Kuran ile Mukaddes Kitap

Mukaddes Kitap ile Kuranı karşılaştırdığım zaman, -yine bana göre- Kuran’ın Allah’tan olmayacağına inanmam daha da imkânsızlaşıyordu. Ne kadar okursam ne kadar araştırırsam, Kuran’a daha da çok inanıyordum. En çok da Kuran’ın Allah sözü olamayacağını savunanlar ile konuştuğumda, onların ortaya sürdüğü nedenlerden ötürü. Belki de onlar bilmeden, farkında olmadan kendi inandıklarını söyledikleri Mukaddes Kitabı kötülüyorlardı. Çünkü kendilerine göre her “bu olamaz, Allah böyle bir şey istemez, yok, böyle bir şeyi Allah hiç yapmamıştır” dediklerinde, aynı ya da benzer bir olayı Mukaddes Kitapta buluyordum. Ya da “bu olay Mukaddes Kitapta geçmez, bu yanlış yazılmış, bu hiç olmadı” gibi tarih olaylarından bahsettiklerinde, araştırdığım zaman o olayın Mukaddes Kitaptaki ipuçlarını buluyordum ki, o olaya götürmesi çok mantıklı oluyordu. Bunların yanında da Mukaddes Kitapta hiç yazmayan, fakat o olaya Kuran’ın büyük ışık tutan hakikatleri de dikkatimi çekiyordu. Bunlar hakkında örnekler vererek anlatacağım ki yazdıklarım daha kolay anlaşılsın.

Hıristiyanlar Kuranı ellerine aldıklarında, nedense aynı noktasıyla virgülüyle bir Mukaddes Kitap görmek isterler. Müslümanlar ise Mukaddes Kitabı ellerine aldıklarında, aynı kafayla bir Kuran görmek isterler. O kitapların içindeki olaylardan ve anlamlarından ziyade, bazen gerçekten de aynı kelimeleri bile ararlar. Onların Mukaddes Kitap ile Kuran’ı kıyaslamaları, “bir yerde o kelime kullanıldıysa burada da neden kullanılmadı?” gibi bir eleştiri mantığına dayanır. Sanki sahte para arıyorlar, ama harfi anlamda. Araştırmak güzel ve de gereklidir. Hatta bu iş ne kadar titizlikle yapılırsa, o iş o kadar değerli olur. Buna ben zaten karşı değilim. Tam tersine, tüm bu kitapta zaten bu düşünceleri savunacağım. Yine sahte para arama metoduna gelecek olursam, bununla insanlar o kitapları böyle bir mantıkla araştırıyorlar, ya da karşı geliyorlar veya inanmayıp o kitapları atma yolunu seçiyorlar. Çünkü sahte para ile hakiki para arasında bir nokta, bir harf, bir çizgi, bir renk ne kadar küçükte olsa değişmemelidir. Bu para konusunun daha yüzlerce sayılabilecek özellikleri var. Kâğıdın kalınlığından, içindeki telinden, gölgesinden, özel ışık altında parlayan çizgiler falan hepsi de benzer olmalıdır. Bu mantıkla ne Mukaddes Kitap ile Kuran ne de başka peygamberlerin kitapları kıyaslanır. Hatta aynı kitapları bile aynı dilde, ama başka tercümelerle kıyaslamaya kalkarsak, o zaman Müslümanların ve orta çağ kilisesinin bas bas bağırdığı konuya tekrar döneriz. O da: “Bu kitaplar tercüme edilemez ve hatalı olur”. İki ayrı çevirmenin yaptığı Kuranın Türkçe çevirisi, noktası virgülüne kadar aynı mıdır? Ya da aynı dile tercüme edilmiş iki Mukaddes Kitap tercümesi, noktası virgülüne kadar aynı mıdır? Eğer bu karşılaştırma işinde böyle harfen sahte para arama metodu kullanırsak, bu işin sonu da “o zaman hepsi sahte” demeye gider. Bu tercüme işinde o kitapları kendi dilinde okumaya karşı gelenlerde de zaten aynı mantık vardır. Onların, nokta virgül hatasından bile ödleri kopar. Bununla da Allah’ın sözüne değer verdikleri, titiz oldukları için değil; çünkü o kitaplarda ne yazdığını kendileri de anlayamıyor ve de anlamak istemiyorlardır. Ancak kimsenin de kendilerinden ilerde olmasını istemezler. Bilip de karşı gelenler ise oradaki gerçeklerin öğrenilmesine karşılar. Bu da açıkçası, sıradan halkın okumasını imkânsız gibi gösterdikleri bu bilgileri, insanların okuyup, öğrenip, sonra da o kan emicileri yükleriyle birlikte sırtlarından atacaklarından duydukları bir korkudur bu. Sözüm ona bunu da iyi niyetle, o insanları korumak istiyorlarmış gibi bir bahaneyle yaparak. “Bu cahil insanlara Allah sözü mü verilirmiş? Ne olur sonra halimiz? Anlayabilir mi bunu o kafasızlar?” gibi bir mantıkla onları da koruyucu pozisyonundalar. Aslında o kafasız dedikleri halk bir öğrenirse zincirlerini kıracak. Olur ya belki de o insanlar bu yolla sırtlarına bağlayıp binlerce yıldır taşıdıkları esareti atıp, yüklerinden soyunacaklar. Nitekim de bilgi çoğaldıkça, öyle de oldu. Ne zaman ki bu Mukaddes Kitap tercüme edilmeye başlandı, ondan sonra da kıpırdanmalar, isyanlar başladı. Bu kitapların herkesin eline geçtiği zaman, o dincilerin kendilerini nasıl bir akıbetin beklediğini bilmeleri ise bir mucize değildi. Onların tabiriyle, “bu kitapları hangi kaz kafalı bile okusa”, onların her dediğine “âmin’i” artık zor diyecekti. Kısacası onlar insanları bu kitaplardan uzak tutmaya çalışmakla, sırf kendi menfaatlerini ve çıkarlarını korumayı amaçladılar, öyle olması için de hâlâ büyük bir gayretle çalışıyorlar.

Martin Luther’in Almanya’da 1534 yılında ilk Almancaya tercüme ettiği Mukaddes Kitap yayınlanmış. İngiltere’de bu işi daha önce İngilizceye çevirerek yapmış kişiler de var. Böyle insanlara kilise harp ilan ediyor. Bu insanları canlı canlı meydanlarda yakıyor. Fakat ne kadar baskı da uygulasalar, bu işi bir türlü kendi arzularına göre engelleyememişler. Aynı konu Müslümanların tarihinde de yaşandı ve hâlâ yaşanıyor. Hem o zamanlar kitap basımı ve matbaa ya yok ya da çok yeni. O da kilisenin baskısı altında. Kilise ilk matbaa bulunduğunda muhakkak göklere çıkmıştır. Sonradan yumuşayıp, ancak kendi amaçlarına uygun kitaplar basılırsa bu icadı selamlamışlardır. Yoksa onlara göre bu icat Şeytan işidir! Yine aynı hikâyeler ve aynı olaylar. Her yeniliğe Şeytan işi diye karşı gelmeler ise Müslümanlıkta da yabancı değildir. İslam âlemi ancak zaman bakımından onların arkasından gidiyor. Herhalde kafamız biraz daha ince olduğundan, geçmişte yaşanılan bu olaylardan ders almayı ille de geç anlamak istiyoruz!

1789 da Fransız ihtilali oluyor ve bu zihin bütün dünyaya sıçrıyor. Bununla en çok da Katolik kilisesi darbe yemiş oluyor. Bunlar o dincilerin hem tırnaklarının kırılıp, onları yok etme yoluna giden olayların başlangıç zincirini oluşturuyorlar. Tüm bunlar ise hep bilgiden kaynaklanıyor. Ne kadar çok bilgin olursa, eşeklikten kurtulup insan olmanda o kadar kolaylaşıyor. Yani sırtındaki yüklerden soyunuveriyorsun. Bunu da dinciler bildiği için, o tarihlerde bilginin „B” harfini bile ne duymak ne de duyurmak istemişler. Her bilgi denilen şey batmış onlara. Dünyanın yuvarlaklığından tutun, yer çekimine kadar, bu bilgiler dahi onları rahatsız etmiş. Kesip, asıp, yakmışlar. Şimdiki Yehova Şahitleri gibi. Burunlarını o halkın her yerine sokmuşlar. Bunlarla Müslümanlardan bahsetmedim, daha hâlâ Hıristiyanlardayım! Çünkü Hıristiyan âlemi Müslümanlığı ve dolayısıyla da Osmanlı İmparatorluğunu barbar olarak gösterirler. Kendi tarih kitaplarında onları medeniyet düşmanları diye öğretirler. Dünyadaki her yönetim ve idare şeklinde bu çoğu zaman da doğrudur. Yine de insan içinden: “Be adam kendi gözündeki kalası görmezde, neden başkasının gözündeki çöpü görürsün?” diye İsa’nın sözleriyle onlara bağırmak istiyor.

Olsun, bu düşmanlık güden her millette her ülkede aynı. İki komşu bile yan yana evlerde otururlarken, kapalı kapılar ardında hep birbirlerini çekiştirirler. Daha ileri gidip mahkemelik olmaları, en ileri medeniyetteki bu Avrupa’da sıradan güncel olaylar halinde. Böyle on binlerce, yüz binlerce olaylar varmış. Bunlar o kadar basit olaylar ki. Ya adamın bahçesindeki ağacın dalı öbür adamın bahçesine sarkmış, ya da onun köpeği öbürünün bahçesine işemiş! Parkta arabasının arka tekeri hiç rahatsız etmese de onun arsasının üzerinde duruyormuş! Daha komik ve anormal olaylar da var, bana bunları yazmak ayıp ve gereksiz geliyor. Bu gibi nedenlerle insanlar birbiriyle kan düşman olduysalar, bu insanlar Osmanlıya nasıl düşman olmasın? Bir de bu Osmanlıyı yok etmek için o dinciler haçlı seferleri düzenlemişler. Hâlâ şaşırırım. O kadar millet, bütün Avrupa bir araya geliyor ve Osmanlıya saldırıyor. Bu çapulcu sürülerinin her birine o zamanın kilisesi tarafından cennet vaat edilmiş. Şimdi Saddam cihat ilan etti diye alay ediyorlar. Peki, Hıristiyan geçinenler hâlâ ne yapıyor? Saddam cihat ilan edip, eskimiş bu bayat numaralara başvurayım dedi ama olmuyor. Aslında düşman kuvvetli, yoksa olacak da!

Ne farkı var bu toplumların, bu milletlerin, bu insanların? Ne olur sizler karar verip, sizler söyleyin. Her biri: “Ben senden çok daha üstünüm” diye birbirlerine nasılda kabarırlar! O sözde insanlıktan yana Avrupa ki, Amerika artık iyice rezalet bayrağını çekti, bunlar insan hakları, özgürlük, demokrasi diye yırtınırken, bütün o milletler Müslümanlara karşı yapılan her savaşta, içlerinden hepsi bir memnunluk duyar. Ölen her Müslüman için, adeta sanki bir kazanç zevki tadarlar. Ben bu duyguları Yehova Şahitlerinde bile gördüm ki, sözüm ona içlerinde en beynelmilel olan bir Hıristiyan dinidir. Hiç ırk, dil, millet ayırımı yapmadan kapı kapı insanlığa Allah’ın Krallığını ilan eden insanlar bunlar. “Bize gelin, kurtulursunuz” diye sözüm ona kurtuluş haberi götürüyorlar! Bu gibi ırksal düşmanlıklar, küçük görmeler onların içinde bile varsa… Peki, bu düşmanlık nereden geliyor?

-Müslümanlara nereden geliyorsa, onlara da aynı kaynaktan geliyor olmalı. Bu kaynak ne, ya da kim? Aynı soruyu Aziz Nesin’in Tatlı Betüş adlı romanının kahramanı kadın soruyor. “Ah! Şu pisliğin kaynağını bir bulabilsem” diyordu. İnsanlardaki bu nefret ve kinlerin kaynağını Resul Yakup Allah’tan aldığı ruhla şöyle açıklıyor:

Aranızda bilge (hikmetli) ve anlayışlı olan kim? Olumlu yaşayışıyla, bilgelikten doğan alçakgönüllülükle iyi eylemlerini göstersin.

Ama yüreğinizde kin, kıskançlık ve bencillik varsa övünmeyin, gerçeği inkâr etmeyin.

Böyle bir bilgelik, gökten inen değil, dünyadan, benlikten, cinlerden gelen bir bilgeliktir.

Çünkü nerede kıskançlık ve bencillik varsa, orada karışıklık ve her tür kötülük vardır.

Ama gökten inen bilgelik her şeyden önce paktır, sonra barışçıl, yumuşak ve uysaldır. Merhamet ve iyi meyvelerle doludur. Kayırıcılığı ve ikiyüzlülüğü yoktur. Yakup 3:13-17 (Yeni Çeviri)

Aslında sadece bu ayet bile pisliğin kaynağını açıklamıyor mu? Bunun hemen sonraki bölümünde, yani 4’üncü bölüm ya da bapta, resul Yakup çok daha enteresan geçeklerden bahsediyor. Lütfen Mukaddes Kitabı kendiniz açıp yerinden okuyun.

Zaman ve devrin değiştiğini bu dinciler de fark etti tabii. O kadar çok üyelerini kaybettiler ki. Şimdi ellerine kitapları almışlar öyle kapı kapı gidiyorlar. Fakat aldanmayın, bu sadece dış görüntü. Uygulama ise aynı orta çağda sahip olunan zihniyetteki gibi. Sadece taktik değiştirdiler. Başka isim, başka etiket, hatta bazen ayrı çatı altında da olsalar, yine aynı şarkıyı söylüyorlar. “Biz ne dersek o doğrudur, bu kitapları bizden başka kimse anlayamaz. Ben ne dersem sen milimi milimine, harfi harfine o yolda yürü. Bu kitapları okusan bile, ancak bizimle birlikte olursan anlarsın, fakat inat ederek, kafana göre gidip ‘ille de anlarım’ deyip okursan da başını bir yere vurursun” şarkısı bu. O başa da önce kendileri vurur. Hep aynı tas aynı hamam. Sizin derdiniz bilgi miydi, alın size bilgi diyerek geliyorlar. Kelime cambazlığı mesleğine zamanımızda avukatlık, ya da politikacı deniyor. Hâlbuki bu işi artık benzin pompacıları bile biliyor. Dinciler bütün bunların arkasından mı gidecek!

Ben çocukken hatırlarım, samimiyetle: “Allah’a inanıyorum” demek, ya da dua etmek, sanki utanılacak bir şeydi. Bu yalnız bizim çevremizde mi böyleydi. Her yer muhakkak farklıdır. Bizler de Allah’a inanmayan ateist değildik. Kafamıza göre, aydın denilen ilerici sınıf gibi inanıyorduk. Bu yüzden bizim aile çevresinde ibadet, din falan hiç de öyle sempati görmüyordu. Ancak dini sadece o nüfus kâğıdında geçenlerdendik. 70’li 80’li yıllarda Avrupa’daki Müslümanların içlerinde en sempati gören, ya da uyguladıkları belli şeyler vardı. En meşhurları domuz eti yememek ve bir de başörtüsü ki, bu erkeklerin kıskançlığına dayanır. Bu işi de mecbur Allah’a mal etmek istiyor ki madara olmasın. Dediğim gibi sadece kıskançlığa dayanan bir uygulama. Yoksa önceki konularda da dediğim gibi, Allah’ı sevdiğinden, noksansız emirlerini yerine getirme isteğinden, namuslu, doğru, sözüne güvenilir, dürüst biri olduğundan dolayı değil. Bunların hepsini yapıp da eşler arasında sadakate de önem veren birileri olsalar, haydi neyse denecek. İlk fırsatta başkasının karısıyla, kızıyla yatağa girmek için can atarlar ama karılarına başörtüsü taktırırlardı. Domuz etinin günahı ise daha bir enteresandır.

Hem olayları sadece Şahitler ve Müslümanlar olarak değil de, insanların bilinçaltına yerleştirilen günah işleme kavramları olarak algılayalım. Biz Almanya’ya geldiğimizde, dini görev ve vazife olarak Müslümanlarda gördüğümüz en dikkati çeken konu, dediğim gibi domuz eti meselesiydi. Bir ara içki diye şarap da mesele gibi gözüktüyse de şarap yerine Rakıya sarılmakla Müslümanlığı kurtarmaya çalıştılar! Bunu yapan adamlar nefes alıp verdikleri kadar yalan söyleyen, güvenilmez, dolandırıcı, kavgacı, kumarbaz, içkici, evine doğru dürüst bakmayan, pis kokulu bir yaşantıya sahipken, “Ama biz domuz eti yemiyoruz” derlerdi. İnek, ya da dana etini bir Alman kasabından almaya bile çekinirler, hatta çoğu da almazdı. Çünkü onlara göre yıkansa bile o makineye, bıçağa domuz eti değmiştir, yani mundardır. O zamanlar Türk dükkânları, kasapları ve onlara ait yiyecek mamulleri falan hiçbir şey yoktu. Almanya’ya bu yiyecek sebze bolluğu, yabancı ülkelerin kültürlerinden gelmiştir. Başlangıçta yiyecek, sebze üzerine ait Türklerin ağzına göre hiçbir şey yoktu dersek, yalan söylemiş olmayız. Hatta Türkler canlı koyun satın alıp, bodrum katlarda o koyunları gizli gizli kestiler. Kanı akıtılsın, domuz tutan el değmesin de yiyeceği şey mundar olmasın diye! Bunu gören Almanlar şaşırıp, öfkeden göklere çıktılar. Gerçekten de bizim Türkler domuz eti yememe konusunu her konudan üstün tuttu. O ilk gelenlerin her biri, genel evlerde düşüp düşüp kalktılar. Alman, Yugoslav kadınlarından dost tutup, onlardan gayri meşru çocuklar yaparak, Türkiye’deki karılarını, çocuklarını ihmal ettiler. Almanya’ya gelenlerin kadını da erkeği de bu durumlara düşmek zorunda kaldı. Alman devleti karı koca değil de o aileleri tek tek birbirinden ayırıp, kopararak kendi ülkesine çalıştırmaya getirtti. Bu adamları böyle bir pis hayata iten devletin o politikası oldu. Başlangıçta nedense, ne düşündülerse, onları aile olarak bir arada almak istemediler. En büyük neden o insanların kendi ülkelerinde kök salmalarıydı. Baktılar ki en pis işleri bunlara yaptırıyorlar, eh o korkuda kalmadı. Çünkü hizmetçiyle uşak çalıştırma lüksünü kim sevmez ki?

Türkler işçi bulma kurumlarına karı koca Almanya’ya gelmek için beraber yazıldılar. Bunların çocukları falan da vardı. Sıra kime önce çıktıysa o alındı. Öbürü beklemek zorundaydı. Bazen bir yıl, bazen iki yıl bazen de hiç belirsiz bir zaman bekleyecekti. Ancak kadın ya da koca, o Almanın koyduğu ağır şartları yerine getirebilirse, o zaman istek yaptırarak geride kalan ailelerini getirtebiliyorlardı. Bu zor şartları yerine getiremeyenler, orada burada bulduklarınla düşüp düşüp kalktılar. Onlardan çocukları oldu. Kanunları ise, o çocuk yaptığı ve onlarla hiçbir zaman bir aile olmadığı kişilere zorla tazminat verdirtti. Kocasını bırakmak zorunda kalıp da Almanya’ya yalnız gelen kadınlar ise, onlar da başka erkeklerle düşüp düşüp kalktılar. Yine karılarını bırakıp yalnız gelen kocalar ise yıllarca evlerine mektup dahi atmadan, o kadınları Türkiye’de yokluk içinde, muhtaç, bir sürü çocukla bırakıp, Almanya’da metresler tuttular. Bu adamların vatanlarındaki çocuklarını, karılarını Alman adaleti bilmek istemedi. Yıllar sonra ben Alman vatandaşı olacağım zaman, benim on beş sene önce ayrıldığım eşimden çocuğum var mı yok mu diye bilmek istemeleri ve bu belgeyi getirmezsem Alman vatandaşlığına alınmayacağımı söyledikleri zaman, ister istemez aklıma bu olaylar geldi. Demek ki Alman vatandaşlığına girerken, taa senin on beş sene önceki, o ülkenin kanunları önünde ayrıldığın eşinden çocuğunun olup olmadığının varlığını araştırıyor! Yani sözde sana, “yükümlülükten kaçma” diyor! Ama Alman vatandaşı olmak istemezsen kaçabilirsin! Tüm bu uygulamalar o kadar komik, adaletsiz, insanlıktan uzak ve saçmadır ki.

Neden o insanlar böyle çirkin, ahlaksız olayları yaşamak zorunda bırakıldılar? “Örnekte hata olmaz” derler ya, bir örnek verelim. Farz edelim insanları yokluk içinde hapsedeceksin. Hiçbir şey ve yiyecek vermeden. Gözlerinin önünde de ekmekler olacak, ama çalan cezalandırılacak, öldürülecek. Bakacaksın, hangisi çalmıyor namuslu, ya da kim çalacak namussuz diye. Çalmayıp açlıktan ölen namuslu, çalanları ise öldürün diyeceksin! Her iki durumda da sonuç ölüm. Onlara göre biri namuslu öbürü hırsız olarak ölüyor. Bu da bir mantık işte. Bunlar mantıksızlık mantığı. Almanlar getirttikleri Türk işçilerine ilkönce bu mantığı uyguladılar. Hâlbuki Almanya’da arabanızı kilitlemeden bir yere gidin ve bunu da bir polis görsün, ceza yememeniz işten bile değildir. Nedenini de övünerek anlatırlar. “Sen arabanın kapısını açık bırakmakla kişiyi hırsızlığa teşvik etmiş oluyorsun” derler ve: “Eğer senin araban kitli olsaydı o insan bu hırsızlığı yapmaya cesaret edemeyecekti, geçip gidecekti” diyerek açıklarlar. Yani normal, hırsızlıkla hiç ilgisi bile olmayan sıradan bir insanın, önüne kolay erişilebilir fırsat geçtiği zaman o da çalabilir mantığını savunuyorlar. Çok doğru değil mi? Peki Türkleri çalışmaya getirirken bu devletin bilgisi, kanunları, mantığı neredeydi?! Onlara kendi ülkesindeki bir hırsıza, ya da hırsız olabilecek bir insana verdiği değeri bile vermediler. Ben yaşanılmış bu tecrübelerden şunu anlatmak istiyorum: Allah insanları aynı şartlar altındayken kendilerinin yapmadıkları ama başkalarından bekledikleri değerlere göre de yargılayacaktır. Bir insan çok basit ve de yanlışlıklarla dolu olabilir. Normal olarak bu insana hükmetmeye kalktığımızda ona, “beklenilen değerleri neden yapmadığı” sorulur. O insan bu değerleri düşünmemiştir, ya da hiç bunları yapmaya alıştırılmamıştır. Aldığı eğitim ve seviyesi çok düşük bile olabilir. Diyelim ki bunların hiçbiri göz önüne alınmadan da o insana ceza verilir, baskı uygulanır, toplumun dışına itilir vs. Bu eğer adaletse şu da unutulmamalıdır, aynı değerler o hükmedenden, ceza vermeye uğraşandan, toplum dışına itenlerden de beklenmeyecek midir? Bir insan bu değerleri hiç önemsemiyorsa da karşısındakinin tepkisinden dolayı, “kardeşim senin kendinin yapmadığı şeyleri sen başkalarından neden bekliyorsun” demez mi? Bu yüzden İsa:

“Hükmetmeyin ki hükmolunmayasınız. Çünkü ne hükümle hükmederseniz, onunla hükmolunacaksınız; ölçtüğünüz ölçü ile de size ölçülecektir.” derMatta7:1-2’de.

Evet, o insanlar şartlar itibariyle de olsa Allah’tan uzak olan her türlü şeyleri yaparlarken, domuz yemediler. Gerçi çok sıkışıp da içi çektiği için, o eğlence yerlerinde mangalda yapılan domuz sosisini yiyen Türklere de rastlamışımdır. Bu adamlar her türlü yamukluğu yaptıklarında vicdanları hissizken, domuz yedikleri zaman vicdanları onları günlerce, aylarca, belki de bir ömür boyu rahatsız etmiştir! Bu durum Yahudilerin İsa’yı öldürmek için önemle üzerinde durdukları sebt* günü kuralına benziyor. İsa’dan, eli kurumuş, kambur, felçli, kör, kötürüm insanları neden sebt günü iyileştiriyor diye nefret etmeleri gibi. Şahitler de gizli, açık her çirkin şeyi yaparlar ama kan almazlar. Yahudi, sebt gününü tutmadı diye İsa’yı öldürür. Müslüman domuz eti yemez ama her yamukluğu yapar. Yehova Şahidi kan almaz ölür, alanı da ölüm oğlu ilan eder, ama hayatı boyunca gözü daima üç kuruşluk menfaatleri aramaktan, siyah ile beyazın farkını göremeden geçirmiştir! Bunlar dünyadan aldığımız dini eğitimlerden milyonda bir iki örneği. (*Sebt veya Sebat günü: 6 gün çalışılıp yedinci gün istirahat etmek, çalışmamak. Allahın Musa’ya verdiği on emirden biri.)

Zamanla, eğer o zamana kadar aile hâlâ parçalanmadıysa, Türk işçileri karılarını-kocalarını getirttiler. Her biri başörtüsü taktı. Takmayanı dahi taktı. Hâlbuki o erkekler buradayken ne yaptılarsa, o zaman zarfında onların da karıları kim bilir oralarda neler yaptılar, yapmak zorunda kaldılar. Ya da ilk önce buraya gelenlerin karıları neler yaptıysa, onların da kocaları oralarda kim bilir neler yaptı. Dedikodu, kavga, düşmanlık, yalan, zina, namussuzluk o başı örtülülerde yok muydu? Bence öbürlerinden daha az değildi. Belki gizli yapıldığından dolayı daha da çirkindir, ama öbürlerinden az olduğunu kim söyleyebilir? Öbürü hiç olmazsa kendini kendi gibi tanıtıyor, neyse o. Ya “inanıyorum” diyeni, hem de Allah adıyla, bu işi bir de örtü altından yapıyor. Leke de sadece o kişiye değil, geçen konularda dediğim gibi Allah’a da geliyor ki, bu çok korkunç. Ben o insanlar “kıçlarını açsınlar” demiyorum, fakat o insanlar ne yapıyor ise ne ile kendine dikkati çekiyor ise, o da leke alacaktır. Bu davranışları onlar Allah adıyla yaptıklarına göre, dikkati de inandıklarını söyledikleri Allah’a çekiyorlar. İster bunu başörtüsüyle yapsın, isterse Türk bayrağını arabasına yapıştırarak yapsın. Başörtüsü onun imanına, bayrak da onun milliyetine dikkati çekecektir. Dikkati çektiği ne ise o şeye, yaptıkları işlerle ya leke ya da izzet getireceklerdir. Bin tane iyi şey yapılsa da şu kural değişmez; bütün dikkat daima birkaç yapılan kötü şey üzerine çekilir. Maalesef de bizlerin binlerce yamukluğu, ancak birkaç da doğruluğumuz oldu. Ama Müslüman olarak domuz yemedik! Yehova Şahidi olarak kan almadık! Yahudi olarak Sebt’i bozmadık. Her türlü savaş, gaddarlık ve insanlara olan nefretlerimize rağmen Hıristiyanlar olarak ise hiçbir Noel’i kaçırmadık. Bravo bizlerin bu imanına ve ona bağlı işlerine. Kim bilir Allah bizleri bu gayretlerimizden ötürü ne kadar taktir ediyordur!

Şahitler Mukaddes Kitap ellerinde kapı kapı giderler dedik. O Şahidin davranışı ve yaptığı şeyler ile kişi ya o kitaba karşı sempati ya da soğukluk duymaz mı? Müslümanlık da aynı değil midir? Düşünsenize, her Müslüman’ım diyen doğru, sözüne güvenilir, dürüst, tertemiz bir görüntüsü, kokusuz bir yaşantısı, bilgili bir imanı, barışçıl bir tabiatı olsa. Bir de genelde Müslümanların çoğunluğu böyle olsa, bu bütün dünyada nasıl bir etki bırakır? Oysa o Müslüman’ım diyenler bu saydığım meziyetlere tam ters bir durumda, pislik içinde, kavgacı, cahil, menfaatçi, sevgi ve merhametten yoksun, kaba, hırsız, terbiye kuralı nedir bilmez olursa nasıl bir etki bırakır? Benim hiç cevap vermeme gerek yok sanırım. Müslümanlık sadece baş örtmekle, domuz yememekle mi olur? Aslında yaptığı işlerden dolayı o insanlar başkalarının gözünde gâvur, başkaları da onların gözünde gâvur olarak kalmaya devam edecek. Domuz yiyen ne kadar çok doğru ve de temiz insanlar vardır, başı açık ne kadar Allah’a sadık ve dürüst kadınlar da vardır. Tam tersine domuz yemeyen ve başı kapalı ne kadar çok sahtekâr, gaddar ve namussuz hem erkek hem de kadın yok mudur? Bunlar hakikatleri içeren gerçekler değil midir?

Bunun böyle olduğunu bilen bazı organizasyon taraftarları, mesela yine Şahitler, kendilerine leke gelecek diye o kendi üyelerini sıkboğaz ederler. Dünya genelinde dış görünüşlerine ve bırakacakları imaja çok dikkat ederler. Ta ki kendilerinin adına leke gelmesin. Bu sefer de o kadar gereksiz kanunlar çıkarıp, duruşlar alıyorlar ki, bu da birçok doğru adamı yok ediyor. O yamuk olanlar hemen o sıkı ortama ayak uydurup, cambazlığını yine yapıyor. Fakat doğru adam eziliyor. Bu durumlar dünyanın sonuna, yani bu sistemin sonuna kadar böyle kalacaktır. Allah’ın kitaplarında tekrar ve tekrar: “İnsan gücü ve adaleti bunları değiştiremeyecek” diye geçiyor. (Yakup 1:20)

Önüme çıkan her Şahitle Kuran hakkında konuşup tartışmam, dediğim gibi bende “Kuran Allah sözü olamaz” sonucunu çıkartmadı. Bunlara: “Sizin kendi düşünceleriniz değil de bu konuda yönetim kurulunuzun yazdığı bir yayın falan yok mu” diye sordum. Çünkü küçük bir açık buldular mı hiç çekinmeden kişiyi laf bombardımanına tutarlarken; sıkıştıklarında, cevap veremeyecekleri bir durumda ise: “Biz sadık ve basiretli köle olan yönetim kurulunun dediğini yaparız” diyorlardı! Mademki onlar şahsiyetsiz robotlarmış, ben de onların o sadık ve basiretli efendilerinin bu konuda ne dediklerini bilmek istiyordum. Bernd araştırıp bulmuş ve varmış. Türkçe ismi şimdi Gözcü Kulesi olan bu dergilerde, Almanca olarak 15 Eylül 1965’de Wachtturm isimli dergilerde, Kuran hakkında bir seri yayınlanmış. Çünkü Kuran hakkında her kafadan çeşitli sesler çıkıyordu. Hem de saçma ve anlamsız olan ne sesler. Onları bu kitaba yazmıyorum, bence çok anlamsız ve cahilceydi de ondan. Ancak içlerinden mantıklı gibi gözükenlerini yazmaya çalışacağım. Yine de hepsini yazmama imkân yok, ancak aklıma gelen, önemli saydığım yerlerin bir kısmını işlemeye çalışacağım.

Bu yazı serisini bana getirdiler ve okudum. Konu her on beş günde bir çıkan bu dergilerde 15 Eylül’den 1 Kasım’a kadar sürmüş. Bu yazıların dışında direk olarak ben Şahitlerin hiçbir yayınlarında Kuran hakkında negatif bir şey yazdıklarını okumadım ve yayınladıklarını da duymadım. Tam tersine, Türkçe yayınlarında Müslümanları çekmek için, Kurandan alıntılı ayetler kullanırlar. Mukaddes Kitabı okumaya, araştırmaya, inanmaya teşvik etmek için, Kuranın ayetleri sık sık geçer. Hem Kurana inanmazlar, “ama bak senin kitabında da böyle yazıyor” derler. Bence yanlış değil. Gerçekler konuşulduğu müddetçe insanların böyle yollara başvurmasını sahtekârlık olarak görmemek lazım. Bir yandan sadece Müslüman kesime çıkan yayınlarda Kuran iyi teşvik kaynağı gibi gösterilirken, asıl gerçekler onların bu kitaba olan iticiliklerini gizlemeye çalışıyordu. Bence işte bu doğru değil. Bunun yerine açıkça: “Arkadaş ben bu kitaba inanmıyorum ve Allah’tan olamaz, fakat senin inandığını söylediğin kitapta dahi bizim kitaplarımıza inanman emredilirken, sizin bu yaptığınız nedir?” deseler “gel anlından öpeyim” diyeceğim. Sözüm ona çiçeği büyütürken, büyümesi için kökünden çekmekle kopacağından korkuyorlarmış! İnsanlara önce böyle kibar sözlerle yanaşırlar, sonra o bahsettiği çiçeğin köküne kazık sokarlar.

Neyse, gelelim bu dergilerde geçen konulara. İlerde ben bu konularla ilgili ta New York’a kadar bile gidecektim. Bu dizilerin Türkçesi hiç çıkmamış. Ben Almancasından okuyup yine en önemli konuları aşağıda kaleme alacağım. Zaten o kadar uzun da değil, yaklaşık 15 sayfalık bir şey. Bu düşünceleri ise sadece Yehova Şahitlerinindir diye algılamayın. Bu kritikler bütün Hıristiyan âleminin ve hatta Müslümanların bile kolayca inandıkları düşüncelerdir. “Müslüman’ım” diyen bir insan, doğuştan bu Müslümanlık etiketini almıştır, fakat zihni ve yüreği hakiki Müslümanlıktan çok uzaklardadır. Aynı şey de Hıristiyan, Yahudi ve başka dinler adı altında doğan insanlar için geçerli. Genelde herkesin dini kimliği doğuştan aldığı gibi kalıyor. Çok az insan bir değişiklik yapmaya kalkıyor. Bunun doğru bir değişiklik olup olmadığı da başka bir soru. Aşağıda Kuran hakkındaki, onun inanılmazlığı konusunu, elimdeki Şahitlerin o tarihlerdeki yayınlarından alarak, konuları başlıklar altında yazarak işlemeye çalışacağım.