Kuran Neden Allahtan Olamazmış!

Bir kişinin Hıristiyan olup da “Muhammed asla peygamber olamaz” demesinin ilk birinci meşhur nedeni, “neden Muhammed çok kadınla evliydi” konusudur. Bunlar da terbiyesi nispetinde, artık Muhammed’in yatak odasından girip, adeta adamın donundan çıkarlar! Size ne adamın yatak odasında karısıyla ne yapmış olduğundan! Hem kim görmüş ne yaptığını? Yok, sanki bunların kameraları vardı ve Muhammed’in filmlerini çektiler. Bu insanlar utanmak bile bilmezler. Böyle konulara girmeye de bayılırlar.

En meşhuru ise, Muhammed’in 13 yaşında olan bir kızla evlenmiş olmasıdır! Asya, Afrika hatta Amerika ve neredeyse tüm dünyada 13 yaşındaki kızların çoktan evlenip veya evlenmeden çocukları olduğu bir yana, Avrupa’nın bazı ülkelerinde okullarda, bu bebek gibi masum gösterdikleri 13 yaşlarındaki kızlara, eğitim amaçlı doğum kontrol hapları dağıtırlar. 14 yaşına gelip de erkekle yatmamış kız ya çok çirkin biridir ya problemi vardır ya da bu işi başka türlü yapan dincidir. Namuslu olanları da muhakkak vardır, ama bu samanlıkta iğne aramaya benzer. Muhammed ise evlenmiş, suça bakın! Ben ise böyle kritikleri okuyordum ama ilgimi hiç çekmiyordu. Ben de evlendiğim zaman karım 16 yaşındaydı. Yani bu yüzünden ben sapık mı oluyorum! Üç ila sekiz yaşlarındaki çocuklara porno film çevirtmek, bunların Avrupa’da, Amerika’da çok rağbet görmesi, Hıristiyan geçinen ülkelerin marifetlerinden de bazıları değil midir? Bu insanlar ile Muhammed’i kıyaslamıyorum, ancak 13 yaşındaki bir kızla o ülkenin kültürüne göre evleniliyor ise, bunun sapıklık olmadığını vurgulamak istiyorum. Hem insanlar farklı yapılara sahiptir. Kız vardır ki yirmi yaşında olmasına rağmen 13 gibi durur. Yine kız vardır ki 13 yaşında olmasına rağmen 20-25 yaşındaki kadınlar gibi gelişme gösterir.

Dediğim gibi, bu gibi kritiklerle ben hiç tatmin olmuyordum. Sadece Mukaddes Kitapta birçok peygamberlerin birden çok karılarının olduğunu, hatta Süleyman’ın bin tane karısı olduğunu söylüyordum. Bu nedenlerden ötürü Muhammed peygamber değil ise, o zaman İbrahim, Yakup, Davud, Süleyman gibi olanları da peygamber değildi miydi demek lazım? Onlara göre, İsa geldiği zaman, bu çok kadınlarla olan evlilikleri yasaklamış! Böyle bir yasağın İncil’in hiçbir yerinde geçmediğini 19 sene sonra fark edecektim. Bu konuyu kitabımın başlarında, “İsa çok kadınla olan evliliği yasakladı mı?” konusu altında işlemiştim. O zamanlar ben bu bilgilere sahip değildim. “Eğer Allah önceden müsaade etmişse ve şeriat altında yaşamak İsa’yı anlamak için bir eğitmen oluyorsa, aynı eğitim Araplara neden verilmesin?” diyerek onların kritiklerine karşı çıkıyordum.

“Çünkü şeriat vasıtasıyla günah bilincine varılır” diyorRomalılar 3:20 de.

“Yani imanla aklanalım diye Mesih’in gelişine dek yasa (şeriat) eğitmenimiz oldu” der Galatyalılar 3:24 de.

Şimdilik bu konuyu bir kenarda bırakıp, gelin konumuzu dinler ve onların verdiği eğitimlere bakarak geliştirelim. Bu konuların ispatı bazen çok zor gibi gözükür, araştırıldığında ise kolayca anlaşılacak bir sürü deliller bulunur.

Mesela sahte peygamberler, ya da dini kuruluşlar hakkında İsa basit bir şekilde: “Siz onları meyvelerinden tanıyacaksınız” dedi. (Matta 7:15-20) Gerçekten de en doğru ve basit bir yol bu. Ben ilk defa derin düşünerek bu sözleri Müslümanlara ya da Hıristiyanlara uyguladığım zaman, Kuranı da Mukaddes Kitabı da sahte diye atmam gerekirdi. Yalnız bir farkı gözden kaçırıyordum. Ben dinlere bakarak bu kitaplara sahte dersem, haksızlık yapacaktım. Her ne kadar o dinler bu kitapları temsil ettiklerini söylüyorlarsa da bu onları ne inanılır ne de güvenilir yapar. Ayrıca bırakın sırf bu kitapları temsil etmeyi, onlar Allah’ı bile temsil ettiklerini söylüyorlar! Eğer onların meyvelerine bakarak karar vermem gerekseydi, o zaman Allah’tan da uzaklaşmam gerekirdi. Zaten insanları Allah’tan uzaklaştıran en büyük sebeplerden biri de bu dinler değil midir?

Önce bu dinlerin hepsinde korkunç bir baskı yöntemi vardır. Kendi öğretileri ne olursa olsun, bunların herkes tarafından sorusuz sualsiz kabul edilmesini emrederler. Bu öğretileri kabul etmeyenleri ise gerekirse ipe kadar götürürler. Devamlı, yüzeysel de olsa herkesin bildiği konulardan bahsediyorum. Ortaçağdaki haçlı Hıristiyanlarından, Çelebi uçtu diye kellesini kestikleri Osmanlı dincilerinden, Mukaddes Kitabı okuyanları yakan Katoliklerden, o kitabı tercüme edenleri içlerinden aforoz edip ölüm oğlu ilan edenlerden tutun da, “dünya yuvarlaktır“ dedi diye kellesini o dincilerden kıl payı kurtaran Galileo’dan, kan kaybından ölmek üzere olan çocuğuna kan verdirdi diye, “sen şeytana uydun” diyerek o dinden hemen ilişkisini kesen Yehova Şahitlerinden, “Allah her şeyi, geçmişi de geleceği de görür“ dedi diye kişiyi aralarından, “kurtuluşa layık değilsin” diyerek atanlara kadar. Daha sayılıp on binlerce kitaplara sığmayacak kadar çok olan bu konuların bazılarını işlerken, devamlı onların bu baskılarını da vurgulamaya çalışıyorum. Bu davranışlar Allah’ın gerçek kullarından gelebilir mi? Bunlar bilmeden, yanlış bildikleri için böyle hatalar yapıyorlar diyebilir miyiz? Önemli olan yanlış bilgi değil, benim bahsettiğim şeyler onların kendilerine göre “sen yanlışsın” diye ilan ettikleri kişilere karşı olan davranış tarzları ve o şeylerin üzerine gitme şekilleri. Kim haklı kim haksızdır diye ayırmadan, ben onların hoşlanmadıkları konulara karşı gösterdikleri tepkilerden bahsediyorum. Samimiyetle yanlış bir şeye inanan insan ne öldürülür ne yakılır ne de cehennem oğlu ilan edilir. Hem ister samimi olsun ister olmasın, insanların inanç ve düşüncelerine baskı ile hâkim olmayı kim isteyebilir? Zor kullanmak baskı nerede, sevgi, sevinç ve hür irade nerede, Allah bizlerden hangisini istiyor? Kendisine zorla mı gelinmesini istiyor, yoksa sevinçle ve istekli canla mı? Allah sevinçle, istekle olmasına değer vermeyip, zorla olmasından yanaysa, kim O’ndan daha zorludur? Bizler kendimizi ne sanıyoruz da insanlara baskı ve zorla “Allah’a gel, emirlerini tut” diyoruz! Bir de o emirleri Allah değil de kendileri uydurmuşsa. Açıkçası bu meyveler Allah’tan değil, Şeytandan, cinlerden, dünyadan, insanların nefislerinden, benliklerinden gelen meyvelerdir. Allah ise tiksiniyor ve diyor:

…O ki onlara: “Rahat budur; yorguna rahat ettirin; dinlenme de budur” dedi fakat işitmek istemediler. Bundan ötürü Rabbin sözü onlar için emir üzerine emir; emir üzerine emir; kanun üzerine kanun; kanun üzerine kanun; biraz burada biraz şurada olacak ki gidip sırt üstü düşsünler, ve kırılsınlar, ve tuzağa düşüp tutulsunlar. İşaya 28:12-13

Gerçekten de bu ayetteki sözlere göre, Allah’ı bizlere Allah olarak değil de ancak emir üstüne emir, kanun üstüne kanun koyan biri olarak tanıttılar. Demek ki amaçları bizleri düşürmek ve kırmaktı. Sizce bu dinler kimden çıkıyordur? Yukarıdaki ayete göre bunun Allah’tan olmadığı kesin!

Peki, Allah’ın kulu olan Musa hiç hükmetmedi mi? Ölmesine hükmettiği kişiler olmadı mı? Oldu tabii. Fakat Mukaddes Kitapta geçen o konularda Musa baskı yapmadı; tam tersine Musa baskı yapmaya uğraşan insanlara hükmetti. Fark çok büyüktür. Buzağı yaptılar, Allah diye ona taptılar! Allah’a Verdikleri antlaşmadaki sözü çiğnemekle kalmayıp, başkalarını da çekmeye uğraştılar. Bu gibi olaylar bir kere mi oldu, beş kere mi, on kere mi? Hayır, Mukaddes Kitap tarihinde devamlı ve mütemadiyen böyle olayların olduğunu okuyoruz.

Olabilir, bir kişi ya da toplum buzağıya Allah gözüyle bakıyordur. Musa onları bu yüzden öldürmedi. Musa zaten Mısırda yaşamış ve bu adetlerle büyümüş biriydi. Oradaki yüzlerce Tanrılardan da haberi vardı. Yanlış şeye tapınıyorlar diye de ne onlara savaş ilan etti ne de onlardan nefret etti. Gücü mü yoktu? Musa’nın o zamanki Mısır’ın başına getirdiği belalardaki güç Allah’tan değil miydi? Bu güç Mısır’ı yok edemez miydi? Düşünce ve inanç hürriyetini ilk önce Allah veriyor. Hem bu yüzden o insanlar yok edilmeliyse, o zaman Allah tüm yeryüzünde yaşayanları da yok etmesi gerekmez mi? Zamanı gelince o da olur, fakat Allah Mısırlılar ile cenk etti ise, nedeni baskı altında tuttukları, zorla köle ettikleri o insanları kurtarmak içindi. Baskıyı yapan Mısırlılardı, Allah değil. Zor kullanan Mısırlıya ve Firavuna Allah ancak ders verdi. Yine de onların faydasını arayarak. O zamanın Mısırlılarına bir şeyler anlatmak istedi. Hem sadece Mısırlılara da değil, bununla tüm dünya uluslarına bir şeyler anlatmak istedi.

Allah Mısır’dan çıkan İsrail ve birçok karışık halkı da emirlerini kabul etmeye mecbur etmedi. Bütün o halk Mısır’dan, Musa’nın peşinden, sürgüne gider gibi, prangalarla, zincire vurulmuş esirler gibi çıkmadılar ki. Tam tersine, güle, oynaya, hoplaya zıplaya, coşkuyla çıkıp Mısırlılardan kurtuldular. (Mısırdan Çıkış Yeni Çeviri 15:19-20) Musa’yı da takip etmeye mecbur değillerdi. Eğer onları artık Mısırlılar istemediyse, gidecekleri başka ülke, memleket mi yoktu? Çünkü Allah’ın hepsiyle bir kerede konuşarak söylediği şartlara karşılık onların: “Allah’ın her dediğini yapacağız” diye verdikleri söz üzerine, bütün bunlara dayanarak o buzağıya tapanları, bir de ona tapmak için o insanlara baskı yapanları, işte Musa onları öldürdü. Hâlbuki o insanlar Allah’ın şartlarını kabul etmek zorunda değillerdi. Hepsi toplanıp o kavimden ayrılarak, başka istedikleri yere gitmekte serbesttiler. Yok, ama eğer orada yaşamaya karar verirlerse, yaşadıkları o toplumda, verdikleri söze uymaları da mecburiydi. Fakat onlar kendilerine verilen özgürlüğü, kendi adlarına değil, başkalarının da özgürlüğüne baskı yapma şeklinde kullandılar. Buzağıyı yapanlar İsrail’in neye ve kime söz verdiğini bilmiyorlar mıydı? O sözde kendileri durmayacaksa, başkalarını niye peşlerine çekiyorlar? Bütün zamanımızın dinleri de o zamanki buzağıyı yapanlara benziyorlar. İşte Allah’ınız bu diye tanıttıkları Allah, kendilerinin yüreklerinden uydurdukları putları, gerçek Allah değil. Bunlar o zamanki atalarının işlerine uygun davranış tarzında yürüyorlar. Yoksa gittikleri yol ne Allah’ın emri ne de yaptıkları Musa’nın-İsa’nın-Muhammed’in işleri.

“İşte, biz de öğretilerimizi noksansız kabul etmeyenleri bu nedenlerden dolayı aramızdan atıyoruz, neden bu kötü gözle görülüyor?” diye kulağıma sanki Şahitlerin sesi geliyor.

Yetkileri ancak bu kadar da ondan. Onların orta çağdaki atalarının yetkileri daha fazlaydı, ne yaptıklarını gördük. Bu şimdiki zamanda Şahitlerin merhametli falan olduklarını göstermez. Şimdi ise ben onların aralarından atılma olayını, atılan o kişinin menfaati için, tam da tersine iyi gözle görüyorum. Maalesef ki o atılanlar, almış oldukları yanlış bir vicdan eğitiminden dolayı, kendilerini büyük bir bunalıma itip, perişanlığa gidiyorlar. Hâlbuki o sakat ve tehlikeli bölgeden uzaklaşmak onlara hayat demekken, onlar bunu ölüm diye algılıyorlar. Bu da yıllarca etkisinde kaldıkları ve kalmak istedikleri o öğretiler sayesinde oluyor. Hem o kişinin neden ve niçin atılması dahi pek önemli değildir. Bazen bayağı ve adi suçlar yüzünden aralarından attıkları o insanlar için, bütün dünya belki de Şahitlere hak verecektir. Fakat bu yüzeysel bir karardır. İşin iç yüzüne bakıldığında, o insanları o şeylere iten etkilerin en büyük sorumlusu da bazen Şahitlerin sapık olan çarpık eğitim ve uygulamalarıdır. Bu yan tesir herkeste başka bir şekilde ortaya çıkabilir. Kimi çocukların ırzına geçer, kimi eş cinsel olur, kimi daha sapık şeyler yapabilir. Tüm bunların nedeni araştırıldığında, genelde o kişileri böyle davranışlara iten, bulundukları baskı ortamıdır. Bir de açık söyleyeyim, kötü bir arkadaş nasıl ki iyi olanın başını da yakarsa, o kişiyi ummadığı şeyleri yapmaya teşvik edip baskı yaparsa, bu da aynen öyledir. Yalnız o kötü dediğimiz kişiyle arkadaşlık eden de suçsuz değildir. Hayatı boyunca herkes kandırılıyor. Kandırılmış olmak, kanmak her ne kadar bahane değilse de mutlak bir suç da değildir. Fakat kandırılmış olduğunun farkında olduktan sonra, kasıtlı olarak o yolda devam etmek, işte bu insana suç getirir. Bu konularla ilgili Allah ne diyor? Okuyalım:

-Lanetleneceğini bile bile gördüğüne ya da bildiğine tanıklık etmeyen kişi günah işlemiş olur ve suçunun cezasını çekecektir.

-Biri bilmeden kirli sayılan herhangi bir şeye, yabanıl, evcil ya da küçük bir hayvan leşine dokunursa, kirlenmiş olur ve suçlu sayılır.

-Biri bilmeden kirli sayılan bir insana ya da insandan kaynaklanan kendisini kirletecek herhangi bir şeye dokunursa, ne yaptığını anladığı an suçlu sayılacaktır.

-Biri hangi konuda olursa olsun, kötülük ya da iyilik yapmak için, düşünmeden ve ne yaptığını bilmeden ant içerse, bunu anladığı an suçlu sayılacaktır.

-Kişi bu suçlardan birini işlediği zaman, günahını itiraf etmeli. Levililer 5:1-5

Bunlar Musa’ya verilen şeriat kanunlarından bazı alıntılar. Kanunlardan ziyade bizi ilgilendiren yanı, kişinin bilgisizce yapmış olduğu şeye Allah’ın nasıl baktığıdır. Bazı olaylar var ki, bilmeden bir suç işlendiği zaman, bir yerde kişi daha Allah’ın indinde suçlu değilken, fakat farkına varıp anladığı zaman suçlu oluyor. Bazı olaylar da var ki, bilmese de suçlu sayılıyor. Yani bazen bilmemek özür değilken, bazen de bilmemek özür olarak kabul edilse bile, bedeli yine de ödenmeli. Yani hiçbir zaman suçsuzum diyerek bedelsiz kurtulmak yok. Yeryüzümüzde de suç işlemeyen insan yok. O insan ne kadar doğru da olsa, peygamber de olsa, suç işlemeyen insan yine de yok. (Vaiz 7:20 Romalılar 5:12; Mümin suresi, 40: 55; Fetih suresi, 48:2; Fusillet suresi, 41:6)

Kanunlar da bu mantıkla çalışır. Ben bilmiyordum demek özür değildir. Gerçekten bilmese de bu onu kurtarmaz. Bilerek, kasten yapılan bir olaysa, ceza zaten daha bir şiddetli olur. Mesela arabayla çarparak ölümüne neden olduğun biri için, “kaza” denir ama yine de kişi o ülkedeki kanunlara göre değişen bir cezaya maruz kalır. Fakat o kişiyi kasıtlı bir şekilde arabayla çiğnersen, ona zaten kaza denmez cinayet denir. Bunun cezası da muhakkak çok daha farklı olacaktır.

Bir Hıristiyan ise açıkça bütün insanlığın günahkâr olup, devamlı surette isteyerek ve de istemeden günah işlediğinin bilincinde olduğunu bilir ve de bilmelidir. Yoksa İsa Mesih’in neden öldüğünün anlamını bilmiyor, anlamamış demektir. Gerçekler böyle ise, nasıl olurda bir insan, bir organizasyon, bir din, bir kuruluş: “Sadece bizim dediğimiz doğrudur, bizden başka doğru yoktur, sadece biz cennete gireceğiz ve bizden başka hiçbir yerde kurtuluş bulunamaz” diyebilir? Nasıl böyle bir iddiada bulunabilir de o insanlar da buna inanıp, onların peşine takılabilir?

Hiçbir din, “bizden daha iyi dinler de var” diye kabul edip suçlarını itiraf etmez ve de edemez. Bu onun için yenilgi demektir. Allah ise ne diyor:

“Kişi bu suçlardan birini işlediği zaman, günahını itiraf etmeli”.

Bu sözlere göre hep bu özür dileme, suçunu itiraf etme işi o dinin sadece üyelerinden beklenir. Yaklaşık 20 yıllık Şahitlerle olan ilişkimde, onların yönetim kurulunun bizzat: “Şu tarihte yaptıklarımızla bir çuval inciri berbat etmiştik” ya da “koyduğumuz anlamsızca kurallarla sizlerin de canına okumuştuk “diye ilan ettiklerini, ben bir kere bile ne okudum ne de bir vakitler yazılmış olduğunu duydum. Demek ki bunlar kusursuz! Sadece kusurları lafta, o da nakâmil olmaları! Bu dinler “günahını itiraf etmeli” diyen Allah’ın sözünü uygulamak yerine, işi gizliliğe ya da dik başlılığa başvurmakla kalmazlar; ayrıca o pisliklerini bir de savunurlar. (Romalılar 1:28-32)

Katolik kilisesi Galileo’ya yaptıkları hakkında daha yeni sayılan bir tarihte özür diledi. Dünyanın yuvarlak olduğu da ispat edileli ne kadar oldu ve kilise ne zaman özür diliyor! Özür dileyecek de sanki bir bu konu var! Bunlar aslında meleklerden o kadar daha temiz ve de lekesizler ki, bizler farkında değiliz! Tek suçları da sanki buymuş! Hem dediğim gibi, sanki dünya yuvarlak değil de düz olmuş olsaydı, Galileo’nun tezi de yanlış olsaydı, ne olurdu? Neden o adamı öldürmeye kalkıp, bütün araştırma, bilgi denilen ne varsa hepsinden nefret ediyorsun? O yazacak, öbürü okuyacak. Öbürü onun yazdıklarından öğrenip daha çok öğrenecek ve daha doğrusunu bulacak. İlerleme nasıl olur? Dinciler bunu yasaklar koyarak mı başarmaya uğraşıyorlar? Yoksa ilerlemeyi engellemede mi başarılı oluyorlar? Tarihi okuyunca hemen, “engellemede başarılı oldular” diyoruz. Devletler, hükümetler de bu konuda farklı değildir, fakat dinciler bu konuda rakipsizler.

Kısacası çok kadınla olan evlilik sebebi ve Muhammed’in peygamber olamayıp, Kuranın da Allah tarafından vahiy edilemeyeceği, benim kafama yine hiç yatmamıştı. Bu benim o zamanki bilgimle dahi böyleydi. “Kuran Allah sözü değildir” diyebilmem için, bence çok daha geçerli nedenler olmalıydı. Yine ayrıca, çok kadınla evliliği kötü bir sebepmiş gibi gösteren o dinler, çok kadınla evli diye insanları birbirlerinden ayırtmakla, ruhanilere evlenmeyi yasaklayıp papazlar arasındaki eşcinsellik, kilisede iki erkeği ya da kadını evlendirmeler, himayelerindeki çocukları sapık isteklerine zorlamak vs. ile bu konuda kendileri çok büyük ve çirkin günahların içindeydiler. Hâlâ da öyle ve daha da beterler. Onlar ise sanki tek suçları buymuş gibi, yüzlerce yıl sonra kemikleri bile kalmamış Galileo’dan mı özür diliyorlar!

Bu gibi nedenler ile o kişiler Kuranı değil, bence kendilerini kötülemiş oluyorlardı. Onun için, eğer Kuran Allah sözü değil ise, Muhammed’in evliliklerinden başka geçerli nedenler bulmalıydım.

Bernd ve Schmid ile tanışmamızın üstünden aşağı yukarı dört ay falan geçmişti. Bu arada haftada bir pazar günleri muhakkak toplantılara katılıyorduk. Hafta arası da Bernd’in ya da Schmid’in ziyaretleri beni sevindiriyordu. Benim için en önemli konu, gerçek Allah’ı tanımak ve O’nun bizden ne istediklerini bilmekti. Beraberken dolaylı başka konular konuşsak da konu yine Allah ile bağlantılı oluyordu. Onlar kapı kapı vaaz etmeye gittiklerinden, insanlar üzerinde belli tecrübeleri vardı. Genel tecrübeleri ise insanların ilgisizliği, dolayısıyla da bilgisizliği hakkındaydı. İlgileniyormuş gibi gözüken, mangalda kül bırakmayan o en ateşlileri bile, zamanla davranış ve sözleriyle samimi olmadıklarını gösteriyorlardı. Bu Türkler arasında da böyleydi. Her milletin ayrı özellikleri olduğu da muhakkaktır. Aynı tecrübeleri ilerde ben de yaşadım. Bunun benim üzerimde de böyle olduğunu, benim de aynı bu insanlar gibi samimiyetsiz, yapmacık biri olabileceğim şüphesini Bernd ve Schmid’in düşündüğünü de fark ettim. Onlar benimle bir kitapçık ya da yine kendi yayınları olan bir broşürü tetkik etmek istiyorlardı (soru cevap şeklinde derinlemesine okumak). Ben ise onların üzerimdeki kanılarını değiştirmek için, “alın siz istediğiniz kitaptan bana sorular sorun, ben Şahitlerin çıkardığı buradaki yayınların hepsini okudum” diyordum. Bernd tesadüfen birkaç yerden sorduğu sorulara ve verdiğim cevaplara şaşırıp gülüyordu. Gerçekten de onların yayınladığı bu kitapların Türkçe olanlarının büyük bir bölümünü okumuştum. Ben onlara “bunları okudum” desem de bu onları tatmin etmiyordu. Ya inanmıyorlardı ya da hızla okuyup geçmek yerine, sorulu cevaplı derin düşünerek bu konuların sindirilmesini daha faydalı buluyorlardı. Onlara da böyle öğretilmişti. Mukaddes Kitabı ise sadece kendi yayınlarında geçen ayetleri göstermek amacıyla kullanıyorlardı. “Bak bizim yönetim kurulumuz ne demiş” demiyorlardı ama “işte bak burada yazan şeyler tam bu Allah’ın kitabına ne kadar uygun ve ispatlı” demek istiyorlardı. Mukaddes Kitap hakkında bizzat kendilerinin zaten hiçbir yorum, inanç ve düşünceleri dahi olamazdı. Bunun farkına ise çok ilerde varacaktım. Onların imanlarının nasıl olması gerektiğine Amerika New York’taki yönetim kurulları karar veriyordu. Neye nasıl inanılmalı, ne nedir, anlamı nedir ya da değildir, nasıl uygulanır ve nasıl uygulanmaz. Diyorum ya, gençlerin kendi kendini tatmin etme konusundan tutun, evlilerin cinsel ilişkisine; hasta olanın kanından, böbreğinden kalbine kadar her konuda, aklınıza bile gelmeyecek her şeyde ne doğru ne yanlış ne yapman ne yapmaman lazım diye bunların o yönetim kurulları karar verip söyler. Bu halkı öyle alıştırmışlar ki, hani içlerinden birinin çişi bile gelse, nerdeyse “yapabilir miyim, nereye doğru yapsam daha doğru olur” diye soru soracaklar! Hangi yiyecekler yenir, hangilerinde kan olabilir ya da vardır ve yenmez diye hatta kesin yasakları vardır. Kısacası o yemeği onun masasında, buzdolabında görürse, bu o kişi için Allah’tan uzak, itaatsiz, günahkâr ve ölüm oğlu diye, aralarından atmaya bile yeterli neden olabilir. Kişinin göstereceği tepkiye bağlı. Bunların yanında Müslümanların domuz yememesi solda sıfır kalır. Amerika’daki yönetim kurulu dedikleri, sayıları ara sıra değişen, genelde12 ila bazen 18 kişiden oluşan, en genci benim zamanımda 80 yaşında olan bu adamların talimatlarına kılı kılına uymalısın. Ölüme mi git dediler, artık onlar bunu nasıl formüle ederse eder, fakat o üyelerden de hiç sorgu sual sormadan, itiraz etmeden ölüme gitmeleri beklenir! İnsanlara Allah adına korkunç ve de iğrenç denilecek kadar baskı yaptırma cesaretini bu adamlar nereden buluyorlar ben hâlâ anlayamıyorum. Aslında cevap basit, herkes tıpış tıpış kendi geliyor, “suçlu o gelenler” diyeceğim ama dilim yine de varmıyor. Çünkü ben de düştüm bu çukura. Bırakın sadece din konusunu, yeryüzünde “ben hiç aldanmadım” diyebilecek insan var mıdır? Hangi konuda olursa olsun, muhakkak aldanmışızdır, inanmışızdır, kandırmışlardır. İnsanların hem aldatıp hem de aldanacağı son günlerin alametlerinden biri diye İncil’de de yazıyor. (2.Timoteos 3:13) Biz aldandık aptalız, bazı insanlar akıllı hiç aldanmıyor demek yanlış olur. Herkes bu aldanma konusunda aynı. Bütün dünyayı parmağında döndürdüğünü sanan insanı da bir başkası parmağında döndürüyordur.

İşte ben bunların eğitimini alan o gençlerle bir gün Kuran hakkında tartışıyorduk. Yine bizim evdeydik, bu sefer onlar üç kişiydi, ben yalnızdım. Böyle konuları savunmakta ben hep yalnızdım ve öyle de kaldı! Ben heyecan ve merakla bunlara cevaplar yetiştirmeye çalışıyordum. Heyecan ve merak derken, bu merakım Kuran hakkındaydı ki, ben de bu kitabın ne olduğuna dair o zamanlar karar bile vermiş değildim. Bu yüzden merakla bunlardan neler çıkacak diye dinliyordum. Heyecan da duyuş nedenim, ben Kuranı bunlara karşı savunma pozisyonundaydım! Aslında Kuran’ın avukatlığını yapma düşüncesinde falan değildim, fakat onların ortaya sürdükleri ispatlardan dolayı, “bu kitap Allah’tan olamaz” da denemezdi. Onların ortaya sürdüğü nedenler saçma şeylerdi. Söyledikleri nedenler Mukaddes Kitabı bilmeyen kişilerin mantığına yatabilirdi, fakat Mukaddes Kitabı tanıyan biri için çok mantıksızdı. Hâlâ bütün Hıristiyan âleminden, hangi din ve mezhep olursa olsun, aynı taktikler ile hep Kuran kötülenir. Neden Kuran Allah’tan olamazmış dedikleri saçmalıkları, bazen onların Internet sayfalarında dahi görüyor ve okuyorum. Hâlbuki onlar bu kritikleriyle yalnız Kuranı değil, iman ettiklerini söyledikleri Mukaddes Kitabı da inkâr etmiş oluyorlar. Onları olsa olsa haklı çıkaracak nedenler Müslümanların kendi uydurma öğretileri ve uygulamalarıdır. Müslümanların uygulamaları ele alınarak Kuran sıfıra indirgenmeye çalışılır, ama bu Kuranın kendisi değildir. Yine uydurma öğreti ve uygulamalara dayanılarak Hıristiyan âlemi ele alınırsa, Mukaddes Kitap da bir hiç durumuna indirgenebilir, ama bu Mukaddes Kitap değildir.

Biz o sabaha kadar süren tartışmamızda daldan dala konuyorduk. Mesela yine en meşhur olanları, neden çok kadınlarla evleniliyor muştan girip, neden hırsızlık yapanın eli kesilirmiş ten çıkıp, en sonunda Kuranda yazan şu ayette kaldık:

…Ve sizi yarattık. Sonra size suret (şekil) verdik ve sonra Meleklere: “Âdem’e secde edin!” dedik. Secde ettiler. Yalnız Şeytan secde edenlerden olmadı. Araf 7:11

Allah Âdemi yarattıktan sonra Meleklere: “Âdem’e secde edin” diyor. Yok, işte Allah böyle bir şey söyleyemezmiş. Allah kendisinden başka kimseye tapınılmasını istemezmiş. Ben: “Allah bununla Meleklerin Âdem’e tapınmasını değil, yapmış olduğu kendi ellerinin işi olan Âdem’e, yani insana saygı duymalarını istiyor” diyordum. Yok, kesin kez bu böyle değilmiş ve de olamazmış. Örnek olarak Mukaddes kitabın sonundaki Vahiy kitabındaki Resul Yuhanna’nın sözlerinden ispatlar gösterdiler. Orada Resul Yuhanna Meleğin önünde eğilmek isterken Melek ona:

“Sakın etme ben senin ve peygamber kardeşlerinin ve bu kitabın sözlerini tutanların kapı yoldaşıyım; Allah’a secde kıl.„ Vahiy 22:9 diye geçer.

Yuhanna burada, o gördüğü şeylerin etkisinde kalarak, artık bilerek ya da bilmeyerek Meleğin önünde sanki Allah’ın önünde secde kılıyormuş gibi bir ruha kapılmış olabilir. Bunun böyle olmaması için, Melek bu olaydan yalnız Yuhanna’ya değil, bütün insanlığa bir mesaj vermiş oluyor. Yine dediğim gibi, bütün bunlara rağmen her eğilmek tapınmak anlamına gelemez. İbrahim davet ettiği misafirlerin önünde yere kadar eğildi diye geçer. (Tekvin 18:2) Peygamberler bile kralların önünde, hatta “yüz üstü yere bile kapandılar” diye yazar. Mesela:

Ve işte, daha o kralla söyleşirken, peygamber Natan geldi. Ve: İşte, peygamber Natan, diye krala bildirdiler. Ve kralın karşısına geldiği zaman, kralın önünde yüz üstü yere kapandı. Diye 1.Krallar 1:22-23’de açıkça yazıyor. Musa peygamber kayınpederinin önünde eğiliyor ki, birçok Hıristiyan’a göre bu adam Allah’ın değil de putların kâhinidir! Musa kaynatasını tanıyıp, onun neyin ve kimin kâhini olduğunu bildiği için, o adamın verdiği öğüdü de tümüyle uyguluyor. (Mısırdan Çıkış 18:5 ve 24; bu kâhinle Musa’nın tanışması Çıkış 2:15-22 ayetlerinde geçiyor) Hâlbuki kendilerinden olmayan biri Şahitlere “sağa gidin” diye bir öğüt verse, onlar inadına yanlış da olsa sola giderler. Çünkü onlara göre kendilerinden olmayan herkes Şeytandan geliyordur! Yine onların mantığına göre, İbrahim’den sonra, İsrail’in dışında hiçbir yerden peygamber de çıkmamıştır. Allah İsraillilerin dışında hiç kimseyle konuşup onu peygamber atamamıştır! Böyle iddialar ile sözüm ona Muhammed’in peygamber olma ihtimalinin bütün kapılarını kapadıklarını sanırlar. Yine Musa’nın kaynatasına gelecek olursak, Allah ne zamandan beri put kâhinlerinin elinden kurban almıştır? Yine böyle put kâhinlerinden hangisini Allah özel olarak huzuruna kabul edip yedirip içirmiştir? (Mısırdan Çıkış 18:9-12) Her iki olayda da Midyan kâhini olan Musa’nın kanatasını ise Allah onaylıyor.

Benim aklıma o zamanki bilgimle bu ayetleri yerinden göstermek gelmemişti. Yerlerini ezbere aklımda tutamıyordum ki gelsin. Ama bu mantık çerçevesinde ne söylediysem de onları inandıramadım. Ayrıca onlar yine diyordu: “Eğer o insanlar böyle secde edip eğilmişlerse bile, kendiliğinden yapmışlardır, yaptıkları doğru değildi, Allah emretmemişti” diye diretiyorlardı. İşte bu yüzden de Kuran Allah’tan olamazdı!

Ben bu tartışmalarla bir şeyin farkına varacaktım. Şahitler samimi olmasını bekledikleri insanlara karşı aslında kendileri samimiyeti, yani yürekten gelen bir doğruluğu göstermiyorlar, gösteremiyorlardı. Ben «Müslüman’ım» ya da «Hıristiyan’ım» ya da «Musevi’yim» ya da «Budist’im» diyen insanlara ne yaparsanız yapın, nasıl ispatlar kullanırsanız kullanın, bütün bunların mezhepleriyle de durum aynıdır, onları bir türlü inandıramazsınız. Hele bir de onlara karşı geliyormuşsunuz gibi bir hisse de kapılırlarsa. Aslında onların kendi dinlerinin de kabul ettikleri ama kendisinin farkında olmadığı, bilmediği bir inancı da anlatsanız, onlar yine inanmazlar. Bunları bildiğim için, ben de dindar geçinenlerle ara sıra böyle cambazlıklar yaptım. Hem de bunu o insanların ne kadar samimiyetsiz ve körü körüne taraf tuttuklarını göstermek, yardım etmek için yaptım. Aslında hoş bir şey değil. Örnekler ile ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksınız.

Mesela Kurana karşı gelen bir Şahide, elimde sanki Kurandan okuyormuş gibi yapıp, ama ezberimden İncil’in Luka’da yazan bir yerini okudum. Onun da birçok Şahit gibi İncili elinde taşıdığını ama içinde ne yazdığını bilmediğini de fark etmiştim. O Kurandan okuduğumu sandığı bu yer için, “biliyorum, böyle hikâyeleri Müslümanlar çok anlatıyorlar” diyor ve gülerek saçma olduğunu vurguluyordu. Sonra Kuranı eline verdim ve kendisinin de bir bakmasını istedim. “Gerek yok, inanıyorum” falan diyordu ama ben ille de verdim. Aldı ve baktı baktı benim okuduğum o yeri bulamadı. Ben daha fazla uzatmadan “aslında ezbere okuduğum bu yer İncil’in Luka kitabında yazıyor, Kuran da değil” dedim. Zamanla başka taktikler kullandıysam da onların davranış ve keçilikleri beni öfkelendirdiği halde, bir daha böyle şeyler yapmadım ve de yapmamaya çalıştım. Sonradan vicdanım beni kötüledi. Gerçi ben bunu da o kadar gevşek ve o arkadaşı rahat ettirdiğim bir zamanda, bizim evimizde misafirken yapmıştım. Aramızda resmiyet falan yoktu. Şakalar yapıp gülüşüyorduk. Yine de bu bana o kişiyi kazanmak yerine kaybettirebilir korkusu verdi. Belki öbür yollarla da insanları kazanamamıştım ama vicdanım rahattı. Bu şekil, sahip olduğum bilgileri, kendini beğenmiş bir şekilde kötüye kullanmak gibi gelmişti bana. İlle de haklı çıkmak için uğraş vermekten ziyade, karşımdakine nasıl yardım edebilirim düşüncesiyle konuşmalıydım. Ben bu örnekler ile size insanların körü körüne nasıl inandıklarını anlatmak istedim. Şahit de olsa, Katolik’te olsa, Müslüman’ın hangi mezhebi de olursa olsun, maalesef bu böyle.

Hâlbuki o çocuğu seviyordum da. Fakat bu olaydan sonra benden iyice uzak durmaya başladı. Bence uzak durmasının en büyük nedeni de kendi bilgisizliği ve duyarsızlığıydı. Refüze olmaktan korkuyordu. Yoksa bana karşı kötü bir duyguya sahip değildi. Yoksa evlenirken, davet ettiği çok az kişi içinden, beni de özellikle nikâhına çağırmazdı. Orada bulunanlardan Yehova Şahidi olmayan tek kişi bendim. Hiç unutmam, bir bölge kongresinin öğlen molasında o arkadaş, babası, ben ve benim birader İtalyan Restoranında yemeğe gitmiştik. Yemekten sonra herkes cüzdanını çıkarmış hesabını ödeyecekti ki, baba bizi çok şaşırtan bir şey söyledi, “hesabı gençler değil bu sefer ben vereceğim” dedi. Ben ve benim birader o kadar şaşırmışız ki, alay mı ediyor, şaka mı yapıyor diye ağzımız açık onun yüzüne donarak bakakalmıştık. Bir Şahitten böyle bir cömertlik ilk defa görecektik. Hepsinin cebinde akrep var diye kesin kez inanmıştık artık. Bir zaman sonra, her zamanki gibi bir pazar toplantısında kendisini yine gördüm. Sapasağlamdı, bir gün sonra aniden öldüğünü söylediler! Üzülmüştüm, aradan yıllar geçti, yine de unutmadım. Hâlbuki kendisini hiç tanımıyordum. Ancak bir kere bu yemek vasıtasıyla, bir de her pazar cemaatlerde, birçok Şahit gibi uzaktan şöyle bir görüyordum.

Kuran hakkında tartıştığım o üç şahit gençle beraber, bütün gece, gün ağarana kadar oturmuştuk. Hararetli tartışmalardan dolayı her birimiz sanki şarapçılar gibi olmuştuk. Bernd giderken bana: “Ben gidip yatacağım. Sen hep böyle çekişeceksin, ben ise onlara acıyorum” dedi ve bana da öfkeyle bakarak gitti. Bernd zaten her zaman, ne kadar haklı da olsam, hep başkalarına acımıştır. Bernd için ne doğru ne yanlış meselesinden ziyade, “neden kabul etmeyip karşı geliyorsun ve bizleri de yoruyorsun” meselesi önemliydi. Onun bu sözü, “ya kabul et gel ya da kabul etme git, ama bizleri yorma” gibi bir anlamdaydı. Çünkü ben onlarla konuşurken, kendi özel düşüncelerim üzerinde değil, bu kitaplarda yazan konular hakkında konuşuyordum. Savunduğum da ne kendi düşüncem ne de arkamda duran ve üyesi olduğum tarikat, din veya mezhepti. Bütün yürek ve içtenlikle gerçeği bilmek istiyor ve onu savunuyordum. Bunun böyle olduğunu ilerde düşmanlarım bile bana itiraf edeceklerdi.

Bir yılda okuyup askere gittiğim Mukaddes Kitabın tümünü, ikinci kez 6 hafta içinde okumuştum. Hemen sonra üçüncü kez okumaya başladım. Bu arada da Kuranı iki kere okumuştum ve onu da üçüncü kere okumaya başladım. Bizim sabaha kadar olan tartışmamızın ve bir türlü ne onların ne de benim tatmin olamadığımız bu konu adeta öyle dondu kaldı. Dediğim gibi Mukaddes Kitabı üçüncü kez okurken daha başka bir gözle, bu gibi tartışmaların ışığı altında daha bir dikkatli okuyordum.

Herhalde aradan iki-üç ay falan geçmişti, yine Mukaddes Kitabı okurken ben şaşırdım ki ama ne şaşırmak. İncil’de İbraniler kitabında aynen şu satırları yazan ayetleri okuyordum:

…Ve (Allah) ilk oğlu dünyaya getirince, yine diyor: “ve Allah’ın bütün melekleri ona secde kılsınlar. „ İbraniler 1:6

Hâlbuki biz sabaha kadar en çok bu konu hakkında tartışmıştık. Onlara göre sadece Kuran’da yazan ama Allah’ın kendisinden başka hiç kimseye karşı talep etmeyeceği bu şey, İncil’de İsa hakkında yazıyordu. Bu gerçekleri görünce tabii ki insan çok da seviniyor. Ben o pazar gününü artık iple çekmeye başladım. Toplantıya gittik ve toplantının sonunda pikniğe gidilecekmiş, bize de “gelir misiniz” diye sordular. Hiç gitmez miyim? Bir ara korkunç yağmur bastırdı, malum Almanya. Schmid ben ve birader aceleyle hepimiz arabalara kaçışmıştık. Tam şimdi zamanı diye ben Schmid’e: “Schmid hatırlıyor musun, hani biz sabaha kadar çekişmiştik ve sizler: ‘Kuranda yazan, Allah’ın, meleklerden Âdem’e secde etmelerini istemesinin imkânsız bir talep olacağını’ söylemiştiniz” dedim. Schmid’de çıt yok, ama dinliyor. O arabanın önünde oturuyor ve biz arkada. Ben de tam onun arkasındayım. “Bak sana bir yer okuyacağım” diyerek Mukaddes Kitabı açıp yerlerini söyleyerek, yukarıda yazdığım o yeri seslice okudum. Kitabı kapatıp sustum. Bakalım bu idealist, imanlı gençten ne çıkacak diye öylece birader de ben de bekliyoruz. Benim biraderin ilgisi konu hakkında değildi. Başında da dediğim gibi o başka şeylerle ilgiliydi. Fakat Schmid bu durumda ne yapacak diye de merakla bekliyordu. Belli bir sessizlikten sonra hiçbir şey olmamış gibi bu bizim biradere dönüp, o yarım Türkçesiyle: “Sen falanca gün şuraya gelecek misin?” gibi bambaşka, sanki beni hiç duymamış gibi bir soru sordu. Kasıtlı yaptığını anladım ve kendimi o daracık arabada gülmekten yerlere attım. Onun terbiyesizce göstermiş olduğu bu ikiyüzlülüğe açıkça alay ettim. Aynı zamanda da öfkelendim. Nasıl maskaralıkla güldüğümü görünce bizim birader de kendini tutamadı, o da makaraları koydu. Benim için bu yüzde yüz hiç şüphe götürmeyen bir ikiyüzlülüktü. Bunu görmek zaman ve zahmet aldı. Bu genç, iman etmiş, idealist gibi gözüken, Şahitler uğrunda anne babasını hatta evini terk etmiş kişi, en basit bir konuda işi ikiyüzlülüğe vurmuştu. Hâlbuki ben ne bekliyordum, o nasıl bir tepki gösterdi. Mukaddes Kitaptan gösterdiğim bu ayetle bana daha çok öfke dolmuştu. Ayrıca bu kişiler bana Mukaddes Kitabı savunup, Kuranın sahte olduğunu gösterme çabasındaydılar! Böyle davranışları ile kimi kazanacaklardı? Kimi kazanacaklarını bilmem ama kendilerini kaybediyorlardı. İncil’in en son kitabı olan Vahiy kitabında, -Babil’e benzetilen- sahte dinlerdeki bir fahişe gibi kendilerini satıyorlardı. Ben bunları o zamanki yaşımda ve gelmiş olduğum cahil ve geri kalmış denilen ülkenin insanı olmama rağmen biliyor ve de görüyordum. Onlar en fazla benden iki-üç yaş küçüktüler, yani aynı yaşlardaydık ve sözde Avrupa’nın en zengin ülkelerinden birinin kültürüne sahip ve eğitimini almış şahıslar olarak, bilmiyorlar, görmüyorlardı diyebilir miydim? O zaman demedim, yine diyemiyorum. Ancak onların bu kafasızca yaptıklarını Allah bağışlasın diyorum.

Yine bu yukarıda yazdığım olay yüzlercesinden, binlercesinden sadece biri ki, buna benzer tecrübelerimi ilerde yine okuyacaksınız. Bütün yaklaşık yirmi yılda yaptığım tecrübeleri ve olayların hepsini kaleme almam mümkün değil. Ancak bu kitapta en kolay anlaşılanlardan bazılarını işleyeceğim.

Hâlbuki samimi bir insan benim bu şekilde olan yaklaşımıma karşı böyle mi davranırdı? Ben kendi adıma, onun yerinde olsaydım ne yapardım diye düşündüm. Aslında Schmid okuduğum o ayete hiç de şaşırmamıştı. O geceki tartışmamızda bu ayeti biliyor muydu bilmiyorum. Ya da biliyordu da bir bağlantı kuramıyor muydu yine bilmiyorum. Fakat bunlar o tartışmada üç kişiler. Hiçbiri bu konuyu bırakmadan o gün ille de üstünde durmuşlardı. Konu değil, samimiyetleri inandırıcıydı. Hâlbuki sahteymiş ama ben bilmiyordum. Fakat Schmid’in sonraki tepkisi hiç de onun şaşkınlığını göstermemişti. Bilmeyen bir insan bu ayetleri duyunca, “ver de bir bakayım” der. Mukaddes Kitabı eline alır, kendi gözleriyle okur. Şaşırır ve yanıldığını anlar, özür diler. Eğer sonradan da öğrendiyse, öğrendikten sonra telefon açar, anlatıp özür diler. Yanlış bir konuya saplandılar diye bu durum onların Kuranı kabul etmelerini de gerektirmez ki. Fakat bir yanlışlık varsa, bunun tamir edilmesi gerekmez midir? Bunu o geceki üç kişiden hiçbiri yapmadı. Onlar için bu yenilgi mi demek olacaktı? Yoksa onlar da yönetim kurullarının yönetim tarzını mı yansıtıyorlardı? Aslında bu şekilde davranmakla yenildiler. Ben artık o insanların samimi olduklarına güvenebilir miydim? Güvenim zaten yavaş yavaş kaybolmaya da başlamıştı.

Yine bir keresinde benim Kuran hakkındaki hakikatleri hararetle aramama karşı Schmid bizim evde cin olabileceğini ileri sürmüştü! Benim yaptığım bu araştırmalar ona göre ancak cinlerden kaynaklanabilirdi! Gülmeme karşı, “bu ille de sende değil, bir eşyada falan da olabilir, bir büyüdür falan” demişti. Ben de ona evin her yerini araması için bir de yardım etmiştim. Karımın külotundan, benim çorabıma kadar, mutfaktaki kaşıktan, tuvalet fırçasına kadar aramadığımız yer kalmamıştı. Sonunda bir tespih buldu ve bu onun hoşuna gitmedi. “Rahatsız ettiyse çöpe at” dedim ve de attık. Yeter ki onun içi rahatlasın! Ben onlara böyle yaklaşıyordum, onlar ise benden nefret ediyorlardı. Bana ve söylediklerime öfkeyle bakıyorlardı. Yaptıkları ikiyüzlülük ve sahtekârlıklar onlar için sanki bir sevaptı. Çünkü sözüm ona ne yapıyor ise Allah için yapıyor ya! Yalan da söylese mubah, sahtekârlıkta yapsa mubah, ne yaparsa yapsın, yeter ki biz de onlardan olalım. Onların dediklerine hep “evet” diyelim!

Yine bir keresinde bir aile bizi evine davet etti. Kadın kocasından birkaç adım ilerde yürümek isteyen biri. Genelde her Şahit kadınlar gibi. Onlar toplantılara bizden sonra gelmeye başlamışlardı. Yani yeniler. Yeniler ama program çok yoğun olduğundan, üç dört ay içinde çok şeyler değişebiliyordu. Kocası Türk’tü, kendisi de göçmenmiş ama nereden olduğunu unuttum. Ya Yugoslav ya da Bulgar olacak. İyi saf insanlardı. Bu kadın biz evlerinde misafirken bana Kurana olan inancını neden bıraktığını anlatıyordu. Şahitler ona Kurandan bir ayet göstermişler, ya da tesadüfen kendi görmüş. Oradaki konuda, kadınlar süslerini, başka tercümelerde ziynetlerini kimlere gösterebilecekleri hakkında geçiyordu. (Nur, sure 24:31) Yani kadınlar saçlarını, kollarını falan kimlerin yanında kapamak zorunda değillerdi. Amcaları, babaları, kardeşleri falan sayılıyor bu ayette. Bunları bana okudu ve bu yüzden Kurana inancını yitirip Şahitlere hak verdiğini söyledi. Başımı Kurandan kaldırıp şaşkın şaşkın yüzüne bakıyordum. “Neden hemşire?” dedim. “İşte Kuranda yazıyor ya” dedi. Kafamı yine Kurana indirip baktım, bir önceki bir sonraki ayetleri falan gözden geçirdim yok, ben hiçbir şey anlamadım. Yine başımı kaldırıp sordum: “Hemşire ben ne yazdığını okuyorum, ama senin burada yazan bu şeylerden dolayı Kuranı inanılmayacak bir kitap gibi görmeni inan anlayamadım. Ne olur benim anlamadığım, görmediğim bir yer varsa göster” dedim. “Ya nasıl görmezsiniz” dedi ve benim hanıma dönüp “sen söylesene” dedi. Bizimki de: “İnan ben de anlamadım” diyordu. Bu biraz sırıtarak, “ya baksanıza, burada süslerini kadınlar bu insanlara, hatta babasına bile gösterebilirsin diyor, ne kadar ayıp şey” deyince ben ancak o zaman bunun problemini anladım. Orada geçen süslerinizi bu kadın cinsel organlar olarak anlamış. Şüphe götürmemek için de sordum, “evet” dedi. Anlatmaya da çalıştım ama o “hayır burada süs diye geçen kelime benim anladığım anlamda bu demektir” diyordu. Bu sefer Mukaddes Kitapta “sizin süsleriniz dışardan saç örmek olmasın” diye geçen ayeti de gösterdim. (1.Petrus 3:3) Bu sefer de: “Evet ya, sahiden” dedi! Samimiydi, hem de yıllanmış Şahitlerden çok samimiydi. Fakat zamanla onu da bozmuşlardır. Ben ise onun bu ayeti böyle anlamasına hayret ettim. Bence o kadın belki de Türkçeye o kadar hâkim değildi desem, yok olamaz. Bu ayet hakkında ise kendisine devamlı gelen bir Şahit, hem de Türk bir kadın Şahitle konuşmuş, o da “evet” diye onun bu yanlış anlayışını desteklemiş. O kadın da cahil biri değildi. İşte bana Müslümanlığın kelime anlamını anlatıp, kocasını çağıran kadın da oydu. Sonra o şahit karı koca birbirlerinden boşandılar. Her ne nedenden ise bilmiyorum, adamı da toplantılarla olan ilişkisinden kestiler. Ama o adam gayretle gitti ve yıllar sonra da olsa başka bir kadın alıp yine bunların aralarına girdi. Onlar aslında kötü insanlar da değildi, ama yaptıkları bu şeylere de iyi denemezdi. Müslümanların saçmalıklarından kaçmış, Şahit olmuşlardı. Bu bence, denize düşüp yılana sarılmak gibi bir şey; denizde kalsa boğulacak, yılana tutunuyor, yılan ise sokup öldürecek. Deniz Müslümanlık ise, yılan da Hıristiyanlık veya Şahitler.

Dediğim gibi, amaçları gel, gel de nasıl gelirsen gel. Bu Kuranı da at, at da hangi nedenle atarsan at. Onların bu davranışlarını ben o zamanlar bireysel cahillik olarak görüyordum. Bunun doğrusunu ise aralarında bilen birilerinin olacağına ve de açıkça söyleyeceğine o zamanlar yürekten inanıyordum. Onlar bunu muhakkak biliyordur diye olan ümidim daha kaybolmamıştı. Aslında da hayret değil mi? Şahitlerin dedikleri gibi, ne kadar da kalın kafalıymışım!