Ancak Allah anlar!

Askerlik bitmiş, tekrar Almanya’ya dönmüştüm. Yanımda bir de annemin verdiği Osman Nebioğlu tercümesi Kuranı getirmiştim. İş yerine gittim hem bir merhaba demeye hem de geldiğimi bilsinler diye. Yılbaşı çok yakındı. Bana: “Benim bir daha geri gelmeyeceğimi sandıklarını, bu yüzden işe başka birini aldıklarını” söylediler. Daha doğrusu kibarca işten çıkardılar. Elime yılbaşı parası da verdiler. Herkes bu duruma muhakkak üzülür. Ben ise sadece, neden böyle adaletsiz davrandılar diye üzülürken, öbür taraftan da çok sevindim. Öyle bir iş her yerde bulunabilirdi. Özelliği olan bir yer değildi. Fakat ben çocukluğumdan, 14 yaşımdan beri her okul tatilinde orada çalışmıştım. İçlerinde asıl şef olan baba bana iyi, anlayışlı davranırdı. Öğrenciliğimde, bütün kış okula giderken, yaz tatillerinde orda kazandığım para bana çok faydalı oluyordu.

Bu kibarca çıkarma olayından yaklaşık bir yıl sonra beni tekrar çağırdılar, ben de bir sıkıntıları varsa yardım ederim diye gittim. Geçici sanmıştım. Meğerse hep çalışmamı istiyorlarmış, kabul etmedim. Zaten yarım günlük başka bir işte çalışıyordum. Ayrıca eski sıkıntılara dönmekte istemiyordum. Bir işçi bendim ve hepsi patrondu. İşyerinin bütün ağır ve pis işleri benim sırtımda oluyordu. Evleri işyerinin yanındaydı. Öğlen yemeğine diye giden oğulları, bazen televizyonda bir filme takılır iki saat gelmez, ondan sonra da iş bitsin diye biz makineden daha hızlı çalışırdık. Askere gitmeden önce ben bu gibi problemler üzerine babasıyla konuşmuştum. Bu tempoyla emekli olana kadar çalışmam imkânsızdı. Düşünsünler ve ben askerden gelene kadar karar versinler diyerek onlardan ayrılmıştım. Eğer işten çıkarırlarsa, içleri rahat etsin diye, hiçbir hak falan aramayacağımı da söylemiştim. Çünkü amacım kimseyi tehdit etmek değildi. Hem kendimin hem de başkalarının rahat etmesinden yanaydım. İşten asıl bu yüzden çıkarmışlardı, yoksa benim gelip gelmeyeceğime inanmadıklarından dolayı değil. Oğullarının durumu benden muhakkak farklıydı. Fakat ben o gelmediği zamanlar kalorifer dairesine odun kırardım. Odun lafı biraz küçük olur, tomruk dersem daha doğru olacak. Koca koca ağaç gövdeleri. Ucuz olsun diye ormandaki en kalın ağaçları satın alırlardı. Ben de onları yaracaktım ki, kalorifer dairesinin sobasına girsin. O kazanın içine zayıf bir insan girebilecek kadar büyük ağzı vardı. Fakat ağaçlar çok kalın olunca girmiyordu, girse de içine tam atılamıyordu. İçi ise fırın gibi çok büyüktü. Kışın 45 dakikalık öğlen paydosunda yemeği yer ve sıcak diye yarım saat falan orada yatardım. Bu işyerini çok sefillik diye görüyordum. Buna bayağı odun hamallığı da denilebilirdi. Aslında o işyerinde duvarlara, tavanlara hakiki ağaç kaplamalı suntalar yapıyorduk. Bunu da hazır suntaları birçok işlemlerden geçirerek gerçekleştiriyorduk. İflas etmeden önce bir günde yaklaşık 12 işçinin yaptığı işi, biz iki-üç kişi her gün bir başka bölümde çalışmayla bir haftada bitiriyorduk. Hazır hale gelene kadar suntanın birçok bölümlerden, işlemlerden geçmesi gerekliydi. Aslında bizim çalıştığımız tempoyla o iş üç buçuk günde biterdi. Fakat şefin oğlu, dediğim gibi kafasından bütün işi beş iş gününe pay etmişti. Gelmezdi, geç gelirdi, filme takılırdı falan. Geri kalan o aralarda ben bütün fabrikadan sorumluydum. Yani, pisliğini temizlemek, odun kırmak, yapılması gereken angarya bir sürü iş gibi. Cumartesi günleri de ormana gider, koca tomrukları yaklaşık 1’er metre uzunluğunda dilim dilim, kalorifer kazanına girecek kadar büyüklükte keserdim. Sonrada fabrikaya getirirdik. Daha sonra ormandaki o tomruklar TIR’larla direk fabrikanın önüne geldiler. Bu benim için daha rahat ve onlar için de zamandan tasarruftu. Ormanda çalışmak çok daha zor oluyordu. Sıcakta terler ve soyunurdum, bu seferde sinekler kanımı emmeye üzerime üşüşürlerdi. Bir keresinde neredeyse bacağımı olduğu gibi kesecektim. Bir elimde motor bıçkı, bir elimle de kan emen o sineği kovalayayım derken elimdeki bıçkı kurtulup hızla iki bacağımın arasına girmişti. Eğer çapraz ya da başka ters bir şekilde gelseydi, bacağımı olduğu gibi kesmesi işten bile değildi.

Bir yılda Mukaddes Kitabı okuyup bitirdiğim zaman, işte ben bu işte çalışıyordum. Çalışırken insanın düşünmeye de çok vakti oluyor. İşte çok yoruluyordum. İnsan hayattan hiçbir şey göremiyordu. Sadece çalış yat, çalış yat. Moralin de çok etkisi var. Şefin oğlunu bazen sabaha kadar diskoteklerden uyumadan işe geldiğini bile bilirim. Dediğim gibi, onun durumu her bakımdan rahattı. Babasına karşı sorumluluğunu yerine getiriyordu ya. İş ise öyle de böyle de bitiyordu, ama nasıl. Çok düşünüyordum ve neden bana bu kadar yükleniyorlar diye de bu duruma kızıyordum. Hâlbuki kimse bana: “Şunu ya da bunu neden yapmadın?” demiyordu. Hiç karışan falan da yoktu. Ben de durum böyle diye hiçbir şey yapmadan vakit geçiremezdim ya. Bazı insanlar bu işi çok güzel yaparlar. Çalışırlarken o kadar sakin ve rahat yaparak vakitlerini geçirirler ki, yorulmadan, hiç kendilerini sıkıştırmadan, bu da bir sanat. Bu sanatı Almanlar çok iyi bilir. Mantıken düşünecek olursak, öyle de olmalı. İş biter mi hiç? Biterse eğer, o zaman insan işsiz kalır. Yani benim çalışma tempomda mantık pek yoktu. Evden tertemiz giderdim işe. Fakat o çocuğun işe geç gelmesi, beni yalnız bırakması, benim için angarya iş başlıyor demekti. Balyozla odunları kırarken su gibi terlerdim. Elbiselerim üstüme yapışırdı. Yine işe ne zaman gelirse, o anda bütün hepsini bırakıp yine onunla çalışmaya dönerdim. O dinlenmiş rahat, ben ise ter içinde moral sıfır. Fakat dediğim gibi, düşündüğüm zaman o çocuğun yerinde ben olsam ben de belki aynı şeyi yapardım diyor, içimden ona hak vermeye çalışıyordum. Hem karakter itibariyle ben onun yaptığını yapmasam bile, yine de çoğunlukla herkes onun gibi yapar diye düşünüyordum. Adamlar beni işçi diye tutmuş. Orada bedava çalışmıyordum ya. İş saatinde de çalışılır. Ee, ben neden öfkeleniyordum, iş ağır diye mi? Kolay işe beni kim alır? Türkiye’de biz çocukken babamın emrinde işçiler, çalışanlar vardı. O insanları ben çocukken hiç de acınacak, ne kötü durumdalar falan diye görmüyordum. Ya da onlara haksızlık yapılıyor mu falan diye de aklımdan hiç geçirmiyordum. Bu sekiz on yaşındaki çocuğun düşüneceği şey zaten değildi. Fakat o ruha sahiptik. O insanlar aşağıdandı, bizler ise yukarıdan. Olaya bu açıdan bakılıyor. Yalnız ben değil, herkes. Ben küçük yaşımda belki de onlardaki bu ruhun etkisindeydim. Almanlar neden farklı olmalıydılar? Şuna inanıyorum ki onlar bazen bizlerden iyiydi. Onlar bizim gibi, bizlerin ülkesine çalışmaya gelseydi, kim bilir bizler onlara neler yapardık! Fakat o savaştan kalma nesil gitti, yerine doğudan da gelme yeni bir Alman nesli türedi. Sırf menfaatçi, sahtekâr, hiç utanmadan yalan söyleyen, nefret dolu yöneticilerle, işverenlerle doldu Almanya. Sevgi içlerinde zaten hiçbir zaman yoktu da doğruluk ve insanlık denilen şeyler vardı. Şimdi mahkemelerinden avukatlarına, hastanelerinden doktorlarına kadar, haksızlık, insan ayırmak, nefret, rüşvet ve her türlü sahtekârlık çok daha aşırı var. Peki, bunlar nerede yok? Davut peygamberin kendisine verilecek bir cezada, önüne konulan seçeneklere karşın Allah’a olan yalvarışında: “İnsan eline düşmeyeyim” dediği ne kadar akıllıca bir istektir. (2.Samuel 24:10-14) Aç kaldı diye birinin ekmek çalmasını belki herkes anlar, fakat yine de o hırsız cezasını çekecektir. Peki, benim anlayış göstermeye çalıştığım, Almanların yaptığı o şeyler hiç cezasız mı kalacaktır! Bütün öbür milletler akılsızca yaptıkları kötülüklerin cezasını nasıl çekiyorlarsa, Almanlar neden çekmesin? Biz insanlar yerdeyiz Rab ise göklerdedir. Bir gün gelecek herkes O’na hesap verecektir, ben bundan eminim. (Vaiz 5:2 ve12:14)

Bir ülkeye yabancı işçi çocuğu olarak gelmişsin, onlardan ne bekleyebilirsin ki? Almanların şu anlamsız nefretleri de olmasaydı daha iyi olurdu sanırım. Onlar hem böyle pis ve ağır işleri yabancılar yapsın diye işçi getirttiler, hem de sokakta da olsa onların yüzlerini bile görmek istemediler. Onlarda çok üstün meziyetler aradılar. Onların yabancılardan aradıkları özellikleri şöyle bir sıralayacak olursam: Bir kere hepsinin kadınları güzel olmalıydı. Bikiniyle dolaşıp, en azından onların erkeklerinin içlerini çektirmeliydiler. Getirdikleri o işçi erkekler ise, çok uysal, temiz ve de çok dürüst olup, hiç yalan söylememeliydiler. Ayrıca kafaları da çalışan, yetenekleri de olmalıydı. Peki, bütün bu özelliklere sahip insanlar senin ülkende hamallık yapıp bok döker mi? Ben Almanları, daha doğrusu bu tip insanları hep evlilik ilanlarındaki koca arayan Türk kızlarına benzetirim. Bu evlilik ilanlarını çocukken, 14-17 yaşlarında çok okurdum. Zaten haftada bir çıkıyordu. O ilanlarda erkeklerden aranılan özellikler genelde aynen şöyleydi:

Yakışıklı, uzun boylu olup, mimar, mühendis ya da en az yüksekokul bitirmiş, askerliği bitmiş, arabası ve evi de olmalıymış. Şakacı, esprili, romantik biri olup, kılı da kırk yaran biri olmamalıymış. Annesine falan hiç düşkün olmayıp, sadece kendisini seven biri olmalıymış!!!

Bütün bunlar evleneceği erkeğin en azından sahip olması gereken özelliklermiş. Kendisi hakkında ise:

Etrafındakiler çok güzel olduğunu söylermişler. Gezmeyi, uzun seyahatleri, tiyatroyu, müziği çok severmiş. Boş vakitlerinde kitap okuyup, müzik dinlermiş. Egzersiz de yapıp fiziğine çok dikkat edermiş. Hayatını, sırtını dayayacağı, güvenebileceği bir eşle paylaşmak istiyormuş!!!

Evet, ilanların hepsi üç aşağı beş yukarı aynen böyle, ya da buna benzer. İlandan da anlaşılacağı gibi, sadece almak istiyorlar, hep almak. Kendini tarif ederken de sahip olacağı eşin modelini çizerken de hep almayı düşünüyor. Bunlar aptalı tabii. Akıllısı öyle ilanlarla falan ne istediğini söylemiyor, o zaten kendine öyle birini buluyor. Nerede bulacağını da çok iyi biliyor. Bir de ondan çocuk yaptı mı, ne hayretse birden geçimsizlikler başlayıveriyor. Adamın gücüne göre neyi varsa, artık yıllarca ne biriktirip kazandıysa, kadın o pastanın büyük bir dilimini alıp gidiyor. Çocuğuna bakacak ya! Medeni dedikleri kanunları da o insanları buna ancak teşvik ediyor.

Fakat bu ilanlar da ben şunu düşünürdüm. “Adam şöyle böyle olmalıymış iyi güzel de bütün istediğin bu yeteneklere, özelliklere karşı sen ona kilodunun içindeki şey hariç ne sunuyorsun? Ne gibi üstün özelliklerin var ki o adam da seni alsın? Gerçi erkekler de genelde sadece bir şey arıyorlar! Onlar öyle ise, kadınların da böyle olması doğal değil mi?

Dediğim gibi, kadın zayıf yaradılışlı olduğundan, ilerde muhtaç olmasın diye kafası daha bir menfaatine yönelik çalışıyor. Çalışıp, yeterli para kazanan kadınlar ise ya evlenmiyorlar ya da evlilikleri sadece kâğıt üstünde. O arada eğer tesadüfen iyi bir maddi fırsat çıkarsa da kaçıranına hiç rastlanmamış. İş yalnız Alman-Türk ilişkilerinde falan değil, erkek-kadın ilişkilerinde de değil, biz insanlar böyleyiz. Bu örnek ile insanların nasıl en önce kendi menfaatlerini düşündüklerini, karşısındakine ise hiç değer verip, anlamak bile istemediklerini vurgulamak istedim. “Ne alabilirim”, bütün düşünce hep bu. “Ne verirse” demiyorum, hep ne alırsa. Alsa dahi, o zaman da nefret ediyor. İnsanlık böyle olmakla mutlu mu? Hayır, evet diyemiyor ki insan. Resul Yakup şöyle diyor:

Aranızdaki kavgaların, çekişmelerin kaynağı nedir? Bedeninizin üyelerinde savaşan tutkularınız değil mi? Bir şey arzu ediyor, elde edemeyince adam öldürüyorsunuz. Kıskanıyorsunuz, isteğinize erişemeyince çekişip kavga ediyorsunuz. Elde edemiyorsunuz. Elde edemiyorsunuz, çünkü Tanrıdan dilemiyorsunuz. Dilediğiniz zaman da dileğinize kavuşamıyorsunuz. Çünkü kötü amaçla, tutkularınız uğrunda kullanmak için diliyorsunuz… ...Bu nedenle Yazı şöyle der: “Tanrı kibirlilere karşıdır, ama alçak gönüllülere lütfeder.” İncil-Yakup 4:1-6. Ne dersiniz, bu ayetler insanlığın problemlerinden bazılarını tam olarak dile getirmiyor mu?

Almanya’da seçimlerden önce, başa gelmek için politikacıların çoğu yabancılara yapacağı kötülükleri vaat ederler. En çok da Hıristiyan adı altındaki partiler! Yabancı derken de genelde Türkler. Fransız’ı, İngiliz’i, Amerikalıyı kastedecek hali yok ya! Sadece bu nedenden ötürü de çok oy toplar, başa da gelir. Ben hep içimden: “Alman politikacılarının işi ne kolay” derdim. Bizim Türk politikacılarımız ne kadar çok palavralar atacak ki başa gelsin. “Bu halka nasıl yalan bulayım” diye gariplerin canları çıkar! Halkın genelde hoşlandığı şey ne? Onu bulmak lazım diye atar ondan sonra, “herkesi milyoner yapacağım”. Yalan mı söylediler sanki? Bir zamanlar enflasyon ile paranın değeri öyle bir düştü ki, ayakkabı boyayan sekiz yaşındaki çocuk bile milyoner oldu, doğru. Amerika’da ise durum daha bir başka, orada başkan mı olmak istiyorsun, Amerikan halkına: “Kime savaş yapar da oranın kaymağını sizlere getiririm, sizlerden de az vergi alırım” demek yeterli. Gelelim yine Almanların yabancı Türk düşmanlıklarına. Almanların ise bu düşmanca duyguları haksız mı? Düşmanlığın hiçbir hakkı olmamasına rağmen, onlarda da anlaşılacak, hak verilecek bazı yanlar var tabii. Ama dertsiz, problemsiz kolaylık da olmuyor işte. Süleyman hikmetiyle şöyle söylüyor:

Öküzün olmadığı yerde yemlik temiz olur; fakat mahsul çokluğu öküz kuvvetiyle olur. (Süleyman’ın Meselleri 14:4. Yeni çeviri Mukaddes Kitapta bu konu anlaşılmaz bir biçimde tercüme edilmiş! Eski tercümedeki ayet yazdığım gibi, daha anlaşılır bir biçimde.)

Bu ayeti bilmiyor mu bu Hıristiyan geçinen Almanlar? Hem hiçbir yabancı olmasa Almanlar çok mu mutlu olacak? Muhakkak değil, işte beni öfkelendiren yan da bu zaten. Peki, politikacılar bunun böyle oluğunu bilmiyor mu? Sırf oy toplamak için, halkın yanlış ve kötü olan nefretini kullanıp, bir de o doğrultuda vaatler verirler. O vaatleri de başa gelince uygulamıyorlar sanmayın. Hem de büyük bir zevkle uyguluyorlar. Alman halkı da bazen kuzu gibidir. Evinin yolunda dur, yol vergisi iste, adam inanır, itiraz etmeden de verir. Kısacası onlar yöneticilerine bu kadar güvenirler demek istiyorum. Dünyada az rastlanır böyle uluslara. Bizde ise tam tersidir. Faydalı bir iş mi yapılacak, önce bizim halk karşı gelir! İster anlasın ister anlamasın, o bir kere itiraz eder. Örneğin yöneticileri onlara altından taht mı verecek, olsun onlardan hemen önce bir itiraz gelir! Onlar da haklı. Adam hep kazık yemiş babam, artık o tahtı verene nasıl iyi gözle baksın. Altından nasıl bir çomak çıkacak diye korkuyor. Almanlarda ise durum ters olmuş, yani aslında düz olmuş, bize göre ters. Onların yöneticileri ne kadar deli, çılgın bile olsalar, hep halkın menfaatlerini düşünmüş! Hitler gibi, sonunda kendisiyle birlikte halkı da yakmış ama olsun, “meslek rizikosu” demişler. Ben böyle konulara insan gözüyle baktığımda, hepsi haklı diyorum. Kutsal Kitapların ışığında Allah’ın gözüyle baktığımda ise, hepsi haksız, kötülükle dolu ve de yanlış diyorum. Bütün milletler hakkında bunun böyle olduğunu da Allah zaten söylüyor.

‘Ey milletler, işitmek için yaklaşın; ve ey kavmlar, iyi dinleyin; dünya ve onun içindekiler; yer ve ondan çıkanlar hepsi işitsin. Çünkü Rabbin bütün milletlere öfkesi, bütün onların ordusuna kızgınlığı var…’ (İşaya-Yeşaya 34:1-2)diyor Allah ve onların başlarına neler geleceğini de yazıyor. Yerinden bakıp okumanız için birkaç ayet daha Yeremya 10:1-3, Yeremya 17:5

İnsanları kötülemek çok kolaydır. Eğer bu bir Türk ise onu da kötülemek kolaydır. Uçakta dağıtılan bir mecmuayı okuyordum. Yazar, Almanya’da doğru Almanca konuşulmadığından şikâyetçi. Problem yine her zaman olduğu gibi Türkler, Türkler ne Türkçe ne de Almancayı doğru dürüst bilmiyorlarmış. Yazar da bu durumu görünce sahip olduğu vatan sevgisinden ötürü öfkeleniyormuş. Bütün bunlara öfkelenen bunların o şerefsiz yazarları, neden Türkiye’de Kürtçe konuşulmuyormuş, Kürtlere neden bir devlet verilmiyormuş, onlara neden baskı yapılıyormuş diye bas bas bağırmakla kalmazlar, ellerine bombaları verip “bunları Türkiye’de patlat” diye de o Kürtleri gönderirler. Ben Türkiye’de yaşarken hiçbir yerinde Almanya’da Türklere karşı yapılan düşmanlığın Türkiye’de Kürtlere yapıldığını görmedim. Ancak daha beterlerinin filmlerde Yahudilere yapıldığını görüyoruz. Okullarında olsun, iş yerlerinde olsun ya da toplum olarak olsun o Türklerin daima en sonuncular olmaları için uğraş vereceksin, sonra da Almancayı neden iyi konuşamıyor diye vatan sevgin kabaracak! Alman okullarında bizlere neler öğrettiklerini yazmıştım. Ondan sonra da kalk Irak savaşında Amerika’ya insan haklarını bahane edip kafa tut. Sanki kendisi çok insancıl, sevecen de Amerika’ya insanlık öğretecek! Amerika da bunu yiyecek. Karşılarında Türk var sanıyor onlar. Amerika’daki bir fırtınadaki felakette sırf beyazlar ve parası olanlar önce kurtarılmış da zencilerle, fakirler sona bırakılmış. Yanımızda oturan Alman komşumuz bana koşarak öfkeyle bu haberi söyledi. “Bilirim bilirim, hem de en iyisini kendi tecrübelerimden bilirim” deyince hemen anlayıp konuyu kapadı. Kendisi de anlaşıp sevdiğim biri. O an için Almanlar Amerika ile ilişkilerindeki Irak savaşına “hayır” demelerinden doğan bu gerginliğin suçlusunu Amerika diye gösterme telaşındalar. Tabii ki haksızlıkları herkes görüyor ve de anlıyor, ama kendisi yaparken değil. Başkalarında görmeye tahammül edemedikleri kıymıklara karşı, kendi gözlerindeki kalasları görüp de seçemeyenler bunlar. Sen Türk’ten nefret edip, iş yerinde olsun, sokakta olsun, okulda olsun, nerede olursa olsun, onlardan en önce kendinin menfaatlenmesini düşünür ve de öyle davranırsın, Amerika’da durum neden farklı olsun? Aranızdaki fark ney? Ondaki güç şimdi sende olsaydı, Yahudilerden sonra Türkler için sabun yapma ve onları yakma makineleri icat ederdin. Gerçi yakmaya başladılar da sabun makinelerine daha vakit tam olgunlaşmadı anlaşılan! Amerika hiç olmazsa menfaatinden başka kimseyi ayırmıyor. Ne yaparsa yapsın amaç olarak menfaati, çıkarı söz konusu; ya Almanlar için öyle denilebilir mi? Sadece anlamsız nefreti için, bizzat o kişide hiçbir kötülük görmediği halde, tanımadığı insanı canlı canlı yakma, yok etme, katliam savaşı açma ruhunu gösteren insanlar arasında Almanlar dünyada kaçıncı sıradadır? Yok, işte bunu anlayamaz. Onunla arası iyi değilse, artık onda bir kusur arayacak. Amerika da sanki bunları bilmeyen bir aptal!

Türk hamallık yapmak için Almanya’ya gelip çocuğunu Alman okullarına verdi. O okullara ben de gittim. Hiçbir kelime bile Almanca bilmeyen bizlere neler öğretildiğini olduğu gibi yazmıştım. Diyorum ya bunlar hiç vermeden çok almak isteyen cinsten. Bunu belki herkes böyle yapar diyeceksiniz, doğru da kardeşim bu kadar da taraf tutulmaz ki. Alman olduğunu iddia eden Ruslar da geldi Almanya’ya. Yalnız Rusya’dan mı? Romanya’dan, her yerden geldiler. Bu adamlar o Türklerden daha kötü Almanca konuşuyorlar. Hem de bunlar Alman! Doğu Almanya kapıları açıldı, hiç çalışmamış insanlar sahte belgelerle emekli oldular. Bunu Almanya’da biliyor herkes de biliyor. Her biri bedava dişlerini, kuşlarını yaptırdı. Alman sağlık kasaları iflas etti. Yok, ama tek bir kelimeyle bunlardan kimse bahsetmedi. Üstüne üstlük bir de Amerika’ya kafa tutuldu diye ekonomileri bozuldu. Bütün bunlardan da yine hep Türkler suçlu! Doğudakiler batıdakiler gibi koyun misali de değil. Onlar komünistlik rejimden geldiklerinden dolayı hemen hemen hepsi kavgacı ve de sahtekârlığa yatkın. Bir de bütün bunlara rağmen yine de devamlı batılı Almanlardan şikâyet ediyorlar. Çıt yine yok. Tam tersine her yerde onlara öncülük tanınıyor. Hep Türkler kötü canım! Bütün o kötü Türklerin maaşlarından da yıllardır utanmadan doğu Almanya’ya dayanışma vergisi kesiyorlar. Almanların çocukları Almanca dersinden kötü not getirir, suç yine Türklerindir! Hele artık Türkleri kaçırsınlar diye her türlü adiliğe kanunlarının da desteğiyle bayağı bir bayrak açtılar. Halkı da hamur şekline getirip istedikleri gibi yoğursunlar diye, televizyon programlarında Türklerin neden kendilerini Alman toplumuna entegre etmediklerini sorun olarak göstermeye çalışıyorlar. Onlar önce kendi aralarında birbirleriyle entegre olsunlar da bizler de görüp utanalım. Önce onlar birbirleriyle dost olup geçinsinler de nasıl yapıyorlar diye öğrenelim. Fakat bütün problem başörtüsüymüş. Problemin büyüklüğüne bakın siz! Türkler cahilmiş. Peki, zamanında Yahudiler neydi? Onlarda da neden cahil, işçi, amele adam yok diye fırınlarda yakanlar yine bu almanlar değil miydi? İtalyan’ına İspanyol’una da aynı şeyleri yaptı bunlar. Ben burada Türk’ü savunmuyorum da “bu nefretle bu adamlar yine nereye gidiyor?” diyorum. Amerika ikinci dünya savaşından sonra Ruslar sebebinden Almanya’ya yatırım yapıp, kalkınmasında korkunç payları olmasaydı, Almanlar bugün ya bir Çekoslovakya ya da en iyisi o doğu Almanya gibi olurdu. İnsanlar biraz palazlanmasın, ne kadar da çok kendilerini beğenirler. Benim bu öfkem ise ne vatan sevgisinden ne de Almana nefretten, ancak insanlara yapılan düşmanlıktan, haksızlıklardan ötürü. Bu ister Alman olsun ister Türk ister Amerikalı isterse de Çingene; insan insandır, ona yapılan haksızlıklar için herkes hüküm kürsüsü önünde Allah’a hesap verecektir. (Vaiz 12:14) Hele 2008 yıllarında, izlenilen Merkel Hanım politikasından sonra her gün Türklerin evleri canlı canlı çoluk çocuk yakılıyor da kimselere duyurulmuyor bile. Baba yanarken bebeğini kaçıncı katsa oradan camdan bir polise atıyor ve polis tesadüfen tutabiliyor da bebek kurtuluyor. Ne resim ne bir duruş, dünyada ses yok. Serseri bir Türk genci metro istasyonunda yaşlı bir almanı dövdü diye Alman Meclisi ayağa kalkıyor! Türk’e de 10 ila 20 yıl hapis cezası verilirken, Sollingen’deki Türklerin kundaklandığı ve bütün bir ailenin bebekleriyle birlikte neredeyse tümünün ölmesinde, o gençlere verilen cezanın en fazlası 15 yıldı. Şimdi o adamlar dışarıda ve sosyal kurumlarda yetkili memurlar olarak çalışıyorlar. Türk attığı iki tekme için aldığı 20 yılla biraz zor çıkar oradan. Hem artık Türkleri yakan hiç kimse ne yakalanıyor ne de ceza verilmesi gerekiyor. Almanların da millet olarak zayıflığı bu. Her milletin türlü türlü zayıflıkları var. Tarihte ne yaşanırsa yaşansın, onlar dönüp dolaşıp aynı şeylere yine sarılıyorlar, geri kalanları palavra.

Tekrar iş konusuna dönecek olursam, benim Almanya’da çalıştığım işler genelde hep böyle oldu. Çok zor, daima bedenle yapılması gereken ve yukarıdaki bahsettiğim insanların verdiği moralle çalışılan işlerdi. Fakat ben düşünürken hep iki taraflı düşünüyordum. Hem kendimi onların yerine koyuyordum, sonra da onları kendi yerime. Bir gün kendi kendime “ne istiyorsun ki sen” dedim. Ne yani, sen çok hızla çalışıp işler bitiyor diye bu adamlar sana, gel bizimle otur çay kahve mi iç diyecekti? Ne olurdu sanki on dakika otursak da sohbet etsek, bir dost bir arkadaş gibi? Yine “hayır” diyordum kendi kendime. Eğer onlar işçilerine bir böyle yapmaya başlarlar ise, o fabrika da yerinde durmaz ve birçok başka problemler de çıkar diye kendimi avutuyordum. Bahsi geçen işçiler de bir ben, başka zaten yok. “Sanki öbür türlü yaptılar da yerinde mi durdu, yine iflas ettiler.” diye de geçiriyordum içimden. (Hatta çok yıllar sonra duydum ki bütün varlıklarını o oğul batırmış, birbirleri içinde birbirlerine düşman olmuşlar. Baba 71 yaşında sabah beşte kalkıp gazete dağıtıyormuş) O zamanlar onları savunmaya kalksam bile, onlar adına da bir çıkmaza girdiğimi görüyordum. Yani öfkemden, yorgunluktan dolayı kötülemek istediğim insanları hem kötülüyor hem de kötüleyemiyordum. Ya da onlara hak vermeye uğraşsam bile, bu sefer onlar hep haksız çıkıyordu. Kendi kendime bütün bu şeyleri içimden geçirirdim. Dediğim gibi en kaldıramadığım şey sebepsiz nefrettir. O şefin oğlunun anlattığı bir sürü böyle nefret dolu, aşağılayıcı düşmanlıklarını hiç hoş karşılamıyordum. Bazen hiç konuşmaz, suratımın asıklığını belli de ederdim. Onlar da görüyor ve bu durumdan muhakkak rahatsız oluyorlardı. Baba efendi bir adamdı. Şartlar ve sıkıntılar onu da belki zorluyordu. “O benim oğlum, ne yapabilirim ki?” diyordu.

Mukaddes Kitabı her gün okuduğum için, Allah’ın da birçok güzel özelliklerini öğreniyordum. Sonunda tomrukları yararken kendi kendime şu sonuca vardım: “Beni ancak Allah anlar ve O’ndan başkası anlayamaz, ancak O’nun işinde çalışabilirim” dedim. Bununla sanki hiç olmayacak bir hayali vurguladım. Bu benim için sadece ideal bir istekti, o kadar. Yoksa Mukaddes Kitabı okuyorum diye, konuların etkisinde kalıp kendimi peygamber, ya da melek falan sanmaya başlamamıştım. Hem bir insan nasıl Allah gibi görebilirdi ki? Allah kişinin en gizli duygularına kadar görüyor. Hiç kimse O’na bir şey ispat etmek zorunda değildir. Çünkü her şeyi kendisi zaten olduğu gibi bilir. O’nun önünde uzun uzun ispatlara, çekişmelere, savunmalara, anlatıma hiç gerek yok ki. Benim istediğim, ya da beklediğim bu özellik ise ancak Allah da vardı. Eyüp kitabında bu konuda Allah hakkında şöyle söylüyor:

O’nu görmediğini söylediğin zaman bile davan O’nun önündedir, bekle. (Eyüp 35:14) Bizlerde ise, hiç kimse bizi görmez, bilmez, duymaz diye bir sanı vardır içimizde. Oysa Zebur denilen Mezmurlar kitabında yine aynen şöyle yazıyor:

Kulağı yaratan işitmez mi? Gözü yapan görmez mi? Mezmurlar 94:9

Allah’a güvenmek çok güzel bir şeydir. Fakat yürekten, içten ve severek olursa, ebedi olur. Ben birçok şeyleri ilerde zamanla anlayacaktım. Anladığım, öğrendiğim kadar içimde Allah’a karşı büyük bir sevgi duydum. Bu sevgi bambaşkaydı. Annemi, çocuğumu, karımı, arkadaşımı ya da başka sevdiğim kişiler ve şeyler de olmuştur. Bu sevgiler hep insana acı veren duygulardı. Ya o kişiye bir şey olursa ya hastalanırsa ya kaybedersem. Neden böyle göz göre göre yanlış yapıyor? Neden üzgün ve benim de elimden hiçbir şey gelmiyor? Neden o da beni sevmiyor? Neden bana bu kötülüğü yaptı? Neden beni anlamıyor? Gibi bir sürü kuruntular, beklentiler acı verir insana. En acısı ise, eğer iki taraf da birbirine karşı büyük bir sevgi duyarsa oluyor. Muhakkak o kişileri öyle ya da böyle mutsuz bir olay karşılıyor ve her şey bir anda bitiyor. Mesela ani bir kaza, hastalık, hapis, ayrılık, savaş, ölüm ve daha akla gelmeyecek bir sürü yoksulluk, sefalet gibi şeyler giriverir araya. Yanar durursun artık. Sönmez içinde o ateş. Yakup’a: “Oğlun Yusuf öldü diye” haber getirdikleri zaman, kim bilir o garip adam ne kadar acı çekmişti. Yazıda: “Bütün oğulları ile bütün kızları onu teselliye kalktılar teselli edilmek istemedi” diye geçiyor. (Yaratılış-Tekvin 37:32-35) Bu duyguları anlayamayan insanlar var mıdır? Ancak parasal zenginlikte olan ülkelerin insanlarında, o da belki anlamaz. Anlamak istemez, çünkü onlar da sevginin acılık getireceğinden korktukları için bu duygularını tamamıyla öldürme çabasındadırlar. Ayrıca bunu bir başarı olarak görürler.

Allah’ı sevmek ise bambaşka bir şeydir. O’nun hakkında hiçbir kaygın olmaz. Ancak tek kaygı, “ya günah işler de ben O’nu bırakırsam” der insan. Evet, çünkü hep böyle olmuş. Allah hiç kimseyi bırakmıyor. O’nu hep ilkönce insanlar bırakmış. Bu öncelik hep insanlara mahsus, Allah’a ait değil. Bu konuda binlerce örnek verilebilir. Yani insan hiç terk edilirim diye korkmuyor. Eğer bir güvensizlik ruhu varsa, o da kişinin kendisine ait duyduğu bir güvensizlik. İnsan kendi kendine: “Ya ben de onların yaptığını yaparsam ve Allah’ı bırakırsam” diyorsun. Bu da acı dolu bir sevgi değil mi diyeceksiniz. Evet, dünyamız cennet değil ve Allah sevgisinde de böyle acılar var. Fakat başka sevgilere nazaran en büyük fark şu ki, o da her şeyin kişinin kendi elinde olmasıdır. Yani öbür sevgiler gibi adaletsiz değil. Bu sevgiye sen ne kadar değer veriyor, sarılıyor isen, o sevgi de sana o kadar mutluluk veriyor. Sen bırakmazsan Allah seni hiç bırakmıyor. En güzel yanı ise, O seni muhakkak seviyor. Ne olursan ol, hangi milletin, ülkenin, kültürün, dilin, ırkın, cinsin insanı olursan ol, O seni seviyor. Çünkü O’nun ellerinin işisin. Seni O yarattı. O’nun hakkında hiç üzülmen gerekmiyor. O bir yanlışlık yapar diye hiçbir korkun yok. Ölür, hastalanır, O’na kötülük yaparlar, acı çeker, nedensiz senden nefret eder, seni anlayamaz, sesini duymaz, nankördür vs. gibi şeyler de Allah için geçerli değil. Kısacası Kuranda defalarca “eşi ve benzeri yok” diye geçer ve bu söz çok doğru bir hakikattir. O’na eş olan hiçbir şey yok. Ne mutlu bu sevgiyi hissedip, tadıp, yaşayanlara.