok kişilerin bana olacak nefretleri hakkında da şunları söylemek isterim. Eğer benim bu yazdığım yazılar asılsız ve yalan ise; o kişilerin, o kuruluşların, o organizasyonların korkmasına, öfkelenmesine gerek yok sanırım. Ben kimim ki bana diş bilensin? Tüm her şeyin ödülü de cezası da Allah’ın katında değil midir? Bana öfkelenenler, öfkelendikleri şeyde kendilerini haklı görüp, Allah’ın katında da onları ödüller bekliyorsa, bana da cehennem azabı düşecektir! Bu yüzden kendi adlarına sevinip, benim adıma da üzülmeleri gerekmez mi? Yok ama eğer bu yazdıklarım tıpa tıp benim anlattıklarım gibiyse; hatta milyonda birinden bahsettiğim bu nedenlerden ötürü de ancak Allah’ın çok öfkesine neden olunuyor ise, o zaman da ben onların hakkında üzüleceğim. “Neden bütün bu kötü yollarından tövbe edip de dönmediler” diyeceğim. Herkes bu yüzden kendi adına hesap vereceğinden dolayı, hay olan Allah’ın eline düşmek de korkunç bir şeydir. Çünkü Allah’ımız aynı zamanda öç alan bir Allah’tır. Dinler ve organizasyonlardan ziyade, oralara üye olmuş şahısların da bizzat akıllarını başlarına almalarını öğüt veririm. Çünkü o kuruluşları kim suçlarsa suçlasın, onlar kendi adına hep suçsuzdurlar, emir kuludurlar! Bu yüzden herkes bizzat kendine bakıp, bahanelerin ardına saklanmasın. Çünkü böyle bahaneler kimseyi kurtarmayacaktır.

Beni kibarca suçlayan okurlarım da oldu, övüp takdir edenler de. Bazıları ise beni sahte peygamberlik yaymakla suçladı. Ben peygamber değilim ki sahtesi olayım. Yazdığım yazılar peygamberlik anlamı taşıyormuş! Eğer Mukaddes Kitaptan ve Kurandan açıklama yapan her öğreti peygamberlik oluyorsa, bütün dinlerin yaptıkları nedir? En çok da bunu maalesef beni suçlayanlar yapıyor. Ben peygamber olmaktan utanmam. Eğer peygamber olsaydım, bunu da açıkça söylemekten çekinmezdim. Fakat olmayan bir şeyi nasıl iddia edebilirim? Olabilir, yazdığım ya da inandığım tarihsel bilgiler ve anlayışım yanlıştır. Daha doğrusunu okumadım ki! Kimse de bana daha doğrusunu göstermedi, gösteremedi veya gösterdi de ben tatmin olup inanamadım. Yok, ama onlar kendilerinden başka kimsenin konuşmasına tahammül bile edemiyorlar ise, inanıyorum ki, sahip oldukları bu tür tahammülsüzlükte ancak kendilerini ve kendilerine uyanları mahfe götüreceklerdir. Hem ben yanlış bile olsam samimiyim. Hiç kimseden bir menfaatim, beklentim yok. Kimseyi de eşek edip benim yükümü taşıması için uğraşmadım ve de uğraşmıyorum. Ben susarsam, o susarsa, hiç kimse konuşmazsa, doğru anlayışı nasıl elde edeceğiz? Binlerce yıldır dinlerin bizlere verdiklerini dünyamız insanlığı gördü. Onlar insanlardaki zerre kadar olan o gerçeği de alıp yok etmeye uğraştılar. Benim gibilerinin sayısı çoğalırsa, bedavacı, insan kanı emmeye alışmış o dinciler ne yapar? Onlar için bu geçim kaynağı olmuş, onu elinden kaptırmak ister mi? Çeşit çeşit dinlerle, mezheplerle yeteri kadar rekabet zaten var. Bir de benim gibi zırt pıt diyenlerine tahammül ederler mi?

Hepiniz Allah’ın sağlayacağı esenlikte kalmanız temennisiyle hoşça kalın.

İhsan Kiper

Almanya, 13 Ağustos 2004 Cuma

Dikkat!

"Kitabın belirli / bazı hakları saklıdır", yazarın onayı olmadan kitapta hiçbir değişiklik yapılamaz. Ancak, herhangi bir değişiklik yapmadan, ücretsiz olmak şartıyla istediğiniz kadar dağıtmaya devam edebilirsiniz.

Bölüm 303a veri değişikliği: (1) Yasadışı bir şekilde silen, bastıran, kullanılamayacak hale getiren veya verileri değiştiren herkes (Bölüm 202a (2)) iki yıla kadar hapis cezası veya para cezası ile cezalandırılır. (2) Tüm bunlara teşebbüs edenler de cezalandırılabilir. (3) Bölüm 202c, paragraf 1 uyarınca ceza gerektiren bir suçun hazırlanmasına göre uygulanır. Ve ayrıca § 303b bilgisayar sabotaj yasası.