2005 Yılı da acaba mı?

Kitabımın sonlarına doğru sakladığım ve aslında hiç de yazmak istemediğim bir konuya geldim. İnternet sayfalarımda yayınladığım bu konudan başka, yazdığım hiçbir konular tepki görmedi. Aslında hayret de ettim. Bütün dinlere karşı olduğum, onların yaptıkları negatif şeyleri hiç ayırmadan anlatmam, biz insanların ne kadar değersiz kişilerin eteklerine yapışıp, onlardan bizleri cennete götürmelerini beklemekteki budalalığımız falan hiç ama hiç tepki görmezken, sadece şimdi yazacağım bu konu tepkilere yol açtı. Bütün bu tepkilerin hepsine ben de bir yerde katılıyorum. Beni eleştiren insanlara hak vermeyi çok severim. Yanıldığımın farkına varmak, en azından farkına vardığımdan dolayı, bu beni kendi adıma mutlu eder. Ancak kendi yanılgıma çektiğim insanlar adına da üzülürüm. Şimdiye kadar kimse inanmadığına göre (en azından benim bildiğim), bu korkum da bir yerde yersiz.

Burada anlatacağım bahsi geçen senelerle, yıllarla ve elimizdeki sahip olduğumuz tarih bilgileriyle, hâlâ bir karanlık içindeyiz. Nitekim 2005 yılında da o peygamberliklere bağlı alametler gerçekleşmediğine göre, bu bahsedeceğim konuyu belli bir tarihten ziyade, ancak tarihini bilemediğimiz ama ileride muhakkak gerçekleşecek o peygamberliklerdeki alametlere dikkatimizi vermek, bence şimdilik en hikmetlice bir anlayış tarzı olacaktır.

Bazıları yazdığım bu şeyin bütün öbür konulara da gölge getirdiğini söylediler. Yine hak veriyorum. Çünkü bu konu dünyamızda ilk defa işlenmiş bir konu değil. İyi ya da kötü niyetle birçokları tarafından ele alınmış ve binleri, on binleri, milyonları arkalarından hiçliğe, yokluğa, mutsuzluğa, hayal kırıklığına, ölüme dahi sürükleyen bir konu olmuş. Ben de bütün bunları iyi bilen biriyim. Bu kitabı yazmam ve sekiz kere kontrol etmem uzun bir zamanımı aldı. Kim bilir kitap olarak da ne zaman yayınlanacak. Belki de hiç yayınlanmayacak. Kısacası bu konuyu kitabıma koymayı pek istemedim. Fakat daha sonra vicdanım beni rahatsız etti. Hem de çok rahatsız etti. Bu yüzden muhakkak yazmalıydım. Kendimin de yüzde yüz diyemeyeceği, şüpheyle baktığı bu şeyi nasıl yazabilirdim! İnanıyorum, inanıyorum ama çok kişiler gibi ben de yanılabilirim ve de bir kere bu konu hakkında yanıldım da. Daha fazla esrarengiz yapmadan kısaca şunları söylemek istiyorum:

Bundan sonra okuyacağınız konu ile lütfen kendinize hayaller kurmayın. Eğer hayatımızda yapılması gerekli önemli bir değişiklik var ise, o da bizzat sizi ve hepimizi yaratan Allah’ı arayıp, O’nun hakkında bilgi edinmektir. Ta ki Allah’ın biz insanları neden yarattığını, bizlerle ilgili amacını, gelecekteki planlarını öğrenmek ve bunlara uygun sürdüreceğimiz bir yaşam tarzıyla da hayatımız kurtulsun. Bu ise her çağda her zaman yapılması gerekli, hayati ve mecburidir. Bu ne bizim hevesimize ne hobilerimize ne de hoşlanıp hoşlanmadığımıza bağlı olmamalıdır. Dediğim gibi mecburi ve hayatidir. Her insan da bizzat kendi hayatından sorumlu olduğuna göre, kendini mecbur hissetmeye olan kararı da bizzat kendisi vermelidir. Bu mecburi olan hayatınızdaki değişikliği yapmanız ile benim aşağıda bahsedeceğim konunun hiç ama hiçbir ilgisi olmayacak. Bu okuyacağınız bilgi ile ne yapacağınızdan bizzat siz sorumlusunuz. Sizden başka kimse bu sorumluluğu taşımayacaktır. İncil’in Galatyalılar 6:5 ayetinde, “Çünkü herkes kendi yükünü taşıyacaktır” diye yazar. Ne benim bu yazdıklarıma inanın ne de inanmayın, acaba bunlar böyle midir diye araştırın. (1.Yuhanna 4:1; 1.Selanikliler 2:3-4) Çünkü bu renkler ve zevklerle ilgili bir konu değil, yeryüzünde yaşayan her dili, her ırkı, her rengi, her milleti ve kısacası her insanı ilgilendiren bir konu. Eğer Allah bir plân yaptı ise, kimse O’na “dur” diyemez. En bilgecesi o plâna ayak uydurmaktır. Eğer bunu sevinçle yaparsak, ödülümüz de olacaktır.

Kutsal Kitapları araştırırken kendi kendime bir şey sordum. Cennete girmek için mi ben Allah’a kulluk etmek istiyordum? Düşündükten sonra cevabım, “hayır” demek oldu. Peki, ölmekten korktuğum için mi ben Allah hakkında araştırıyordum? Yine düşündükten sonra kendi kendime cevabım “hayır” demek oldu. Peki, ben cehennemden mi korktuğum için bunları yapıyordum? Bu cevap da aynıydı, yani hayır. Eh o zaman neden ben bu kitapları okuyordum, Allah’a dua ediyordum, araştırıp insanlar ile çekişiyordum? Hatta onların nefretlerini kazandığım yetmiyormuş gibi, bir de bütün zamanımın büyük bir bölümünü bu şeylere ayırıyordum. Bunları ben niçin yapıyordum? Kendi kendime çok sorular sorup, kendi kendimi çok imtihan etmişimdir. (2.Korintoslular 13:5)

Çünkü en önemlisi insanın ilk önce kendisini tanımasıdır. Kendisini tanıyan bir insanın, başkalarını tanıması, olayları tartması da daha kolay olacaktır. Ben ilk önce başkalarını falan düşünmeden, ben neden yapıyordum, ya da bu işi neden yapacaktım, bunu düşündüm. Bu soruyu kendi kendime sorduğuma göre, cevabı da kendim bilmek istiyordum. Yani bir baskı altında falan değildim. Mahkemede de sıkıştırılmıyordum. O an için ölüm kalım meselesi gibi bir korkum da yoktu. Yaşım ise zaten şimdiye nazaran çok gençti. 24 yaşında, kendi dünyamda, sorumluluk ve yükümlülüklerimle yalnız olan biri olarak, bu sorunun cevabı ile kendimi kandırmaya hiç ama hiç niyetim yoktu. Kitabımın başlangıcında hayatımın bir bölümünden bahsederken, bu dünyadan, yaşamdan edindiğim birçok hayal kırıklığı ile ölümü de zaten özlemiş olan biriydim.

Dediğim gibi benim hayal kırıklığım, sevgilisini, aşkını, evini, arabasını, işini, sevdiklerini, ailesini, malını, mülkünü, sağlığını, mevkiini kaybeden türden değildi. Tümüyle bir çöplüğe çevirmek için uğraştığımız dünyadaki yaşamı ve insanların bir ömür boyu olan hayatlarındaki mücadelelerini, savaşlarını, sadece kendilerini doyurmak için verdikleri uğraşları, nefretleri, sevinçleri… ve bütün bunlardan sonra ansızın gelen ölümü düşündüğüm zaman, bana her şey anlamsız geliyordu. Benim hayal kırıklığım bunlardan kaynaklanıyordu. Hiçbir şey için uğraş vermek bana göre değmezdi artık. Çünkü ne yaparsak yapalım, ölüm ile her şey son bulup yok olmuyor muydu? Tarihe isim yazdırıp nam yapmışım, heykelimi diktirmişim, bunlardan bana ne! Mal mülk sahibi olup, arkamda çok kalabalık mutlu bir aile bırakmışım ve onlar beni minnetle anıyormuş. Ölen insana bunların ne faydası vardır? Süleyman’ın dediği gibi: Diri köpek ölü aslandan iyidir. (Vaiz 9:2-6) Benim problemim sırf ölüm de değildi. Ancak dünyamızdaki boş ve anlamsız o kısacık yaşantıyı, bir de birçok zahmetlerle, sıkıntı ve mutsuzlukla sürdürmek; işte bu bana çok daha anlamsız geliyordu. Ye, iç, evlen, çoluk çocuk sahibi ol, çalış çalış mal mülk biriktir, sahte ya da hakiki bir şekilde gül oyna…sonra da öl! Kaldı ki tüm bunlar için çekilen acıları, çirkinlikleri de saymazsak.

Bazıları benim yürekten gelerek yazacağım bu konudaki yazımdan sapıkça anlamlar çıkarabilirler diye, duygularımı açıkça anlatıyorum. Bunlar her insanın yaşamında karşı karşıya geleceği sorulardır. Herkes kendini nasıl kandırır onu bilemem. Ama ben kendimi kandırmak istemiyordum. Bence sorun buradaydı. İyi ki bu bende bir problem olmuş, yoksa gerçeği, Allah hakkındaki bilgileri araştırmak belki de hiç aklıma bile gelmeyecekti. Evet, sorduğum soruya tekrar geleyim, “bütün bunları neden yapıyor ya da yapacaktım?” Çünkü Allah’ın yazdırttığı o kitapları okuyunca, bir şeye karar vermem gerekiyordu. O karar da ya bunları yapmalıydım ya da bir kenara atmalıydım. Çünkü yapmaya kalkarsam, bu artık bir ömür boylu yaşam tarzı demekti. Güzel bir film, ya da heyecanlı bir roman gibi de değildi ki, o anlık okunup, seyredilip, geçip bitsin. İş işten geçip, ömür bittikten sonra, birçoklarının yaptığı gibi bu soruyu o zaman sormak biraz geç olurdu. Yine de sorulmaz anlamına gelmemeli. O kişi imkânlarıyla, zihniyle ve ruhuyla belki yetmiş yaşında bu soruyla karşı karşıya gelmiş olabilir. Ben farklı olarak 24 yaşındaydım. Bazı insanlar çok daha genç yaşlarda böyle bir yolda yürümeye karar verirlerken, bazıları da çok ilerlemiş yaşlarda bu kararı alıyor.

“Eğer cennet, cehennem, dirilme gibi şeylerin hiçbiri de olmasaydı, yine de Allah’ın dediklerini yapar mıydım?” diye kendi kendime soruyordum. Yine O’nun hakkında bilgi edinip, O’nun yollarında yürümek ister miydim? Bu düşünceleri çok düşünüp ve de tarttım. Cevabım: “Evet, yine de yapardım” demek oldu. Hiç dirilmeyecek olsam da, cennet falan diye bir şey olmasa da, cehennem korkusu da olmasa ki, içimde böyle bir duygu zaten yoktu; ben yine de Allah’ın istediği bu şeyleri yapardım” dedim. Ama neden? Nasıl olsa ölümle her şey bitmeyecek miydi? Evet, farz edelim ki her şey bitecekti, peki o zaman yine de bu şeyleri niye yapacaktım?

Çünkü doğru ve güzel şeylerdi. Kısa bir ömür için de olsa, her şeyin sahibi bunları yapmamızı istiyorsa, ben de O’nu sevdiğim için bütün bunları yapardım. Haysiyetli ve şerefli yaşamak, doğru ve merhametli olmak, bence mutluluk demekti. Bunlar ille de sonradan ucunda bir şeyler beklemek için yapılmamalıydı. Bunları yapan insan o an zaten huzurlu ve mutluydu.

Sevdiğimiz insanlar için ne fedakârlıklar yapıyoruz. Hiç yüzünü görmediği krallar, başkanlar için insanlar savaşlarda ölüme dahi gitmiyor mu? Hem de ne salak ne dangalak ne kendini düşünen, menfaatçi o krallar, başkanlar, komutanlar vesairelerin uğrunda her şeylerini feda ederek, bir de naralar atarak, insanlar coşkuyla ölmüyorlar mı? Onların bu duyguları tabii duygulardı, fakat yanlış kişilere gösterdiler. İnsanın yaratıcısına göstermesi gereken izzeti, saygıyı, itaati; biz ciğeri beş para etmez insanlara gösterdik. Sevgi uğrunda başka kişiler için de ölünebilir, ama gerçek sevgiden bahsediyorum. İnsan hiç yüzünü görmediği, kendisini eşek gibi kullandırdığı, bütün zayıflıklarıyla yine kendine benzeyen insanı kral yaptıysa, “sen beni Allah’a götür” diye de başına bir din başkanı, temsilcisi koyduysa, bu o insanın kendi suçudur. Yine insanlar aslı astarı olmayan, masal misali ümitler uğrunda severek ölüme gittiler ise; ben neden bütün bu yaptıklarımı, Allah’ı araştırmak için vaktimi, O’nu tanımak için gayretimi, yaşamak için hayatımı vermemeliydim? Öbürlerinin ölüme giderken sahip oldukları ümit sanki neydi de ben Allah’a ille de bir şeyler karşılığında kulluk etmeliydim. Bu konuda kendimi imtihan edişimin nedeni de belki en çok 1.Korintoslular 13’üncü bölümünde geçen sevgi konusuydu. Bir insan ne kadar fedakârlıklar yaparsa yapsın, canını yakılmak üzere kurban bile etse, eğer sevgisi yoksa yaptıkları sevgiye dayanmıyorsa, boş olduğunu yazıyordu. Doğruydu da. Belki de en çok bu gerçek beni etkiledi ve bu yüzden sorular sorarak kendimi imtihan ettim.

Yoksa da bir menfaat mıydı beni bu yola çeken? Veya çocukken bize öğretildiği gibi, cennet, huriler, bir elin yağda bir elin balda olan şeylere mi tamah ediyordum? Hayır, onların da hiçbiri değildi. Çünkü kısmen de olsa bunları yapmış ve mutlu olamamıştım. Davut’un oğlu Kral Süleyman ise benim gibi kısmen değil, çok aşırı bir şekilde bunları yapmış ve mutlu olamamıştı. O halde benim yürüdüğüm, ya da yürüyeceğim bu yoldaki hayal kırıklığına uğrayacağım korkusu da sıfır demekti. Çünkü benim böyle beklentilerim yoktu.

Bu da Allah’ın kullarına mükâfat olarak verdiği ebedi hayatı, dirilme ümidini, cenneti falan küçük görmek anlamına gelmemeli. Çünkü Mukaddes Kitap, “Allah’a yaklaşan, O’nun var olduğuna ve kendisini arayanlara mükâfat edici olduğuna iman etmelidir” diye yazar (İbraniler 11:6). Birçoklarının iddia ettiği gibi bu ayet, Allah’ın duyarsız, hiçbir şeye karışmayan, pasif, adaletsiz biri olmadığının kanıtı içindir. Allah’ın kullarına ümit vermek amacıyla verdiği bir sözdür. Buna inanmamak, bir yerde Allah’ı inkâr etmekle aynı anlamdadır. Ben bu zihniyet ile Allah’ı değil, ancak kendimi, o şeylere olan ilgimi, gayretimi, sevgimi imtihan ettim ve denedim. Sevgiye dayanmayan her şey yok olmaya mahkûmdur ve sadece hayal kırıklığına yol açar. Menfaate dayalı sevginin ise çok daha büyük hayal kırıklığına yol açacağını da biliyordum. İşte yine bu yüzden kendimi imtihan etmiştim. Dediğim gibi, kendi kendime verdiğim cevaplar ile ilerde duyabileceğim hayal kırıklığım hiçe inmişti. İrili ufaklı hayal kırıklıklarımız daima olur ve de yaşadığımız müddetçe olacaktır, fakat Allah’a inanç konusunda boş olan asılsız şeylere sarılmış olmak, bence en korkuncu olanıdır. En önemlisi de insanın Allah’a olan bağlılığı kayıtsız şartsız olmalıdır. Eğer kişi kendini tarafsız, açık bir şekilde ve dürüstçe imtihan ederse, imanının şartlara bağlı olup olmadığını da anlayacaktır. O şartlar, -eğer var ise- genelde bizim sürçüp, imandan kaymamıza neden olacak şeylerdir. Kısacası Allah’a şartlar koyarak yaklaşılmaz. Bu yüzden kendinizi araştırın, imtihan edin, ama kesinlikle kandırmayın.

Allah tarafından vahiy edilen her yazı bir anlama, bir nedene, bir uyarıya, bir öğüde dikkat çeker. (2.Timoteos 3:16) Kutsal Yazılardaki rakamlar, peygamberlikler, alametler de muhakkak anlamamız için yazıldı. Allah bunları peygamberlerine spor olsun diye, kimse anlamasın, ya da insanlar bu işlerden çıkar edinsinler diye yazdırtmadı. Eğer insanlar bu yazılardan bir çıkar elde edip, birbirlerini kandırdıysalar; hatta kendileri de kanıp, sonradan hayal kırıklığıyla Allah’ı dahi inkâr ettiyseler, muhakkak bu onların yürek tutumlarındaki beklentilerindeki bir hataydı. Tekrar ediyorum, beklentilerimiz uğrunda, ama sadece ve sadece beklentilerimiz uğrunda Allah’a kulluk ediyorsak, bunu uzun zaman yapamayacağız. Bunun yerine sevgiyle, zevk alarak, mutluluk ve iç huzuruyla Allah’a kayıtsız şartsız yaklaşıyor ve O’na layık bir yaşam sürdürüyor isek, o zaman da hiçbir şey bizi hayal kırıklığına uğratamayacaktır. Çünkü O’nun hoşlandığı şeylerden biz de hoşlanacağız.

İsrail Mısır’daki kölelikten birçok karışık halkla birlikte çıkmıştı. (Çıkış 12:38) Neden o karışık halk da onlarla birlikte çıktılar? Hâlbuki Musa sadece İsraillileri köle olmaktan kurtarmak için gelmemiş miydi? Evet, öyle olmasına rağmen bu karışık halk acaba gördükleri mucizelerin peşinden mi gittiler? O mucizeleri bütün Mısır görmedi mi? Neden bütün Mısır halkı birlikte çıkmadı da ancak bir bölüm halk çıktı? Yoksa onlar iman ettikleri için mi çıktılar? Evet, iman ettiler, ama neye? Mukaddes Kitaptaki o yazıları okuduğumuz zaman, bu karışık halkın çoğunun imanının ve sevgisinin Allah’a ait olmadığını görüyoruz. Zaman zaman küçücük problemlerde isyan eden ve İsrail’i sürçtürenlerin içinde bu karışık halkın da olduğunu okuyoruz. (Sayılar 11:4) Peki, o zaman onları Mısır’dan çıkaran sebep neydi?

Vaat. Evet, verilen vaat çekti onları. Neydi o vaat? Süt ve bal akan diyar. (Çıkış 3:17) Hem orada herkese, ayırım yapılmadan, eşit haklarla toprak da verilecekti. Yani İsrailli ya da yabancı ayırımı falan olmayacaktı. (Levililer 19:33-34) Bu insanların ve aynı zamanda İsraillilerin de düşüncesi maalesef sadece bu idi. Yaşadıkları o sefil hayattan artık çıkmak, değişik ortamlarda kendilerine daha iyi ve rahat bir başlangıç ile kötü geçmişlerini de bir kalemde silmek istiyorlardı. Evet, bu birçoğunun selamladığı bir arzuydu. Maalesef Allah’ı sevdiği için, O’nun kendilerine gösterdiği amaca, sevgiye layık olmak için çıkan insan çok ama çok azdı. Hepsinin gözleri sadece menfaatle doluydu. Böyle bir zihniyet ve yürek tutumuna sahip halka sonra ne oldu? Bu onlara kurtuluş, mutluluk, ya da bekledikleri menfaatleri getirdi mi? Tam tersine, vaat olunan diyara iki kişi hariç hiçbiri giremediği gibi, sayılanlardan hepsinin leşleri de çölde serilip yok oldu. Hem de tek bir tane kalmayıncaya kadar. (Sayılar 14:21-30) Çünkü Allah böyle düşünen bir halktan memnun olamazdı. Zamanımızda da durum farklı değildir. İnsanlar bulundukları ortamdan kurtulmak için, ezildikleri, yoruldukları, mücadele güçleri kalmadığı için ve daha saymadığım bir sürü nedenlerden dolayı bir sonu özlemle selamlıyorlar. Onlar o son getirecek olan Allah’ı değil, nedenlerini de değil, sadece tarihini bilmek istiyorlar. Dinler de bu durumu bildiklerinden, üyelerinin ağzına bu balı sürmekte çok beceriklidirler.

İnternet sayfalarındaki yazılarımı eleştirenler, suçlayanlar, nedense beni hep Şahitlere benzettiler. “Senin onlardan ne farkın var?” dediler. Benzettikleri konu da yazacağım bu peygamberliği anlama konusuyla ilgiliydi. Bana göre fark çok basit. Hem şunu da açıklığa kavuşturmak lazım: Ben bu kitapta kendimi kimseyle kıyaslayarak, daha iyi biri olduğumu savunmadım ve savunmuyorum da. Eğer böyle bir akılsızlığı yaparsam, işte o zaman öbürlerinden hiçbir farkım kalmayacaktır. Hem bunu da sahte bir alçak gönüllülükle yazmıyorum. Benden çok daha gayretli, çalışkan, Allah uğrunda fedakârlıklar yapmış insanların varlığı kesindir. Benim bu kitabımla amacım, kimse ile kendimi yarıştırmak değil. Daima yazdığım ayetlerde de olduğu gibi, herkesin kendine düşen ödülü de cezası da Allah katındadır. Allah da adildir. Bu yüzden kimsenin kimse üzerine kabarmaya hakkı yok.

Yazdığım dinler, milletler, onların işleri, yönetim tarzları, öğretileri gizli bir şey olmadığı gibi, bütün bunlardan insanlar etkilenip, onların peşlerine takılmış ölüme gidiyorlar. Eğer ben: “Onların peşine takılmayın, onların gittiği yere gitmeyin, onların yollarında yürümeyin ve onların pis işlerini artık lütfen görün” dediysem, sırf bu beni onlardan daha doğru ve salih yapmaz ki. Ayrıca, “onları bırakın ama benim peşime takılın” da demiyorum. Eğer onlar hakkında titizlikle bir inceleme yaptıysam, buna onlar neden olmuştur.

Mesela hiç kimse benim hakkımda yazı yazmamıştır. Eğer ben milletvekili, başbakan ya da bir din lideri olarak adaylığımı kor, “beni seçen, peşime takılan kurtulur, başka hiç kimsede de kurtuluş yoktur” diye meydanlarda bağırırsam, gazeteler her gün hakkımda yazı yazıp, beni büyütecin altında değil, o zaman mikroskobun altında incelemeye almazlar mı? Hâlbuki ben ya da bir başkası eskiden ne isek yine oyuzdur. Kimse benimle, ya da onunla ilgilenmiyordur. Fakat bu işlerden sonra yine aynı ilgisizlik devam eder mi? Bununla demek istediğim, kişilerin söyledikleri, yaptıkları, iddia ettikleri, peşlerine taktıkları milyonlar için onlara tabii ki soru sorarlar. Bu soruyu soranın ise kimliğini kimse bilmek istemez; ama sorunun cevabını bilmek ve o kişileri tanımak isterler. Normali de budur. Ben de bütün yazılarımdaki gerçekler ile dinlere çamur falan atmadım; onların yaptıklarını anlattım. Eğer bu çamur ise, ben sadece gördüklerimi, yaşadıklarımı yazıyorum. Bunu o işleri yapıp, o vaatlerde bulunanlar düşünsün. Her şeyden ziyade sözlerim onlara ümit bağlayıp, sırtlarına eyer vurduranlar için de geçerli. Fakat bir gazetecinin yazısından, haberinden dolayı kimse o gazetecinin hayatını araştırıp, kimliğini bile bilmek istemez. Çoğu zaman bilmez de. Sorduğu sorular, ortaya çıkardığı gerçekler ile “acaba bu adam bunları yazmaya, görmeye layık mıdır” demeye de kimsenin hakkı var mıdır bilmiyorum. Benim yazdıklarımı bir gazetecinin verdiği haber gibi görün. İyi veya kötü bir gazeteci olduğuma yine sizler karar vereceksiniz, Allah da hükmedecektir. Hem benden hem de haklarında yazdığım o kişilerden hesap soracaktır. Amma eğer bu yazdıklarım doğru ise, vay o zaman onların başına!

Ben insanları uyarmak, uyandırmak; eğer mümkün ise araştırmaya teşvik edip, Allah’ı sevdirmek, bütün ruhi kölelik zincirlerini kırıp, sadece Allah’a kul olmalarına yardımcı olmak, özendirmek için bu kitabı yazdım. Yine benim o dinlerden farkımı soranlara gelince; ben hiç kimseye: “Bensiz kurtulamazsınız” deme terbiyesizliğini göstermiyorum. Şahitler ve tüm dini kuruluşlarda bunun tam tersini göreceklerdir. Ayrıca yazdığım şeyler ile yine kimseye: “Allah bu anlayışı sadece bana verdi, başka kimse anlayamaz ve anladığını söyleyen ise sahtekârdır” deme küstahlığını ise yine göstermiyorum ve göstermem. Şahitlere ve başka dinlere kıyasla bu tam ters bir durumdur. Yine tüm bunların yanında: “Benim yazdığım şeylere iman etmeyen cehennemliktir, Allah onu son günde muhakkak yok edecektir” deme küstahlığını hiç mi hiç ilan etmiyorum.

Akıllı birinin: “Daha yeni başlıyorsun, arkanda milyonlar olsun da seni de görürüz” demesini bekliyorum. Evet, bu: “Başlangıçta, yalnız ve güçsüz olduklarından dolayı onların da tırnakları yoktu. Bu yüzden koparıp, parçalamaları da mümkün olmadı” demektir. Haklıdırlar da. Arkalarına milyonları takanların ise tırnakları, pençeleri büyüdü, kudretli ve bir o kadar da pislik oldular. Eğer ben de kendimi bir şey sanıp, başkanlık, yardımcılar, yardımcıların yardımcıları, komiteler, düzen, kısacası bir din, bir organizasyon kurarsam, yüzde yüz inanıyorum ki onlardan da farklı olmam ve de olamam. Bununla umarım ne demek istediğimi daha iyi anlamışsınızdır. İnsanı çoğu zaman pislik yapan, içinde bulunduğu, kurduğu o sistemdir. Peygamberlere baktığımız zaman onlar böyle yapmadı. Eğer Davut krallık yaptıysa, o görevi Allah ona verdi. Krallık hakkında ise Allah’ın neler düşünüp söylediğini okuduk. Davut’un başına bu sorumluluktan dolayı da az şeyler gelmedi. İnsanın üzerine bir insanın krallık etmesini Allah yaratılıştan beri hiç planlamadı ve de istemedi. Ne din konusunda ne de o insanın başka bir insan tarafından yönetilme konusunda. Ancak insanın insan üzerine hâkim olması günah yeryüzüne girdikten sonra başladı. (Tekvin-Yaratılış 3:16) Kâhinlik ve Levililer din konusunda insanlar üzerine kral ya da yönetici olarak atanmadılar. Onların görevi insanlar ile Allah arasında aracılık yapmaktı. İsa Mesih geldikten sonra, böyle bir aracıya da gerek kalmadı. Onlara verilen görevler ve kanunlar sadece gelecek şeylerin gölgesiydi, aslı değil. (İbraniler 5:1-10 ; 8:1-6 ; 10:1) Bu gerçekleri bilen insanlık hâlâ bir lider olma ve lider arama telaşında. Ben bu bilgilerden sonra bir lider, bir başkan, bir yönetici olarak insanlığa faydalı olacağım diyerek kendimi yükseltirsem, bütün bu kitaptaki yazdığım ve bir yerde işlerinden tiksindiğim lanetli o insanların durumuna da düşmüş olurum. Onlar, üzerlerine bu laneti, kurdukları, bulundukları sisteme köle olduklarından dolayı da getiriyorlar. Kendilerinin değil de Allah’ın kurallarına göre yürüselerdi, o lekelerden de uzak kalırlardı. Bu sözleri gerçekten de yalnız o işleri kirli olanlara söylemiyorum. Bu sözleri, o pislikleri tertemiz sırtlarına alıp da taşıyanlara söylüyorum. Bu vasıtayla kendilerini de kirletiyorlar ve de kirlettiler. O sırtlarında taşıdıklarının rütbeleri de çok enteresandır. “Sadık ve basiretli köle”, “köle sınıfı”, “teşkilatta görevli hizmetkârlar”, “iman kardeşleriniz” vs.… gibi isimler ile onlar dıştan koyun postuna bürünmüş, fakat içten kapıcı kurtlardır. (Matta 7:15-23)

Kitabımda belki de bazı şeyleri tekrar ve tekrar yazmaktan bıkmadım usanmadım. Umarım onların zihinlerinizden çok yüreklerinize girmesine yardımcı olmuşumdur. Ben ise bu 2005 yılına dikkati çekmekle sakın bir sondan falan bahsettiğimi anlamayın. Onlar ancak kesin bir sonun vaktindeki anlayış ve yorumlar. 1914 yılını Şahitler son gelecek diye ilan ettiler. O son gelmeyince kıvırıp, “göklerde Allah’ın istediği krallık kuruldu” demeye başladılar. Şahitler, başka din ve mezhepler bu işin suyunu çıkardığı için, inanın bu yazıları ben yine de zorla yazdığımı söylemek zorundayım. Kendi kendimin gözünde bile onlara benzeyeceğim korkusu ve utancı var içimde. Her ne ise, eğer yanlışlık ise, bu benim hayatımdaki ilk ve son yanlışlık olmayacak. Fakat anlayışım ve bu bilgiler doğru ise… Şüphe ediyorum diye, kendimle alay edilecek ve adıma leke gelecek diye bunları saklamalı mıyım? İsa Mesih bu konuda çok güzel bir misal verdi, lütfen Matta 25:14-30’a kadar olan o yerleri açıp yerinden okuyun. Bu yüzden sahip olduğum bu bilgileri saklamak istemiyorum. Yanlışsa da, eğer samimi yanlışlıklarımız için Allah bizlere hükmetmeye kalkarsa, kim kurtulabilir? Fakat yaptıklarımızla ilgili kötü niyetlerimiz ve yürek tutumlarımızdan dolayı kesin kez çok daha hükmedecektir.

Burada hatalı olunabilecek iki konu var. Birincisi tarihler, yani rakamlar konusunda hata yapılanabilir. Çünkü elimizdeki tarihi rakam Mukaddes Kitapta yazmıyor. Bunun da böyle olmasını bir yerde Allah istedi. Geçmişte ise tarih kitaplarının kaleme alınması çok enteresandır. Onlar bir olayı anlatırken ya güneş tutulması ya da ay tutulması veya meşhur yaşanılan başka bir olayın öncesi/sonrası diyerek kaleme alıyorlarmış. Yani o olaydan öce bir kral mı başa geçmiş, onun başa geçme tarihi ele alınarak öbür olay anlatılıyor, ya da tam tersi. Mesela, “işte bilmem ne kadar gün önce tutulan aydan, şu kadar ay veya yıl sonra bilmem ne kralı başa geldi” deniyor. “Daha sonra da şu kadar hafta, ay, yıl sonra güneş tutuldu” falan gibi metotlar kullanılmış. Ben tarihçi değilim, ama onların metotlarını okuduğunuz zaman, kesinkes, yüzde yüz şu tarihte şu oldu demek çoğu zaman maalesef mümkün olmuyor. Aslında kaleme aldıkları bu yöntem çok güvenilirdir. Çünkü ay, yıldızlar, dünya ve güneş yanılmaz zaman ölçümleridir. Fakat bizi yine de acaba dedirten başka olaylar da var. O ay tutulması on veya otuz sene sonra eğer yine olmuşsa, o zaman acaba hangisi doğrudur diye iş zorlanıyor. Otuz sene uzun bir zaman gibi gözükse de binlerce senenin içinde araştırıldığı zaman, otuz saniyeden de az gibi oluyor. Elimizdeki tarih bilgileri bazen birçok ipuçları da verse, yine de yeterli ve ispatlı olmayan bir bilgi. Bir de bu savaşlarda kaybedilen, yakılan ve yok edilen tutanaklar işi daha da zorlaştırıyor. Yine işi zorlaştıran bir neden de farklı ifadelere dayalı karşı devletlerin tarihleri. Bu devletlerin ise tarafsız oldukları hiçbir zaman söylenemez. Bir de onların görüş açısını, kültürlerini anlamak lazım. Sırf tarih konusundaki bilgi için, inanın koca koca kitaplar ve ispatlar ortaya konulabilir. Kısacası bizim elimizde olan, yüzde yüz diyemediğimiz rakamlar bunlar. Olabilir, ama olmayabilir de. Ben de bu aşağıdaki bilgileri, ancak elimde olan en popüler bir tarihe dayanarak yazdım. En çok inanılır gözüken bir tarih bu ki (M.Ö. 586 Yeruşalim’in yıkımı) ben bile artık inanamıyorum. Hem o zamanlar yaşamadığımıza göre, ister istemez bu konuda bize verilenleri kabul etmek zorundayız diyorum.

İkinci bir olabilecek hata nedeni de bütün bu peygamberliği yanlış anlamış olabileceğimdir. Bana göre zor bir ihtimalse de tabii ki olabilir. “Zor bir ihtimalse” deyişimin nedeni, Daniel kitabındaki peygamberliklerin anlatım stili. Daniel peygamberin kitabında aynı ya da benzer bir olay birkaç kere, fakat farklı peygamberlikler altında yazılmıştır. Dünyaya çıkacak krallıklar ve kudretler hakkında, bir yerde heykele benzetirken, başka bir yerde aynı krallıkları bir koç ile tekeye (erkek keçi) benzetir. Daha sonraki peygamberlikte ise canavarlara benzetilir. (Daniel 2:36-45 ve 8’inci bölüm) Aynı olaylar her seferinde başka açıdan bakılarak anlatılmıştır. Aslında çok hikmetlice bir yöntem, çünkü bu yöntem, yapılabilecek yanlış yorumları minimuma indiriyor. Daniel kitabında böyle kıyaslamalı ve benzetmeli çok peygamberlikler var. Bu kitapları ilk defa okuyan biri hiçbir şey anlamayacaktır, onun için şaşırmasın. Kimilerinin dediği gibi, “Mukaddes Yazıların hepsini ilk okuduğumuzda anlasaydık, belki de çıldırabilirdik” sözleri bazen boşuna değildir.

Bir olay birkaç kere anlatıldığından, eğer bir yerde yorum yapıyor isek, bu açıklamalar öbür tarafta yaptığımız yorumla da uyum içinde olmalıdır. Eğer birbirlerine uymuyorsa, bir hata yapıyoruz demektir. Mehmet Akif’in de dediği gibi, “Allah’ın vereceği anlayış” evet, en büyük şart bu. Biraz ispatı zor gibi gözüken şeylerse de araştıranlar için pek o kadar da zor değildir. Çünkü çok kısa bir zaman içinde gerçekleşmesi gereken bu olay, bana hiçbir menfaat sağlamaz. Bilerek bir palavra atacak olsaydım, bunu uzun bir tarihe doğru atardım. Yazdığım bu kitabın ne zaman çıkacağını bilemem, ama bu satırları düzeltirken 2005 yılının çoktan geçtiğini ve o alametlerin de gerçekleşmediğini görüyorum. O zaman ben bu konunun üzerinde hâlâ neden duruyorum? Dediğim gibi, rakamlar konusunda elimizdeki tarihler yanlış olabilir, fakat bu tüm peygamberlikteki anlayışı geçersiz kılmaz. Her araştırmacı hedefine ulaşamadı diye tüm araştırmalarını çöpe atsaydı, insanlık hala taş devrini yaşamak zorunda kalır, ilerleyemezdik. İlle de her şeyden yüzde yüzlük bir doğruluk beklemeyelim. Olabilir, birtakım hatalar vardır ki, bunları peygamberler de yaptı. Allah’ın bir son getireceğine iman etmemiz, o tarihi bilmemizle bağlantılı olmamalı. Yine bazı peygamberliklerdeki tarihler konusunda yanılabiliriz, fakat bu Allah’ın sonla ilgili amacını çöpe atmamızı gerektirmez. Bu yüzden yayınladığım anlayıştaki rakamlardan ziyade olaylara dikkatinizi vermenizi öğütlerim. Birilerinin oralarda yapılmış olan hataları keşfetmesine de minnetle bakacağım.

Alametler diyoruz ama İsa Mesih göklerde kral olsa bile, biz bunu nereden anlayacağız?

O kral olarak göreve başladığı zaman, İncil kitabının son kitabı olan vahiy kitabında geçen 3,5 yıllık dönem de başlamış olacak. Bu 3,5 yıl içerisinde gerçekleşecek olayların çoğu sembolik değil harfi anlamda. En önemli bir alâmet de tüm dinlerin yeryüzünde yasaklanacak olması. Bunu Şahitler ve bazı başka dinler de böyle anlıyor ve söylüyor ki, bence de doğru. Fakat onlar dinler yasaklanır yasaklanmaz birkaç hafta içerisinde son gelecek sanıyorlar. Ya da en geç birkaç ay içerisinde. Hâlbuki bu üç buçuk vakitlik, yani 3,5 yıllık bir zamandan sonra olacak bir olay. O üç buçuk yılın sonunda da hemen son gelmeyecek. Mukaddes Kitaplar son hakkında, o gün ve saati hiç kimsenin bilmeyeceğini belirtir ve İsa Mesih de hep böyle söyledi. (Matta 24:36) Bu konuya Kuran ışık tutup, “zamanı geldiğinde o gün ve saat hakkında, bunu Allah dilediği kulu vasıtasıyla açıklayacaktır” dediğini de ayrıca bu kitapta yine yazdım. (Araf, sure 7:187; Mümin, sure 40:15)

Eğer bu tarihleri Allah peygamber kullarına yazdırdıysa, bazılarının iddia ettiği gibi “onların üzerinde hiç durmayalım, çünkü hata ve günah olur” demek istemiyorum. Allah ne yazdırdıysa, onları araştırıp, doğru olanın ne olduğu konusunda konuşmanın, tartışmanın, araştırmanın yanlış olup, günah olacağına dair hiçbir ipucu yok. (Daniel 12:4; Matta 28:16-17; Luka 24:13-35) Tam tersine, mesela Mesih’in ne zaman ve nerede doğacağını Yahudiler de çok merak etti ve bunu araştırdılar. Çoğu kez hata da yaptıkları kesin. Onların bu konudaki merakları için Allah bazılarına hatta pozitif cevaplar da verdi.

Mesela Allah yaşlı bir imanlıya, “Mesih’i gözlerin görmeden ölmeyeceksin” dedi. İsa Mesih’i bebek olarak kundakta gördü ve Allah’ı yüceltti. (Luka 2:25-35 ve Matta 2:4-5) Hâlbuki Allah: “Size ne bu vakitleri bilmekten, neden zamanlara kafanızı takıyorsunuz” diye o kişileri azarlayabilirdi. İsa Mesih ölümünden sonra göğe alınırken, sonun vakti konusunda ona soru sordular. İsa ise onlara, “vakitleri ve anları bilmek sizin işiniz değil” dedi. (Resullerin-Elçilerin işleri 1:6-7) Burada İsa harfen sadece o zamanki resulleri kastettiği bence kesin. Çünkü bu sözlerle tüm zamanları ve bir de son günlerde yaşayan bizleri kastettiyse, o zaman bu Daniel kitabı, Vahiy kitabı gibi kitapları Allah neden yazdırtsın? Orada ilerde gerçekleşecek rakamlar ile olacak birçok olaylara neden dikkati çeksin? Hem hiçbir zaman anlaşılmayacak ve de anlaşılması istenmeyen peygamberliklerin ne manası olabilir? Ayrıca İsa hayattayken resuller kendisine: “Son ne zaman gelecek” demesi üzerine İsa da onları azarlamadı. (Matta 24:3) Tam tersine oturup onlara o günlerin alametlerini anlattı. Bu çok doğal ve tabii bir duygudur. Bu anlamsız bir merak değil, tam tersine, merak etmemiz gereken bir gerçektir, tabii ki sınırı aşmadan. Dediğim gibi, beklentimiz sadece bir son olmamalı, bunun bize ancak zararı olur. İlk etapta beklememiz ve bilmemiz gereken vakit, “Ben ne zaman Allah’a göre bir insan olarak yaşantımı, hayatımı ve kendimi değiştireceğim?” demek olmalı. Bu da bizzat bizim elimizde olan bir şey. Tüm bunları başardıktan sonra ki, bu ya cennet gelene kadar ya da ölüme dek sürecek bir uğraş demektir. Cennetin gelme tarihini bilemeyebiliriz, ama bizim ecelimizin gelmesi her an mümkündür. Ancak bu zihniyete sahip olduktan sonra bu yazıların anlamı bizi yanlış bir hevese kapılmaktan koruyabilir. Çünkü o zaman hayatımız bir son gelmesine bağlı olmayacak. Allah’ın getireceği o sonu beklemektense, bu bizim de sonumuz mu olacak korkusuyla tam tersine, bir an önce Allaha göre yaratılan yeni kişiliği giymeye acele edeceğiz. Böyle bir bilince gelmemiz için de bu konularda uzman olmamız mecburi. Eğer bu kitabı başından beri okuduysanız, o zaman nasıl bir uzmanlıktan bahsettiğimi de anlamışsınızdır. Hem şu gerçeği de hiç gözden kaçırmayalım. Ölen her insan için zaten son gelmiştir. Ölen biri diriliş gününe kadar, ölümünden sonraki tüm değişiklikleri zaten görmeyecek ve yaşamayacaktır. Ölüm ise hepimiz için, her an hazır bir şey olduğuna göre. Var mı öleceği günü, saati bilerek yaşayan? İsa bu konuda güzel bir hakikati dile getiriyor.

“İsa onlara dedi: ‘Benim vaktim daha gelmedi; fakat sizin vaktiniz daima uygundur…” Yuhanna 7:6

İlle de bir tarih beklemekten ziyade bunun bizler için her an olabileceği bilinciyle yaşayalım, davranalım, konuşalım, iman edelim, sevelim ve ilerde pişman olmayacağımız şeyleri yapalım. Öldükten sonra, ya da ölümle karşı karşıya geldiğimiz zaman, pişman olunsa bile geriye dönmek imkânsızdır. İsa İncil’in Luka kitabında bu yazdıklarımı destekleyen güzel bir hikâye anlattı. Luka 16:19-31’e kadar olan bu ayetleri lütfen açın, bizzat kendiniz okuyun.

Ben bu aşağıdaki yazdıklarıma yüzde yüz doğrudur diyemesem de ama bu dünyada yüzde yüz daha iyi bir anlayışı da bulamadım diyebilirim. Bu anlayışı bulamadım diye ille de benim yazdıklarım doğru mu olmalıdır? Tabii ki değil, ben de bunları bildiğim için anlayışımın nedenlerini aşağıda yayınlıyorum. Okuyun, kararı sizler kendiniz verin.