İslam öğretileri- 1.Oktober 1965 der Wachtturm

Burada bazı konularda ispat olarak Kuran ele alınırken, bazen de İslam âleminin öğretileri ışığında Kuran çürütülmeye çalışılıyor. Mesela yine Kuranın öğretisi desteğiyle Almanca 1.Ekim 1965 Gözcü Kulesi yayınında, İslam’ın suç kurbanını kabul etmediklerini yazıyor. Bu konuda ispat olarak Kurandan hiçbir ayet vermemiş. Böyle bir ayet zaten yok, ben de biliyorum, ama karşı gelen bir ayette yok. Yine Kuran İncil’in kopyası olmadığı gibi Tevrat’ın da bir kopyası değildir diye defalarca söyledim. Peygamberler aldıkları vahiyleri yazarken, bir kitabı başka bir yere kopyalama işi yapmadı. Her biri nasıl bir vahiy aldıysa onu yazdı.

Gelelim İsa’nın bütün insanlığın günahı için bedenini fidye olarak verme bilgisine. Bin beş yüz yıllık şeraite sahip Yahudiler Mesih’in suç kurbanı olabileceğini nasıl anlamadılarsa, (Yuhanna 6:32-71) hiçbir şey bilmeyen cahil putperest o topluma, İsa Mesih’in kurbanlığını ve Melkisedek üzere Kral ve Kâhinlik görevini mi Kuran tekrar açıklamalıydı! (İbraniler bölüm 7) Kim anlayacaktı bunu? Hem İncil neden yazıldı? Kuran İncil’i fırlatıp atan bir kitap mı, yoksa tam tersine o kitabı başından sonuna kadar savunan bir kitap mı? Sure 3:45-59; 4:171-172; 5:47 ve 66-68, 110-117. Bu ayetler sadece ilk beş surede, kabaca benim hemen bulduklarım. Bütün Kuran bu ayetlerin doğrultusunda bir açıklama verir. Yine onların birinde şöyle yazıyor:

De ki: “Ey Kitap ehli! Tevrat’ın, İncil’in ve Tanrınızın katından size indirilenin hükümlerini yerine getirmezseniz hiçbir şeye dayanmış olmazsınız.” …Maide, sure 5:68.

İslam âlemi, “Hıristiyan’ım” diyenlerin işleri ve öğretileri yüzünden bu kitapları attıysa, bu onların kendi cahillikleri. Aynı şekilde Müslümanlığa bakıp da Kuranı atmak aynı cahillikten kaynaklanır. Yine Yahudilere bakıp da Tevrat’ı atmak zor olmasa gerek. Fakat saydığımız bu toplumlar kendilerini her ne kadar bu kitapların temsilcisi atadıysalar da onlar tacını başına kendi kendine takan krallara benziyorlar. İşleriyle uygulamaları, hele hele öğretileriyle, bu kitabın içeriğinden çok çok uzaktadırlar. İçlerinde değerli olanları var ise, onlar da ancak tek tek şahıslardır. Zaten bütün bu kan emiciler de o tek tek şahıslar hakkında yaptıkları reklamlar sayesinde geçinirler. Öylelerini de sağken yakıp öldürür, sonra da onlara türbeler yaparlar!

Hem Hıristiyan âlemi «İsa’nın, Âdem’in günahı yerine, bütün insanlık için bir fidye ve kurtarıcı olarak kurban olduğunu» sanki kendileri çok mu anlamış da İslam’a taş atıyorlar? Kiliseler, Papalık, Şahitler ve bütün Hıristiyan geçinen mezhepler, tarikatlar eğer bunu anlamış olsaydılar, kendilerini kurtarıcı diye gösterirler miydi? “Biz olmazsak kurtulamazsınız” diyenler, “Allah yeryüzünde sadece bizi kullanıyor” diye gerekirse kapı kapı sokaklarda bas bas bağıranlar bunlar değil mi? Hâlbuki İsa, Allah ve insanlar arasında tek bir meyancının, yani aracının olduğundan bahseder, onun da kendisi olduğunu ve bu rütbeyi ona Allah’ın verdiğini İnciller açıkça yazar. Yerinden okuyalım.

Çünkü tek bir Tanrı ve Tanrı ile insanlar arasında tek bir Aracı vardır.

Bu da insan olan ve kendisini herkes için fidye olarak sunmuş bulunan Mesih İsa'dır. Uygun zamanda verilmiş olan tanıklık budur. 1.Timoteos 2:5-6

İki bin yıldır İncil’e sahip olanlar bunu anlamadıysa, aynı şeyler Kuranda yazınca kim anlayacaktı? Hem anlamak isteyenlere Kuran bu kitapları yasak mı ediyor? İnsanlar ille de bir taraf tutmaya kalktıklarında ne kadar da mantıksız oluyorlar. Bazılarının “kör fanatik” dedikleri tipler bu cins insanlar olsa gerek.

Şahitler daha sonraki paragrafta Nuh’un çocuklarına değiniyor. Kuran’da “Tufan olurken Nuh’un bir oğlunun gemiye girmediği yazıyor. Böyle bir bilgi ise Mukaddes Kitapta yok” deniyor.

Doğru, Mukaddes Kitapta olmayan daha birçok detaylar Kuranda var. Mukaddes Kitabı okuduğumuz zaman da durum aynıdır. Orada da Kuran da olmayan birçok detaylar, hatta Kuranda hiç geçmeyen olaylar var. Biri 1400 sayfaysa, öbürü 300 sayfalık bir kitap. Biri 40 kadar yazar tarafından 1500 sene içinde yazılmışken, Kuran yaklaşık 20 sene içerisinde bir kişiye vahiy edilmiş. Bu gibi farklar da normal değil midir? Tevrat’ın içinden sadece Yeşaya, Hezekiel, ya da Mezmurlar kitabına inanıp, bütün hakikatleri de sadece onların içinde aramak ve geriye kalan öbür peygamberlerin kitaplarına inanmadan, onları da diğerleriyle kıyaslamak, bence hikmetsizce bir davranıştır. Tüm Mukaddes Kitapta bazı isimler ve olaylar o zaman kaleme alınırken hiç bahsedilmezken, o konudaki ayrıntı çok daha sonra başka bir peygamber tarafından yazılır. Mesela, 2.Petrus kitabını okuduğumuzda, Petrus bir hakikatten bahsediyor ki o hakikatin Tevrat’ta o şekilde anlaşılması çok zor.

Mesela bir peygamberden bahsedilir, adı Balam. Olay Musa peygamber zamanında Mısırdan çıktıktan sonra geçer. İsrail halkına lanet etmesi için Moab kralı bu peygamberi çağırır. Tevrat’ta bütün bu konu hakkında okuduğumuz zaman, o peygamberin Allah’tan uzak bir şey yaptığına rastlamıyoruz. Fakat yapmış. Bunu hem İsa Mesih Yuhanna’nın Vahiy kitabında söylerken, hem de Resul Petrus yazıyor. O zamanki olayların cereyan ediş şekli de bunun öyle olabileceğini ispatlıyor. Çünkü İsrailliler savaşta onu öldürüyorlar ki, bunu da muhakkak bir şeyler bilerek yapıyorlar. Bahsi geçen olayda peygamber her seferinde Kralın isteğini değil de Allah ne derse onu söylediği halde, sonunda üzgün olan o Moab kralına şeytanca bir akıl veriyor. “Eğer sen bunların yok olmasını, Allah’ın onları bırakmasını istiyorsan, kızlarınızı onlara gönderin, onlarla zina etsinler ve putlara tapsınlar, o zaman da Allah onları bırakır” demiş. Gerçekten de öyle oluyor ve on binlerce insanı Allah vurup cezalandırıyor. (Sayılar 25:1-3 ve 9) Bu şeytani aklı veren ise Allah’ın peygamberi! Kralın ona karşı yalvarmalarından, kendisine çok iyi davranmasından etkilenen peygamber, ona böyle bir öğüt vermekle yardım ettiğini sanıyor. Karşılaştırmak için 2.Petrus 2:15-16 ile Sayılar kitabı 22’den 24 bölümüne kadar, Vahiy 2:14; Yahuda 11’e bakın. Fakat bu yazdığım hakikat, dediğim gibi Tevrat’ta hiç geçmez. Ancak yüzyıllar sonra İncil bu konuya ışık tutuyor. Muhakkak İsrail bu ayrıntıyı kulaktan duymayla da olsa biliyordur, sadece Musa’nın kitaplarından (Tevrat’ın ilk beş kitabı) okuyarak bizlerin bilmesi ise imkânsız.

O peygamberin hatasına zaman zaman ben de düşmüşümdür. Karşımdakini kırmayayım diye, sırf o kişiyi memnun etmek amacıyla Allah’ın hoşlanmadığı şeyleri yapmışımdır. O kişiyi memnun ediyor muydum bilmiyorum, ama Allah muhakkak memnun olmuyordu. Askerdeki arkadaşlarım geldi aklıma. Askere gittiğimde Mukaddes Kitabı sadece bir kere okumuştum. Onların hafta sonu tatillerinde kadın aramalarına yardım etmiştim. Kendim bir şey yapmayacaktım ama onlara yardım ediyordum! Akşam kışlaya dönünce beni vicdanım çok rahatsız etti. Zaten hiçbir şey olmamıştı, fakat yine de benim yaptığım şey doğru değildi. Kendim yapmayacaktım ama başkalarının yapmasına yardımcı oluyordum! Bu konularda duyarlı olmak için iman, sevgi, çok iyi eğitilmiş bir vicdan, hikmet, dolayısıyla da bilgi ister. Çünkü bu duygular yanlış kullanılırsa, bu sefer de katı, anlayışsız bir doğruluğun esiri olup, fanatik bir Şahit, ya da Müslüman, İsa’yı öldüren Yahudiler, ya da başka tür bir aşırı dinci gibi olmak da çok kolaydır. Ya da tam tersine, peygamber Balam’ın olayında olduğu gibi, tarihe bakıldığında hep başkalarını nasıl memnun edeyim düşüncesinden de çok bozuk işler ortaya çıkmıştır. Ne öylesi doğru ne de öbür türlüsü. Ben bizzat bunları ayırt etme yeteneğine sahip olmak için Allah’a çok yalvarıyorum, özellikle her konuda bize yardım etmesi için de hepimiz yalvarmalıyız.

Yine başka bir benzer konu da Pavlus’un Timoteos’a yazdığı ikinci mektubunda 3:8’de geçiyor. Yannis ve Yambris adıyla kastedilen isimler Mısırdan çıkış kitabının 7:11’inde geçmez. Bu isimler sadece İncil’de geçiyor, o da bir kere. Bu yüzden İncil uydurma bir kitap mıdır? Daha bunun gibi ve buna benzer krallar ve tarihler kitabında da birçok örnekler var. Hatta tüm bunları anlamayan veya anlamak istemeyenler, “bu kitaplar sahtedir ve değiştirilmiştir” diyerek inkâr ediyorlar. Aslında onlar da aynı Kuranı eleştiren Hıristiyanlığın, Şahitlerin kafasına ve görüş açısına sahipler, fark sadece renk ve etiket değişikliğinde.

Gelelim Nuh’un Mukaddes Kitapta geçmeyen, Kuranda bahsedilen o fazla oğluna. Mukaddes Kitapta Nuh hakkında ve onun oğulları hakkında daha başka yerlerde geçen ispatlar da var. Onlar da hep Nuh’un sadece üç oğlundan söz eder. (Tekvin 5:32 ; 6:10 ; 10:1) Peki bu Kuranda geçen dördüncü oğul da kimdir?

Kuran’da Nuh ve Lût’un karıları hakkında: “Onlar iyi değildi” diye bahseder. Bunu yine yerinden okuyalım:

Allah kâfirlere, Nuh’un karısı ile Lût’un karısını misal olarak gösterir. Onlar kullarımızdan iki iyi kulun altında idiler; böyleyken onlara hainlik ettiler. Bu yüzden onlar, Allah’a karşı onları kurtaramadılar. Onlara denildi ki: “Ateşe girenlerle beraber siz de girin”. Sure 66:10

Kurandaki bu açıklama Mukaddes Kitabın çok az bir şekilde sadece Lût’un karısı hakkında geçer. Orada da Lût’un karısı arkasına bakmaması gerekirken, meleğin sözünü dinlememiş arkasına bakmış ve tuz direği olmuştur. Yüzeysel bir inanca sahip insanlar o kadının tek suçu budur diye düşünür ve de öyle inanabilir. (Tekvin-Yaratılış 19:17-26) Aynı Musa’nın savaşta öldürdüğü peygamber Balam gibi. Sadece Tevrat bilgisiyle sanki o adamın savaş sırasında öylesine, kazaen bilmeden öldürüldüğü anlamı bile çıkabilir. Bunun gibi Nuh’un karısının kötü olduğu ve başka bir oğlu olduğu hakkında Mukaddes Kitapta detaylı bir açıklama yok. Aslında karısı hakkında hiçbir yerde bilgi vermiyor. Peki, böyle ayrıntıya girmedi diye bu iki kitaptan biri saçma ve yanlış mı olmalıdır? Olabilir, Mukaddes Kitapta da bazı yerde detaylara girilmezken, bazı yerlerde ise ayrıntılı bilgiler vardır. Sadece bu konuda İncil’den Matta-Markos-Luka ve Yuhanna’yı okumak yeterlidir. Bu resullerin her biri aynı olaylara değişik bir açıdan bakarak, ayrı bir anlatım tarzıyla ve farklı ayrıntılara girerek yazmışlardır.

Nuh’un oğlu hakkında Kuranda yapılan açıklamalardan, “hayır bu imkânsız olamaz” denilebilecek yer yok. Eğer Nuh’un karısı hakkında Kuran’da Allah bize böyle bir ipucu verdiyse, neden o kadın Nuh’un kendinden sandığı çocuk zina vasıtasıyla başka birinden olmuş olmasın? Çünkü Kuran onların hainlik ettiklerini yazıyor. Hatta Nuh o oğlunun gemiye girmemesinden duyduğu acıyla: “Allah’ım hani benim bütün ailemi kurtaracaktın” diye yalvarıyor. Allah ise ona cevap olarak: “Ey Nuh o gerçekten senin ailenden değildi, o iyi iş işlemedi” diyor. Allah Nuh’a daha fazla da bir bilgi veriyor mu bilmiyoruz. (Hud Suresi 11:37-48). Bu ayetler ışığında, ben bu yorumu yapmaktan başka bir açıklama düşünemiyorum. Hem ayetlere uyuyor, çok da mantıklı. İmkânsız denmez, çünkü zamanımızda böyle gayri meşru ilişkilerden doğan çocuklar, peynir ekmek yemekten daha doğal şeyler oldu. Nuh’un zamanındaki dünya da şimdiki dünyamızdan daha kötü değildiyse de sahip oldukları imkânlara göre pek farklı da değillerdi. (Tekvin 6:5-7) Bazıları, “madem öyleyse Allah o kadını neden öldürmedi” diyebilirler. Allah şimdi de her zina işleyeni neden öldürmüyor ise, o zaman da öldürmemiştir. Tufandan sonra da yeryüzünde Nuh ve ailesinden başka hiçbir insanın kalmadığını da unutmayalım. Toplam sekiz kişi. Hem bununla Nuh’a mı yoksa karısına mı ceza verilmiş olacaktı? Hem Allah Nuh tufanıyla bütün kötülüğün ebediyen bir sonunu getirmiyor ki. Günahkâr olma durumu ve kötü insanlık nesli ondan sonra da devam ediyor. Bunu bilen Allah Nuh’un karısını bağışlayıp öldürmediyse, bu durumu neden anlaşılmaz bir gözle görelim? Eyüp peygamberin karısı da ahmak, imansız ve günahkâr biriydi ve Allah onu da öldürmedi. Tam tersine, kayıtlarda “Eyüp hastalığından iyi olduktan sonra o kadından birçok çocukları olup, mutlu ve beraber yaşadılar” diye geçer. (Eyüp 2:7-10 ve 42:10-16) Neden bütün bunlar böyle olamazmış? Şahitlere göre olamaz. Bir ayeti yazıp öbürlerini gizlerler ise olamaz tabii. Objektiflik yok ki, nasıl olsun.