http://www.islamacevap.net

30 Mayıs 2004 Pazar

Ben genelde pek öyle gazete, dergi gibi şeyleri okuyan ve haber dinleme, ya da seyretme merakında olan biri değilimdir. Hele televizyondaki bazı yayınlarda, Adana’nın bir mahallesindeki kavgayı üç kere ardı ardına göstererek haber verme şekline hiç tahammül edemiyorum. Bunun yanında ciddi dedikleri, Amerika’nın Irak’a nasıl demokrasi götüreceği kaygısını bildiren haberleri ise başlar başlamaz kapatıveriyorum. Daha doğrusu bu haberlerin altında yatan gerçeklerden nefret duyup, beni öfkelendirdiği ve moralimi bozmamak için ne Almanya’da ne de Türkiye’de haber dinlemeyi, gazete okumayı pek sevmiyorum. Bu yaşa geldim, aldığımız haberlerden ötürü sevinç duyduğum bir şey belki de hiç olmadı; fakat tam tersi daima olmuştur. Bununla da devekuşu gibi kafayı kuma sokmayı ve her şeye kulak tıkamayı savunmuyorum.

Bir gün Türkiye’ye annemin yanına gitmiştim. Annemin günlük daima aldığı birkaç çeşit gazeteler vardı. Ben oradayken sıkıldığımda ara sıra başlıklara bir göz atıyordum. Bir haberde, çıkan en büyük ikramiyeden bahsediyordu. Hangi şans oyunundandı unuttum, ya da beni ilgilendirmediği için aklımda tutmadım. O en büyük ikramiye de Bursa ve çevresinden birine çıkmış. Gazeteciler telaşla kim diye bekliyorlar. Kimse çıkıp da gelmiyor. Bir gün sonra bir haber daha: “Hâlâ büyük ikramiyenin sahibi ortaya çıkmamış”. Üçüncü gün yine bir haber, “o büyük ikramiyeyi tek başına kazanan kişi daha hâlâ ortaya çıkmamış.” Altında da şöyle bir yazı devam ediyor: “Tahminlere göre bu kişi, gazete okumayan, televizyon seyretmeyen, Radyo dinlemeyen kara cahilin biri.” Ben bu yazıları okur okumaz: “Anneee! Bak gazetede benim hakkımda yazıyor” dedim. Gazete okumayan, televizyon seyretmeyen, radyo dinlemeyen biri, işte ben oyum ya. Demek ki ben kara cahilin biriymişim!

Annem ise, benim bu özelliklerimi hiç sevmez. Aslında annem benim adıma birçok özelliklerimi sevmezken, kendi adına olan bazı özelliklerimi sever. Mesela söz verdiğim zaman ne pahasına olursa olsun onu yerine getirmek için çektiğim sıkıntılar, ya da birine bir fayda yapılacak diye fedakârlıklarda bulunmam, kendimi düşünmekten uzak özelliklerim iyidir de annem gibi çok kişi için bunları kimlere yaptığım daha önemlidir. Eğer bu özellikleri ben annemin sevmediği, değer vermediği biri için göstermişsem, o zaman ben annemin en aptal, taş kafalı, salak, deli oğlu olurum. Fakat eğer annemin istediği, hoşuna giden insanlardan biri benim sırtıma çıkmışsa, -kendi de dâhil- o zaman annemin, “ah benim canım, fedakâr, melek yavrusu oğlu” da oluveririm. Bunlarla annem insanları sınıf sınıf ayırarak aşağılar demek istemiyorum, ancak kim olursa olsun, bekçisi, çöpçüsü, müdürü, amiri; yapılacak iyilik onun hoşlandığı biri için yapılmalıdır ve bu da anneme göre doğrudur demek istiyorum.

Bu yalnız benim annem için değil, herhalde bütün insanlık için geçerli bir kural. Kimin partisi için ne yaptığın önemli ve buna göre de değerli ya da değersizsin. Aynı değerli şeyleri, üstün özellikleri, erdemli davranışları, güvenilirliği, başarıları, sadakati eğer karşı partiden biri yapıyor ve gösteriyorsa, o kişi en adi insandır, yaramazdır, tehlikelidir, onu yok etmek gerekir… falan filan. Kendi partisinden olmayan biri iyi olan ne yaparsa yapsın, yok yaranamaz. Ben bunlardan şu kuralı çıkarıyorum. Demek ki, yapılan şeyler değil de kimin kime ne yaptığı çok önemli. Kişinin sahip olduğu değerli özelliklerin, değerli mi değersiz mi olduğu, ancak bunları kime yaptığına bakarak karar veriliyor. Bu doğruluğu, dürüstlüğü, efendiliği, cömertliği onların istemediği kişilere yaparsa, o zaman o özellikleri çok kötü olurken; tam tersine, kötü olan her davranışı o kişilerin nefret ettiği yerlerde ve şahıslara karşı yaparsa, birden çok iyi de oluverir.

Ben eğer bağlı olduğum parti için, din için, organizasyon, devlet, vatan, ordu, örgüt, millet, karım, kocam, çocuğum vs. için onların menfaatine olacak bir şekilde yalan söylersem, sahtekârlık yaparsam, çalarsam, adam öldürürsem, işkence edersem, onun bunun karısının ya da kadınsam kocasının koynuna girersem, kendimi satarsam, her türlü burada saymaya yetmeyecek kadar iğrenç şeyleri de yaparsam; hele bir de bunlar duyulmaz, o organizasyona, partiye, dine, millete, vatana, örgüte, karıya, kocaya… vs. leke getirmeyecek gibi bir de gizli kalırsa, o zaman kişi bütün bu özellikleriyle bir vatan kahramanı, bir yiğit, büyük bir adam, değerli, kendisinden vazgeçilemez bir cesur, en iyi militan, en sadık bir iman kardeşi, en iyi aile reisi, en iyi aile kadını, en iyi baba, en iyi anne vs. oluverir. Bilmem, yoksa ben bu açıklamalar ile bir hata mı yaptım? Yine siz karar verin. Tecrübeleriniz, gördüklerinizi tartmanız, tarafsızlığınız, adaletiniz yeterli ise, benim bu söylediklerimi de anlamakta hiç zorluk çekmeyeceksiniz.

Mahalle çocukları bile insanlığın sahip olduğu bu duyguları daha oyun oynama çağlarında gösterirler. Eğer sümüklünün biri arkadaşıyla kavga ettiyse ve onunla konuşmuyorsa, artık öbürlerinin de aynı öyle yapmaları gerekir. Yani onunla arkadaşlık eden herkes, onun sevmediği kişiyi de sevmemelidir. Ya da tam tersine, yine onun sevdiği kişiler kim ise, ille de onları sevmelidir. Burada sahip olunan özellikler, adalet, doğruluk, eğrilik ayırımı söz konusu değildir. Hem bu işi çocuklar politikacılar gibi halkın ağzına göre hazırlamakta o kadar tecrübeli de değillerdir. Fakat zamanla onlar da bu uğurda usta olma yolundadırlar. Öyle konuşurlar, öyle düşünürler, öyle de yaşarlar. Hepimiz üç aşağı beş yukarı böyleysek de değişmemiz ve bu özellikleri küçük yaşlarda terk etmemiz gerekir. Maalesef insanlar bu konuda tam ters bir yol seçerler. Onlar bu özelliklerden kurtulmak yerine, bu özellikleri daima geliştirmek, mümkünse de bu konuda uzman olup, daha da ileri giderler. Hem artık öyle bir zamanda yaşıyoruz ki, yöneticilerin çirkin menfaatleri uğrunda “yüz binlerce kişiyi öldürdük” demeleri, o ülkenin vatandaşlarını, ulusları, devletleri rahatsız etmiyor. Ediyorsa da ellerinden bir şey gelmiyor. Rahatsız olmaları da insancıl, daha merhametli, adil falan olduklarından dolayı değil, kendilerinin de aynı menfaati neden elde edemediklerinden dolayı. Ayrıca pislik yapmak da her yiğidin harcı değildir. Güç meselesi. Kim güçlü ise hesap verme şekli de farklı olur. Güçsüz olan bir kıymık çaldığı için asılırken; güçlü olan kasaları boşaltır da kimse ona “ne yapıyorsun?” bile diyemez. Güçsüz olan, söylediği hakikati ispat etmek zorundadır ve kılı kırk yararlar. Güçlü olan yalan söyler ve onun sözü kanundur. Kimse ona “senin söylediğin doğru mu yalan mı” demeye cesaret bile edemez. Herkes onun yalan söylediğini bildiği halde, o bir şey ispat etmek zorunda da değildir. İspat güçsüz olandan beklenir, adil olunduğu için değil. O kişiye adalet vaazları güçsüz olduğu için verilir. Güçlü olan kişi zaten adildir. Onun yaptığı her adaletsizlik dahi bir adalet örneğidir. Bazı akılsızlar, o güçlülerin yaptığı pisliklerden örnek alır, kendi de yapar. Başına umulmadık belalar açar. Hayatını söndürürler. O bunu anlamaz, hayret eder. Hâlbuki o güçlü olanın yaptığı pislikten çok daha azını yapmıştır ve de onu örnek almıştır. “Hayret! Nedir kendisinin başına gelen bu şeyler” diye bir türlü de anlayamaz.

Bu basit açıklamalar bize, adaletin yerde çiğnendiğini, hakikatin yere çalındığını, üstün değerlerin yok edildiğini açıkça gösteriyor. (Daniel 7:7-28; Vahiy 13:1-2; Selanikliler 2:1-12) En hayret ettiğim sınıf da sanatçılar. Sanatçı aslında toplumların, insanların yaralarını deşmekle görevli kişilerdir. Bu insanlar toplumların yaralarının üstüne gider. Amaç insanları kızıştırmak değil, o yaraları tedaviye, tamire teşvik etmek ve halkı aydınlatmaktır. Ara sıra çıkan böyle insanları ise hapislerde, zindanlarda işkencelerle yok etmeye uğraşırlar. Onlar ise bunu yapmaktan yine de vazgeçmemiş, ölüme dahi katlanmışlardır. Ben dediğim gibi cahil bir insanım, ancak çevremdeki devleri görecek kadar bir göze sahibim. Küçük olanlarını zaten seçemiyorum. Dev diye gördüklerim de çocuk masalı kitapları yazıyorlar. Bu kitapları bilmem kaç dile çevirtip, astronomik rakamlı paralar kazanıyorlar. Şaka falan değil, sahiden de masal kitapları bunlar. Bu kitaplarda geçen kahramanların filmleri, bilgisayar oyunları, figürleri yapılıyor. Bunları yapanlar da salak değil ya. Bu yolla para kazanıyorlar. Alan var ki kazanıyorlar. Herkes durumundan memnun görünüyor. Sanatçılar sadece zevk ve eğlence meraklısı olmuşlar. Bir partiden başka bir partiye gidip gösteriş yapmaktalar. Belli ki problem falan yok. Komünistlik varken, rekabetten dolayı, kim daha insancıl diye bu konuda soğuk bir savaş vardı. Komünistler kendi kafalarına uymayanlara hiç özgürlük tanımadıklarından, sanatçıların onlardan ödü kopardı. Sanki kapitalizmde durum farklı mı? Sanatçılara göre anlaşılan bu problem can sıkmıyor. Onlara göre tehlikeli olan komünistlikte artık yok. Yine belli ki insanlığın tüm problemleri çözülmüş ve sorunları kalmamış. Eh o zaman en iyisi mi masal kitapları yazalım ve satın alalım. Hem masal okumaktan zarar da gelmez. Zarar hep bu gerçeklerden gelmiştir! Tehlike, acı, hapis, tehdit, ölüm hep bu gerçeğin savunuculuğundan çıkmıştır. Ben o kitapları yazanları kötülemiyorum, ya da küçültmüyorum. Her çocuk masalı sever ve hepimiz böyle şeylerle de büyüdük. Bunun dozu hakkında da bir tartışmaya girecek ne bilgim var ne de bu benim konumla ilgili. Fakat bu kitapların gördüğü rağbet, o toplumların, milletlerin nabzını gösteriyor. Sanatçıya muhakkak özgürlük verilmelidir, onlar komünistlerden bu yüzden korkutulmuşlardı. Peki, şimdi de aynı korku olduğundan dolayı mı kimse sesini çıkaramıyor? Yoksa gerçekten de rahatta oldukları için mi? En büyük tehlike de bu rahatlıkta, onu kaybetme korkusunda ve umursamazlıkta değil mi?

Ayrıca her topluma aşılanmış belirli nefretler vardır. Amerika’da bu nefreti bildiği için Arap ülkeleriyle uğraşır. Bir Müslüman ülkesine ne kadar kötülük yapılırsa yapılsın, o sözde Hıristiyanların içi yağ bağlar. Çıtları çıkmadan bakarlar. O Irak savaşında, Almanya, Fransa gibi Amerika’ya karşı gelen ülkeler de insaniyeti falan düşündükleri için değil, artık haraç ödemekten bıktıkları için “hayır” dediler. Bu nefret, o sözde olan Hıristiyanların çocukluğundan beri yüreklerine kazınmıştır. Sanatçı olmakla sanki bu nefreti çıkarabilecek mi? Hem kim bu sanatçı dediklerimiz? Daha doğrusu sıradan basit olan bizler kimleri sanatçı diye görüyor ve duyuyoruz? Kıçlarını açıp, baldır bacak gösterip, meme şovu yapanlar. Bunlar en büyük sanatçılar ve de başarılı olmuşları. Bütün toplumun genç kuşakları bunların peşinde ve hepsi “Süper Star” olma hayaliyle besleniyor. Öbürlerini ise ne duyuyor ne de görüyoruz. Acaba neden?

Bu yazılarımla kör hafızlar gibi nasihat verme merakında değilim. Herkes neresini açarsa açsın, ne yaparsa da yapsın. İncil’in son kitabı olan Vahiyde geçtiği gibi:

“Haksızlık eden yine haksızlık etsin; murdar olan yine murdarlansın; salih (doğru) olan yine salah işlesin; mukaddes olan yine mukaddes olsun. İşte tez geliyorum; ve herkese kendi işinin olduğuna göre mükâfatım elimdedir” diyor İsa Mesih Vahiy 22:11-12’de.

Herkesin işlerine göre karşılığını verecek olan çok şükür ki biz olmadığımıza göre, bu yüzden kimseyi zorla değiştirme amacında da olamayız. Böyle bir yetkiyi Allah’ın biz insanlara vermediğini yazmıştım. (Resullerin-Elçilerin İşleri 17:31) Biz ancak insanları uyarabiliriz, öğretebiliriz, anlamalarına yardımcı olup teşviklerde bulunabiliriz, o kadar.

Bu konuya başladığımdan beri anlatmak istediğim şey, doğruluk, dürüstlük, fedakârlık, mertlik, insancıllık, erdemlilik gibi özelliklerin, kimin kime karşı gösterdiğine bağlı olması hakkındaydı. İyi özellikleri karşı partiden, sana düşman olan partiden birine gösteriyorsan, o zaman yaptığın tüm bu iyi özellikler için ölümü dahi göze almalısın. Kişinin karşı taraftan birine gösterdiği bu iyi özellikler yüzünden, etrafı ondan nefret edecek, ona elinden gelen kötülüğü de yapacaktır. Hâlbuki o insan herkese karşı üstün denecek nitelikteki özellikleri göstermektedir. Fakat öbürlerine göre iyi olan şeyler, herkese değil, onların belirlediği çevrelere, organizasyonlara, milletlere, ırklara, dinlere vs. gösterilebilir. Dediğim gibi, ne zaman ki, nefreti, sahtekârlığı, yalanı, katliamı, işkenceyi ve her türlü kötülüğü o karşı taraftaki düşman partiye gösterdiğin ve yaptığın zaman, işte o zaman en iyi, en üstün kahraman sensin demektir. Kısacası burada önemli olan şey gösterilen özelliklerin niteliği değil, ancak bu nitelikleri kime karşı gösterdiğindedir. Dünyamızın da parolası ve verdiği ahlak eğitimi maalesef bu doğrultudadır. Bunun adı aslında karaktersizliktir. Karaktersiz ve şerefsiz insan böyle düşünür ve böyle davranır. Aldığımız eğitimler de bizleri sinsice veya apaçık böyle olmaya zorlar. Bu zoru dinlerden, devletlerden, partilerden, okullardan, ailemize; anne babamıza, koynumuzdaki kadına/erkeğe kadar herkes gösterir. Kısacası buna tüm dünya dersek, yanlış olmaz sanırım.

Korkudan kaynaklanan veya bilmeden yapılan hatalı davranışlar da bizleri bazen böyle olmaya zorlar. Mesela, İsa’nın öldürüleceği gece üç kere, hatta yüzüne bile bakarak “O’nu tanımıyorum” diye inkâr eden Resul Petrus’u düşünecek olursak. Bir zamanlar kaç yıl yanında olduğu, beraber yaşadığı ve O’nun özelliklerinden dolayı, ruhun da vasıtasıyla bizzat kendisinin “sen Allah’ın oğlusun” dediği kişiyi daha sonra zor bir durumda korkudan ötürü “tanımadığını” söylüyor. Hatta lanetlerle, yeminlerle inkâr ediyor. (Matta 26:69-75; Luka 22:54-65) İncil’de: “Ondan sonra dışarı çıkıp acı acı ağladı” diye geçiyor. Yaptığı şey karakterli ve şeref duyulacak bir davranış değildi. Fakat bizler buna: “Hata yaptı, günah işledi” diyoruz. Çünkü Petrus’un düşüncesinin en küçücük yerinde bile böyle bir şey yapmak yoktu. Böyle bir şey yapmayı ne planladı ne de istedi. (Luka 22:31-34; Markos 14:27-31) Biz insanlar kendimizi tanımadığımız gibi, çoğu zaman da tanıdığımızı sanır, yanılgıya düşeriz. Petrus da böyle bir yanılgıya düştü. İsa onu bağışladı. Allah da bağışlıyor. Ben bu konuları kastetmiyorum. İnsanı karaktersizliğe iten çok şeyler vardır. Hepimiz de zaman zaman yapıyoruz ve de yaptık. Bunlarla bir şeyleri koruduğumuzu sandık, kendi adımıza korktuk, menfaatimizi düşündük falan. Hepsi tamam belki anlaşılabilir de benim anlatmak istediğim şey, bu özellikleri gösterdiğimiz kişiler farklı olunca iyiyken kötü, ya da kötüyken iyi oluyor olmasında. Yani eğri bir şey yapınca, yaptığın kişiye bağlı olarak o «doğru» deniyor; doğru bir şey yapınca da yaptığın kişiye bağlı olarak ona «eğri» deniyor. Böyle adaleti, doğruluğu saptıran insanlara karşı Allah “vay onların başına” diyor:

Kötüye iyi ve iyiye kötü diyenlerin; karanlığı ışık yerine ve ışığı karanlık yerine koyanların; acıyı tatlı yerine ve tatlıyı acı yerine koyanların vay başına. Kendi gözlerinde hikmetli olanların ve kendilerini bilge görenlerin vay başına! İşaya-Yeşaya 5:20-21

Hâlbuki doğru olan bir kişi kimseye bakmadan, ilk önce kendi haysiyeti, şerefi, onuru için doğrudur. O kişi doğruysa, karşısındakiler ne kadar adi de olsa bu onun kişiliğini etkilemez. “Onlar bana böyle yapıyorsa, kötüyse, ben de onlar gibi davranıp, aynı kötülüğü onlara yapacağım” demez. Üstün özelliklere sahip bir insan her yerde, herkese karşı o özellikleri korur. Sahtekâr dönek insanın, kime ne zaman doğru davranıp ya da yamukluk yapacağını kim bilebilir? Böyle insanlara güvenilir mi? Bize karşı özellikle iyi davransa bile, bir gün gelip bize de aynı pisliği yapmayacağından nasıl emin olabiliriz? Pis, eğri iş yapmaya hazır olan biri, bunu keyfine ve gönlüne göre her zaman yapar. Bizler toplum olarak adamına göre davranılmasını öğretiriz. Babam çok söylerdi bu sözü, “adamına göre oğlum” derdi hep. İlk görünüşte çok adil gibi gözüken bir davranış tarzıdır. Aslında ise insanı sinsice karaktersizliğe, şahsiyetsizliğe iter. Bu düşünce açıkça şunu söylemek ister: «Sen karşındaki insana göre davran, o ne ise ona göre karşılık ver». ‘Bunun nesi yanlış’ mı diyeceksiniz? Eğer bizler daima bu düşüncede ve bu adalette olursak, kendimiz başkalarından nasıl merhamet bekleyebiliriz? Ya bize Allah böyle davranmaya kalkarsa, kim kurtulabilir? Bizlerin işlerine göre karşılık verip de sadece adaletini uygularsa, o zaman yeryüzünde bir tek insan bile kalır mι? (Mezmurlar 53:2-3) Bu yüzden Süleyman şöyle yazıyor:

“Bana ettiği gibi ona öylece ederim, adama işlerine göre öderim, deme.” (Süleyman’ın Meselleri 24:29 ve paralel ayetler Süleyman’ın Meselleri 20:22; Matta 5:39; Romalılar 12:17; 1.Selanikliler 5:15; 1.Petrus 3:9)

Demek ki bizim karşımızda kim olursa olsun ister bir şahıs ister bir toplum ister bir millet ve isterse devletler, onlar hakkında, “işlerine göre öderim” demek, merhametsizce, çoğu zaman da kendimizi satmakla gerçekleşir.

Yine bir açıklama yapmak zorundayım. Bu durum Kuranda ve Mukaddes Kitaplarda geçen savunma ve devletin anayasa kanunlarındaki ceza verme yetkisi ile karıştırılmamalıdır. İnsana kendini savunmayı yasak eden bir kanun ve kural ben bu kitapların hiçbirinde okumadım. Buna da meşru müdafaa denir. Yani biri sokakta ya da evimizde bize tekme tokat, kılıç pranga saldırdığı zaman, o çıldırmış olan kişiye elimizi kolumuzu bağlayıp, “bana ne istersen yap” demiyoruz. (Çıkış 21:24-25; Luka 22:36 ve 49-51; Maide, sure 5:45; Hac, sure 22:39) Ama gerekirse bu da yapılır. Aslında savunma, hikmetlice bir davranış tarzını göstermelidir. Eğer biri silahla bir banka soygunu yapıyor ise, onun önüne “haayt” diye de çıkmak akılsızlıktır. O kişi sadece para almak ve gitmek amacındadır. Korkudan dolayı karşısına çıkan herkesi de öldürebilir. Bu yüzden hikmetlice davranmak, orada boyun eğmektir. Sonra ne yapılacaksa zaten bu işte görevli olanlar onu yapar, ya da yapmaz. Bizi ilgilendiren tarafı, şahısların hikmetlice kendini koruması, müdafaa etmesidir.

Mesela İsrail’de, Allah’a küfretmek ölüm cezası demekti. O kişi hâkimler tarafından verilen karar sonucu cezalandırılmalıydı. Şahıslar bunu yapamazdı. Bu ancak hâkimlerin kararıyla olurdu. Şahıs, en fazla o kişiye karşı kanunlar önünde dava açabilir, ya da şikâyet edebilirdi. Bundan sonra kanun ne yapar ya da ne yapmaz, hoşuna gitsin ya da gitmesin, bu artık o kişiyi ilgilendirmez, ilgilendiremez. Çünkü bu o kişinin sınırlarını aşar. Kısacası her kes hâkimlik yapamaz. Bu konuda birçok örneklerden sadece bir kaç ayet: Çıkış 19:12-13 ; Levililer 24:16 ; paralel ayeti Bakara, Sure 2:178 ; Matta 5:40-41.

İsa Mesih, “düşmanlarınızı sevin” demedi mi? “Sizlerin yanağına vurana öbür yanağını da çevir” demedi mi? İsa Mesih bunlarla insanları karaktersizliğe teşvik etmedi. İsa hiçbir zaman boyun eğmediği için öldürüldü. Eğer O da boyun eğip, onların pis işlerine sessiz kalarak baksaydı, O’nu da öldürmezlerdi. Hatta satıcıları Mabetten kovmak için eline iplerden kamçı yapıp, Allah’ın evini savunan da İsa idi. (Yuhanna 2:15) Ayrıca bu dünyanın sonu diye bildiğimiz kötülerin yok edilmesinde, İsa Kral olarak görev alacak ve onların hepsini yok edecek, öldürecektir. (Vahiy 2:25-27; Resullerin-Elçilerin işleri 17.31; Daniel 2:44)

“Yanağına vurana öbür yanağını çevir, düşmanlarınızı da sevin” derken İsa ne demek istedi? Bunlarla açıkça kişinin o anlık öfkesinden, tahrikinden, kışkırtmasından dolayı kavga yerine barış yapmayı seçmesi teşvik ediliyor. Düşmanlarınızı sevin demek yine, bizlere verilen ve nesiller boyunca taşıdığımız anlamsızca bir milletin başka bir millete; ülkelerin, dinlerin, ırkların insanlarının karşı karşıya besledikleri nefretleri üzerimizden atmayı emreden sözlerdir. Kendini savunma konusuna gelince. Bütün İncil’de geçen birçok şiddet olaylarında, İsa’nın takipçilerinin kendilerini savunmak amacıyla başkalarını öldürdükleri de hiç geçmiyor. İsa’yı takip etmek isteyenleri taşladılar, hapislere attılar, kafalarını kestiler; evet de onlar bu kötülükleri devletin gücünün yardımıyla ve desteğiyle yaptılar. Arkalarında devlet de olsa, yaptıkları adaletli bir davranış tarzı değildi. Bazen bu durumlara devletin destek vermediği de oldu. (Luka 23:13-25; Resullerin-Elçilerin İşleri 12:1-3; 18:12-17; 19.23-41) Bazı durumlarda da Allah mucize yaparak onları kurtardı. İncil’de bu insanların kendilerini bizzat kaba kuvvetle savundukları yazmıyor. Allah’ın hizmetkârları durumundaydılar, zaman zaman başlarına da bu yüzden sıkıntılar geliyordu. Bu onların elleri kolları bağlıydı anlamına gelmez. Hatta bazen anlamsızca bir savunmadan kaçmakla, hikmetlice davrandılar diyoruz.

Benim bahsettiğim durumlar; basit, adi suçlardan dolayı bize saldırıldığı zaman ne yaparız durumuydu. Paramızı çalmak isteyene, elimizden arabamızı almak isteyene, evimize giren hırsıza vs. ne yaparız? Amacımız kesinlikle bu insanları öldürmek olmamalı. Her ne pahasına olursa olsun amaç sadece savunmak olmalı, öldürmek, yok etmek değil. Elimize geçen bir sopayla, son gücümüzle o kişinin kafasına bir kere vurmamız, büyük bir ihtimalle o kişiyi öldürebilir. Ya da bir silah ile o kişinin kalbine, kafasına, midesine nişan almak yerine; bacağını, ellerini de yaralayabiliriz. Bununla amacımız o insana karşı kendimizi savunmaktır. Bunun yanında birçok başka savunma aletleri de var. Mesela kadınların çantalarında taşıyabileceği, gözlere sıkılan sprey gibi. Kişinin gözlerine korkunç bir acı vererek, onu belli bir zaman etkisiz hale getiriyor. Hep bunlar savunma amacıyla yapılıyor. İlle de aşırı bir örnek vermek gerekiyor ise, filmlerde gördüğümüz gibi, o eski Teksas kovboylarının kanunsuz yaşantılarında, insanların evinin etrafını çevirip, kesin kez ölüm olacak bir eşkıya ya da Kızılderili saldırısında, insanların kendilerini savunmaları bence suç değildir. Ya da Kızılderililerin kendilerini katliam etmek için saldıran beyazlara karşı kendilerini savunmalarına yanlış denemeyeceği gibi. Bu gibi şeylere herkes kendi vicdanıyla karar vermelidir. İsa’nın dediğine uygun hikmetlice davranış tarzı gösterip, o kişilere kapılarını açıp, yediren içiren insanlar da olmuştur. O eşkıyası, Kızılderili’si bu durumdan utanıp hiçbir şey yapmadan da gitmiştir. Onun için filmlere inanarak yaşamayalım. Hem ölmek bizleri o kadar da ürkütmemeli. Bazen bu dünyadan kurtulmayı ve Allah’ın vadi gününde dirilme ümidiyle ölmeyi arzu eden insanlar da resuller de olmuş. (Filipililer 1:20-23; İbraniler 11:35; Vaiz 4:1-3) Bu yüzden amacımız resul Pavlus’un Selaniklilere yazdığı mektubunda dediği gibi:

Ama kardeşler, siz karanlıkta değilsiniz ki, o gün sizi hırsız gibi yakalasın.

Siz hepiniz ışığın oğulları, gündüzün oğullarısınız. Geceye ya da karanlığa ait değiliz.

Öyleyse başkaları gibi uyumayalım, ayık ve uyanık olalım.

Çünkü uyuyanlar gece uyurlar, sarhoş olanlar da gece sarhoş olurlar.

Gündüze ait olan bizler ise, iman ve sevgi zırhını kuşanıp başımıza miğfer olarak kurtuluş ümidini giyerek ayık kalalım.

Çünkü Tanrı bizi gazaba uğrayalım diye değil, Rabbimiz İsa Mesih aracılığıyla kurtuluşa kavuşalım diye belirledi. Mesih bizim için öldü; öyle ki ister diri ister ölmüş olalım, O'nunla birlikte yaşayalım. 1.Selanikliler 5:4-10

Bizlerin inancı ve yürek tutumu bu şekilde olmalı. Zırhımız sevgi, miğfer ki başı korur, yani zihnimiz, o da Rabden aldığımız kurtuluş ümidi olmalı. Zihnimizde olan ve yüreğimize bağladığımız ümitle, aynı zamanda da uyguladığımız sevgiyle, kurtuluşumuza yardımcı olabiliriz. Ölsek bile kurtulmuş olarak öleceğiz. Bazı insanlar ölümü bir yenilgi, bir kayıp olarak görürler. Hâlbuki İsa ölüme götürülmeden önce:

“…Dünyada sıkıntınız vardır; fakat cesur olun; ben dünyayı yendim” (Yuhanna 16:33) demesine göre ölmekle yenilmedi. Tam tersine kötülüğe boyun eğmemekle öldü, ama onu yendi. Dikkat etmemiz ve korkmamız gereken ölüm harfi anlamda, gözle görülür bir şekilde olmasından değil, Allah’ın gözünde ölmekten korkalım. (Luka 12:4-5) Ölen o doğru kişiler Allah’ın indinde hâlâ yaşıyorlar. Zamanı geldiğinde Allah’ın hepsini dirilteceğinden de emin olabiliriz. (Matta 22:32, Matta 19:16-19, Yuhanna 5:28-29)

Almanya’da yaşayanlar, kurbağaları korumak amacıyla belli aylarda, belirli saatlerde yollar trafiğe kapatılıp, o saatlerin dışında da sürat sınırlaması yapıldığını bilirler. Saatte 30km.’den aşırı gitmemek şartı konur. O kurbağalar ormanın her yerinden çıkmasın diye, özel kanallar ve barikatlar ile çevreleri kuşatılır. Onlara belli yollar, kanallar yapılır ki, sadece oradan geçsin ve yoldan geçerek çiğnenmesinler. Yine onların hayatı düşünülerek, bu yukarıda söylediğim trafik kanunları ve yasakları da konmuştur. Bunlar doğayı korumada çok takdir edilecek şeylerdir. Tabiatı korumak aslında kendini, insanlığı korumak demektir. Hayvan haklarıyla uğraşanların baskısı ile bu gibi şeyler yapılıyor, ya da devlete yaptırılıyor. Benim aklımın ermediği de işte bu. Bu kurbağaların haklarını düşünenler, insanların haklarını düşünmezler mi? Irak’ta petrol için yüz binlerce insan ölür, milyonlarcası acı çeker, işkenceye uğrar, sakat bırakılır, yağma edilir, ırzına geçilir, yakılır vs., nerededir bu kurbağaların haklarını savunanlar? Yoksa onlar sadece hayvanların hakkını savunmakla mı görevliler? Hayvanlar hayvanların hakkını savunur, bunu anlarım, çünkü tabiatta kendi cinsinden nefret edip, birbirini öldüren bu konuda rekabetsiz yaratık sadece insan. Demek ki onlar kendi hemcinslerini savunmakla görevliler de onun için mi insan haklarına bakmıyorlar?! Hem oradaki insanlar da Müslüman! Kendilerine göre belki de bu onların başına gelen layık oldukları şeydir. Ben layık mıdırlar değimlidirler tartışmasını yapmıyorum. Muhakkak Allah çok şeylere müsaade edip, insanların cezalarını da birbirlerinin eliyle vermelerinde susuyor. Vay o kişilere ki, haksızlıkla, sahtekârlıkla, katliamla bu işin hâkimi rolüne bürünürler. Onlar kendilerine hükmedilmeyecek mi sanıyorlar? Öbürlerine yaptıklarından dolayı nasıl hükmedildiyse, kendilerine de yaptıklarından dolayı hükmedilecektir. Öbürlerinin başına nelerin gelmesine Allah nasıl müsaade ediyorsa, aynı olmasa da başka şekilde bir perişanlığın da kendilerinin başına gelmesine müsaade edecektir. Kurbağaların haklarını savunmaya devam edelim de insanlığa ne yapalım? Binlerce, on binlerce insanları öldüren teröristlere kucak açıp, yardımlar edelim, sonrada terörle mücadele ediyoruz diye, onların yaptıklarının binlerce katı insanlık dışı davranışları başkalarına mı yapalım?! Bomba atmak, katletmek, suçsuz kan dökmek teröristlerin işi oluyor; aynı şeyi devletler yapınca demokrasi savaşı mı oluyor? Dedim ya, ne yaptığın önemli değil, kime yaptığın önemli. O yaptıkların istediğin kadar iğrenç ve kötü olsun, karşı partiye, bizim menfaatimiz için yapıyorsan, madalya bile alırsın.

Hâlbuki “katletmeyeceksin, zina etmeyeceksin, çalmayacaksın, yalan söylemeyeceksin, komşunu kendin gibi seveceksin” diyen Allah, bu davranış tarzını Hans’a, Conny’e göster ama Ahmet’e gösterme mi dedi? Senin dininden olan birine daima doğruyu söyle ama başka dinden olan birine yalan mı söyle dedi? Kendi evinde yaşayanların değil ama dışarıdaki insanların malını çalabilirsin mi demek istedi? Erkeksen her kadınla düş kalk zina olmaz, ama kadınsan her ilişkin zina mı olur dedi? Yoksa bütün bunların tam tersine; Allah kullarına her zaman ve her yerde, kime karşı olursa olsun, erdemli olan üstün özellikleri göstermekte çok daha dikkatli olmaları gerektiğini söylemedi mi? Hırsızlık hırsızlıktır, kimin malını çalmak olursa olsun. Evlilik dışı ilişkilere zina deniyor ise (bu evlenme şekli her ülkenin kanununa göre değişebilir), bunu ister erkek ister kadın yapsın, aynı suç değil midir? Yalanı kime karşı ne amaçla söylersem söyleyeyim, yalan yalandır. Bunun pembesi, beyazı, karası olmaz ki. Mukaddes Yazılar yalanın babasının, yani bunu ilk doğuranın, icat edenin Şeytan olduğunu söylediğine göre, her yalan söyleyen Şeytanın işlerini destekliyor demektir. (Yuhanna 8:38-46) Burada ayırım var mı? Bütün saydığımız, doğru, insanlığın mecburi yapması gereken bu özellikleri, Allah herkesin herkese yapmasını zorunlu tutmuyor mu? Amerikan, Alman, İngiliz, Fransız vatandaşları değerlidir, ama geri kalan ülkelerin insanlarını katledebilir, istediğini de yapabilirsin diyen bir Allah mı var yoksa? O en değerli ve üstün denilen Amerikan, İngiliz, Fransız, Alman vatandaşının insanını kim yarattı ise, en değersiz bir ülkenin, en değersiz ve aşağı gözüken insanını da aynı Allah yaratmadı mı? Bütün yeryüzünün ve gökyüzünün efendisi bir değil mi? Kimi küçük görüp, kime kabardığımızın hesabını o Efendi bizlerden sormaz mı? Dünyayı ve evreni yaratanı bu kadar adaletsiz ve vurdumduymaz mı sanıyoruz? O’nun bazı şeylere, ya da bize göre her şeye müsaade etmesi, bizim kötülük yapmamıza cesaret veriyor ise, unutmayın ki bütün bunlar için hesap vereceğiz, vereceksiniz. (Vaiz 8:11.12)

Kötülük etmekte cesaret bulanların, “kimse beni görmüyor, istediğimi yaparım bir şey olmaz” diyenlerin, “bana kimse hesap soramaz” diyerek kendini kandıranların, vay başına. Dünya tarihinde böyle inançta olan birçok diktatörler gelmiş geçmiş. Onların sonlarını da okuduk. Üzerlerinden yüzlerce, binlerce sene geçmesine rağmen bazılarını hala lanetle anıyoruz. Süleyman vaiz kitabında tüm insanlığa şu mesajı veriyor:

İşin sonu şudur: her şey işitildi; Allah’tan kork ve O’nun emirlerini tut; çünkü insanın bütün vazifesi budur. Çünkü iyi olsun kötü olsun, her gizli şeyle beraber her işi Allah hükme götürecektir. Vaiz 12: 13-14

Hayvan haklarını savunanlardan politikacılara kadar bahsettik. Bu konular yakın bir tarihte olduğu için hepiniz bilirsiniz diye yazıyorum. Yoksa tarihe bakıldığında bütün dünya hâkimi ülkelerin yaptığı çirkinlikleri, adaletsizlikleri, vahşetleri, Tanrı tanımazlığı aynı zamanda dünya hâkimi olmayan ülkeler de yapmış ve de yapıyor. Bu yüzden Allah hiçbirini ayırmadan, bütün milletlerle, uluslarla davası olduğunu söylüyor. Çünkü hepsi az da olsa çok da olsa Allah’ın önünde korkunç suçlar işlediler ve de işliyorlar.

… “Çünkü Rabbin milletlerle davası var; bütün insanlıkla muhakeme olacak; kötülere gelince, onları kılıca verecek”, Rab diyor. Yeremya 25:31

Bir savaş olurken, insan ne kadar haber dinlemese de dünyaya ne kadar kulaklarını da tıkasa, oralarda savaşan insanların yaptığı çirkinlikleri yine de duyuyor, görüyoruz. Almanya ilk defa savaşa, daha doğrusu Amerika’ya “hayır” dedi. Diyenin Alman halkı olduğuna ben hiç inanmıyorum. Eğer başka bir parti başta olsaydı, o “evet” deseydi, bu sefer de Alman halkı olsun, medya olsun onun şarkısını söyleyecekti. Dedim ya, yöneticiler herhalde haraç vermekten bıktılar. Doğu-batı birleşmesiyle haraç verecek durum da kalmayınca, Almanlar savaşa karşı oldu! Bütün bu olaylar cereyan ederken, yine insan ister istemez duyuyor. Mesela muhalefet partisi Merkel Hanım bas bas “savaşalım” diye bağırıyordu. O günlerde bütün dünya çapında, içlerinde belki de kurbağaların haklarını savunanlardan, yeşilinden, kırmızısına kadar sokaklarda boykotlar, gösteriler yapılıyor, “savaşa hayır” deniyor, fakat bu Hıristiyan muhalefet partisi, “yok ama biz de savaşalım” diyor! Benim dikkatimi o partinin ne söylediğinden ziyade hangi isim altında söylediği çekiyor. O zamanın başındaki parti ise sosyal demokrat partisi ve bir de yeşiller. Bu adamların dinle, Allah ile uzaktan yakından ilişkileri yok. Ben bu adamların oy toplarken hiçbir konuşmalarında, dini, Allah’ı sömürerek, bu isimleri kullanarak bir şey yaptıklarını duymadım. Ben zaten ne oy kullanırım ne de bu partilerin isimlerini bilirim. O isimlerin anlamlarını dahi çoğunun bilmediğim gibi, bazıları ilgimi çektiği için öğrenmek zorunda kaldım! Diyorum ya, ben kara cahilin biriyimdir! Hiçbirine de ilgi duymamışımdır. Fakat zıtlıkları, açıkça yapılan sahtekârlıkları ve ikiyüzlülükleri konumla ilgili olmasından dolayı belirtiyorum. Evet, bu savaşa karşı gelen parti sosyal demokratlardı dedik. Savaş yapılmasını isteyen, yırtınan partiler ise CDU, CSU. İkisinin de anlamında Hıristiyanlıkla ilgili sözler var! Düşünün işte, bunlar Hıristiyan partisi, yani İsa’nın takipçileri! En büyük rakip parti ve Almanların en sevdiği parti!

Türkler başörtü taktı diye olay olur. Türkiye’de Almanlar memeleri, kıçları açık plajlarda dolaşır, bir şey olmaz. Almanya’da inancına göre başörtüsüyle öğretmenlik yapan Alman görevden alınır. Her yeri örtülü Katolik bir rahibe ise o okullarda normal karşılanır. Ben Türkiye’de hiç “Müslüman Demokrat Partisi”, ya da “İslam Demokrat Birliği” gibi bir parti duymadım. Onlara yetki verilirse, bu Hıristiyan demokratlarını da aratırlar, o başka. Devlet olarak çok şükür ki Atatürk’ten kalma bir laiklik anlayışı, daha doğrusu kanunları var. Ne kadar uygulanır? Her kanun ne kadar uygulanırsa, o da o kadar uygulanır. Avrupa’da böyle sorunlar yok gibi görünüyor. Hâlbuki onlardaki bu gibi sorunlar o kadar daha bir sinsice ve de insanlık dışı ki, yeter ki kişi görmek istesin. O oy toplayan parti, birçok oyları sahip oldukları Hıristiyan etiketiyle aldığını çok iyi bilir. Yaşlı bir almanla konuşurken, “ben şimdiye kadar Hıristiyan partisi diye hep onlara oyumu vermiştim, fakat savaştan yana olduklarını duymak, beni çok şaşırttı” demişti. Bu insan verdiği oyu sadece onların Hıristiyan etiketine vermiş. Hem de bir ömür boyu. Bunun gibi olanların çoğunlukta olduğu da kesin. En çok yabancıları, ırkları, renkleri, dinleri, sanatçıları ayıran ve onlardan nefret eden parti de yine bu Hıristiyan partisidir. Bir de oy toplarken, seçimlerde açık açık, o insanların nabzına göre, halkın nefret duygularını okşayıcı sözleri, “Hıristiyan’ız” dedikleri İsa Mesih’in adıyla, Allah’ın adıyla söylerler. Allah’tan, dinden falan hiç bahsetmeyen öbür parti bu ayırımları yapmaz. En azından sözde yapmaz.

“Düşmanlarınızı sevin, sizden nefret edenlere hayır dua edin, siz bütün insanlar hepiniz kardeşsiniz” diyen de İsa Mesih’tir. (Matta 5:43-44 ve 23:8 Luka 6:35 ve 46) En insanlık dışı, merhametsiz, acımasız, müsamahasız, taraf tutup, adaleti, doğruluğu, erdemli olan her şeyi ayaklar altında çiğneyen de bunlardır. Öbür parti de ne kadar yamukluk ve kafasızlık yaparsa yapar. Fakiri düşüneceğiz diye başa gelip, en büyük kazığı fakire kakalamaya kalkan bir parti olsa bile, ne yaparsa hep kendi adına, ideal edindiği düşünceler uğrunda yapıyordur. İşin içine Allah’ı, dini, İsa Mesih’i falan hiç ama hiç karıştırmadan, bunu kendi adıyla yapar. Neyse o, bir ismin arkasına gizlenerek asıl yüzünü gizlemez. Belki de gerek duymaz, çünkü kendinden şüphe etmiyordur.

Bu durumlar yalnız parti işlerinde değil, tek tek fertler arasında da böyledir. Bir mahalleyi düşünün. Orada yaşayan en gaddar, insanlıktan uzak, menfaatçi, cimri, kendini bir şey sanıp çok kişinin yüzüne bile bakmaya tenezzül etmeyen, ikiyüzlü, sahtekâr insan genelde dindar denilen insandan çıkarsa şaşırmayın. Bunun yanında cana yakın, insancıl, alçak gönüllü, deli dolu bazen öfkelenen, sonra pişman olup özür dileyen, yardım sever ve insana rahatlık veren, cömert kişinin ise dinle falan hiçbir ilişkisi olmayan kişiler olduğunu görürseniz yine şaşırmayın. Bu kural yalnız Türkiye için geçerli değil, hem ben sadece Almanya’yı veya Türkiye’yi değil, üç aşağı beş yukarı bütün dünya insanlarını düşünerek bu yazıları yazıyorum. Hani bir Şahidin bana: “Benim seni sevdiğimi sen biliyor musun?” demesi üzerine, “ben Mukaddes Kitabı bilen insanlardan korkarım, tehlikeli olurlar” dediğim gibi. Gerçekten de Yahudilerin bütün dünyada zaman zaman iticilik görmeleri de böyle kendini beğenmiş davranışlarından kaynaklanır. Tevrat’tan aldıkları bilgilerden, kendilerini en üstün seçilmiş millet olarak gördüklerinden dolayı, hep ters orantıda değişiklik göstermişlerdir. Onlar iyi ile kötüyü ayırt etmeyi öğrendiklerinden, maalesef çoğunlukta olan her insan gibi, genelde kötü olanı seçip, onu yapmakta da profesyoneller oldukları için dünyada iticilik toplamışlardır. Hani geçen konularda, Allah hakkında bilgide uzman insanlar olmak için kendimizi yetiştirmeliyiz diyordum ya, işte bu sebeplerden ötürü bazen iyi ki de öyle olmuyor diyorum. Çünkü tam tersine, bu gerçeklere baktığımızda, kötülükte uzman olan insanların yetişme tehlikesi çok daha fazla. Öbür türlü kişi yine kötü ama ne yaptığını tam olarak bilmeden, o anda, duygularına göre yapıyordur. İyi ile kötünün arasındaki farkı öğrenip, bu konuda uzman olan birinin kötü olan şeyi yapması, çok daha bilinçli, planlı ve profesyonelce oluyor. Bu insanları neden tehlikeli gördüğümü belki şimdi anlamışsınızdır. Çok azı vardır ki, gerçekten de bu bilgilerle pozitif bir şekilde değişiklik gösterip, ondan bambaşka, Allah’ın amacına uygun bir insan meydana çıksın. Durum ve hakikatler böyle diye Allah’ın sözünü saklayalım mı yani? Muhakkak hayır. Bu bilgiler bir insanın iyi olan şeylere karşı sevgisini ve takdirini, ya da nefretini ve bayağılığını ortaya çıkarmakta yardımcı oluyor ise, bunun nesi kötü olabilir? Bu bilgiler zaten kötü olan o şahısta onun kötülüğünü daha da belirgin yapıp, onu kesin bir hükme götürüyor ise, bu da Allah’ın hükmetmesine kolaylık değildir de nedir? Çok uzun bir zamanda olgunlaşacak şey, bu bilgiler ile çok daha kısa bir zamanda gelişme gösteriyor. Ya çürük bir meyve olarak çöpe atılacaktır, ya da iyi olgun bir meyve olarak değerli kaplarda izzet bulacaktır. Ne kadar çok şey bilirsek, bu bizi bir o kadar daha hızla geliştirir. Çürüklükte mi yoksa taze olgunlukta mı gelişeceğimiz yine kendi elimizde olan bir şey. Bu durumda bilgi sadece bir malzeme oluyor. Onunla ne yapacağımız bize kalmış bir şey. Kimisi bomba yapar yok etmek için, kimisi yok olmasınlar da kurtulsunlar diye ilaç yapar. Bu iki kişide meslek olarak kimyagerdir. Din ve Allah bilgisini edinmek ve onu uygulamak da bu örnekten pek farklı değildir.

Bu yazdıklarımı belki de her insan biliyordur, yaşamıştır, tecrübe edinmiştir. Belki benim gibi değil de başka bir şekilde ifade eder. Ya da böyle şeyler hakkında düşünmemiştir, bunlara kafasını yormaz. Veya öyle dinci insanların yoluna çıkmaz. O ona selam vermiyorsa, öbürü de bir o kadar daha hiç selam vermez falan. Biz insanlar çevremizde olan birçok şeyleri görüp, onlarla yaşayıp, çok şeyler de öğreniyoruz. Ben bunların hepsi hakkında değil de biri hakkında bu kitapta bir araya getirmek istedim. İnsan ve Allah, insanın Allah ile olan ilişkisinin ancak zerre kadarını duyurmak istiyorum. Bu konuda birbirlerine bağlayarak anlatmaya uğraştığım şey de konunun başlığındaki internet sayfalarındaki okuduğum şeyler. Bu internet sayfası sadece bir örnek. Nasıl ki Şahitleri binlerce dinin içinden bir örnek olarak anlattıysam, bunlar da birçok Hıristiyan din Mafyası şirketlerinden biri. Tüm Hıristiyanların Müslümanlığa karşı aldığı eğitim ve onların ikiyüzlülüğü. Oradaki sayfaların hepsini burada konu etmeyeceğim. Yoksa aynen bu büyüklükte yüzlerce kitap daha yazmam gerekir ve de yetmez. Bunları genel bir bakış açınız olsun diye, sizleri araştırmaya ve bu gibi sahtekârların ikiyüzlülüğüne kapılmamanız için sizleri uyarmak amacıyla yazıyorum. Sakın bunları Müslüman-Hıristiyan ayırımı altında bir kategoriye sokmayın. Adil ve doğru olun, tarafsız bir şekilde anlamaya çalışıp, ona göre bizzat kendiniz hükmedin. Yoksa burada ben İslam âleminin savunuculuğunu da yapmıyorum. Ancak Hıristiyan etiketi altındaki insanların ikiyüzlülüğünü göstermeye çalışacağım.

İnternetteki bu http://islamacevap.net/ adresine girdiğimde en baş sayfaya yaptıkları resim ilgimi çekti. Elinde makineli tüfekler ile kara peçeli kadınlar, ortada camii, yanında bir makineli tüfek resmi daha. Tam ortada o cami resminin üzerinde de İncil’den bir ayet. Romalılar da yazan bu ayet aynen şöyle:

Mümkünse, bütün insanlarla elinizden geldiği kadar barış içinde yaşayın. Romalılar 12:18

Bu resim her sayfada var. Benim bu kitabım İnternet’te yayınlandığından bir müddet sonra bu resimleri ve biraz sonra soru cevap şeklinde yazacağım sayfalarındaki o linki de olduğu gibi kaldırdılar! Hatalarını anladıklarından dolayı değil, kendi kendilerine gülünç olup, benim gibilerini de yalancı çıkarmaya uğraştıklarından dolayı o resimleri ve sayfaları oradan kaldırmışlardır. Bunlar Müslümanlara karşı özellikle hazırlanmış sayfalar. Amerika, dolayısıyla dünya onları savaş düşkünü, teröristler olarak yayma politikasına başladı. Bunu fırsat bilen Hıristiyan etiketli dinciler, onların sözde savaşa olan düşkünlüğü ve yine sözde teröre olan meraklarına karşın İncil’den barış üzerine bir ayet yazmış ve “görün işte Allah barış Allah’ı, Müslümanlar ise Allah’tan değiller, onların kutsal saydıkları Kuran ise Şeytandan kaynaklanıyor” demek istiyorlar. Ben bu dinlere, “Din Mafya Şirketleri” diyorum. Tesadüfen de bir yerde Müslümanlığın yapmış olduğu cahilce, kafasızca, Allah’tan uzak olan davranışlarının konu edildiğini okudukları zaman, gazetede yayınlanan o sayfa alınıp hemen bunların İslam’a cevap.net sayfalarına ekleniyor. Başkalarının sırtından geçinmeye de bayılırlar. Yine benim bu kitapta yazdığım birçok konuları, -ayetleriyle birlikte- insanları kendilerine çekmek için yazılarında kullandıklarını görmekle de şaşkınlığa düşmeyin. Diyorum ya, başkalarının sırtından geçinmeye bayılırlar diye. Onların severek kaptıkları ve kendi sayfalarında çıkardıkları bu gazeteci hanımın yazdığı yazıyı olduğu gibi yayınlayacağım ki, ne demek istediğimi daha iyi anlatabileyim. Olay Almanya’nın Münih kendinde geçmiş. Aslında yazar, bunlar gibi olan binlercesinden bir örnek vererek anlatmış. Orada aynen şöyle yazıyor:

Münih'te bir düğün salonu

Mine G. Kırıkkanat

26/11/2003 (2077 kişi okudu)

Tarih, 21 Kasım 2003 Cuma gecesi. Yer, Almanya'nın Münih kentinde bir düğün salonu. İçerde yaklaşık bin kişi var. Ancak düğün yapılmıyor. Takkeli, cüppeli ve sakallı cemaat yere bağdaş kurmuş, kürsüdeki beyaz sarıklı, kara sakallı adamı dinliyor. Kara çarşaflı kadınlar da dinliyor adamı, ancak kara çarşafa kapandıkları yetmemiş; salonun vaiz ve cemaatten uzak bir bölümüne kapatılmışlar. Cüppeli ve sakallı adam bakın neler anlatıyor: “Onun gece bir kapta yatağının altına koyduğu mübarek idrarını bir gece sahabelerinden biri içer. Muhammed ertesi gün sorar, 'Ne yaptın idrarımı?' diye. Sahabe der ki, 'Çok susamıştım, su zannedip içtim'. Muhammed güler. 'Artık sana da cehennemin ateşi işlemeyecek,' der. Muhammed'in dışkısı da mis gibi kokardı, mis. Sizi bilmem amma, ben bulsam içmez miyim, içmez miyim?”

İdrar içip dışkı yemek meraklısı skatofil vaizin adı, Cüppeli Hoca namıyla anılan Ahmet Ünlü ve dinleyicilerin hepsi, ne yazık ki Türk, sayın okurlar. Bu haber, Celal Özcan'ın imzası ve Orhan Gedik'in tüyler ürpertici fotoğraflarıyla Hürriyet gazetesinin 23 Kasım Avrupa baskısında, 'Münih'te Taliban Manzarası' manşetiyle yer aldı. Cüppeli Hoca, skatoloji ayininin sonunda kendisini dinlemeye gelen cemaate salonun tuvaletlerinden plastik bidonlara doldurulduktan sonra üfürükleyip tükürüklediği 'okunmuş' suları içirmiş. O pis su bidonlarının fotoğrafı da var gazetede. Ahmet Ünlü adlı cüppeli gudubet, bilmem hatırlar mısınız, 19 Ağustos depremi için 'Mevla faiz ve zina yuvalarını vurdu,' yorumunu yapan kişi! Diyelim ki kendisi, gerçekten skatoloji hastası, bir deli. Peki kendisini dinleyen ve okuduğu pis suları içen bin kişiye ne demeli? Onlar da mı deli? Hepsi mi? Eğer bu sorunun yanıtı 'evet' ve hepsi deliyse, toplu olarak çıldırmalarına yol açan hastalığın adı ne? İnsan 'gibi' doğan iki ayaklıları, mübarek çişe kakaya acıktırıp, murdar domuz yemekten alıkoyan sendromun bir adı olmalı... Bilmem Afganistanlı Talibanlar, Hz. Muhammed’in idrar-dışkı lezzeti konusunda vaaz verip, ah olsa da yesek diyorlar mıydı? Tecavüz ettikleri kadınları, kız ve erkek çocukları kafalarını taşla ezerek öldürdükten sonra girdikleri günahın cezası, cehennem ateşinde yanmamak için kimin hangi pisliğini sevaptır diye yediler acaba? Ama haberdeki kökten skatofil güruhu, bizim Talibanlar. Üstelik, Kaplancılar bile değil, zararsız sayılanlar. Ve Almanya'da bizim ellerden, T.C. pasaportlu böylelerinden on binlerce var... Ya Türkiye'de? Acaba kaç yüz bin ya da milyonlar? Ne tuhaftır ki Almanya, Hıristiyanlığın orta çağından bildikleri geriliği bile değil, hiçbir dinle açıklanmayacak bir çağdışılığı temsil eden bu ucubelere 'demokrasi' diye tahammül ediyor. İyi de suç işlemiş olanlarına, Türkiye tarafından iadesi istenen Kaplancılara da kucak açıyor, dokunmuyor, zaten iade de etmiyor. Acaba neden? Ne tuhaftır ki Türkiye, kimyasal madde ithalâtının hemen tamamını Almanya'dan yapıyor. Örneğin, herkesin her yerde satın alabileceği zararsızlıkta olup dört kamyonete doldurulunca patlayan malum kimyasal ürünleri, birileri merak edip nereden geldiler diye tek tek araştırsa, diyorum... Almanya'dan ithal edildikleri gibi, belki de bir tek şirketin, tek bir devasa şirketin adı çıkar ortaya, kim bilir? Ama tabii, böyle bir araştırmayı henüz o maddeleri kullanan terörün adını koyamayanlar yapacak değil herhalde. Çünkü terörün adını koysalar, köktenci sendromun adını koymak gerekecek. Sendromun adını koysalar, Almanya'nın niçin bazılarını barındırdığı anlaşılacak. Belki de.

Bu hanımın anlattıkları da bu sefer Hıristiyan değil de Müslüman Mafya şirketlerinden biri hakkında. Gerçi yazar “orta çağ Hıristiyanlığında dahi görülmemiş şeyler” diye yazıyor ama ben katılmıyorum. Onlar da ne iğrençlikler yaptılar ve hâlâ da yapıyorlar. Paskalya bayramı diye bilinen, tavşan ve yumurta şovuyla yapılan bu bayram aslında İsa’nın öldürüldüğü zamanı anmaktır. Hıristiyanlar bugünü saptırıp, o anlamdan çok uzak putperest adetler şekline dönüştürmüşlerdir. O günün sözde anlamını bilenlerden fanatik sapıkları ise kendilerini çarmıha gerip, parmak kalınlığındaki çivilerle vücutlarını delip, kanlarını içerek sözüm ona İsa’nın çektiği acıları tatmaya uğraşırlar! Bu işin en kanlısı Tayland taraflarında oluyormuş. Almanya’da da böyle kendini çarmıhta çiviletenlerin olduğunu zaman zaman duyarız. Siz o bayramı göreceksiniz, kanlar içinde kendi kendine işkence yapanlar mı, kan içenler mi, çivilerle kendilerini çakanlar mı, kendini kırbaçlatanlar mı, daha neler neler. Zaman orta çağ değil, 21’inci yüzyıl. Bakın bu kırbaç meselesi Hıristiyanlığa hiç de yabancı değildir. Eskiden rahip ve rahibeler okula başladığı zaman, ellerine Mukaddes Kitap ile bir de kırbaç verirlermiş. Günah işlediklerinde kendi kendilerini kırbaçlasınlar, cezalandırsınlar diye! Günahlarından arınma işi onlara göre demek böyle oluyor!

Bence o Münih’tekiler bunların yanında solda sıfır kalır. Hiç olmasa bunlar birbirlerinin idrarlarını, pisliklerini istekle yiyip, istekle içiyorlar; onlar bir de gerekli gördüklerine zorla yedirip, zorla içirttikten sonra bir de canlı canlı yakmışlar. Böylelikle de onların ruhlarını temizlediklerini sanmışlar! Mine hanım iyi niyetli bir yazar, belki de Hıristiyanlığa sempatisi olan biri. Ya da onların da ne kadar çirkin olabileceklerini daha bilmiyor. Ben de Türkiye’de yaşasaydım, içimden bizim Müslümanlara karşı hiç sempati duymaz, o Avrupalı, Amerikalı olan Hıristiyanlara çok daha bir takdir duyguları hissederdim. Şimdi yaşadığımız zaman onların altın çağı da ondan. Osmanlı devletinin haçlı çapulcularıyla savaştığı zamanda, muhakkak inanıyorum ki, o zaman da Müslümanlar takdir edilecek, ya da sempati duyulacak birileriydi. Yalnız güçlü olduklarından ötürü değil; gücün de getirdiği refahtan, zengin standartlarından, o zamanki uygulanan adil ve üstün ahlak seviyesinden dolayı da.

Şimdiki bilgim ve görgüm ile dinlerdeki uygulamaları taraf tutmadan değerlendirdiğimde, hepsinin renkleri değişik ama aynı mahiyette olan, insanlığa bulaşabilen korkunç virüslerle dolu, tehlikeli hastalık taşıyan mikrop kültürleri olarak görüyorum. Bu konuda ne söylediğimi de iyi biliyorum.

Hayatımda ibadet için çocukken bir iki kere camiye gittim. Ayrıca gezmek görmek amacıyla birkaç kere öyle baktığım camiiler oldu. Oraları temsil edenleri gördükçe, duydukça, içlerine girip de oralarda Allah’a ibadet etmek gelmedi içimden. Yaklaşık fiilen en az 15 senem Hıristiyan olan ve sözde içlerinde en temiz geçmişi olan bir din ile beraberdim. Yine hayatımın kırk senesi “Hıristiyan’ım” diyen insanların içinde geçti. Sıradan yabancı işçiler gibi değil; zamanımın büyük bir bölümünü bu dinleri araştırarak ve ne söylediklerini anlamaya uğraşarak geçirdim. Resul Pavlus’un dediği gibi, çok şükür ki hiçbirine de bir saat bile boyun eğmedim. (Galatyalılar 2:5)

Genelde insanlar karşı gelir, ya da taraf tutarlar. Ben ne taraf tuttum ne de kötüledim. Ancak genel olarak birçokları gibi dindar denilen insanlara karşı sempatim yoktu. Fakat taraf tutanlardan çoğu ne tuttuğu şeyi bilir ne de neye karşı geldiğini. Onlara öyle öğretilmiştir, onlar da bu yüzden taraf tutup, bu yüzden karşı gelirler. Öğretilen şey ise tek bir cümle halindedir; “onlar kötü yanlış, biz iyi doğrularız”. Öğrendiği bu kısacık bilgi onların zihinlerine kazınmış ve yüreklerine dağlanmıştır. Bu tek cümlede öğrendiği kelimelere bağlılık göstermeye o kadar da sadıktırlar ki, şaşırırsınız. Hiç başka bir şey bilmedikleri halde, bunun uğrunda ölür ve de öldürürler. Vicdanı bile rahatsız olmaz. Aslında yaşantısında her türlü pisliği yapmıştır, ama bu yolda o kişiyi öldürdü diye, bir de Allah’a olan tüm borcunu bununla bir kerede ödediğini sanır. Bu rahatlıkla da gider yıllarca hapiste yatar. Belki öldürdüğü o kişi aklına gelirse, uğrunda yattığı o yerde, inandığını söylediği kitabı eline alıp da okumaya başlar mı, o da bilinmez. Kendi dilinde de değil, Arapça! Akıllıysa ki, çok az bir ihtimalle kendi dilinde yazılmış olanını da yanına alır mı yine bilinmez. Bu bilgileri de o kişinin kanına girdikten sonra, hapisteyken öğrenmeye başlar. Yine dediğim gibi, o da belki. Onlardan da doğru bir Allah bilgisini değil, bombalı mafya dincisi olma anlamını çıkarır.

Aynı şeyleri de Hıristiyan’ım diyen biri Müslüman’a yapar. Onlar bunlardan akıllıdır. Boşu boşuna hapse girecek diye kılını bile kıpırdatmaz. Ama savaşta askerse, o zaman da kimse ona hesap sormayacağından, her öldürdüğü, işkence ettiği, ırzına geçip soyduğu kişi için kendini kutsallaşmış görür. Bu duygularını açıkça söylemesine de gerek yoktur. Ben onların yaptıklarından dolayı duydukları rahatlığı ifade etmek istiyorum. Savaşta herkes herkese gaddar davranmıştır, bu bir gerçektir. Kimse kimsenin dinine bakmamıştır. Aynı dini, aynı kitabı paylaştıkları halde bunlardan etkilenmemişlerdir. Aynı dinden olan birini öldürdüğü zamanki duyduğu rahatlık, ancak bir düşman daha azalttım rahatlığıdır. Fakat ayrı dinlerden, hele de bir Hıristiyan’ın Müslüman’ı öldürdüğü zamanki duyduğu duygu, sanki ibadetini yapmaktan dönen bir kişinin duyduğu rahat vicdandan bile çok daha fazladır. Birbirlerini insan olarak görmüyorlar ki. Onların ruhanileri, din âlimleri çocukluktan beri kendilerine bu vicdanı aşılamış, öyle eğitmiş, nasıl görsün ki!

İslam’a cevap net sayfası bu gazeteci hanımın yazdığı yazıyı yayınlayarak, “bakın işte Müslümanlık ne halde, kendiniz görün” demek istiyor. Müslümanlığın ne halde olduğunu duyurmak ve bunu ilan etme işinde o gazeteci kadını o kadar layık görüyor ve takdir de ediyorum. Gel gelelim bu şerefsiz, adaletten uzak, Allah’ın ismine ancak küfrettiren o Hıristiyan Mafya Şirketleri bunu yaptığı zaman sempati duy! O gazeteci bu yazıyı yazar, samimidir, öyle hisseder ve herkes gibi bir sürü hatalarıyla da yaşar. “En doğru benim, benim arkama takılın sizi cennete götüreceğim” hiç demez. Böyle bir insana nasıl kızılır. Belki hiç Allah’la ve dinle ilişkisi olmasa bile, Allah’ın adına leke getirmediği gibi, yazdığı gerçekler ile tam tersine, bilerek ya da bilmeyerek bir yerde Allah’ın da görüş açısını bildirmiş, O’na hizmet etmiş olur. Çünkü o işlerden Allah da tiksiniyor. Fakat aradan çıkan ve bu yazıyı fırsat bilip kendi çirkin ve iğrenç amaçları uğrunda sayfalarında yayınlayan o Hıristiyan din mafyası ile bu gazeteci nasıl kıyas olunur! Eğer sayfalarında yaptıkları o resmin, silahlı Müslüman kadınların ve camiinin yanında, birinci ve ikinci dünya savaşlarında askerleri bereketlerken, elinde haç tutan bir papazın da resmi olsaydı, o zaman en azından «bunlar da uyanık tilkiler» derdim. Çünkü Şahitler içlerinde en akıllısıdır. Onların mecmualarında böyle resimler vardır ve kendilerinden başka kimsenin de tarafını tutmazlar. Çünkü bunlar o kiliselerden sadece kendi hesabına çalışmak isteyerek ayrılmışlardır. Tabii ki onların pisliklerini de açığa vuracaklardır. Ben en çok bu dinlerin ne kadar iğrenç olduklarını Şahitlerden de öğrendim dersem, herhalde yalan söylemiş olmam. Hani bir yerde ne demiştim, “bir kişiyi iyi tanımak istiyorsan, onu düşmanından da dinle” diye, işte bu prensip gerçekten de çoğu zaman adildir.

İnternetteki sayfalarımı okuyan bir kilise pastörü, bana Şahitler hakkında yazdığı kitabını gönderdi. Adamın Şahitler hakkında yazdıkları çoğu yerde doğru ve güzeldi. Kendi dinini bir tarafa çekip, sırf Şahitleri kötülüyordu. Şahitler de aynı şeyleri bunlar hakkında yapıyor. Her iki grup da doğru değilse bile, onların birbirleri hakkında yazdıkları şeyler doğruydu demek istiyorum. Çünkü yalan ve yanlış yazsa, o kitabın, o yazı serisinin hiçbir anlamı ve alıcısı kalmayacak. Bu yüzden büyük bir dikkatle birbirleri hakkında doğru gerçekleri yazmaya bakıyorlar. Bunun yanında çapulcu, ne söylediğini bilmeyen, sırf kötüleyeceğim derken tam tersine o kötülediği kişileri övmüş olan takım da var, ama ben onları kastetmiyorum. Benim söylemek istediğim şey adalet, doğruluk, samimiyet, tarafsızlık vs. Birbirlerine düşman olan bu iki taraf, birbirlerine karşı doğru olan gerçekleri yazıyorlarsa da bununla, yani körü körüne kendi taraflarını tutmakla; adaleti, samimiyeti, tarafsız bir doğruluğu bırakıyorlar. Bir yerde de kendilerini satıyorlar.

O www.islamacevap.net yazdığı şeylerle ancak kendini tatmin ediyor, o kadar. Kimi inandırabilir? İnandırırsa da o kişiyi ancak kendisi gibi iki kat cehennem oğlu yapar. (Matta 23:15) Neden insanları bu kadar aptal yerine koymaya uğraşıyorlar? Kendisi o dinde doğdu, ya da sonradan o kuruluşa girdi ve zamanla içeride ne kadar pisliklerin döndüğünü de gördü, fakat çıkmasına imkân yok. Çünkü kendisi de aynı. Başlıyor bütün bunları gizleyip, “en doğru biziz” deyip, başkalarını kötülemeye. Doğru bir adamı çekmeleri imkânsız, ancak kendileri gibi bir ruha ve adalete sahip olanları çekebilirler. Bu da Allah’ın hükmünde kolaylık açısından iyidir bile. Müslüman’ı elinde silah tutarken gösteriyor ve sözüm ona onların yanlışını İncil’den bir ayet yazarak da ispatlıyor. Ey ikiyüzlü! O Müslüman İncil’i zaten bilmiyor, ya da bilmek bile istememiş, peki ya sen? Sen kendin o ayetin nerde yazdığını biliyorsun, o kitaba da inanıyorsun, “Allah budur işte” diyorsun, ondan sonra da en büyük dünya savaşlarını yapıyorsun! Mukaddes Kitabı kendi dilinde okuyanları diri diri yakıp, iki erkeği kilisende Allah’ın ismiyle karı koca ilan ediyorsun! O eline silah almak zorunda kalmış peçeli insanların petrolünü çalmaya gidip, katledip, ırzına geçip, soyup, bombalayıp, aç susuz bırakıyorsun! Sonra da utanmadan İslam’a cevap mı veriyorsun!!!

İnandığınızı söylediğiniz, Kadiri Mutlak Tanrıyla bir tutup, ikinci, üçüncü Allah diye uydurduğunuz o İsa sizlere ne demişti? Ancak birkaç tanesini yazarsam, ne olduklarınızı okuyanlar anlayacaktır.

Vay başınıza, yazıcılar ve ferisiler (o zamanın dindarları), ikiyüzlüler! Zira bir inanç ortağı (mühtedi) yapmak için denizi karayı dolaşırsınız, ve olunca, siz onu kendinizden iki kat cehennem oğlu edersiniz. Matta 23:15

“Başkasını yargılamayın ki, siz de yargılanmayasınız.

Başkasını nasıl yargılarsanız, siz de aynı yoldan yargılanacaksınız. Hangi ölçekle ölçerseniz, size de aynı ölçek uygulanacak. Sen neden kardeşinin gözündeki çöpü görürsün de kendi gözündeki merteği (Kalası) fark etmezsin?

Senin gözünde mertek (Kalas) varken nasıl olur da kardeşine, “İzin ver de gözündeki çöpü çıkarayım” dersin? Seni ikiyüzlü! Önce kendi gözündeki merteği çıkar, o zaman kardeşinin gözündeki çöpü çıkarmak için daha iyi görürsün. Matta 7:1-5

İyi insan, içindeki iyilik hazinesinden iyilik, kötü insan ise içindeki kötülük hazinesinden kötülük çıkarır. Size şunu söyleyeyim, insanlar, söyleyecekleri her boş söz için yargı gününde hesap verecekler. Kendi sözlerinizle aklanacak, yine kendi sözlerinizle suçlu çıkarılacaksınız.” Matta 12:36

“Vay halinize ey din bilginleri ve Ferisiler, ikiyüzlüler! Siz dıştan güzel görünen, ama içi ölü kemikleri ve her türlü pislikle dolu badanalı mezarlara benzersiniz. Dıştan insanlara doğru kişilermiş gibi görünürsünüz, ama içte ikiyüzlülük ve kötülükle dolusunuz.

“Vay halinize ey din bilginleri ve Ferisiler, ikiyüzlüler! Peygamberlerin mezarlarını yaparsınız, doğru kişilerin türbelerini donatırsınız. “Atalarımızın yaşadığı günlerde yaşasaydık, onlarla birlikte peygamberlerin kanına girmezdik” diyorsunuz.

Böylece, peygamberleri öldürenlerin torunları olduğunuza siz kendiniz tanıklık ediyorsunuz.

Haydi, atalarınızın başlattığı işi bitirin!

“Sizi yılanlar, sizi engerekler soyu! Cehennem cezasından nasıl kaçacaksınız?

İşte bunun için size peygamberler, bilge kişiler ve din bilginleri gönderiyorum. Bunlardan kimini öldürecek, çarmıha gereceksiniz. Kimini havralarınızda kamçılayacak, kentten kente kovalayacaksınız. Böylelikle, doğru kişi olan Habil'in kanından, tapınakla sunak arasında öldürdüğünüz Berekya'nın oğlu Zekeriya'nın kanına kadar, yeryüzünde akıtılan her doğru kişinin kanından sorumlu tutulacaksınız.

Size doğrusunu söyleyeyim, bunların hepsinden bu kuşak sorumlu tutulacaktır. Matta 23:27-36

Bu cevapları onlara ben vermedim, bu cevapları onlara ve onlar gibi olanlara kendilerinin ikiyüzlülükle inandıklarını söyledikleri İsa Mesih verdi. Bunlar hakkında söylenecek ve tam onların özellikleri için yazılmış o kadar çok ayetler var ki. Yoksa bütün İncil’i yazmak gerekir ki, sizleri teşvik edişimin nedeni de zaten bu. İster Müslüman olarak ister Hıristiyan olarak ister Yahudi, isterse de hangi Mafya din şirketine üye olmuşsanız olun; öyle doğmuşsanız dahi, lütfen tarafsız, adil, samimi ve bütün yürekle, çevre ve toplum korkusundan uzak olarak bu kitapları araştırın. Ondan sonra da doğru olanı yapmakta adil ve kararlı olun. Bu hepimizin yaratıcısı olan Allah’ın isteği ve emridir. Resullerin-Elçilerin İşleri 17:26-27 de şöyle yazıyor.

(Allah) Ulusların zamanlarını ve yerleşecekleri bölgelerin sınırlarını önceden saptadı. Bunu, kendisini arasınlar ve el yordamıyla (araştırmakla) da olsa bulabilsinler diye yaptı. Aslında Tanrı hiçbirimizden uzak değildir.

Ben bu islamacevap.net sayfasını internette tesadüfen buldum. Daha ilk defa okuduğum Kuran hakkındaki eleştirileri bile çok saçma, kelime cambazlığıydı. O sayfalarda bu yazıların altına cevaplar da verilebildiğini gördüm. Aslında okuduğum bu gibi saçmalıkları ben her Hıristiyan’dan duymuş, bilhassa Şahitlerle olan ilişkilerimde çok tartışmıştım. Üç aşağı beş yukarı hepsinin eleştirileri aynıydı. Onun için benim pek ilgimi çekmedi. Fakat yine de okuyucular nasıl cevaplar yazmışlar diye bir baktım. Cevaplar rezaletti. Bence cevapları bilgisizce, ne söyleyeceğini ve nasıl savunacağını bilmeyen tipten garibanlar yazmışlardı. Fakat hangi cevabın yayınlanacağı hakkında bunlar karar verdiğine göre, o cevapların da öyle olması normaldir. Yazdıkları bir saçmalık hakkında ben de cevap yazdım. Ama çıkmadı, çıkacağını da beklemedim. Sonra da uğraşmadım, bıraktım.

Bernd’in birçok eksiklikleri yanında en büyük probleminin Kuran’a inanmamak olduğunu da biliyordum. Sanki onunla benim aramda bir duvar, aşılmaması gereken bir sınır gibi hiç bu konuya da değinmiyordu. Aslında aramızda birçok duvarlar vardı da belki bu da bir tanesiydi diyelim. Konuyu ben açtım ve “seni rahatsız eden bu duyguyu gömeceğine, neden üstüne gidip bu sorunu halletmiyorsun?” dedim. Benim için değil, bunu kendisi için yapmalıydı. İster inansın ister inanmasın, ortada bir gerçek var ise, bizim onu yalan saymamız, ondan kaçmamız, ona karşı olmamız, başımızı kuma sokmamız ile o gerçeği değiştirip, yok edemezdik. Eğer Kuran Allah’ın iradesi ya da değil ise, neden hâlâ bunu tarafsız bir şekilde araştırmıyordu? Bütün bunları Bernd’e söyledim ve bu sayfayı yazış nedenim de en çok Bernd gibi olanlar için. Bir de o sayfalardaki mantığa karşı olup ama cevap veremeyenleri, teşvik etmeye yüreklendirmeye çalıştım. Kuranın o kadar ucuz ve basit bir kitap olmadığını, kötüleyenlerin de kendi ikiyüzlülüğünü ortaya çıkartmak amacını güttüm. Zaten en önemli konuların bir kısmını Şahitlerin yazı dizilerine karşı cevaplamıştım. İnsan yıllarca konuşulan her saçmalığı aklında tutamıyor. Hiç olmazsa bu sayfalar neye karşı ve ne yazacağımı bilmemde kolaylık oldular. Ben sadece tesadüfen bir konu seçeceğim ve onların eleştirilerine cevap vermeye çalışacağım. Onlara gönderdiğim ve yayınlamadıkları Kuran hakkındaki kritiklerini ve cevabımı da yazacağım. Demek ki işlerine gelen şeyleri yayınlıyorlar ve işlerine gelmeyeni atıyorlar. Tam mafya şirketlerine yaraşan bir davranış tarzı. Allah’ın samimi kulu böyle bir şey yapar mı? Yine karar sizlerin.

O sayfaların, Kurandaki Bilimsel ve Tarihsel Yanılgılar adlı linkinde, en başında aynen şöyle yazıyordu. Yazıyordu diyorum çünkü bu linkler de devamlı değiştiriliyor. Son zamanlarda baktığımda sayfalar tümüyle değiştirilmiş (Ocak 2011). Amaçları ise hep aynı, Kuran kötü ve yanlış, oradan çıkıp bize eşek olun mantığı. Yani çağlayan onlara aksın. Dediğim gibi, ayrıca benim bu kitabım internette yayınlandıktan sonra, o linki de olduğu gibi kaldırdılar! Ben o zamanki okuduklarımı (sene 2004) keserek kopyalamıştım. Oradaki kritiklerde aynen şöyle yazıyordu:

Yaradılış Kaç Gün Sürmüştür?Kuran'da göze çarpan ilk problem, Tanrı'nın dünyayı yaratmasının kaç gün sürdüğüyle ilgilidir. Sure 41:9,10,12'deki ayetlerde açıklanan günleri toplarsanız, Kuran Tanrı'nın dünyayı sekiz günde yarattığını söylemektedir Kurandaki Çelişkiler

Yaradılış Kaç Gün Sürmüştür?Kuran'da göze çarpan ilk problem, Tanrı'nın dünyayı yaratmasının kaç gün sürdüğüyle ilgilidir. Sure 41:9,10,12'deki ayetlerde açıklanan günleri toplarsanız, Kuran Tanrı'nın dünyayı sekiz günde yarattığını söylemektedir (4 gün + 2 gün + 2 gün = 8 gün).Fakat Kutsal Kitap'a göre sadece altı gün tutmuştur (Tekvin 1:31). Böylece Kuran, Kutsal Kitap ile olan çelişkisine Kutsal Kitap'ın ilk bölümünde başlamış olur. Müslüman bir arkadaşım buna karşı çıkıp Kutsal Kitap'ın İbranice metninin bu noktada şüphesiz bir şekilde değiştirilmiş olduğunu ve orijinalinde altı gün değil sekiz gün olduğunu belirtmiştir.

İbrani belgelerinde, kutsal yazılarda herhangi bir değişikliğin yapıldığını gösteren hiçbir kanıt bulunmadığını gösterdim. Ayrıca, Kutsal Kitap'ın başka bölümlerinde de dünyanın, altı günde yaratılmış olduğu belirtilmektedir (örneğin Çıkış 20:11).

Daha sonra, Kuran'ın 7:51 ve 10:3'teki Surelerde Kutsal Kitap'ta belirtilen yaradılışın altı gün sürdüğü konusunda Kutsal Kitap'la hemfikir olduğunu belirttim. Eğer altı gün yanlışsa, o zaman Kuran'ın 7. ve 10. Süreleri yanlıştır. Fakat eğer sekiz gün yanlışsa, o zaman 41.Sûre yanlıştır.

Arkadaşım bana şöyle karşılık verdi; “o zaman Kuran sekiz gün demiyor.” Sure 41'de bahsedilen günleri 4+2+2=8 olarak topladım. Daha sonra bu kişi toplayıp 4+2+2=6 sonucunu çıkardı ve şöyle dedi: “çünkü 4 sayısı 2 sayısına bölünebilir ve bu yüzden oradaki 4 sayısı aslında 2'dir.”!Arapçanın 2 değil, 4 dediğini gösterdiğimde, bu onu şaşırtmadı bile. Devamlı 4=2 olduğunu savunup durdu. Yoksa Kuran'ın hatalı olduğunu itiraf etmek zorunda kalacaktı.

Benim onlara aceleyle, kısaca yazdığım ve bir türlü o sayfalarda yayınlanamayan cevap!!!

Ben kendimi, bu yeryüzünün yaratılışı ve o arkadaş mantığına ille de bir cevap vermek zorunda hissettim. Gerçi verdiğim cevaplar bir türlü sayfalarınızda çıkmıyor!!! Benim arkadaşım da: “Bunlar sadece işlerine gelen şeyleri ayırıp yayınlıyorlar” demez mi?! Gelelim sizin mantığınıza. Kuran’da sekiz günde yeryüzü yaratıldı denmiyor. O ayetlerde tekvinde olduğu gibi sıraya göre anlatılmamış. Mesela Kuran’da iki günde yeryüzünü yaratan demek ile (41:9) tekvindeki ilk başlangıçtaki iki gün kast ediliyor. (Tekvin 1:1-8) Dört eşit günde gıdalar yaratan demek ile ağaçların ve canlıların yaratılmasından bahsediyor. Yani tekvinin son dört yaratılış günü. (Tekvin 1:9-31) Daha sonra geriye dönüp tekrar bütün bunların içinde olan göğün yaratılma ayrıntısına giriliyor ve iki günde olduğunu belirtiyor. Buradaki bu iki gün, öbür günlerden ayrı değildir. Toplam 6 eşit zaman dilimleri içindeki yaratılmış yeryüzü ve bunun ayrıntısına girilerek tekrar en baştaki göklerin iki günde yaratılması konu edilerek yazılmış. Yoksa o 6 yaratma gününden ayrı olarak 2+4+2 gibi bir mantıkla yazılmamış. Kendinizin de bildiği gibi, Kuran’da yeryüzünün 6 günde yaratıldığı açıkça yazar. Bir ayette tekrar göğün yaratılışının ayrıntısına girilmesi ile sıra kuralı falan mı bozuluyor? Bunları ilkokulda yeni toplama öğrenen bir çocuk gibi, gördüğü her sayıyı alt alta getirip toplamak başka bir şey, onları anlamaya çalışmak başka bir şey. Eğer bu mantıkla yola çıkacak olursak; Tekvinin 1’inci bölümde insanın yaratıldığından bahsediyor, daha sonra ise 2’inci bölümde Âdem`in yalnız olduğundan ve Havva’nın yaradılışının ayrıntısına giriliyor. Sizin mantığınızla yola çıkan biri, “hani birinci bölümde bir kadından bahsedilmiyor muydu, şimdi ikinci bölümdeki başka bu kadın da nereden çıktı?!” demez mi? Ve sayar, bir kadın iki kadın diye. Ondan sonrada, “1+1=2 diye hesaplayarak Mukaddes Kitap saçma” der! Bütün bunları Mukaddes Kitaptaki ikinci bapta tekrar kadının yaratılışının ayrıntısına girdiği için onu saçma bulursa, bu hikmetlice bir davranış ve eleştiri tarzı mıdır?! Kaldı ki tüm Mukaddes Kitabı bu gözle ele alacak olursak, bu korkunç bir akılsızlık olmaz mı? Aslında sizin Kuran hakkındaki eleştirileriniz Kuranı değil, savunduğunuzu sandığınız Mukaddes Kitabi çürütme şekilde. Bir yerde bir olay anlatılır, daha sonra bunun ayrıntılarına girilir. Bu bir anlatım tarzı, bir üsluptur. Herkes sizin üslubunuza göre mi yazı yazmalı? O zaman mı her şey doğru sayılacak?

Taraf tutmak insanı kör eder. Bu işlerin hâkimi olmak istiyor isek, bir hâkimden tarafsızlık beklenir, en çok da adalet. Ben sizde bu ikisini de görmüyorum. Akıllıca kalın derim! Daha inanılır olur ve insanlığa fayda sağlar. Bilgiden ise kaçmayın. Müslümanlık ondan kaçtığı için bugünkü durumda. Hıristiyanlık, “Allah hakkındaki bilgileri cahilce” dediğiniz Müslümanlardan farklı değil. Maalesef Allah bilgisi konusuna kimse gereklidir ve hayatidir gözüyle bakmadan, ancak başkalarının eteklerine sarılıyor ve onların peşinde gidiyorlar. Bu kimseye kurtuluş sağlamayacaktır. Sonunda herkes kendi adına hesap vermek zorundadır. (Hezekiel 14:13-20)

Not: Sayfalarınızın başında ellerinde tüfekler ile peçeli kadınlar var. Bu resimler onları savaş düşkünü olarak göstermek ve aşağılamak amacıyla oraya konduğu kesin. Onlar ellerine silah almak zorunda kaldıysa, inandıkları Kuranda bu müsaade görüyor. Fakat onların petrolünü çalmak için, onların ülkesine bombardıman ile giren o Hıristiyan ülkelerinin hangi kitabında İsa böyle bir şeyi yapın diye yazıyor? Sizce hangisi daha büyük ikiyüzlülük?Umarım bu yazdıklarım olsun bari yayınlanır!!!

Ben bu kitabı yazarken yayınlandığını görmedim. Zaten o sayfada bu konu hakkında ancak dört kişinin cevabı var. Belli ki pek öyle her fikre açık bir sayfa düzenlememişler. O “cevap ver” linkleri göz boyamaktan başka bir şey değil. Benim tesadüfen seçtiğim o sayfada birçok konular var. Kuran hakkında bilgisizce, yalan yanlış, kulaktan dolma ve laf cambazlığı ile yazılmış kritikler dolu. Ben mümkün olduğunca cevaplarımı kısa tutup, önce onların yazısını ve altına cevabını yazacağım. Yeterli açık bir bilgiye kavuşmayanlara ise tavsiyem, http://mesias.de sayfasındaki “site indeksinden” veya “mektup gönder” linkinden bana mektup yazarak sorularını kısa ve öz olarak sorsunlar. Ben, eğer Allah izin verir de yaşarsam, ayrıca mümkün de olursa, cevap vermeye çalışacağım. Bilmediğim şeyler de olabilir, hayal kırıklığına uğramayıp, cevabını sizler de araştırın ve bulursanız bana da yazın, memnun olurum. Her şeyi bilmemiz, bir de hemen anlamamız mümkün değildir. Birlikte de araştırılabilir.

Yukarıda bahsettiğim konu o sayfanın ilk konusuydu. Bundan sonraki konular ve cevaplarım aynen şöyle:

Nuh, Tufan ve Nuh'un Oğulları

Kutsal Kitap'a göre Nuh'un oğullarının üçü de gemiye binip tufandan kurtulmuştur (Tekvin 7:1, 7, 13). Yine de Sure 11:32-48'de Kuran Nuh'un oğullarından birisinin gemiye binmeyi reddedip tufanda boğulduğunu söylüyor!

Kutsal Kitap, Gemi'nin Ağrı Dağında kaldığını söylerken (Tekvin 8:4), Kuran Sure 11:44'te Gemi'nin Cudi Dağı'nın tepesinde olduğunu iddia etmektedir. Bu çelişkiler daha açık olamaz.

Cevap:

Kutsal kitap 950 yıllık Nuh’un ömrü hakkında ancak tufanla ilgili konudan ve çok az da tufandan sonraki konulardan bahseder. Tekvin ya da Yaratılış denilen kitapta bu konu ancak üç sayfadır. 6. Bap ya da bölüm den 9. bölüme kadar. Bu konuyla ilgili cevabı, Şahitlerin de Kuran hakkındaki kritiklerinde vermiştim. Olsun, tekrarlayalım.

Nuh’a göre o çocuk kendi oğludur ama başka birinden de olamaz mı? Nuh’un karısı başkasıyla ilişki kurup, bu çocuk senden diyen ilk ve son kadın değildir herhalde. Mukaddes Kitap ise Nuh’un karısından, kişiliğinden, karakterinden hiç, ama hiç bahsetmiyor. Böyle bir ayet hiçbir yerde açıkça yazmasa da Kuran kısaca ayrıntıya girmeden “o kadının iyi biri olmadığını” söylüyor. Sure 11:46 ve 66:10.

“Öyleyse Allah onu da neden öldürmedi?” gibi bir soru sorana; Allah o kadar çok öldürülmesi gereken kişileri öldürmedi ki, bu ne bir Nuh’un karısı oldu ne de babasının çıplaklığını görüp de alay eden oğlu. (Tekvin 9:20-28) Allah’ın merhametine soru sorup, Allah’ı yargılamaya hakkımız mı var? Bunun yanında anlayamadığımız birçok şeylerin de olduğu bildiğimiz halde. Ayrıca Nuh’un zamanındaki tufan ile cennet de gelmedi, kötülük hâlâ hüküm sürdü. O tufan ancak Allah’ın kötüler üzerindeki hükmünü gösteriyordu. Sonraki insanlık nesline nasihat olması için de kaleme aldırdı.

İkinci konu da Ağrı dağı mı yoksa Cudi dağı mı?

Mukaddes Kitapta Ağrı dağı diye bir şey zaten yazmıyor. Ancak aynen şöyle yazıyor: Ve gemi yedinci ayda, ayın on yedinci gününde, Ararat dağları üzerine oturdu. Tekvin 8.4

Burada kesin belli bir dağın ismi kastedilmiyor. Ararat bir ülkenin, bir bölgenin ismi. (2.Krallar 19:37) Bu yazıları da Musa kaleme alıyor. Yaklaşık M.Ö. 1500 yıllarında. Olayı da Musa kendi zamanındaki ülkelerin isimlerini kullanarak yazıyor. Çünkü Nuh’un zamanında Ararat diye bir ülke dahi yoktu. O zamanki tarife uygun olarak geminin Ararat ülkesinin dağlarından birine oturduğunu yazıyor. “Dağları” demek ile “dağı” demek arasında çok fark var. Biri birçok dağı kast ederken, biri tek bir dağı kasteder. Fakat kesin olarak hangisine oturduğunu ancak yorum yaparak söyleyebiliriz. Çünkü bir sonraki ayette, Mukaddes Kitabın Tekvin 8:5 ayetinde, suların azaldığını ve dağların başlarının gözüktüğünden bahsediliyor. Bu ayete dayanarak yorum yapanlar, “ille de Nuh’un gemisinin en yüksek dağ olan Ağrı dağına oturmuş olması gerekir” diyorlar. Çünkü ondan önce dağların başlarının gözükmesine imkân yokmuş. Hem ilk gözüken en yüksek dağın üstüne oturdu da denmiyor ki. Ayrıca bu dağların gözükmesi kimin görüş açısına göre böyle? Nuh’un mu yoksa Allah’ın mı? Eğer gemi Kuranda yazdığı gibi Şirnak da bulunan Cudi dağına oturmuş ise, oradan Nuh Ağrı dağını zaten göremezdi. Aralarında yaklaşık 250 km’lik bir mesafe var. Hem belirttiğim gibi Tekvin 8:4’de geçen ayette “dağına” demiyor “Ararat dağlarına” diyor. Tek bir dağdan değil, birçok dağlardan bahsediyor. Bu ayetlere göre kesin hangi dağ olduğu meçhul. Kesin olan, Ararat ülkesinin dağlarındaki herhangi bir dağ.

Eğer dağların tepeleri gözükmeye başladı demek ile Ağrı yeryüzünün en yüksek dağı olduğu anlamına geliyorsa, bu da saçma olur. Çünkü Everest ve daha birçok yüksek dağlar daha var ve onların tepeleri çok daha önce gözükmüştür. Konumuzla ilgili olmasa da yine en çok bilmediğimiz şey de o zaman acaba bu dağlar bu kadar da yüksek miydi? Çünkü gelen tufan ile yeryüzünün jeolojik şeklinin korkunç değiştiği de bir gerçek. Bu değişikliği ise sadece ben değil, Allah ile ilişkisi olmayan jeologlar da söylüyor. Hemen tufandan sonra birdenbire mi oldu, yoksa zamanla mı oldu yine kesin bilemiyoruz.

Öbür taraftan Ararat denilen ülkenin sınırlarının Ağrı dağından Şirnak’a kadar uzanmadığını kim kesin olarak biliyor? Kesin olarak bilinmeyen o kadar çok şey var ki. Daha İsrail gibi Mukaddes Kitapta başrolü oynayan ülkenin, ne zaman Babil’liler tarafından ele geçirildiği dahi şüpheli. Babil gibi bir dünya hâkimi ülkenin yıkılma tarihi, o da şüpheli. İsa Mesih’in doğum tarihi de böyle. Bunun gibi şüpheli olan o kadar çok bilgilere sahibiz ki. Fakat Musa’nın kaleme aldığı Tekvin kitabından, yaklaşık 2100 sene sonra Allah’ın ruhuyla kaleme alınan Kuran eğer Cudi dağı diyor ise, bu doğrudur. Bununla da Mukaddes Kitaba aykırı bir bilgi vermiyor, tam tersine Mukaddes Kitaba ışık tutucu bilgiler veriyor. Ne Mukaddes Kitap yanlıştır ne de Kuran. Biz anlamıyoruz, anlamak istemiyoruz, taraf tutup bilgisizlikten ve anlayışsızlığımızdan dolayı bir şeye yanlış dememiz ile o şey ille de yanlış demek değildir. Yanlış olan, saplandığımız ve uydurduğumuz, dogma olmuş (Hıristiyanlıkta değişmez temel öğretileri) sapık öğretiler ve yorumlardır.

İbrahim İle İlgili Yanlışlar

Kuran İbrahim ile ilgili birçok hata yapmaktadır:

Kritik: 1. Kuran İbrahim'in babasının adının Âzer olduğunu söyler (Sure 6:74), fakat Kutsal Kitap'ta İbrahim'in babasının adı Terah'tır (Tekvin 11:26).

Cevap:1. Bu isimler ve yerler Mukaddes Kitapta da zaman zaman değişik yazılmıştır. Bu yanlış ya da yalan değildir. O ülkenin dili ve o kişinin başka bir anılma ismi de olabilir. Türkler tarihi yazarken “Almanlar” diye yazar, Almanya kendi tarihini “Deutschland, Germany” diye yazar. Aynı millet ve ülke kastedilmiyor mu? Fakat isimler değişiktir. İlerde bu belgeleri bulan biri, hangisi yanlış yazdı derse ne denir? Sadece İsa Mesih’in ismini her dilde harfi harfine tam olarak aynı yazıldığını görmek çok nadirdir. Türkler “İsa” der, Almanlar “Jesus” der. Bunun şimdi nesi hata ya da sahtekârlık oluyor?!

Kritik: 2. İbrahim Mekke vadisinde yaşayıp ibadet etmemiştir. (Sure 14:37), fakat Kutsal Kitap'a göre Hebron'da yaşamıştır (Tekvin 13:16).

Cevap:2. İbrahim pek çok yerlerden geçti, binlerce kilometre göçler yaptı ve oralarda da bulundu. Her gittiği yerlerde ibadet de ettiği kesindir. Kuran onun Mekke vadisindeki birçok ibadetinden birine dikkati çekmişse neden yanlış olsun? Hebron’da yaşayan İbrahim Ur şehrinden oraya hangi uçak şirketiyle uçtu da buna “imkânsız” deniyor?!

Kritik: 3. Kuran'ın söylediği gibi (Sure 37:100-112). İbrahim'in kurban olarak sunmaya götürdüğü oğlu İsmail değil İshak'tır (Tekvin 22:1-18).

Cevap: 3. Kuran sure 37:100-112’de ve bütün Kuranın içerisinde, kurban etmeye geldi denilen oğlu hakkında hiç ama hiç isim vermez. Bu Müslümanların yanlış öğretileri ve yorumlarıdır, Kuranın değil. Hıristiyanların binlerce saçma öğretilerine dayanarak Mukaddes Kitabı değerlendirmeye kalkarsak, “o kitabı çöpe atmamız gerekir” diye defalarca söylemiştim. Yanlış olan o kitaplar değil, onları temsil etmek için yırtınan mafya din şirketleridir. Sizler gibi, yazmayan şeye “yazıyor” demekle, onlar da sahtekâr ve yalancıdır.

Kritik: 4. Kuran'ın iddia ettiği gibi İbrahim'in sadece iki tane değil sekiz tane oğlu vardı (Tekvin 25:1-2).

Cevap: 4.Yine aynı sahtekârlık. Kuran nerede böyle bir iddiada bulunuyor? Kuran ile saçma öğretileri birbirine karıştırarak, Kuranın içerdiği gerçekleri kapatmak, amaç ancak bu. Zaten bu sahtekârlar ispat edici ayet de vermemiş.

Kritik: 5. İbrahim'in Kuran'ın söylediği gibi iki tane değil üç tane eşi vardı (Tekvin 16:1-15; 25:1-2).

Cevap: 5.Yine ispatsız bir iddia daha. İlk önce şunu da açıklayalım. İbrahim’in iki eşi bir de cariyesi (kadın köle) Hacer oldu o kadar. Cariyeler bir kişinin karısı da olsa, aynen karıları gibi bir tutulmuyordu. (Tekvin 20:17) Allah İbrahim ile konuşurken Hacer hakkında daima, “cariyen” diye hitap etti, “eşin” diye değil. Kimi “üç eşi var” der, kimi “iki eşi bir cariyesi var” derse ne olur? Süleyman’ın karıları hakkında nasıl bahseder? Cariyeleri ve karıları diye ayırarak değil mi? (Tekvin 21:12-13; 1.Krallar 11:3) Bu konuyla ilgili yine Kurandan ayet verilmemiş!

Kritik: 6. Sure 2:125-127'de Kuran, Kâbe'yi İbrahim'in yaptığını söylese de Kâbe’yi İbrahim yapmamıştır (Tekvin 25:1-7; İbraniler 11:9).

Cevap: 6. Acaba kim yaptı? Orada da bir evin temellerinin yükseltilmesi kast ediliyor ki bu da Kâbe’de bulunun kara örtülü dört duvarla çevrili bir yer. İsmail ile birlikte yaptıkları bir ev, o kadar. Bu bilgi neden yalan olsun? Tekvinden verdiği ayetler ile de ne ispatlanmış oluyor? Ben anlayamadım. İbrahim oğlu İsmail’i gönderdikten sonra sizlere göre onu ret mi etmiş oldu? Hâlbuki Mukaddes Kitabı okuduğumuzda çok daha başka anlam çıkıyor. İbrahim öldükten sonra İsmail de gelip kardeşi İshak ile beraber onu gömüyorlar. İsmail nereden duydu da o kadar yoldan geldi? Demek ki ilişkileri vardı ve haberleşme imkânına sahiptiler. Ayrıca İsmail gelene kadar, İbrahim’in ölüsünü gömmek için o sıcak yerlerde beklediklerine göre, İshak onun beraberliğine çok önem verdi. Ya da babası İbrahim’in ölmesine yakın, İsmail’i de yanlarına çağırtmış oldukları kesin. Bu konuda açık ayrıntılar yoksa da Tekvin 25:7-10’da Hıristiyanların kastettiği gibi, İshak’ın İsmail ile kanlı bıçaklı bir ilişkileri yoktu.

Kritik: 7. Sure 21:68,69 ve Sure 9:69 Kuran'ın iddia etmiş olduğu gibi İbrahim Nemrut tarafından ateşe atılmamıştır. Nemrut zaten İbrahim'den yüzyıllar önce yaşamıştı (Tekvin 10:8-12; 11:26).

Cevap: 7. 2+4+2 Rakamlarını toplamayı biliyorsunuz da Nuh’un ne zaman öldüğünü, daha sonra oğlu Sam’ın ne zaman öldüğünü hesap edemiyor musunuz? Mukaddes Kitaptaki kayıtlara göre İbrahim 150 yaşındayken Nuh’un oğlu Sam ölüyor. Kaldı ki Nemrut onların çocuklarıydı. Neden Nemrut’u görmemiş olsun? (Tekvin 11:10-32; 25:7) Bu hesap işi herhalde sizler için epeyce büyük bir problem! Anlaşılan sizin sadece 2+4+2’den öteye aklınız ermiyor!

Bu, son hata en ciddi olanıdır, çünkü bu, Kuran'da çok sık rastlanan bir hatadır.

Çizgisel Zaman Yedinci yüzyılda Araplar, (yani Muhammed de bunun içindedir) tarihsel sıralama anlamına gelen çizgisel zaman kavramı içerisinde düşünmüyorlardı. Batıda insanlar, tarihi; başlangıcı, ortası ve sonu olan düz bir çizgi kavramı olarak algılamaktadırlar. Doğuda (özellikle Uzak Doğu'da) ise insanlar tarihi hiç bitmeyen dairelerde düşünmektedirler.

Açıkça görülüyor ki, Muhammed'in zamanında Ortadoğu'da Arapların belirli bir zaman kavramları bile yoktu. Arap hikâyeleri ve destanları; yerleri, insanları ve olayları sanki hepsi aynı zamanda yaşıyorlarmış gibi kabul etmektedir. Bu nedenle tüm Kuran boyunca Nemrut ve İbrahim, Haman ve Musa, Meryem ve Harun gibi kişiler sanki aynı zamanda yaşayıp beraber çalışıyorlarmış gibi gösteriliyor. İşte bu nedenle Kuran tufanla Musa'yı, Babil Kulesiyle Firavunu...vb sanki hepsi aynı zamanda olmuş gibi anlatmaktadır. Bu, Kuran'ın doğruluğuyla ile ilgili ilginç bir durumdur, çünkü Kuran Kutsal Kitap'ın tarihsel dizinine ve normal zamanın tarihsel dizinine ters düşmektedir.

Cevap:

Vay vay vay! Çok ciddi bir hataya bakın!

Kuranda bahsedilen bu insanlar ile onların özellikleri, yaptıkları benzer olaylar, ya akılsızlıkları, imansızlıkları; ya da tam tersine onların örnek alınacak davranışları, imanları ve Allah’a olan güvenleri kıyas edilerek bir aradaymış gibi bahsedilir. Fakat birbirlerine karıştırılarak değil. Yine ayet verilmediğinden, tam bir cevap veremiyorum. Sizce bu konuda Kuran anlatma tarzından yine kötü bir puan mı alıyor? Anlaşılan Kuran sizin notunuzla dil dersinden sınıfta kaldı! Anlayan birçok insan bunlardan bir şeyler anlıyor ve ders alıyor. Siz almıyor ve anlamıyorsanız, o sizin ruhunuzun bozukluğu, bilgisiz ve taraflı adaletsizliğinizden kaynaklanan, içlerinize yer etmiş, bulunduğunuz dinlerin, toplumların yüreklerinize kazdığı nefretin sebebidir.

Yusuf İle İlgili Yanlışlar Kuran, Yakup’un oğlu Yusuf'u satın alan adamın esas adı Kutsal Kitap'ta Potifar olduğu halde (Tek 37:36) adının Aziz olduğunu söylemektedir. (Sure 12:21).

Kutsal Kitap'taki Karakterler Kuran; Golyat'a Jalut, Korah'a Karun, Saul'e Talut, Hanok'a İdris, Hezekiel'e Dhu'l-Khifl, Vaftizci Yuhanna'ya Yahya, Jonah'a Yunus derken de aynı hataya düşmektedir.

Muhammed Kutsal Kitap'a sahip olmadığından (o zamanlar Kutsal Kitap'ın Arapça bir çevirisi mevcut değildi), adları, yerleri, tarihleri devamlı yanlış söylüyordu. Putperest, Yahudi ve Hıristiyan tüccarlar bir ateş çevresinde oturup birbirlerine en sevdikleri hikâyeleri anlatırken, adları, zamanları ve olayları altüst ve karmaşık anlatıyorlardı.

Cevap:

Aynı nakarat, aynı iddialar. Babil’liler Daniel’in ismini değiştirip Belteşatsar koydular. Üç arkadaşının da isimlerini aynı şekilde değiştirdiler. Bu yüzden Babil tarihinde Daniel’in ismi Belteşatsar diye geçerse, o isim yanlış mı olur? Fazla uzatmak istemiyorum, Mukaddes Kitabı okusunlar, birçok böyle birbirini tutmuyor gibi gözüken yerler, rakamlar, isimler vardır. Mukaddes Kitabın değişik dillerdeki tercümelerine baksınlar, oradaki isimler de tercüme edilirken değişmiştir. Bunlar anlamayana, anlamak için uğraşmayana böyle tabii. Avrupa ile Türkiye arasındaki telaffuz farkı olarak İsa’ya Jesus; Mesih’e Christus, Eyüp’e Hiop, Musa’ya Moses, Allah’a Gott denilince yanlış olmuyor da bunlar neden yanlış oluyor? Ayrıca onların dediği gibi Yuhanna vaftizci değildi, Yahya vaftiz ediyordu. Ancak Avrupalılara göre bu isim Yuhanna olarak geçer. (Türkçe Mukaddes Kitap Matta 3:1) Hem bu durum o kadar karışıksa, sizler kimin hangi isimle kastedildiğini nereden anladınız? Demek ki anlaşılıyor.

Kaz eti yiyen insanın beyni de kaz gibi mi olur? Yoksa sizler de mi durum böyle? Din mafya şirketleri içinde olan çok ucuz bir kuruluşsunuz da ondan mı bu kadar basit bir kıyaslama bilgisine sahipsiniz?

Encyclopedia Britannica şöyle diyor: Kutsal Kitap'tan hikâyelerin sapmaları belirgindir ve birçok durumda Yahudilerin ve Hıristiyanların destansı anlatımlarının anlattıklarıyla karıştırılmış olduğu olasıdır. Muhammed'in bu bilgiyi nereden aldığına dair birçok şey yazılmıştır. Okuma yazma bilip bilmediğiyle ilgili hiçbir kanıt yoktur. Sözsel sohbetlere bağlılığı yanlış kavramlar ortaya atışının nedenini açıklar. Örneğin; Ahaşveros'un bakanı olan Haman'ın Firavun'un bakanı olarak karıştırılması (Sure 40:38), ve Musa'nın kızkardeşi olan Miriam'ın İsa'nın annesi Meryem ile karıştırılması.6

Muhammed'in Kutsal Kitap'taki hikâyeleri ve öğretişleri yanlış anlaması sadece söylentiden doğan bir bilgiye yol açıyor. Bu yanlış isimler konusunda büyük Arapça uzmanı Canon Edward Sell şöyle diyor:

Muhammed bu hikâyeleri kesinlikle Eski Antlaşma'dan almamıştır. Adların karışıklığı oldukça dikkate değerdir.7

Cevap:

Britannica ansiklopedisi insanların Âdemden değil maymundan geldiğini de yazıyor. Sizin işinize hangi tarafı gelirse o tarafı okuyun ve o doğrudur deyin.

Sure 40:38 ayetinde de ben böyle bir şey okumuyorum. Elinizdeki Kuranın bazı yerlerinde geçen parantez içindeki yazılar, ya da koyu renkle yazılmış yazılar Kuranda yazmıyordur, ancak yorumdur. Eğer Haman hakkında böyle bir şey yazıyorsa, bu yüzden ben Kuranı mı inkâr edeceğim? O zaman yaşamış birinin ismi ya da rütbesindeki benzerlik aynı olamaz mı? Mukaddes Kitabın bir yerinde Yahuda kralı Uzziya diye bahsederken, başka bir yerinde aynı kişiden Azarya diye bahseder. 2.Krallar 15:1-2 ile 2.Tarihler 26:1’i kıyaslayın. Bu yüzden mi Kuran ya da Mukaddes Kitap hakkında sürçeceğiz?

“Mukaddes Kitap Tanrı sözü mü?” adı altında yazılmış, Mukaddes Kitabı çürütmek amacı güden bir sürü kitaplar var. Sizin Kuran hakkında yaptığınızı onlar da Mukaddes Kitap hakkında yapmışlar. Alın da okuyup kardeşlerinizle olan benzerlikleri görün.

Gelelim Muhammed’in okuryazarlığına. Onun okuma yazma bilmediği Kuranda açıkça geçiyor. (Ankebut, sure 29:48; Araf, sure 7:157-158) Kim kendi adına bir kitap yazar da okuma yazma bilmediğini söyler?! Böyle bir saçmalık olamayacağı gibi, sahtekâr diye bilinen insanlar kendilerini alçaltmaz, tam tersine yükseltir. Muhammed sahtekâr ise, böyle bir alçak gönüllülüğü neden yapsın? Tam tersine kendisini büyütmesi gerekmez miydi? Mukaddes Kitapta ise böyle hakikatleri ancak Allah’ın kullarından görmeye alışığız. (2.Petrus 1:20-21)

Muhammed’in bu hikâyeleri eski antlaşmadan almadığı ise ne güzelde belirtiliyor. Hâlbuki ben hep sizlerin anlatmasına göre, bire bir kopya çektiğini sanmıştım! Demek ki değilmiş.

Musa ile İlgili Yanlışlar Kuran'da Musa ile ilgili birçok hata vardır:

Kritik: 1. Kuran'ın Sure 28:8,9'da iddia etmiş olduğu gibi Musa'yı evlatlık alan kişi Firavun'un eşi değildir. Musa'yı evlatlık alan Firavun'un kızıdır. (Çıkış 2:5)

Cevap: 1.Firavunun kızı nerede yaşıyor? Aynı sarayda, ya da annesinin babasının yanında değil mi? Bebek olan Musa ise İsrailli ve Firavun’un öldürülmesini istediği her İsrailli erkek çocuklardan biri. Böyle bir çocuğu o kızın evlat edinmesinde annesi firavunun yüreğini yatıştırmış, ikna etmiş olamaz mı? Zamanımızda da böyle şeyler olmuyor mu? Bir kızın yapılmayacak bir şeyi yaptığı zaman, o evin annesi rolündeki kişi, o kızın babasına bu durumu telkinler ile sözler ile olur dedirtmek için uğraş vermez mi? Sonradan bu yazıya nasıl geçer? O evde buna yetki veren kişilerin ismiyle mi, yoksa evin çocuğunun ismiyle mi? Yok ama böyle bir şey olduysa bile, Kuran ne hakla sizlerden izin almadan bu gerçeği vurguluyordur!

Kritik: 2. Nuh'un tufanı Musa zamanında olmamıştır. (Sure 7:136'yı 7:59 ile karşılaştırın). Bu hata o kadar kolay bir köşeye atılacak türden bir hata değildir.

Cevap: 2. Bu kritik ise ne kadar korkunç bir kafasızlık. Karşılaştırın dedikleri Kurandan bir Nuh ile ilgili ayetler veriliyor, bir de Musa zamanındaki yarılan denizden geçmek isterken boğulan firavun ve ordusu hakkındaki ayetler veriliyor. Sonra da karşılaştırın deniyor! Neyi karşılaştıralım, ben anlayamadım!

Nuh’un zamanında dünya çapında bir tufan oldu ve kötüler suda boğularak öldü. Mesela Tekvin 7:17-22 ile Çıkış 14:21-31 kıyaslanıp, Nuh tufanı Musa zamanında olmadı denir mi? Böyle bir saçmalık ise Kuranda zaten yazmıyor. Firavun da Allah’ın İsrailliler için yardığı denizden geçmeye teşebbüs etmesi sonucu, Allah suları kapadı ve onlar da boğularak öldüler. Sırf bu insanların suda boğulma benzerliği yüzünden mi Kuran saçmalıyor ve tufan ile Musa’yı birbirine karıştırıyor oluyor? Evet, Nuh’un zamanında da Musa’nın zamanında da Allah kötülerin suda boğularak ölmelerini sağladı. Bununla da ne Nuh tufanı ne de Musa zamanındaki Kızıldeniz’in yarılması birbirine karıştırılmıştır.

Amaç cambazlık yapmak değil mi? Bunlar ise çok da kötü cambazlar. Böyle numaraların üstüne ancak çürük yumurta atılır. Bu hata öyle köşeye atılacak bir hata da değilmiş!!! Karşılaştırın diye verdikleri ayette Kuran’da 7:59’da değil 7:64’de yazar.

Kritik: 3. Kuran, Haman'ın Musa zamanında Mısır'da yaşadığını ve Babil'in duvarını inşa etmesi işinde Firavun için çalıştığını söylemektedir. (Sureler 27:4-6; 28:38; 29:39; 40:23, 24, 36, 37). Fakat aslında Haman Pers İmparatorluğu’nda yaşamıştır ve kral Ahasuerus'un hizmetinde çalışmaktaydı. Detay için Ester kitabına bakınız. 8 Kutsal Kitap ile ve diğer yazılı tarih ile çelişen bu hata çok ciddi bir hatadır.

Cevap: 3. Bu gibi benzer isimleri bu insanlar Mukaddes Kitapta görünce ne yapıyorlar? Bir ismin benzerliğiyle, olay ve yer benzerliğinin ne alakası var? Yahuda kralları ile İsrail krallarının hem de bir keresinde aynı zamanda yaşayan iki kralının da ismi aynıydı. Yehoram, Ahazya, Yereboam gibi isimler hem Yahuda hem de İsrail krallarının ismiydi. Mukaddes Kitapta böyle isim benzerlikleri o kadar çok ki. Bunlar bazen aynı zamanda yaşarken, aynı isimlere de sahiptiler. (2.Krallar 3:1 ve 8:16) Tarihte de okumuyor muyuz, 1.2.3.4… Murat, ya da 1.2.3.4… Lui diye?

Bu da çok ciddi bir hataymış! Kendilerinin yaptıkları mı?

Kritik: 4. Kuran Sure 7:124'te çarmıha gerilmenin Firavun zamanında olduğunu söylese de çarmıha gerilme Firavun zamanında yoktu.

Cevap: 4. O verilen ayette çarmıhtan bahsetmiyor. Firavun o kişileri: “Ellerinin ayaklarının çapraz şekilde kesileceğinden ve sonra da asacağından” bahsediyor. Böyle bir ceza verme şekli sizlerde ille de çarmıh anlamına mı gelir? Hem İsa Mesih’in Hıristiyanların inandığı gibi bir çarmıhta öldüğü bile ispat edilemiyor ki! Astıkları, çiviledikleri şeyin «T» şeklindi bir çarmıh olduğunu kim ispat edebilir? Düz bir ağaç tomruğu olduğunu iddia edenler de var ki, bence daha mantıklı.

Bu konuda da yine attınız, hem de nişansız. Hem Firavunun zamanındaki ölüm cezalarının nasıl gerçekleştirildiğini siz nereden biliyorsunuz? Daha doğrusu bilmediğiniz bir şey var mı?!

Meryem İle İlgili Yanlışlar Kuran'da İsa'nın annesi Meryem ile ilgili birçok hata bulunmaktadır:

Kritik: 1. Meryem'in babasının adı İmram değildir (Sure 66:12).

Cevap: 1. Aynı konulardan biri daha. Bence cevap vermeye gerek yok.

Kritik: 2. Meryem İsa'yı bir palmiye ağacının altında değil, ahırda doğurmuştur (Sure 19:22, Luka 2:1-20'ye karşı).

Cevap: 2. O ayetlerde Meryem’in doğurduğundan değil, palmiye ağacının altında doğum sancısı çektiğinden bahseder. Affedersiniz biraz okuma yazma kıtlığı mı var sizlerde? Her doğum sancısı geldiği zaman bir kadın şıp diye hemen doğurur mu?!

Kritik: 3. Muhammed Meryem'i Musa'nın ve Harun'un kız kardeşiyle karıştırmıştır. Bu çok ciddi hata çünkü Muhammed'in Kutsal Kitap'taki önemli insanların yaşadıkları değişik dönemler hakkında bilgisi olmadığını göstermektedir.

Cevap: 3. Kuranda Sure 19:28’inci ayette sözü geçen bu olay, Meryem’in doğurduğu çocuk hakkındaki şaşkınlıklarını dile getiren kişilerin, Meryem’e hitap etme şeklini yazıyor. Onlar da: “Ey Harun’un kız kardeşi” diyerek hitap ediyorlar. Çünkü Musa’nın abisi Harun İsrail’in ilk baş kâhiniydi. Bu İsraillilerin tarihine geçmiş, gözlerinde değerli bir görevdir. Meryem’i yüceltmek, övmek için böyle hitap ettiler ise neden bunları harfi anlamda anlamalıyız? Peki, İsa’ya neden ey Davut oğlu diyorlardı? Hâlbuki İnciller onun bedensel babası yoktu diye yazar. Ayrıca Davut’un yaşadığı zaman ile İsa’nın arasında yaklaşık bin yıllık bir fark vardı. Ancak Meryem ve kocası Yusuf bu soydan geliyordu. Hem Davut o toplumun değer verdiği bir peygamberiydi. İsa’ya değer vermek isteyenler ona bu şekilde hitap ettiler. Meryem’e böyle hitap ettiler diye, Muhammed Harun’un zamanını niye karıştırıyor olsun? Yalnız Yahudiler değil, bu gibi benzetmeleri bütün toplumlar yapar ve de normaldir. (Rut 4:11-12)

Kritik: 4. Sure 19:23-26'da Muhammed, Meryem için aldatıcı konuşmalar ve mucizeler yapmıştır.

Cevap: 4. Hem Muhammed bire bir kopya çekmediyse, o zaman da bu kitabın içinde Mukaddes Kitapta geçmeyen bazı konuların da olması neden saçma oluyor? Yuhanna kitabının sonunda: “İsa’nın yaptığı başka çok şeyler daha vardır; eğer birer birer yazılmış olsalar, yazılan kitaplar dünyaya bile sığmazdı sanırım” derken yalan mı söylüyordu? Haydi, abartarak söylüyordu diyelim, fakat bununla Yuhanna ne anlatmak istiyor? Demek ki İsa hakkında her şeyin yazılmadığını belirtiyor. Size göre Mukaddes Kitapta geçmiyorsa, tamam o zaman yalandır. Hâlbuki sizin Hıristiyan öğretmenlerinizin anlattıkları ve öğrettikleri şeyler Mukaddes Kitapta hiç geçmediği halde, yüzyıllardır nasıl oluyor da onlara o kadar sımsıkı sarılıyorsunuz ve Allah sözüdür diye inanıyorsunuz?!

Kritik: 5. Zekeriya’nın konuşamaması, Kuran'ın iddia ettiği gibi üç gün sürmedi, Oğlu doğana kadar sürdü (Sure 19:10- Luka 1:20'ye karşı).

Cevap: 5. Orada kastedilen, Zekeriya’nın kâhinlik nöbeti görevinin bitimine üç gün kaldığı anlamında yazılmış olmalı. Kâhinler yılda bir kere belli süreyle nöbetleşe mabette görev alıyorlardı. (1.Tarihler 24:1-19; 25:8-31) Kuran bunu kastetmiş olmaz mı? Muhakkak Yahya doğana kadar konuşamadı, ama evinde insanlarla konuşamaması o kadar önemli değilken, Zekeriya’nın imansızlığına karşılık mabette görev yaparken konuşamaması dikkate değer bir cazaydı. (Luka 1:8-23) Cebrail Meleği olayı bu açıdan belirtmiş olmalı. Mukaddes Kitapta geçtiği gibi, yani bire bir kopya şeklinde yazılmamış Kuran. Olayları başka bir bakış açısından, İncillerde de nasıl ki Matta-Markos-Luka ve Yuhanna’nın yaptığı gibi, ama doğru bir şekilde anlatıyor ise, Kuranda bu neden olmasın?

Kurgusal Konuşmalar Muhammed, Kutsal Kitap'taki insanların konuşmalarını kullanıp o zamanlar bu kişilerin dilinde bulunmayan “Müslüman” ve “İslam” kelimelerini kullanmıştır. Bu durum Muhammed'in “Ben, Kentucky Fried Chicken'ı çok severim” demesi kadar saçmadır.

Açıkçası böyle bir sözcük Muhammed'in zamanında yoktu! Aynı şekilde Muhammed'in Kutsal Kitap'tan aldığı karakterlerin ağızlarından çıktığını söylediği kelimeler de Kutsal Kitap zamanında yoktu.

Kuran'da İbrahim'in, İshak'ın, Yakup’un, Nuh'un Musa'nın, Meryem'in, İsa’nın ve diğerlerinin söylememiş oldukları sözlerinde bulunan bazı sözler ve ifadeler bu konuşmalarının sahteliğini gösterir (Bazı Sureler 2:60, 126-128, 132-133, 260; 3:49-52, 67; 6:74-82; 7:59-63, 120-126; 10:71, 72; 18:60-70; 19:16-33).

Cevap:

Kast edilen sözcük «Müslüman» ve «İslam». Müslüman Arapça bir kelimedir ve anlamı iman eden adam ya da imanlı adam demektir. İslam’ın kelime anlamı ise, Allah’a, Tanrı’ya yönelmek demektir. Bu kelimeler ile İbrahim, Musa ve başka peygamberlerin imanı ve Allah’a olan bağlılıkları ifade edildiyse, neden saçma olsun? Muhammed’in konuştuğu dildi bu. Yoksa bunları başka dilde; ille de İbrani’ce, Aramice, Yunanca olarak mı söylemeliydi?! Onlar kendi dillerinde, İbrani’ce, Aramice “biz imanlı kişiler olarak öleceğiz” ya da “biz Allah’a bağlı kişiler olarak yaşayacağız” dediler ise bunu aynı kelimesi kelimesine o dilde nasıl söylesin? O sözleri Arapça, kendi dilinde söyledi. Hem o zaman Müslümanlık ve İslam kelimeleri şimdiki gibi yaygın bir din etiketi olmamıştı. Müslüman, iman etmeyi vurgulayan bir kelimeyse, bunu yeryüzünde ilk defa Muhammed başlatmadı ya. Ancak kendi zamanındaki o toplumda ilk oldu, bu doğru, fakat bu insanlığın var olmasından beri olan zamanı kast etmez. Kuranı okuyan da bunun böyle olduğunu anlayacaktır.

Hıristiyan kelimesinin nasıl türediğini biliyor musunuz? (Resullerin-Elçilerin işleri 11:26) Bu kelime her dilde aynı şekilde mi söylenir? Kelime aynı değildir, ama her dilde anlamı aynıdır. Bu mu sahtecilik?

Su Testi Askerlerin bir dereden nasıl su içtiklerinin testi, Saul zamanında Davud'un Golyat'ı yenmesinde değil, fakat bu olaydan birçok yıl önce Gideon zamanında gerçekleşmiştir. Sure 2:249-250'yi Hâkimler 7:1-8 ile karşılaştırınız.

Cevap:

Geçmiş tarihi bilen Saul, kafasına göre askerlerini neden aynı denemeden geçirmiş olmasın? Bunlar Kuranda konu ediliyorsa, sizlerin sürçmesi için neden mi oluyor? Nedene bakın! Hem aslında konu çok farklıdır. Hakimler kitabında, Gideon zamanında su içen bu askerlerin farkı, dizleri üzerine çöküp suyu ellerine alıp da içmeleriydi. Kaç kere içerse içsin. Bunu da Allah Gideoan’a söylüyor ve ayırım yapmasını istiyor. Fakat Kuranda geçen olay farklı bir zamanı anlatıyor. Saul (Talut) askerlerine: “Bu ırmaktan içmeyen ancak bir avuç alan benim tarafımdandır” diyor. Saul’un bu davranış şekli Mukaddes kitaba da çok uyuyor. Çünkü Saul eskiden yaşanmış bu olayı biliyordu ve anlaşılan kafasına göre mucize veya alamet aramak için böyle bir yola başvurmuş olabilir. Saul’un böyle kafasına göre askerlerini saçma sözler ve yeminler ile zor durumlar altına soktuğu da bu ilk defa değildir. Bir keresinde de düşmanlarına karşı zafer elde edene kadar, askerlerine yemek yemeyi yasaklayıp oruç ilan eden, gene bu Saul idi. (1.Samuel 14:24 ve28-33)

Normal Tarih YanlışlarıKuran'da açık tarihsel yanlışlıklar vardır.

Ecyclopedia Britannica şöyle diyor: Muhammed'in İskender’le ilgili açıklamasında, “Zülkarneyn” (Sure 18:82) olarak tanıtılan İskender'in tanımlaması İskender’in Aşkı öyküsü adlı eserden alınmıştır. Bu eserin Süryanice bir çevirisi 7. yüzyıl (Arabistan’daki) Neşteri Hıristiyanlar arasında mevcuttu.11

Bu açık tarihi hatanın ışığında, bazı modern Müslümanlar Kuran'ın İskender'den bahsetmediğini savunmaktalar. Fakat bu konu ile ilgili, tarihsel tutucu Müslümanların yorumlarına dayanarak, Yusuf Ali'nin bile şu sonuca varmaktadır: Zülkarneyn'in, Büyük İskender, tarihte adı geçen İskender olduğuna hiçbir şüphem yok. Kuran'da geçen bu İskender bir masal kahramanı değil tarihte adı geçen Büyük İskenderdir.”12

Concise Dictionary of Islam da bu konuda adı geçen kişinin Büyük İskender olduğunu kanıtlar.13

Kritik: 1. Örnek olarak, Sure 105'te Muhammed, Abrah'ın fil ordusunun, kuşlar tarafından üzerlerine kızgın taşlar atılarak yenildiğini ileri sürmektedir. Tarihsel kayda göre, Abrah'ın ordusunda frengi başladıktan sonra ordularının Mekke'ye saldırısını durdurup geri çekilmiştir.10

Cevap: 1. O surede kast edilenlerin kim olduğu konusunda açık bir delil yok. Bu en azından benim için böyle. Fakat Kuranda yazan o ayetler ile böyle bir gerçek vurgulanıyor ise, Mukaddes Kitaptaki anlayamadığım, ya da tarih bilgisiyle ispat edilemeyen öbür gerçekler gibi ona da inanırım. Tarihsel gerçeklere başvurmaya kalkarsak, Musa’nın denizleri yardığı, İsrail’in kölelikten kurtulduğu, Allah’ın mucizeleri, Mısır’ın hangi tarihinde yazıyor, ya da yazar? Daniel kitabında geçen Babil kralı Nebukadnessar’ın hastalığı, Babil’in hangi tarihinde yazar? Şöyle söyleyelim, hangi ülke tarihini yazarken bunu tarafsızca yapmıştır? Türkiye ile Yunanistan’ın tarih yazıları aynı mıdır? Bu durum bütün dünya ülkeleri için geçerli. Ne yaparlarsa hepsi kendine göre bir açıdan yapar ve de öyle yazarlar. Allah’ın sözü gibi hiçbiri tarafsız ve gerçek değildir.

O zamanki dünya hâkimi Babil Kralının hasta olduğu, öküzler gibi ot yediği, saçları kartal tüyleri gibi uzadığını hangi Babil tarihçisi yazar, hatta duyar? Onlar için bu durum korkunç utanılacak bir şeydir, bu yüzden de gizlerler. Bütün dinler, devletler, ordular ve daha buna benzer kuruluşların hepsi organizasyon şeklinde birleşmişlerdir. Organizasyonda ise gizliliğe korkunç derecede önem verilir. Gizliliğin başarılamadığı olaylarda ise yalana başvurulur.

Bu dünyevi tarihsel açıklamalar Kuran ve Mukaddes Kitapla uyum içinde değil diye, hangisini atalım? İnsanların yazdıkları tarih bilgisini mi, Allah’ın yazdırttığı Kutsal Kitaplardaki tarihi mi? Güvenilmez olan insan mıdır, Allah mı? Allah’ın sözünün hepsinden çok daha güvenilir olduğunu gösteren binlerce ispatlar görülmüştür ve yaşanmıştır. İnsan için ise bu söylenebilir mi? Yoksa da sizin probleminiz Allah’ın göklerden kuşlar vasıtasıyla kızgın taşlar attırması mı? Mukaddes Kitabı okuyun ve Yeşu’nun sürdürdüğü savaşlardaki Allah’ın mucizeleriyle karşılaştırın. (Yeşu kitabı)

Kritik: 2. Kâbe, Âdem tarafından inşa edilip İbrahim tarafından yeniden inşa edilmiştir iddiası doğru değildir. Kâbe, gökten düşen kara bir taşa tapınmak için putperestler tarafından inşa edilmiş. İbrahim hiçbir zaman Mekke'de yaşamamıştır.

Cevap: 2. Bizim Âdem’in 930 yıllık hayatı hakkındaki bilgimiz çok az. (Tekvin 5:5) Mukaddes Kitap onun nerelerde yaşayıp, bütün 930 yıllık hayatını konu etmiyor. Kuranda yazan şeyleri yapıp yapmadığını siz nereden gördünüz? O zamanlar kamera ile Âdem’i filme aldıysanız ne olur bize de gösterin! Muhakkak enteresandır. Ortaya bir iddia atılıyor, ama ne aslı var ne de astarı. Hem bu konuda hiç ayette verilmemiş.

İbrahim hakkındaki konu da yine aynı. İbrahim İsmail’i gönderdikten sonra en az 70 sene daha yaşıyor. (Tekvin 17:1 ve 17:17 ve 17: 24-26 ve 18:10 ve 21:5-8 ve25:7) İbrahim oğlunu ziyaret etmediğini yine siz nereden biliyorsunuz? Eğer Mukaddes Kitapsa savunduğunuz, orada böyle bir ayet hiç yok. Peki, siz bu gibi bilgilerin kaynağını nelere dayandırarak iddia ediyorsunuz? İbrahim böyle bir kişiliğe sahip biri miydi de bunu yapmasın? Ey kafasız, taş yürekli adamlar! Bütün bunları sizler eğri yüreklerinizle o insanları kendinize benzettiğinizden dolayı öyle inanıyorsunuz.

Mukaddes Kitapta geçen, İbrahim’in ölümünde İsmail’in onu gömmek için geldiğine göre, aralarında bu 70 yıllık ayrılık onların ilişkisini ne bozmuş ne de yok etmiştir. Böyle bir ret edilmeyi ne Allah istedi ne de İbrahim yaptı. (Tekvin-Yaratılış 21:8-20) Sizler ancak Allah’ın sözlerini kendinizle kıyaslayarak okuduğunuzdan, başka bir şey olabileceğini düşünemiyorsunuz bile. Çünkü sizlerin kendi dini organizasyonları bir kişi için, “onu gönderin, artık bizle payı olmayacaktır” dedi mi, sizler o insana selam dahi vermezsiniz. Ölmek üzere su istese ve aranızdaki en iyiniz de o suyu içirirken, “acaba şimdi ben günah mı işliyorum” diye içinden geçirir. Onu yapanı bile aranızda mimlersiniz. Ne korkunç engerekler neslisiniz bir bilseniz. Sizler bilirsiniz de içinizde olan o akılsızlar ve dışardan size bakanlar da bir bilseler ne iyi olur.

Kritik: 3. Sure 20:87, 95'te Yahudilerin altın buzağıyı “Samiriyelilerin” önerisiyle çölde yaptıklarını söylemektedir. Bu öyle bir yanlıştı ki, altın buzağının yapıldığı zamanlarda tarih sayfasında Samiriyeliler diye bir halk bile yoktu. Samiriyeliler, İsrailliler önce Asurlular sonra da Babillilerce sürgüne götürülene kadar yoklardı. Yusaf Ali, ünlü İngilizce Kuran tercümesinde bu kelime hatasını çevirmekten kaçınmıştır fakat Kuran'daki Arapça açıktır.

Cevap: 3. Samiri diye Kuranda geçen bu şahıs, İsraillileri Musa’ya dolayısıyla da Allah’a karşı ayaklandırmaya uğraşan biri. Mukaddes Kitapta bu adamların en meşhurlarının ismi Korah, Datan ve Abiram olarak geçiyor. (Sayılar 16:1-5 ve 20-35 ve Tesniye-Yasanın Tekrarı 11:6-7) Fakat Altın buzağıyı yaptıran, bu işe önderlik eden kişi hakkında Mukaddes Kitapta belli birinin ismi yok. (Çıkış 32:1-29; Tesniye-Yasanın Tekrarı 9:15-21) Bu insanlar İsrail halkı için imansız ve Allah’tan uzak davranışları ile kötü örnekler olmuşlardı. Çok yıllar sonra İsrail (Yahuda krallığı değil) Asur kralı tarafından başka memleketlere sürgün edilince, onların topraklarına da karışık başka ülkelerden sürmüş olduğu halkları gönderiyor. Bu sürgünlüğü, ya da değiş tokuşu o zamanki kralların yapış nedeni, yerli halkın tanıdığı bir bölgede güçlenmesi ve baş kaldırması daha kolay olmasından dolayı, kralın başına dert olmamaları için yapılıyor. Bu yüzden onların tehlikeli olabilecek büyük bir kısmını yabancı ülkelere, topraklara sürüyor. Hor görülen güçsüz halkı da bırakıyorlar ki toprağı işlesinler. (Yeremya 40:7)

Bu Samiriye adı Mukaddes Kitapta 1.Krallar 16:24 de geçiyor. İsrail kralı Omri’nin, dağın sahibi olan Şemer adında birinden satın alıp, bina ettiği şehri Şemer’in adına göre Samiriye koyuyor.

İsraillilerin Samiriye’de yaşayan o halkları sevmeyiş nedeni de onları kendi topraklarında yaşayan putperestler ve Yakup’un soyundan gelmeyen, Allah’ın vaatlerine uzak olarak görmeleridir. Bu durum çok yıllar, İsa Mesih’in gelişine kadar sürdüğünü okuyoruz. Yaklaşık 700 yıllık bir nefreti ise İsa saçma ve anlamsız bulduğu için birçok güzel örnekler ile Samiriyelilerin İsrailli olanlardan daha iyi bile olabileceğini vurgulayan meseller söylüyor. (Yuhanna 4:6-9; Luka 9:52-56 ; Luka 10.25-37; Resullerin-Elçilerin işleri 8:25) Aslında İsraillilerin bütün başka milletlerden olan insanlarla ilişkileri, birbirleriyle olduğu gibi değildir.

Kuranda sure 20.87-95 Samiri adında birinden bahsediyor. Bu adam Musa dağdayken birçok İsrailli gibi buzağı yapıp tapınma amacıyla önderlik edenlerden biri. Bu suredeki ayetlere karşı Mukaddes Kitapta ters olan bir bilgi hiç yok. Eğer böyle isimde biri varsa ve bu şeyleri yapmışsa, Mukaddes Kitap da bu ismi ele almadan geçtiyse, Kuran neden yanlış olsun? Hem o ayette Samireyeliler diye bir halktan söz edilmiyor, sadece Samiri diye tek bir şahsın ismi geçiyor. Bence işi karıştıranlar sizlersiniz. Fakat bu islamacevap.net ve Hıristiyan âlemi için Kurandaki bu artı bilgiler hep saçmalıktır. Onlar Kuran için, “orada ne hakla bizim kitabımızdan fazla bir bilgi geçebilir” mantığı güderler!!!

Kritik: 4. Kuran'daki en büyük hatalardan birisi de Zülkarneyn diye adlandırılan Büyük İskender’le ilgilidir. Kuran, Büyük İskender'in Allah'a ibadet eden bir Müslüman olduğunu ve ihtiyarlayıncaya kadar yaşadığını iddia etmektedir (Sure 18:89-98).İskender ile ilgili tarihsel kanıtlar gösteriyor ki İskender Müslüman değildi ve ihtiyarlayana kadar yaşamadı.

Cevap: 4. Kuran’da bahsi geçen bu Zülkarneyn’in kim olduğunu ben bilmiyorum. Merak edipte araştırmadım. Tarihi bir bilgi. Bahsedilen Yecüc ve Mecüc kavimleri Mukaddes Kitabın bazı yerlerinde de geçiyor. Yecüc hakkında eski ahit (Tevrat) Gog der, ama aynı kavim kastedilir. (Hezekiel 38:1-3 ve 17; Vahiy 20:8) Fakat biz bu isimler altında yazılmış peygamberlikleri okuduğumuz zaman, aynı isim altında değişik zaman dilimlerinde gerçekleşecek olaylardan da bahsedildiğini görüyoruz. Mesela son günlerde bu Gog’dan bahsediliyor ki, harfi anlamda bu isimle böyle bir kavmin olmayacağı kesin. Fakat genelde Mukaddes Kitap ve Kuran’da Yecüc ve Mecüc; ya da Gog ve Magog milletleri Allah’a karşı gelecek olan ulusları sembolize eder. Onların bir vakitler yaşayıp aynı şeyleri yapmış olmaları nedeniyle, geride bıraktıkları ancak onların çirkin özellikleri oluyor ki, Mukaddes Kitapta böyle benzetmeler çok var. Mesela Sur şehrinin Şeytana benzetilmesi gibi. (Hezekiel 28:11-19)

Kuranda bahsedilen bu milletler acaba harfi anlamda olanlar mıydı, yoksa o örnekteki benzer milletlerden birileri miydi? Ben dediğim gibi bilmiyorum. Fakat yine o Zülkarneyn kim ise, Büyük İskender de olsa, Babil gibi, Mısır gibi, Asurlular gibi bir yerde Allah’ın iradesine hizmet etmiş oldular. Yeremya peygamber birçok böyle milletler hakkında peygamberlikte bulunmuştur. Onların yok olacaklarını ve onların kötü işlerini Allah kaleme aldırtmıştır. Yeremya 46’ıncı bölümden 51’inci bölümlere kadar bu milletlerden bahseder. Hezekiel’de de böyle peygamberlikler var. Çok yerde yazdığı için ayet vermiyorum. Hezekiel 28,36,37,38 bölümleri birer örnek olabilir. Zaman zaman milletlerin cezalarını Allah birbirlerinin elinden verdirmiştir. Onların yok olmasına müsaade etmiştir. İmkânsız gibi gözüken o imparatorlukların ve İsrail’in yıkılması bu yüzdendir. Lafı uzatmayayım, çünkü benim cevabın içine başka konular da girmiş oluyor.

Burada o ayet Büyük İskender’i kast ediyor ise de kim biliyor İskender’in o kadar şeyler yaşadıktan sonra neye inanıp neye inanmadığını? Ancak spekülasyon şeklinde bilgiler var. Hem Kuran onun hangi zamanından bahsediyor? Mesela Mukaddes Kitapta geçen Süleyman’ın hakkında, yaşlılığına doğru yapmış olduğu işleri iyi ve doğru değildi diye geçerken, Kuran bu konulara girmeden, Süleyman’ın sadece iyi işlerinden bahseder. (1.Krallar 11:1-13) Bu yalan değildir, yanlış da değildir. Fakat Mukaddes Kitaba göre belki eksik, son noktasına kadar ayrıntısına girilmemiş bir bilgidir. Hem Allah Kuran’ı Muhammed’e vahiy edilmesini istediğinde, muhakkak aynen bir Mukaddes Kitabı kopyalamayı da düşünmedi. Bu saçma iddia Müslümanlardan geliyor. Sizlerin de sayesinde, onlar hem Mukaddes Kitaba hem de cahili oldukları Kuran’a farkında olmadan nefret duyuyorlar. Şeytanın işlerinde çok gayretli olan sizler, Hıristiyan etiketiyle sözüm ona Allah’a hizmet eden bir kılığa bürünmenizle, insanlar ancak hakiki Allah’tan uzaklaştılar! Bu sizler ve Şeytan için büyük başarı olmalı. Ayrıca sure 18:82’de Musa’dan bahseder, ancak 83’ten itibaren Zülkarneyn’den bahsediyor.

Bilimsel Problemler Kuran'da bilimsel hatalar vardır. Örneğin; Kuran, Büyük İskender'in güneşin batışını izlediğini ve güneşin çamurlu sulara battığını bulduğunu iddia etmektedir (Sure 18:85-86).

Cevap:

Dünyanın sonunu araştırma merakı herhalde sadece o şahısta yoktu. O insanların bilgilerine göre güneşin hareketini dahi anlamaları bizim şimdiki bilgimizle asla kıyaslanamaz. Eğer güneşin batışında, bulunduğu ya da gittiği o yerler büyük bir petrol kaynaklarının olduğu, ya da harfi çamurlu bataklıkların olduğu bir yer de olabilir. (Tekvin-Yaratılış 14:10) Böyle zift kuyularının varlığı İbrahim’in zamanından da önce olduğu yazıyor. (Tekvin-Yaratılış 6:14; 11:3) Güneşin bazen denizin içine girerek battığı, dağların arkasına saklandığı, sulardan çıktığı gibi düşünceler ve ifadeler insanlarda az değildir ve böyle ifadeler hâlâ kullanılır. Size göre Kuranda, ‘a’ harfi geçse saçma, ‘b’ harfi geçse yalan! Alfabede olan bu harfler Kuran’a nasıl girdi, olamaz, imkânsız diye gözüküyor!

Kendi İçindeki Çelişkiler

Kuran kendi kendisiyle birçok yönden çelişmektedir. Kuran Sure 39:23,28'de içinde hiçbir çelişki olmadığını iddia ettiğinden, sadece bir çelişkinin bulunması Kuran'ın Tanrı'nın Sözü olmadığını kanıtlamaya yetecektir.

Kritik: 1. Kuran, Tanrı'nın gözünde bir günün bin yıl mı yoksa elli bin yıl mı olduğu konusunda kendi içinde çelişir. (Sure 32:5 ile Sure 70:4'ü karşılaştırınız).

Cevap: 1. “Bizim gözümüzde bin yıl olan zaman Allah’ın gözünde bir gün gibidir” diyen ayetler hem Kuran’da hem de Mukaddes Kitapta vardır. (Sure,22:47; 32:5, Zebur diye bilinen Mukaddes Kitapta Mezmurlar 90:4; İncil’de 2.Petrus 3:8) O ayetler bir benzetmedir. Allah’ın bizim anlayışımızdan çok farklı bir zaman kavramına sahip olduğu kesin. Allah’ın zaman anlayışı, güneşe, ya da aya göre ayarlandığını kimse söyleyemez! Bu benzetmeler ile sonsuzluk içinde var olan Allah tarif ediliyor. Bizlere 200-300 yıl uzun bir zaman gözükürken, Allah için 6 bin yıllık zaman aslında bizim altı günümüz gibidir. Bunlarla sabırlı olmayı öğrenmekte, Allah’ın bize göre imkânsız ve saçma olan şeylere müsaade etmesinde, O’na güvenmemiz ve itaat etmemiz açısından güven dolu bir bilgi ve anlayış demektir.

Gelelim birbirlerini tutmayan o ayetlere. Ben aynen yazacağım siz de karar verin.

…Tanrının katında bir gün, sizin saydıklarınızdan bin yıl gibidir. Sure 22:47

…Sonra her iş size bin yıl, O’na bir gündür. Sure 32:5

Ona Meleklerle Ruh bir günde yükselirler ki, elli bin yıllık yoldur. Sure 70:4

İlk iki ayet de anlaşılmayacak bir şey yok sanırım. Allah’ın gözünde olan zaman anlayışı ile insan gözündeki zaman anlayışının farkı anlatılmak isteniyor. Fakat birbirini tutmayan diye nitelenen o sonuncu ayette böyle bir şey yapılmıyor ki. Orada bir mesafe uzaklığını 50 bin yıl olarak yazmış. Bu zamanımızda uzay için kullanılan bir ölçüdür. “Bilmem kaç ışık yılı uzaklıkta” falan diye. Yoksa kilometre diye mi yazılmalıydı? O zaman da kilometre yoktu olacak! Ben islamacevap.net den başka ne bu konuda ne de Kuranda, bir benzerlik bir tutarsızlık görmüyorum.! Tutarsız ve saçma olan kendi anlayışları.

Kritik: 2. Sure 2:58 ve 7:161'de aynı alıntı çelişkili sözlerle verilmektedir. Bu problem buna benzer birçok probleme örnektir. Çelişkili sözlerin varlığı oldukça ciddidir, çünkü Müslümanlar Kuran'ın alıntılarında bile mükemmel olduğunu ileri sürmektedirler. Mesih İnanlıları, Kutsal Kitap için böyle iddialarda bulunmamaktadırlar fakat Kutsal Kitap'ta bulunan söz söyleme şekli, söylenen, şeylerin özeti şeklindedir. Bu nedenle İsa'nın konuşmalarını kaydeden İncil bölümlerinin, aynı vaazı birbirinden farklı sözlerle özetlemeleri oldukça doğal bir olaydır. Çünkü Tanrı tarafından esinlenen bu “özetler” de zaten birbirinden farklı bakış açıları veren bölümlerde yer almaktadırlar.

Cevap: 2. Bu verdikleri ayetleri, onların ellerindeki Kuran ile bizim elimizdeki Kuran birer ayet atlıyor mu diye düşünerek yerinden okudum, yine de bir çelişki bulamadım. Ben yine en iyisi mi olduğu gibi yazayım da bunların kafasındaki çelişkileri sizler çözün.

Hani size, “Şu şehre girin, dilediğiniz yerde istediğiniz şeyleri bol bol yiyin ve şehrin kapısından secde ile girin, tövbe edin ki günahlarınızı bağışlayalım. İyilik edenlerin mükâfatlarını arttıracağız,” demiştik. Sure 2:58

Ve hani onlara denmişti ki! “Bu şehre yerleşin, dilediğinizi yiyin; ‘günahlarımızı bağışla!’ deyin, kapıdan eğilerek girin ki, günahlarınızı bağışlayalım. İyilik işleyenlerinde mükâfatını arttırırız.” Sure 7:161

Nerede çelişki var anlamak imkânsız. Birinde şu şehre girin diyor, öbüründe bu şehre yerleşin. Bu mu çelişki dedikleri! Onlar dediğim gibi bu yüzden Kurana inanmıyorlar ise, bu ikiyüzlü engerekler ellerindeki Mukaddes Kitaba nasıl inanabildiklerini söylüyorlar? Mukaddes Kitapta birbirini tutmuyor gibi gözüken yüzlerce ifadeler ve anlatım tarzı vardır. Bunlar inanmak istemeyenler için çok kolay bir sürçme nedenidir. Aslında neyin yanlış neyin doğru olduğu bu insanların hiçbiri için önemli değildir. Din demek insan kanı emek demekse, bunlar da açıkça, “orayı bırakın buraya gelin de bundan sonra sizin kanınızı biz emelim” demek istiyorlar, bütün gayretleri işte sadece bu yüzden.

Kritik: 3. Muhammed izleyicilerine, namaz sırasında ilk olarak Kudüs'e yönelmelerini söylemiştir. Daha sonra, Allah her yerde olduğundan her yere dönebileceklerini söylemiştir. Bundan sonra ise yine fikrini değiştirip, Mekke'ye dönüp namaz kılmalarını söylemiştir (Sure 2:115'i Sure 2:144 ile karşılaştırınız.).Birçok bilim adamı Muhammed'in bu fikir değiştirmelerinde Yahudileri ya da putperestleri memnun etmeye çalışmasının rolü bulunduğuna inanıyorlar.14

Cevap: 3. Sure 2:115 de Allah’ın her yerde olduğunu vurguluyor ki, bu doğru değil midir? Sure 2:144 de ise ibadet ederken, Muhammed’in yönünü doğuya doğru, Süleyman’ın yaptırdığı Mabede doğru çevirdiğini, fakat bu ayet ile o kuralı kaldırıp, yönünü şimdiki Kâbe’nin olduğu yere (Mescidi Harama) çevirmesi gerektiğini söyler.

Birinci ayet Allah’ın her yerde olmasını söylemek ile, ibadet ederken düzen bakımından belli bir yöne dönmek arasında ne benzerlik ya da çelişki vardır? Mukaddes Kitapta sanki Süleyman duasında: “Bu eve, bu yere doğru dua ederlerse onları dinle” demekle, Allah’ın sadece orada mı olduğunu sanıyor ya da vurguluyordu? Süleyman Allah’ın her yerde olduğunu bilmiyor muydu? O yöne doğru dönmek ile Allah’ın o evi, o yeri mabet olarak tanındığını belirtiyor o kadar. Bu da ancak sadık kalırlar ise duaları işitilecekti, yoksa otomatik bir dokunulmazlık falan değildi. Bütün bunlar Süleyman’ın duasında ve Allah’ın ona verdiği cevapta aynen yazıyor. İsa Mesih’ten sonra Yahudilik ve İsrail Allah’ın ahdinden, anlaşmasından düştüğü için, artık o yere dönme diye Allah Muhammed’e bir emir verdiyse, çok doğru ve de mantıklıdır. Bunlarla Allah onları açıkça üzerinden attığını vurguluyor. (1.Krallar 8’inci bölümün tümü. Konumuzla ilgili olan o bölümün en önemli ayetleri 1.Krallar 8:27, 35, 41-42, 44-45, 46-48 de yazıyor. Bir de Daniel 6:10; Yuhanna 4:19:26’ya bakın)

Bunun yanında da Müslümanların sadece o yere dönmeye verdikleri gayret ve önem yerine, Allah’ın emrettiği yalan söylememeğe, temiz olmaya, alçak gönüllülüğe, bilgiye, sevgi ve merhamete değer verselerdi çok daha değerli ve de anlamlı olurdu.

Kritik: 4. İlk önceleri Muhammed'in, eğer bir saldırı olursa izleyicilerinin kendilerini savunabileceğini söylemesi buyruldu (Sure 22:39). Daha sonra, kendi adına savaşa gitmelerini emretmişti (Sure 2:216-218). Bu, kervanları soyarak zenginlik amacıyla yapılıyordu. Fakat Muhammed'in ordusu büyüdükçe yağmalama istekleri de artıyordu (Sure 5:33). Böylece, daha çok zenginlik elde etmek için diğer dinlere eziyet etmek üzere savaşmayı emretmiştir (Sure 9:5,29. Burada Allah'ın isteğinin, Muhammed'in öldürme ve yağmalama konularındaki başarılarına göre değiştiğine benzemektedir. 15

Cevap: 4. Onlar ilk önce Mukaddes Kitaptaki Sayılar kitabının 31. babını ve Yeşu kitabını okusunlar. (Yeşu 6.24; 7:1 ve 23-26) Mukaddes Kitapta geçen savaşlar hak oluyor da Kuranda geçen Muhammed’in yaptığı savaşlar yağmalama mı oluyor?! Bu saçmalığa cevap vermeme hiç gerek yok sanırım. “Bu islamacevap.net’in öbür yazdıkları da saçma değil miydi?” diyeceksiniz. Baştan aşağı saçmalıktı da ben bunları onların samimiyetine inandığım veya yazılarımla direk onlara cevap vermek amacını zaten gütmüyorum. Amacım, saçma gibi gözüken böyle sorular ile karşılaşanlara, Kurana karşı cahillikten ötürü soğuk kalmamalarını sağlamak, Kuranı ve Mukaddes Kitabı araştırmaya teşvik etmek istiyorum. Kitabımın başlarında, ilkokul beşinci sınıfta din dersi hocamıza sorduğumuz basit bir soru yüzünden, neredeyse dayak yiyecektik. Bizlere böyle bir din bilgisi verildi. Hıristiyan’ız diye geçinen ve böyle saçmalıklar ile Kuran’a olan inancı yağmalamaya kalkan insanların da ortaya çıkması şaşırtıcı değildir. İnananı öyle olursa, inanmayanı nasıl olur siz düşünün. Düşünmeye gerek yok, etrafınıza bakın yeter.

Onların iddia ederek verdiği ayetlerin bir iki ayet önce ve sonralarına bakarak, sizler de okuyup, Mukaddes Kitapla kıyaslayarak, kendiniz karar verin. Onlar ne iddia ediyorlar, yerinde ise ne yazıyor! Ardı ardına verdikleri ayetlerle gözleriniz yılmasın. Onlar zaten sizleri araştırmaya teşvik etmek değil, o ayetlerle ancak, tembel, her duyduğuna inanan, ya da şüphe eden insanları etkilemek amacındalar.

Kritik: 5. İlk inanan kimdi? İbrahim mi yoksa Musa mı (Sure 6:14'ü 7:143 ile karşılaştırınız)? İki tane “ilk” olamaz.

Cevap: 5. İbrahim’in zamanında ilk inanan İbrahim ise; Musa’nın zamanındaki ilk de Musa’dır. Size göre bu işin sıra patenti mi olmalı! Yani Musa kendi zamanında, “Ben dünya kurulduğundan beri iman edenlerin 1 milyon 789 bin 657’incisiyim” mi demeliydi?!!! Sizlerin ne şahane bir anlayışı ve de mantığı var! Bu insanlar, geçen konuda Müslüman olanların ilki konusu hakkında yazdığım gibi, kendi yaşadıkları o zamanda, Allahın iradesine yerine getirmekte o toplumun ilk iman edenleriydi. Bu ifadelerin nesi yanlış?

Kritik: 6. Yahudiliğin ve Hıristiyanlığın farklı mezhep ve gruplara bölünmeleri, Kuran'da bunların Tanrı'dan olmadığını kanıt olarak öne sürülüyor (Sureler 30:30-32; 42:13,14). İslam'ın kendisi kendi içlerinde çatışan gruplara bölünmüştür ve bu nedenle Kuran'ın bu konuda kullandığı mantıkla İslam da gerçek olamaz.

Cevap: 6. İlk defa doğru bir şey yazmışlar. Bu konuda Kuranda geçen Allah’ın sözleri çok yerinde ve doğru değil mi? Bu konuda onlara aynen katılıyorum. Evet, İslam âlemi, Hıristiyan âlemi, Musevilik ve bütün dünya dinleri Allah’tan uzak ve sapıtmışlar demek için, peygamber, kâhin falan olmak gerekmiyor. İnsanlar, dinleri, bankalar, partiler, şirketler gibi organize etmişler. Amaç sırta binip kan emmek.

Böyle bölünmeleri sanki Mukaddes Kitap onaylıyor mu? Yalnız unutmayalım, bu mantığa göre Hıristiyanlık da islamacevap.net de gerçek olamaz. İlk defa çok doğru bir kritikte bulunmuşlar, bravo.

Kullanışlı VahiylerKuran, Muhammed'in kişisel kazancı ve kişisel zevki için kullanılan ayetleri içermektedir.

Kritik: 1. Muhammed evlatlık almış olduğu oğlunun karısını istediğinde, birdenbire Allah'tan onun başka bir adamın karısını almasının mümkün olduğunu söyleyen vahyi almıştır (Sure 33:36-38).

Cevap: 1. “Muhammed de her insan gibi zayıflıkları ve zaafları olan biriydi. Müslümanlar, Hıristiyanların etkisinde kalarak, Âdem gibi kusursuz yaratılmış İsa’ya rakip olsun diye, Muhammed’i de aynı özelliklere sahipmiş gibi gösterirler. İsa hariç tüm peygamberler kusurlu ve günahkârdı. İsa’nın Âdem gibi günahsız biri olması gerekiyordu ki, Âdem’in yerine, onun günahına karşılık kendini kurbanı olarak sunabilsin. Bu fidye İsa’nın kâmil bedeniydi. (Sure 3:55-59; Romalılar 5:12-19) Böyle bir fidye, Allah’ın biz insanlığa olan lütfu uğrunda adaletinden ötürü mecburiydi.

Muhammed’in güzel, ya da ona göre güzel bir kadına sempati duyması veya onu arzu etmesi, her erkeğin başına gelebilecek bir zayıflıktır. Muhammed’de bu zaafı evlatlık olarak yetiştirdiği birinin karısına duymuş. Kuranda geçen açıklamalara göre de bunu hiçbir zaman açığa vurmamış, (çok insan gibi diyelim) fakat üvey oğlu bu durumu fark etmiş ve o kadından ayrılmış.

Mukaddes Kitapta Tanrı, öz oğlunun karısını, o oğlu ölse bile almanın yanlış olduğunu vurgular. (Levililer 20:10-21) Fakat evlatlık olarak yanına aldığı, büyüttüğü, aslında kendisine kan bağıyla yabancı olan birinin boşadığı kadınla evlenmenin yasak bir yanı yok. Ayrıca bu Mukaddes Kitabın da hiçbir yerinde geçmez.

Muhammed’in o kadına karşı zayıf duygularına yenilmesi bir yana, bunu evlatlık olarak yetiştirdiği oğlunun bile farkına varacak bir şekilde olmasına, ben de doğrudur diyemiyorum. Aslında bu gibi ayetler Kuran’ın çok daha inandırıcı ve güvenilir olduğunu ispatlayan hakikatlerdir. Hangi sahtekâr biri, ya da devlet adamı, hatta sıradan bir insan bile kendinin böyle zayıflıklarını yazdırır ve açık açık insanlara ilan eder? Bu açıklık ve doğruluk ancak Mukaddes Kitapta ve Kuran’da var. Düzenbaz dedikleri Muhammed, bu kadar samimi ve alçak gönüllü biriyse, bunu hangi Hıristiyan âleminin papası, ya da Yehova Şahitlerinin yönetim kurulu veya İslam âleminin ileri gelenlerinin gösterdiği bir özelliktir? Onların arkasından ilah diye gidiyorsunuz ama o peşinden gittikleriniz, kendi sözlerinizle “sahtekâr” dediğiniz Muhammed’in özelliklerine, doğruluğuna ve samimiyetine hiçbir zaman sahip değiller. Düşünün diye yazıyorum.

Yine örnek olarak Davut peygamberi düşünecek olursak, buna benzer bir konuda Davut Muhammed’den çok daha fazla, hatta korkunç bir akılsızlık yapıyor. Evinin damında dolaşırken, yıkanan bir kadını görüyor ve onu yanına getirtip yatıyor, kadın da ondan hamile kalıyor. Davut o kadının çok mert olan kocasını da savaşta ölmesi için en ön yerlere gönderiyor ve adam ölüyor. Sonra da o kadını kendisine karı olarak alıyor. Hatta Davut’un kral olan oğlu Süleyman o kadından doğmuştur. Bütün bu yapılanları Allah cezasız bırakmıyor tabii. Davut bu yaptığı akılsızlığının bedelini ağar bir şekilde ödüyor. (2.Samuel 11 ve 12’inci bölümler; 2.Samuel 15 ten 19 bölümlerine kadar)

Bunun yanında Muhammed’in suç olarak yaptığı şey, sadece duygularını belli etmek, o kadar. Ne kimseyi öldürtüyor ki, buna imkânı vardı, ne de başka bir entrika yoluna başvuruyor. Tam tersine, hatta oğluna: “O kadından ayrılma, eşini kendine sakla” diyor. Belki ikiyüzlüce oluyor denecek ama Muhammed yine de iyi olan bir şeyi yapıyor ve söylüyor ya. Kendi nakâmil duygularını yenmek için büyük bir mücadele veriyorsa, bu neden negatif anlamda bir ikiyüzlülük olsun? Hem bu açıdan bakarsak hangimiz tek yüzlüyüz?! Hıristiyanların Muhammed hakkında çok kullandığı bir eleştiridir bu. Hâlbuki Kuran sadece Muhammed’in bu zayıflığından değil, başka günahlarından da bahseder. (Sure 18:110; 9:117; 47:19; 66:3-4; 40:55; 48:2) Sözde Müslümanların duyduğu zaman çıldırdığı ayetlerdir bunlar. Bana göre ise dediğim gibi, Kuranı daha da bir inanılır ve güvenilir yapıyor.

Yıllarca içinde bulunduğum Yehova Şahitlerinden ben böyle bir açıklık, dürüstlük ve samimiyet hiç ama hiç ne gördüm ne de duydum. Onların yayınlarında yönetim kurullarının günahlarını yazan bir tane cümle bile yoktur. Ancak mecbur olarak, o da sadece lafta “bizler de nakâmiliz, yani kusurluyuz” derler o kadar. Uygulamada ise kendini beğenmiş, kibirli, Allah’ın nefret ettiği gurur, merhametsizce acımasızlığa ve aşırı menfaat duygularına sahiptirler. Dinler arasında bunu böyle yapan da sırf Yehova Şahitleri değildir.

Bazıları bu ayetler yüzünden Kuran’dan kopuyormuş. Onlar önce bağlandıkları o yeni/eski dinlerini, önderlerini, o yerleri bir araştırsınlar. Eğer bu araştırmada tarafsız ve samimi olurlarsa, edindikleri bilgilerden, korkarım öğürtüyle kusacaklardır! Ya da herkes gibi gururlarına yediremeyip gizleyeceklerdir. O pisliklerden uzaklaşacaklarına, bir de islamacevap.net diye bu sayfalara hizmet verip, boşuna enerjilerini tüketeceklerdir.

Kritik: 2. Daha çok kadın istediğinde ya da karılarının tartışmalarını durdurmak istediğinde, bunun için acil vahiyler alıyordu (Sure 33:28-34).

Cevap: 2. Verdiği ayetler o kadar saçma ki. Tartışmaları durdurmak için acil vahiyler alıyorsa bile bunun ne zararı olabilir? Demek ki o vahiyler barış getiriyordu ve bu da sizlerin gözünde kötü, öyle mi? Ayrıca bu ayetlerden de açıkça anladığımız gibi, Muhammed hiçbir eşini zorla yanında tutmadı. O çok eşle kocalarını paylaşmayı işkence gibi gösteren kadınlar, nedense de o erkeği hiç bırakamazlar! Ancak menfaatleri bitene kadar! Şeytanın bu dünyasını arzu edip, ruhi değerleri küçümseyen eşlerine de Muhammed’in şu sözleri söylemesi vahiy ediliyor. Onların ispat olarak verdikleri ayetleri aynen yazacağım.

Ey peygamber! Eşlerine de ki: “Eğer siz bu dünya hayatını ve onun süsünü diliyorsanız, gelin, size bir mal vereyim ve sizi güzellikle bırakayım. Şayet siz Allah’ı ve O’nun Elçisini ve Ahiret yurdunu diliyorsanız, gerçekten Allah içinizden güzel hareket edenler için büyük mükâfat hazırladı.

Ey peygamber eşleri! İçinizden her kim açık bir utanmazlık ederse, onun azabı iki kat olur. Bu Allah’a göre kolaydır. İçinizden her kim Allah’a ve elçisine uyar ve iyi işler işlerse, ona mükâfatını iki kat veririz. Biz ona şerefli bir rızk da hazırladık.

Ey peygamber kadınları, siz herhangi bir kadınlar gibi değilsiniz, eğer sakınırsanız, konuşmada yumuşak davranmayın; böylece kalbinde hastalık bulunanlar arzuya kapılmasın; sözü ölçülü söyleyin.

Evlerinizde oturun. Eski, cahiliyet yürüyüşü gibi süslenip salınıp gösteriş yapmayın. İbadete kalkın (Salata kıyam edin). Zekâtı verin. Allah’a ve elçisine uyun. Ey ev halkı! Allah sizden kirliliği gidermek, sizi tertemiz kılmak diler. Evlerinizde okunacak olan Allah’ın ayetlerini ve hikmeti anın. Allah her şeyi görür ve her haberi bilir. Sure 33:28-34

Bu ayetteki ifadelerin nesi yanlış veya kötü? Ben de karıma zaman zaman aynı şeyleri söylüyorum. Muhammed ne deseydi sizce daha iyi olurdu? Dapdar bilmem nereniz gözükecek kadar pantolonlar giyin, ya da yırtmaçlı mini etek giyin ki, erkeklerin içi sizleri arzu etsin. Güneşlenirken de memelerinizi muhakkak açarak yatın mı demeliydi? Olabilir, kadınlar içlerinden kendilerini teşhir etmeye bayılırlar. Buna neden olan da erkelerdir. Bir kadın ne kadar açılırsa, zamanımızdaki erkekler de onlara bir o kadar daha sempatik davranmaya çalışıyorlar. Sırf cinsel zevkleri için. Hangi erkek karısının başka erkeklerle yatıp kalkmasını ister? Fakat neredeyse her erkek, kendi karısı hariç her kadını çırılçıplak dahi görse, adeta bu onu rahatsız etmez. Şimdiki zamanımızın en modern Avrupalı denilen o erkekleri dahi karısına, “göster ama yine de kimseyle yatma” der. Ayrıca Muhammed kadın ticareti falan yapan biri de değildi. Allah onu peygamber olarak görevlendirdi. O göreve de yakışır şekilde davranmalarını karılarına söylemesinde ne yanlışlık var? Hem de kimseyi zorlamadan: “İstemeyen kadın gidebilir” diyor suç oluyor. Ya öyle: “Hiçbir yere gidemezsin, beni aldatırsan seni öldürürüm” diyen mafya babaları gibi davransaydı ne olacaktı? Ben inanıyorum ki ne yaparsa yapsın sizlerin gözünde suç olacaktı. Bütün bu erdemli, özgürlükten yana olan sözleri de aslında Muhammed’in kendi değil, Allah’tan aldığı vahiyler doğrultusunda söylemiş olduğunu da unutmayalım.

Kritik: 3. İnsanlar Muhammed'i evinde rahatsız ettiklerinde, insanların onu ne zaman ziyaret etmeleri gerektiği ve ne zaman ziyaret etmemeleri gerektiğiyle ilgili kullanışlı, hızlı vahiyler almıştı (Sure 33:53-58; 29:62-63; 49:1-5).

Cevap: 3. Bu daha ilginç bir suçlama. Ne yani, Muhammed peygamber diye günün 24 saati insanların hizmetinde mi bulunmalıydı? Bu adamın da o sıcakta kendine ayırması gereken, rahatlaması için bir zamanı olmamalı mıydı? Sizlerin papasına, kardinallerinize, bişoflarınıza, papazlarınıza, zırt pırt ziyaret edilip sorular sorulana bilir mi? Randevu almadan ki, herkese zaten vermezler, kim onlarla konuşabilir? Yok, ama Muhammed’e rahatlaması, evinde, çadırında kendi haline çekilip dinlenmesi yasakmış! Taş kafalılar! Terbiye nedir onu da mı bilmiyorsunuz? O zaman Kuran’ı okuyun, belki öğrenirsiniz!

Destansı Materyaller Muhammed Kuran'ın kaynağı olarak birçok destansı ve hayali materyal kullanmıştır.16Fransa'nın en büyük Ortadoğu uzmanlarından biri olan Profesör Jomier'in belirttiği gibi: Müslümanlar bu hikâyelerin tarihi kökenlerini öğrenmeden, bunları Allah'ın sözüymüş gibi kabul ediyorlar. Aslında, Kuran'ın içinde diğer kaynaklardan alınmış olduğu bilinen destansı, şiirsel biçimler ve çeşitli dini temalar konu edilmiştir.17

Cevap:

Ne bir ispat verilmiş ne de bir ayet gösteriliyor!

Arap Kaynakları Kuran, hayali Arap hikâyelerini sanki gerçekmiş gibi anlatır.

Kritik: 1. Hayali cinlerle ilgili Arap destanları sayfalar doldurur.18

Cevap: 1. İspatsız iddialar, ne demek ve Kuran’dan nereyi kastetmek istediği belirsiz.

Kritik: 2. Kayadan atlayan dişi deve hikâyesi Muhammed'den çok daha önce bilinmekteydi. (Sure 7:73-77,85; 91:14; 54:29).

Cevap: 2. Bir şeyin önceden de bilinmesi ve bunun doğrusunu ağızdan ağza değil de Allah’ın vahiy yoluyla bildirmesi, bunun da kaleme alınmasını sağlamaktaki problem ney? Eğer bir şey biliniyor diye kaleme alınamıyorsa, o konuyu peygamberin de yazması yanlışsa, Musa’nın yazdığı kitaplardan çoğunu okumamak lazım. Mesela Âdem ve Havva’dan başlayarak, Nuh, İbrahim, İshak, İsmail, Yakup, Eyüp ve daha birçok kişiler ve olaylar hakkında önceden de İsrailliler tarafından biliniyordu. O zaman Musa’ya «sahtekârdı» mı demek lazım? İncil’de resuller mektuplarını birçok önceden bilinen olaylara dikkati çekerek yazdılar. İspat için ayet vermeme gerek yok. İncil’i açın ve en alt taraflarda eski ahitten bir sürü, olduğu gibi alıntılar hariç, bir de o konular tekrarlanarak işlenmiştir. Size göre bunlar sahtekârlıkmış! Varsın olsun!

Kritik: 3. Balık tutarak Sebt gününe uymadıkları için bütün bir köy halkının maymuna çevrilmesi hikâyesi, Muhammed zamanında söylenegelen bir destandır (Sure 2:65; 7:163-166).

Cevap: 3. Demek ki bu olaylar artık destan olmuş. Nuh tufanı hakkında birçok milletin yazmış olduğu destanlar, masal kitapları vardır. Bu insanlar ne Müslüman ne de Hıristiyan’dır. Öyle olması ve o hakikatin onların masal kitaplarına girmesi, Nuh tufanını yalanlar mı? Bir şeyin önceden bilinmesi ile onun başka bir yerde tekrar bahsedilmesinin yanlışlığını ben bir türlü anlayamayacağım.

Kritik: 4. Sure 2:60 da bulunan 12 fışkıran kaynak hikâyesi İslam öncesi dönemindeki destanlardan gelmektedir.

Cevap: 4. Aynı nakarat.

Kritik: 5. “Rip Van Winkle” hikâyesi diye adlandırılan 7 adamın ve hayvanlarının 309 yıl boyunca bir mağarada uyuduktan sonra uyanmaları (Sure 18:9-26)! Bu destana, Arap eski inanışında olduğu gibi Yunan ve batılı masallarda da rastlayabilirsiniz.

Cevap: 5. Bu “yedi uyurlar” Avrupa’nın da bildiği bir hikâyedir. Hatta o ismi, yani yedi uyurlar ismini, fare ile sincap arasında benzer bir hayvana vermişlerdir. Hem de onlar bu bilgiyi Mukaddes Kitabın hiçbir yerinde geçmediği halde biliyorlar. Kuran bu gerçeği sayı belirtmeden anlatıyor. Demek ki gerçekmiş. İnsanlar ise masal diye dinliyorlar. O kaçan ve uzun yıllar (309 sene) uyuyan kişiler de büyük ihtimalle Hıristiyan’dılar. İnançları yüzünden kovalandıkları için kaçıp bir mağaraya sığınmışlar. Allah’ın adına övünülecek olayları Kuran yazıyor diye siz utanç mı duyuyorsunuz? Kendinizden, işlerinizden, yürek tutumunuzdan dolayı utanın, yerindedir. Sizlere göre Kuranda yazan her şey hayal.

Kritik: 6. Kesilmiş dört kuşun dirilip uçmaları hikâyesi de Muhammed zamanında iyi bilinen bir hikâyeydi (Sure 2:260).

Cevap: 6. Yine aynı nakarat.

Muhammed'in Sure 21:96; 29:31,46; 37:59; 54:1; ve 93:1'deki açıklamalarında, İmr-ül Kays'ın “Saba Moullagat” (Yedi Askı) gibi İslamiyet öncesi edebiyatını kullandığı oldukça açıktır.

Cevap:

Lütfen, o İslam öncesi edebiyat denilen, Muhammed’in kopya yaptığını iddia ettikleri ayetleri siz de yerinden, Kurandan açıp okuyun. Bazı isimlerin eskiden de geçmesi yüzünden Kuran kesinlikle o isimleri kullanamaz mı demek istiyor bunlar?! Yecüc ve Mecüc diye bir zamanlar yaşamış insanlar, uluslar var ise, bu isimleri kullanmak yasak mı olacak? Buna benzer saçmalıklarla dolu bir sürü iddialar.

Yahudi KaynaklarKuran'daki birçok hikâye, Yahudi tefsir kitapları olan Tamud'la Midraş'tan ve birçok rivayete dayanan yazılardan gelmektedir. Bu durum 1833 yılında Abraham Geiger tarafından ortaya koyulmuştur ve 1954 yılında New York Üniversitesinden Yahudi bir profesör olan Abraham Katsh tarafından belgelenmiştir.19

Yahudi Kaynaklara Cevap:

Yahudi profesör ortaya koymuş, Yahudi falan kişi de belgelemiş, eh tamam artık, Kuran Allah’tan olamaz diye en açık ve net ispatlar bunlar!!! Başka ispata gerek mi var?! Hem de bunu New York gibi bir yerde yapmış, vay canına! Kuran da zaten başka bir iddiada bulunmuyor ki. “O kendinden öncekileri doğrulayan ve Kuranı tasdik eden” diye geçer. Sure, 21:24; 35:31; 2:87; 5:48; 6:156. Bu Hıristiyanlar ile Yahudiler birbirlerine kedi köpek gibidirler de işin içine Kuran, Müslümanlar girince birden dost mu olmuşlar!

Kritik: 1. Sure 3:35-37'nin kaynağı The Protevangelion's James the Lesser adlı hayali hikâyelerin bulunduğu bir kitaptır.

Cevap: 1. Bu ayetler ile İsa’nın annesi Meryem’in nasıl doğduğu ve Yahya’nın babası Zekerya’dan bahseder. Kuran bu konuda İncil’de yazmayan başka detaylara girilerek yazılmıştır. Yahudi profesörler bu gerçeklere karşı mı gelmiş? Yahudiler İsa’ya da karşı geldiler. İsa Mesih ve İncil için da sahtekâr diyen yine onlar değil mi? Hem bu gerçekleri acaba kim kimden almış? Onlara göre hayali ise bu onların problemi. Bana göre çok mantıklı ve Mukaddes Kitap gerçekleriyle uyum içinde.

Kritik: 2. Sure 87:19'un kaynağı İbrahim'in Antlaşması adlı eserdir.

Cevap: 2. Orada sadece şu cümle geçiyor: “İbrahim’in ve Musa’nın sayfalarında da vardır” Sadece bu cümle için Kuran sahtekâr bir kitap oluyor! Böyle cümleler kim bilir kaç din kitaplarında, ya da romanlarda, orda burada yazılmıştır. Diyorum ya Kuran’da ne yazarsa bunlara göre suç. Ayetler verip sözüm ona çok anlamlı bir ispatta bulunuyorlar. Akılsız okuyucular için, resimli gazete takipçileri için, gördüğüne, duyduğuna şıp diye inananlar için hazırlanmış çok basit ve bayat bir yöntem.

Kritik: 3. Sure 27:17-44'ün kaynağı Ester Üzerinde İkinci Targum'dur.

Cevap: 3. Ne yapalım yani! Ne ilgisi var, ya da bu nasıl bir ispat?

Kritik: 4. Yiyeceğinde, içeceğinde ya da eşeğinde hiçbir kötü etki olmadan Allah'ın “yüz yıl ölü bıraktığı, sonra dirilttiği” bir adamın ilginç hikâyesi Yahudi halk masalıdır (Sure 2:259).

Cevap: 4. Bana göre gerçek, bazılarına göre masalsa bu Kuranı inanılmaz yapmaz, iman edebilme meselesi. İnanmak için o tarihlerde gözümüzün önünde gerçekleşen bir olay mı olmalı? Her okuduğumuz şeyi inanmamız için ille de görmemiz mi lazım? Peki, ‘iman’ ne demek? İbraniler 11:1’i okuyun.

Kritik: 5. Musa'nın diriltildiği ve diğer materyaller Talmud'dan gelmektedir (Sure 2:55, 56, 67).

Cevap: 5. Orada Musa'nın ölmesinden-dirilmesinden falan bahsedilmiyor. Ancak Allahı apaçık görmek isteyen bir grup imansızı yıldırım çarptığından ve sonra da belki ders alırlar diye diriltilmelerinden bahsediliyor. Bahsi geçen konu yine Allah için imkânsız mıdır? Bütün Tevrat’ta, eski ahitte yazan öbürleri oldu, olabilir, ama bu hayır, olamaz mı? Yine, “Mukaddes Kitabı okuyun” derim.

Kritik: 6. Sure 5:30, 31'deki hikâye, Pirke Rabbi Eleazer'nin eserlerinde, Jonathan ben Uzziah'nın Targum'u ve Yeruşalim Targumu'nda görülebilir.

Cevap: 6. Aferin! Görün işte.

Kritik: 7. İbrahim'in Nemrut'un ateşinden kurtulması hikayesi Midrash Rabbah'tan gelmektedir (bkz. Sûreler 21:51-71; 29:16,17; 37:97,98). Ayrıca, Nemrut'un ve İbrahim'in aynı zamanlarda yaşamadıkları da tekrar belirtilmelidir (bkz. sayfa 125). Muhammed Kuran'da, aynı zamanda yaşamamış insanları devamlı sanki aynı zamanda yaşamışlar gibi karıştırmaktadır.

Cevap: 7. Ben de yine tekrarlayarak söylüyorum, Mukaddes Kitabı okuyun ve hesap yapmasını öğrenin.

Kritik: 8. Sure 27:20- 44'teki Kraliçe Şeba (Saba)'nın ziyaretinin Kutsal Kitap'a dayanmayan ayrıntıları Ester Üzerinde İkinci Targum'dan gelmektedir.

Cevap: 8. Bravo! Demek ki sadece Kuranda yazmıyor. Eğer kastettiğiniz karışıklık ise, verdiğiniz ispatlarla ancak ben sizleri bir karışıklık içinde görüyorum.

Kritik: 9. Sure 2:102'nin kaynağı şüphesiz Midraş Yalkut'tur. (Bölüm 44). Kritik: 10. Sure 7:171'de Tanrı'nın Sina Dağı'nı kaldırması, Abodah Sara adlı Yahudi kitabından gelen yasayı inkâr ederlerse bu dağı başlarına atmakla tehdit etmesi hikayesinden gelmektedir. Kritik: 11. Tam biçimiyle ateşten sıçrayıp inek sesi çıkarmış olan, çölde altın buzağı yapma hikayesi Pirke Rabbi Eleazer'den gelmektedir. (Sure 7:148; 20:88). Kritik: 12. Kuran'da anlatılan 7 cennet ve cehennem figürü Zohar ve Hagigah'tan gelmektedir.

Cevap: 9.10.11.12. Aynı konular ve aynı saçma iddialar. O adamların kitabında yazıyor ise ne olmuş? Eyüp gibi biri hakkında Musa yazı yazıyor ki Musa ile Eyüp’ün ne ilişkisi vardı; o sahtekâr olmuyor da Muhammed aldığı vahiyleri söyleyince sahtekâr mı oluyor? 10’uncunun cevabı ise söyledikleri gibi değil. Allah İsrail’i çölde yürüttüğünde dağı onlara gölge yapsın diye kaldırmıştır. Bu hakikat sadece Kuranda değil Mukaddes Kitapta, Mezmurlarda da geçmektedir. (Mezmurlar 114:4; Araf, Sure 7:171)

Kritik: 13. Muhammed İbrahim'in Antlaşması kitabına dayanarak, bir ölçü veya teraziyle insanların, iyi veya kötü işlerinin ağır gelmesiyle cennet ya da cehenneme gideceklerine karar verileceğini öğretmektedir. Kutsal Kitap'ta ise böyle bir tartı kavramı bulunmamaktadır.

Kitaplık bölümümüzde bulunan “Neden Müslüman olamadık” isimli kitaptan alınmıştır.

Cevap: 13. Benzetme ile harfi anlamda olan şeylerin tartışmasını yapmaya başlarsak, Mukaddes kitabı hiç elimize almamamız lazım. İsa Mesih mesellerini birçok benzetmeler kullanarak anlattı. Allah kendini bir baba-oğul ilişkisine, bazen bir valiye, bazen de efendiye benzetti. (Malaki 1:6; Yuhanna 16:25) Bu benzetmelerin içinde hiç “tartı” kelimesi yok muymuş? Eğer olsaydı bu seferde, “kopya çekti, zaten bilmem nerede yazıyordu” diyecektiniz. İnsanların tümü günahkâr ve hepsi suç işledi. Her ne kadar İsa Mesih tüm insanlığın günahları için öldüyse de herkes kurtulacak diye bir söz İncil’de de geçmez. Demek ki bir ölçüye göre kurtulanlar ve kurtulamayanlar olacak. Kutsal Kitap da bu doğrultuda mesaj verir. (Daniel 12:2; Yuhanna 5:28) İsa sizin gibi ikiyüzlü, imansız, ona iman etmeyen, o zamanın Yahudileri için insanlığa çok güzel bir örnek verdi:

“Ben bu kuşağın insanlarını neye benzeteyim? Çarşı meydanlarında oturup arkadaşlarına, ‘Size kaval çaldık, oynamadınız; ağıt yaktık, dövünmediniz’ diye seslenen çocuklara benziyorlar.

Yahya geldiği zaman oruç tutup içkiden kaçındı, ona ‘cinli’ diyorlar.

İnsanoğlu geldiği zaman hem yedi hem içti. Bu kez de diyorlar ki, ‘Şu obur ve ayyaş adama bakın! Vergi görevlileri ve günahkârlarla dost oldu!’ Ne var ki bilgelik, ortaya koyduğu işlerle doğrulanır.” Mat 11:17-19

İsa bu sözleri, Allah’ın gönderdiği peygamberlerine inanmayan, inanmakta güçlük çeken, sapık ve yürekleri nasırlaşmış insanlara söyledi. O nesille şimdiki neslin arasında bir farkı olacak değil ya. İnsan bu, ya inanmaz bu uğurda ölüme gider, ya da inanır, o inandığı kişiyi bir ilah, put, Allah yapar. Yok, mu kardeşim bunun normali?! Yahudiler İsa’ya inanmadılar, öldürdüler. İnananları ise onu üçüncü Allah yaptı!!! Muhammed’e inanamadılar, savaş ilan ettiler. Öldükten sonraki Müslümanlardaki kim hangi koltuğa oturacak diye başlayan savaş hâlâ bitmedi. Muhammed’e de taparcasına gösterdikleri, saçma, anlamsız ve putperestçe bir saygıyla da sözüm ona Hıristiyanlarla sidik yarışı yapıyorlar. Yahudileri anlatmaya hiç gerek yok. Bu saydığım üç dinin de hiçbiri o yücelttikleri kişileri ne dinlemişlerdir ne yap dediklerini yapmışlardır ne de onları örnek almışlardır. Tekrar: “Yok mu kardeşim bu işin normali?” diye sormak zorundayım.

Bir de en alttaki yazıyı okudunuz mu? Bu yazıları kitaplık bölümünden “Neden Müslüman olamadık” adlı kitaptan almışlar! Kimler neden Müslüman olamamış ise, eğer bu nedenlerden ötürü olamadıysa, o sizce ne olmuştur? Hıristiyan mı kalmış ya da olmuşlar? O kadar çok: “Hıristiyan’ım, Müslüman’ım, Allah’a inanıp emirlerini tutuyorum” diyen sahtekâr var ki. Onlardan biri olarak kalmak önemli değil, her yer onlarla dolu. Siz bana; inanan, doğru, samimi, dürüst insanları gösterin. Onlar ellerinde etiketleriyle sizler gibi her sokak başında beklemedikleri kesin!

Sonuç olarak:

Hıristiyanlar benim tesadüfen seçtiğim bu sayfadaki düşünceler ve mantık ile Müslümanlığa karşı gelmek amacıyla, tüm dünyaya aynı telkini yaparlar. Sakın benim bu sayfalarda onlara kızdığımı sanmayın. Saçmalıklarına sinirleniyorum, en çok da onların ikiyüzlülüklerine, yalanlarına, sahtekârlıklarına canım sıkılıyor. Yoksa bu gibi sayfalardaki mantıksızca olan böyle mantıklar, benim Kuranı ve Mukaddes Kitabı araştırarak inanmamda büyük yardımları olmuştur. Bazı kafasız fanatikler bu gibi insanlara cevap verecek bilgiye ve doğruluğa sahip olmadıklarından, böyle insanları öldürmeye kalkıyorlar. Onlar ise daha da bir taş kafalılar. Kendi bilgisizliğini bu şekilde mi kapattığını sanıyor! Eğer böyle insanlar olmasaydı, belki de benim aklıma araştırma bile nedir hiç gelmezdi. Dediğim gibi, benim için Allah’a inanmak, Mukaddes Kitabın daha ilk 30 sayfasını okumamla olmuştu. Ben bu gibi insanların sayesinde bilgide büyüdüm ve imanda geliştim. Yoksa benim de bilgim, inanıyorum ki o tükürük hocalarını bile geçmezdi. Ben böyle eleştirilere, kritiklere «devam» derim. Bir şeyin değeri ancak bu gibi insanlar olursa daha iyi anlaşılır. Hiç acı olmasaydı tatlı kavramı da olmazdı. Bu gibi zıtlıkların olmasına Allah müsaade ettiyse, muhakkak hikmetlice de bir amacı var. Aslında Şeytan ve bu gibi insanlar elek vazifesi görüyorlar. Yine bilmeden kötü işleriyle iyilik yapmış oluyorlar. Çünkü onların kötülüğü sayesinde ben iyi olana sarıldım. Onlar olmasaydı sarılmayacak mıydım? İsa Mesih güzel bir gerçeği dile getiriyor:

“Beni gönderen Baba bir kimseyi bana çekmedikçe, o kimse bana gelemez. Bana geleni de son günde dirilteceğim. Yuhanna 6:44

Allah’ın hoşuna giden tutum ve davranışlara sahip olalım ki, bizi de çeksin. Bu da kadercilik değil, bizzat elimizde olan bir şeydir.

Benim bu kitaba yazmak istediğim daha çok şeyler vardı. Gittikçe kitap kalınlaşıyor. Bu zamanda ise böyle kalın kitabı kim okur? Türkiye olarak ne yazık ki en az kitap okuyan ülkeler arasındayız. Bu yüzden de bu kitabı mümkün olduğunca kısa tutmaya çalışıyorum. Çok kişiye göre de başaramıyorum. Muhakkak onların da haklı oldukları yanlar vardır. Herkesin ağzına göre de yazı yazmak gerçekten çok zor.

Yukarıda Kurana karşı yapılan bu eleştirilerin aynısını Mukaddes Kitaba karşı yapan yazarlar ve onların kitapları da var. Onların da bu sefer Mukaddes Kitaba karşı olan mantıkları ve eleştirme tarzları aynen bu Kuranı çürütmeye çalışanlara benziyor. Onların da yazılarını yayınlar isem, işin içinde bir de hiç Allah’a inanmayanlar, ateistler de var. Onlar hakkında da anlatılacak o kadar çok konular var ki. Dediğim gibi, bir kitapta bunların hepsini işlemek mümkün değil. En önemlisi de hem Mukaddes Kitap hem de Kuran’ı anlamak için ayet ayet o kadar çok açıklamalar yapılabilirdi ki. Bütün bu bilgileri kitaba aktarmak, en azından benim için çok zahmetli ve büyük bir iş olurdu. Dediğim gibi, Allah müsaade ederde http://mesias.de sayfasına girer ve mail vasıtasıyla sorularınız olursa cevaplamaya çalışacağım. Bunu da müsaade edenlerin, sorularını ve cevapları, yine o sayfalarda yayınlayarak yapmayı düşünüyordum ki onun da imkânsız olduğunun farkına vardım. Sadece tek bir kişiyle olan yazışmalarımız 60 sayfayı geçmiş. Bütün hepsini yayınlamaya kalkmanın dağ gibi bir iş olacağını gördüm. Dağ gibi işten ziyade anlam da veremedim. Çünkü buradaki yazılarımla, -herkesin kendi adına- mümkün olduğu kadar iyi ve gerçek bir inanca, düşünceye sahip olmaları için, onları araştırmaya teşvik etmek istiyorum. Tartışmak ve konuşmak insanların görüş açılarını genişletir, ama ben bunu tek başıma bu sayfalarda sunma iddiasında değilim.

Aslında her şey bizzat sizlerin kendi elinizde, iradenizde olandır. Bu yüzden rahatlığa olan düşkünlüğünüzü az da olsa bırakıp, bizzat sizin ve sevdikleriniz için, ebedi hayatınız için, araştırın, kendinizi yetiştirin, öğrenin ve de öğretin. Her şeyden en önemlisi sizleri ve bütün evreni yaratan ile iyi bir ilişki kurmaya bakın. Bu da önce bütün kötülüklerimize, hatalarımıza, yanlışlıklarımıza rağmen dua etmekle başlıyor. Dua etmek, yere günde beş kere yatıp yatıp kalkmak değildir. Ya da her pazar günü kiliseyi ziyaret etmek de değildir. Kapı kapı vaaz etmeye gidip, haftada üç kere beş saatlik toplantılarda hazır bulunmak ise hiç değildir. Gerçek ibadet 24 saat, yani bütün gün Allah’ın iradesini yapmak, ona göre yaşamak, ona uygun düşünmek ve konuşmak demektir. Bir Müslüman olarak günde beş kere değil de beş yüz kere yere yatıp yatıp kalksan da bir Hıristiyan olarak sadece pazardan pazara değil de, bütün gününü o kilisede mum yakmakla geçirsen de, bir Yehova Şahidi olarak kapı kapı giderek ayda 720 saat vaaz etsen de, (bu her gün 24 saat demektir) yine de Allah’ın makbulü olan şeyleri yaptım diyemezsin. Allah’ın aradığı bunlar değil ki. Allah sevgi, merhamet, iyilik istiyor. “Kendisini ve birbirinizi sevin” diyor. Bütün Kutsal Kitaplar bu iki emre dayanır. Matta 22:35-40’da şöyle yazar:

Onlardan biri, bir Kutsal Yasa uzmanı, İsa'yı sınamak amacıyla O'na şunu sordu: “Öğretmenim, Kutsal Yasa'da en önemli buyruk hangisi?”

İsa ona şu karşılığı verdi: “‘Tanrın olan RAB’bi bütün yüreğinle, bütün canınla ve bütün aklınla sev.,’

İşte ilk ve en önemli buyruk budur.

İlkine benzeyen ikinci buyruk da şudur: ‘Komşunu kendin gibi sev.’

Kutsal Yasa'nın tümü ve peygamberlerin sözleri bu iki buyruğa dayanır.” Matta 22:35-40

Bu sözlere uygun yaşarsak, Allah bizleri de muhakkak kendisine çekecektir.

Dua ederek, O’ndan hiçbir şey gizlemeden, bütün yüreğinizi alçak gönüllü bir biçimde Allah’a açın. Bunlarla birlikte aşağıda geçen sözler gibi de yapmaya dikkat edin:

Dikkatli olun! Mesih'e değil de, insanların geleneğine ve dünyanın temel ilkelerine dayanan felsefeyle, boş ve aldatıcı sözlerle kimse sizi tutsak etmesin. Koloseliler 2:8

Bu ayette ne Yehova Şahitleri ne Katolik, Protestan ya da Ortodoks kiliseleri ne Müslüman din ve mezhepleri ne hocalar, papazlar, hahamlar (Yahudi din adamları) …vs. falan demiyor, “kimse” diyor. Öyleyse Allah’ın bu öğüdüne uyup, esir olmayın. Çünkü Allah’ın isteği:

O istiyor ki bütün insanlar kurtulsunlar ve hakikat bilgisine gelsinler. Çünkü bir Allah ve Allah ile insanlar arasında bir aracı vardır. 1.Timoteos 2:4-5

Şimdiye kadar kulaktan duyduğunuz, toplumun ya da kendi yüreğinizden uydurduğunuz kendi gerçeklerinize göre değil; tüm bunları Allah’ın istediği gibi bir şekilde öğrenip, anlayıp, inanıp, o şekilde düşünün ve o şekilde yaşamaya gayret edin. Ancak o zaman Allahın sizinle birlikte olacağını ümit edebilirsiniz.