Karar verme yeteneği – Din Mafyaları ve Biz, Bölüm 34

Allah’ın yaratmış olduğu ve her zekâ sahibi yaratıklarına verdiği bu yeteneği, yeryüzündeki bütün organizasyonlar köreltmek, yok etmek, imha etmek için çok büyük uğraş verirler. Şeytanın en nefret ettiği şey, insanın sahip olduğu özgür iradesini ve buna bağlı olarak karar verme yeteneğini kullanmasıdır. Tabii ki doğru kullanmasını kastediyorum. Her yetenekte olduğu gibi, bu yetenek de ancak geliştirilirse başarılı olunur. Aynen beynimiz, kaslarımız gibi. Bunları ne kadar çalıştırmaz ve boş bırakırsak, bir gün gelir ayakta bile duramaz, düşünemeyiz dahi. Vücut geliştiren bir sporcu daima idman yapmalıdır. Hangi yaşta olursa olsun insan kasları daima gelişir ve kullanıldıkça daha da kuvvetlenir. Karar verme yeteneğimizi de buna benzetebiliriz. Çok değerli bir yeteneğimiz olan bu özellik ancak kullanılmayla, alıştırmayla gelişir. Yine tam tersine, bu yeteneğimizi kullanmaz ve çalıştırmazsak, kaç yaşına gelirsek gelelim, aynen bir çocuk, hatta bebek durumuna kadar gerileyebiliriz.

İnsanlık kusurlu (nakâmil) olduğu için muhakkak hatalar, yanlışlıklar da yapacaktır. İyi bir eğitim vermek isteyen eğiticinin, öğreticinin en önemli hedefi, öğrencisinin kendi başına kararlar vermesini ve mümkünse doğru kararlar vermesini sağlamaktır. Hangi meslekte olursa olsun, bir çırağı düşünün. Çırak, ustasının ona verdiği eğitim ile bir gün gelip aynı o ustanın yaptıklarını yalnız başına kararlar vererek yapma hedefiyle o mesleğe başlar. Bu doğrusudur ve hatta çırağın muhakkak bir gün gelip o ustayı da geçmesi beklenir. Bu konuda söylenmiş meşhur bir atasözü vardır: “Çırak ustayı geçmezse, o meslek ölür” diye. Gerçekten de böyledir ve de böyle olmalıdır. İnsanlık bilgi ve tecrübelerini bir sonraki kuşağa aktarmayıp, o bilgiler kendileriyle beraber gömülseydi, bugünkü sahip olduğumuz bilim ve teknoloji de olmazdı. Mesela icat edilmiş ne olursa olsun, bu o konuyla bağlantılı yüzlerce senedir birikmiş bilgiler yardımıyla gerçekleşmiştir. Edison ampulü icat etti ise, bunu geçmişteki birçok buluşlar ve de bilgilerle birleştirerek yaptı. Ya da bir araba motoru için gerekli olan bilgiler, prensipler ve lüzumlu daha birçok şeylerin bilerek ya da bilmeyerek ön hazırlığı yine yüzlerce sene önce yapılmıştır. Uzaya gönderilen füzeler, birçok bilim adamının tek tek bulduğu, keşfettiği, hesabı yapılabilir, ispatlanmış bilgilerin birleştirilmesiyle gerçekleşmiştir. Fizik, kimya, matematik, biyoloji dalında yapılmış birçok araştırmalar, deneyler sonucunda ortaya çıkan bu bilgiler kullanılmıştır. Bütün bunları uygun bir şekilde birleştirip de bir şey meydana getirmek, marifet, yetenek; evet, en önemlisi de karar vermek ister. Çünkü bunlar karar veremeyen insanların başaracağı şeyler değildir.

Yaşadığımız şu son yüz sene içerisinde, ardı ardına gelen icatların her birini insan saymakla bitiremez. Binlerce senedir insanlığın en çok gücünden faydalandığı hayvanların yerini makineler almıştır. Bazen yıllar sürebilen haber alıp verme işi, zamanımızda saniyeler içinde gerçekleşebiliyor. Dünyanın bir ucundan öbür ucuna, hani “anında” denilebilen haber alıp verme komünikasyonuna sahibiz, hem de görüntüyle. İnsan öldürmek ve yok etmekteki teknolojiyi hiç anlatmayayım. Birkaç düğmeye basmayla, dünyayı defalarca yok edebilecek silahları yine insan icat etmiş. Bunun yanında tıp ve insan sağlığı için bulunan yenilikler de korkunçtur. Hafızaları durdurabilir. Ben bu konuların detayına giremem. En basit her gün kullandığımız bir radyo yapmayı bile bilmiyorum. Patates enerjisinden faydalanarak, radyo yapıp çalıştıran insanların kitapları var. Benimkisi tembellik mi, ya da ilgisizlik mi bilmiyorum, bir türlü merak edip de bunları okumadım. Okumadığım, bilmediğim daha milyonlarca şeyler var. Ayrıca, insan ömrünün kısa olmasından dolayı, her şeyi de bilmemiz mümkün değil. Hem sırf bilgiden ziyade, öğrenmek istediğimiz şeylerle sevinç de duymalıyız.

Kısacası bu konular hakkında bahsedişimin nedeni karar vermekle ilgili. Bu da bilimsel, teknik bir konudan ziyade, ruhsal, zihinsel, irade, disiplin gibi kavramları içeriyor. Dediğim gibi, insanın en önemli yeteneklerinden biri. Yoksa yukarıda sadece bir zerresinden bahsettiğim tüm bu gelişmeler mümkün olmazdı. Ayrıca «gelişme» derken, insanlığı yok eden şeyleri de mi kastediyorum? Evet. Ben onları gelişme olarak görmüyorum, fakat arkasında yatan zekâdan bahsetmek istiyorum. Bir atom bombası birçok canlıyı yok etse de o atom bombasını icat eden zekâ küçümsenemez. Birtakım şeyler birleştirilip, ya da eksiltilerek sonunda o kötüye kullanılmıştır; bu apayrı bir konu. İşin aslına bakacak olursak, o “ilerledik” diyerek insanlığın yaptığı çok şeyler, insanlığa hayat verici değil, aslında insanlığı yok edici olduğu da kesin bir gerçektir. Benim gelişme adı altında kastettiğim şeyler, yalnız insanlığı yok edici buluşlar, atom bombaları, savaş malzemeleri falan değil tabii. Onların çöpleriyle, denizlerin, havanın, yeryüzünün kirliliğini hâlâ bilmeyen var mıdır? Bunlar benim bahsetmek istediğim konuyla ilgili olmasa da ne halde olduğumuzu belirtmeden de geçemiyor insan.

Demek ki insan gelişen ve gelişme gösteren bir yaratık. Anlatmak istediğim bu. Yaşadığı ömrünün çok kısa olması nedeniyle, sahip olduğu bilgilerini, icatlarını, tecrübelerini de başkalarına vermesi onun en önemli görevlerinden biridir. Elde edilmesi binlerce yıl sürmüş bir bilgiyi, bazen çok kısa bir zaman içerisinde, hatta birkaç cümleyle bile insan anlatabilir. Mesela dünyanın yuvarlak olduğunu basit bir örnek olarak verecek olursak, bunu insanlık binlerce yıl anlayamadı ve de bilmedi. Hatta isminden ara sıra bahsettiğim Galileo bunu söylediği zaman hayatını tehlikeye düşürdü. Adam öne sürdüğü bu bilgiyi korkup geri aldı da başını kurtarmış oldu. Kısa bir zaman içerisinde aldığımız bu bilgiler ile bir yerde hazıra konuyoruz. Aynı zamanda da sorumluluk yükleniyoruz. Aslında sahip olduğumuz o bilgileri kullanıp, ustasını geçen çırak gibi olma hedefinde koşmalıyız. Bu “geçmek” kelimesi bizi kendini beğenmişliğe teşvik etmek şeklinde anlaşılmasın. “Bak ben ustamı geçtim, ondan daha büyük ve de akıllıyım” demek, en büyük akılsızlıktır. O ustanın verdiği bilgiler ile sen onu geçtin. Onun yerinde sen olsaydın ustanda çırak, o zaman o seni geçecekti. İnsanlar bütün izzeti kendilerine almaya bayılırlar. Hele bir de: “Ben başkalarından çok daha üstünüm” demek için yırtınırlar. Yeryüzümüzdeki yarışmaların en büyük amacı budur. Gelin bu bilgi konusunu kiloya benzeterek örnek verelim. Örneğin o usta 10 kiloluk bilgiyle usta oldu ve üzerine belki kendinden de iki kilo daha koydu. Çırağını ise 12 kiloluk bir bilgiyle yetiştirdiyse, o çırağında bir gün gelip 15 kiloluk bir kapasiteye sahip olması normaldir ve daha da iyisi olmalıdır. Bu yüzden büyüklenmek, başkalarını küçümsemek aptallıktır.

Ben burada binlerce senedir insanlığın gösterdiği gelişmelerin ancak birkaçına değindim. İnsanlık binlerce senelik var olma tarihinde sayısız hem gerilemeler hem de gelişmeler kaydetmiştir. Gelişmeyi de gerilemeyi de Allah’ın yaratılışımızda biz insanlığa verdiği değerleri kullanarak gerçekleştirdik. Bunları kasten ya kötüye kullandık ya da sırf kendimizin veya insanlığın faydasına. Ne olursa olsun bu değerlerin içinde karar vermek, çok önemli bir yeteneğimizdir.

Yine bir öğrenciyi ya da çırağı düşünecek olursak; onların öğretmeninden, ustasından aldığı eğitim esnasında ilk edinecekleri tecrübe «hata yapmaları» olacaktır. Muhakkak o çırak hatalar yaparak mesleğini öğrenecektir. Bunu zamanında usta da yapmıştır, onun ustası da onun da ustası muhakkak hatalar yaparak öğrenmiştir. Bu hatanın üzerine gitme tepkisi muhakkak her ustanın ya da eğiticinin farklıdır. Bazıları bir hatanın üzerine çok şiddetle giderken, bazıları daha yumuşak ve anlayışlı davranabilir. Aslında iyi ve tecrübeli bir usta, çırağının yeteneklerini tartabilen ve onu tanımaya uğraşan biridir. İster okulda olsun ister işyerinde olsun, ya da daha başka hangi eğitim ve öğretim alanında olursa olsun; hata muhakkak yapılacaktır. Bu hatanın bir bedeli de kesinlikle olacaktır. Bu ya kötü bir not olabilir, azarlanmak olabilir, ya da başka bir sürü disiplin cezası da olabilir. Bununla kişinin bilinci altına yerleştirmeye uğraşılan şey, hatanın bedelidir. Bir hatanın bedelini bazen insan bir ömür boyu ödemek zorunda dahi bırakılabilir. İlle de başkalarına karşı yaptığımız ya da yapacağımız hataları düşünmeyelim. Bizzat kendimize karşı yapacağımız bir hata, kaza sonucu, işin içinde ömür boyu sakat kalmak da vardır. Bu bilgiler bizde otomatik olarak korkuyu geliştirir. Hata yapmaktan ister istemez korkmaya başlarız.

İsmi üstünde hata, kasıt değil ki bu. Yani insan bilmeden, farkında olmadan yapıyor. Aldığımız eğitim ve öğretim, o şeyi ne kadar sevip sevmediğimiz, kendi kendimizi disiplin etmemiz, yeteneklerimiz, çevremiz falan muhakkak bu konuda rol oynayacaktır. Hata yapmaktan korkmak sağlıklı olduğu kadar, bu o korkunun derecesine de bağlıdır. Aşırı bir korku bizi çok pasif ve başarısız yapar. Korkunun da sonu yoktur. Her şeyi insan hata yaparak öğrenmiştir. İnsan bisiklete binmeyi öğrenir, sayısız kere düşer ve canını yakar. Araba sürmesini öğrenir, yine muhakkak az ya da çok hatalar ve kazalar yaparak. Motosiklet merakı var ise durum yine aynıdır. Bu gerçeği kim bilmez? Kim: “Ben bu işte hiç hata ve kaza yapmayacağım” diye iddia edebilir? Ederse de öylelerine ukala, kendini beğenmiş, cahil denir. Peki, bu hata ve kaza yapma gerçeğini kabul eden birinin de korkması; korktuğu için de o işten elini eteğini çekmesi yerinde değil midir?

İki tip korku var. Biri sağlıklı ve bizi koruyan, öbürü sağlıksız, yersiz ve bizi rahatsız edip hasta bile edebilen. Hatta bunlar psikolojide fobi olarak niteleniyor. Mesela bazılarında yükseklik fobisi vardır dendiği zaman, bu kişi yüksekten korkuyor anlamındadır. Bazılarında uçağa binme fobisi vardır. Ödleri kopar uçaktan. Araba kullanmaktan korkan kadın da az değildir. Yıllarca şoförlük yapanlarda bile, trafikte sıkışıp da kalacağım fobisi varmış. Bilinçaltında hep bu stresle arabayı kullanıyorlarmış. Bazı ev kadınlarının ise her gün “ne yemek yapacağım” korkusuyla yaşamaları da az değilmiş. Ne yapacağını bilmemekten korkuyor. Karanlıktan, fareden, örümcekten, denizden, sudan korkan insanların sayısı da yine az değildir. Konumuzdaki örneklerle, imtihan olmaktan, hata yapmaktan korkan insanlar yerine, korkmayanı var mıdır demek daha doğru olur. Bence yoktur.

Düşmana karşı seferde bulunduğu bir zamanda, Napolyon’un çadırına aniden askeri gelip onu uyandırmış. “Komutanım bütün her tarafımız düşman işgalinde ve bizi kuşattılar” diye heyecan ile konuşan askerine uykulu uykulu: “Hay Allah, bende imtihan olacağız diye korkmuştum” demiş. Bu hikâyeyi bize böyle anlatmışlardı. Adam düşmandan, ölmekten değil de, imtihandan korkuyor. Demek ki askeri okuldayken onları bu imtihanlardan nasıl korkutmuşlar siz düşünün. Bunlar herkesin az ya da çok hissettiği tip korkulardır.

Sağlıklı korku ise bizleri koruyor. Damda dolaşmaktan korkarız, çok süratli araba, motosiklet kullanmaktan korkarız. İlk defa bir bıçkı aletinin önünde olmaktan, bir toplumun huzurunu bozmaktan dolayı polisten, radara yakalanmaktan, bulaşıcı hastalıklı birinin yanında bulunmaktan vs. korkmamız bize bir korumadır. Bu duygu bizleri tehlikelere karşı uyarıcı, sakındırıcı etki yapar. Bir buçuk yaşındaki bir çocuğu apartman damının üstüne koyun hiç korkmaz. Eğer öyle bırakırsanız da emekleye emekleye damdan aşağı kendini atar. Düşerken de içi kaydığından, bir de güler! Çünkü bu duygular onda daha gelişmemiştir. Bu gibi sağlıklı korkuları aslında bize verilmiş bir hediye olarak görmeliyiz. Daha başka tür korkularda var tabii. Mesela Mukaddes Kitapta Allah korkusunu hediye olarak algılamamız gerektiğini, İşaya ya da Yeşaya peygamber bir duasında şöyle belirtiyor:

Çünkü babamız sensin, İbrahim bizi bilmez, İsrail (Yakup) bizi tanımazsa da sen, ya RAB, Babamızsın; ezelden beri Kurtarıcımız senin ismindir. Ya RAB, kendi yollarından bizi niçin saptırıyorsun ve niçin -senden korkmayalım diye yüreğimizi katılaştırıyorsun-...İşaya 63:16-17

Demek ki Allah kendisinden korkmayı, ancak isteyenlere bir hediye olarak veriyor, zorla değil. Bunun için aslında daima dua etmemiz, bu korkuyu Allah’tan dilememiz lazım. Bizlere ise şimdiye kadar öğretilen Allah korkusu, sağlıklı bir korku değildi. Yani Allah’ı bir cellât, bir öcü gibi, daima bizim hatalarımızı kollayan ve ceza vermek için hazır bekleyen biri olarak bilinçaltımıza yerleştirdiler. Bu sağlıksız, hatta yıkıcı bir korkudur. Hâlbuki tam tersine, Allah ile iyi bir ilişkimizin bozulmasından, O’nu sevdiğimiz için günah işlemekten korkmalıyız. Bunlar bizi insanlara karşı kötülükten, kin ve nefretlerden, öç almaktan, manasız arzu ve isteklerden korur. Yani insanı geliştirici korku türüdür. Bunları uygulamakla duyulan vicdani huzurumuzun bozulmasından korkmak, bina edici, dolayısıyla sağlıklıdır. Sağlıksız dediğimiz korkular ise insanı geriye götürüp, gelişmesini, başarısını önler ve ayrıca kişinin ruhsal ve fiziksel sağlığını da bozacak derecede kötü etkilere sahiptir.

Kısacası hata yapacağım ve bedeli de var diye hiçbir şey yapmamakta saçmalıktır. O zaman ne bir taşıta binelim ne ehliyet kursuna gidip araba alalım. Bazen diz boyu yükseklikteki nehirde bile boğulanlar var diye, balık bile tutmayalım. Bu zihniyetle yola çıkacak olursak, evin kapısından sokağa bile çıkmak tehlikelidir. Kaldı ki büyük miktarda güncel kazaların evin içinde olduğu gerçeğini de unutmazsak. Hata yaparım korkusu bizleri daima engelleyecektir. Hâlbuki o korktuğumuz konuda ne kadar kendimizi eğitir ve pratikte alıştırırsak, bir o kadar da az hatalı ve hatta yüzde yüz olmasa bile, hiç hatasız olma yolunda gidebiliriz. Demek ki duygularımızı kontrol altında tutmak, disiplin etmek, bize hem fayda getirecek hem de mutluluk verecektir. Çok şeyler görüp, çok tecrübeler yaşama mutluluğunu tadacağız. Ayrıca gelişme gösterdiğimiz yeteneklerimizin farkına vardıkça, bu bize zevk verecektir.

Bir çocuğa oyuncak aldığınızı düşünün. Hani birbirlerine geçirilerek bina edilen, meydana getirilen şeyler gibi bir oyuncağı düşünelim. Çocuk sevinçle oyuncağı açıp bir şeyler yapmaya çalışacaktır. Başında durup: “Yok o öyle olmuyor, çekil kenara” deyip de figürleri biz birleştirerek ne yaparsak yapalım, o çocuğun mutluluğu ne kadar olur? Tam tersine, çocuğun oynayarak, bizzat kendisinin yaptığı ya da bozduğu şeyden aldığı zevk çok daha büyüktür. Hele bir de kendi başına, hiç yardım görmeksizin meydana çıkardığı şekiller ile o çocuğun duyduğu mutluluğu, aslında her yaştaki insan, hayatı boyunca daima duymuyor mudur? Bu duygular dediğimiz gibi Allah’ın bize verdiği üstün özellikler, yeteneklerdir. Bu gibi mutlulukları tadanlar yazdıklarımı da muhakkak anlayacaklardır. Yine bir çocuğun, ilk defa kimse tutmadan iki tekerlekli bisiklete binmeyi öğrendiği günkü mutluluğunu düşünün. Başarmak ve başarabilme mutluluğu bir yana, bir de o şeyin tadını çıkarma mutluluğu daha da büyüktür.

Tüm bu örneklerden de anlayacağımız gibi, insan hata yapar ve yapacaktır. Ta ki bir gün gelip kusursuzluğa dönene kadar bunun böyle olacağını Kutsal Yazılar da belirtiyor. İnsanın hatalı olduğu gerçeği, “her şeyden elini çekip, hiçbir şey yapmasın” deme anlamını çıkartmak, bizi ister istemez: “Bu ancak korkaklara mahsus bir düşünce tarzıdır” dedirtmez mi? İnsan ne kadar alıştırılır ve eğitilirse, o konudaki yetenekleri de bir o kadar gelişir. Karar vermenin, hatta bazı kararları vermenin ne kadar zor olduğunu bilmeyen mi vardır? Elbise almaktan tutunda, yemek yapmaya, hangi arabayı, hangi bilgisayarı satın almaya, hangi işe girmeye, hangi okula yazılmaya, hangi dalı seçmeye kadar, karar vermek gerçekten de bazen çok zor olmuyor mu? Lokantada elindeki yemek listesini sanki ezberlemek amacıyla tutan insanlara çok rastlamışızdır. Hangi yemeği seçeceğine karar vermekte zorlanır. Bu karar verme işini zamanımızın tekniği ve şartları daha da zorlaştırıyor. Çok çok düşünülerek alınan elektronik bir aletin fiyatının, bir ay sonra yarıya kadar indiğini görmek, hiç kimseyi mutlu etmez. Ya da aynı fiyata, yeni bir tekniğe sahip, çok daha üstün başka bir modelini görmek de aynı şeydir. Bir dükkândan alınan malın, birkaç metre ilerdeki dükkânda fiyatının daha az olduğunu görmek ise daha bir başkadır. Bu gibi tecrübeleri yaşadıkça, karar vermekte daha da bir zorlanıyoruz. Benim bu kitabımın ağırlık konusu dinlerle ilgili olduğuna göre, dünyamızdaki hangi dinin doğru, hangisinin yanlış olduğuna gelin de siz karar verin! Kolay değil. Hem karar vermekle korku birbirine bağlantılı olan şeyler. Korkuyor, çünkü her hatanın bedeli var ve ödenmeli. Bedelini ödeme korkusu, karar vermesine engel oluyor. Bazen de vermiş olduğu kararın yanlışlığını gördüğü halde, hemen dönmekten korkuyor. Hâlbuki “zararın neresinden dönülürse kârdır” denildiği gibi davranamıyor. Korku, kişinin gelişmesini, karar vermesini, hatta doğru kararlar vermesini dahi önlüyor. Korku geliştikçe, şüphe etme duygularımız da gelişiyor. Tüm bu karışıklıklar ise boşuna değil. Açıkça Şeytanın büyük bir başarısıdır. Biz ne kadar korkarsak ne kadar kararsızlığa itilirsek, doğru olan şeye de ne kadar çok şüpheyle bakarsak, bununla da Şeytanı bir o kadar memnun etmiş oluruz. Öyle ya, “bunlarla Allah memnun oluyor” diyemeyiz.

Bir de sorumluluktan kaçmak, insanı bir şeyler yapmaktan, ilerlemekten alıkoyar. Karar verememekte en büyük bir etkide sorumluluk almaktan korkmaktır. Sorumluluğun yükümlülük getireceğini bildiği için, kaçmak, uzak durmak; ya da hiç çıt çıkarmadan, iyi olsun kötü olsun o emri yerine getirmek, bu yüzden de kaynaklanır. Karar vermemiz ise gereklidir. Aslında bundan ne kadar uzak durmak, kaçmak istesek de doğru kararlar vermemiz gerektiğini bizim vicdanımız, zihnimiz, duygularımız da bize söyler ve de destekler.

Hitler Almanya’sında doktorların insanlar üzerinde yaptıkları deneylerde; yaşlıları, sakatları, Yahudileri, Çingeneleri en ucuz metotlarla nasıl öldürelim araştırmalarını ve de öldürdüklerini, savaş sonu mahkemelerinde bu insanlar kendilerini şöyle savundular: “Bize emredildi, biz de uymak zorundaydık, yoksa biz öldürülecektik”. Fakat mahkemenin aldığı karar onları idam edilmekten kurtarmadı. Karar, aşağı yukarı aynen şöyleydi: “İnsan öldürmek, katletmek için, «emre itaat ettim» bir bahane olamaz” adaleti ve mantığıyla o insanlar idam edildi. Onların «itaat eşekleri oldukları» bahanesi kendilerini kurtaramadı. Çok suçsuz insanların canlarını alıp yaktılar; karşılığında ise bir kendi canlarını verdiler! Gerçi, onu yirmisi idam edildiyse de, on binlercesine, milyonlarcasına hiçbir şey yapılmadı. Şimdi de durum farklı değil. Almanya’da emekli olan nüfus çok arttı, kasalarda para kalmadı diye, bu o doktorların kongrelerinde konuşulur. Baştaki yöneticiler onlara bu durumu öyle ya da böyle ima ederler. Zaten leb demeden leblebiyi anlayan kişiler de hastanelerde baş olur. Öbürleri hep kıç olarak kalır. Bu bilgilerle ve Almanın tipik vicdanına göre olan vatan sevgisinden ötürü, hastanelerde de ölüm oranları gittikçe artar. Çoğu zaman sakat kalan hastalar sayesinde, hastaneye de kazanç sağlamak o baş doktorların hedefidir. Bu yüzden bir sürü gereksiz ve üst üste laubalice ameliyatlar yapılır. Kimin yaşayıp yaşamaması gerektiğini oradaki şef doktorun vicdanı tayin eder. Yaşlı, işsizsen, emekli olduysan veya olmana az kaldıysa, Türk veya onun sevmediği başka bir yabancıysan, paran olmayıp sosyal yardım alıyorsan, hayatın kaydı demektir. Bu hayat kaydırma metotları üzerinde de durmak istemiyorum. Bu sebeplerden ötürü doktorlar hastaya hastalığıyla ilgisi olmayan bir sürü özel sorular sorarlar. Bu sorularla insanların da sıkıldığını bildiklerinden, yeni bir icatla her sigortalının kartına tüm bu bilgiler yüklenir. Sözde hep bunlarla sana hizmet ediyorum pozisyonundadırlar. Hâlbuki şimdi Hitler falan da onları zorlamıyordur. Bu seferki bahaneleri vatan sevgileri! Tüm bunlarla da ülkede doktorlara karşı halkın hiçbir gücü yoktur. Kanunları buna fırsat bile tanımaz. Bu insanlar da bir şeylere karar veriyorlar. Tabii ki iğrenç ve korkunç, ama onlar bunu çok da rahat bir vicdanla, “vatanımı kurtarıyorum” düşüncesiyle yapıyor. Onlar ne kadar böyle şeyler yaptıkça, durumları da bir o kadar daha kötüye gidiyor.

Mukaddes Kitabın tarihinde de bu gibi olaylar geçer. Allah İsrail’i günahları yüzünden düşmanlarının eline verip de onları yok etmeden önce, suçları hakkında şu satırlar yazıyor:

…İsrail oğulları önünden Rabbin kovmuş olduğu milletlerin kanunlarında ve İsrail krallarının yaptıkları kanunlarda yürümüşlerdi. Ve İsrail oğulları doğru olmayan işleri gizlice yaptılar. 2.Krallar 17:8-9

Bu ayetler ile Allah, o ulusun kendi kralları tarafından saptırılmış olduğu gerçeğini de vurguluyor. Hâlbuki kralın sözüne kim karşı gelebilir? O İsrail krallarına olan bu baş eğme, canını kaybetmekten korktuğu için olan bu itaat, onları kurtarabildi mi? Hayır. Yanlış şeylere boyun eğmekle, belki İsrail krallarının eliyle değil de düşmanlarının eliyle yok edilmiş oldular. Hem de Allah’ı öfkelendirerek. Daniel peygamber ve arkadaşlarının kralın emrinden öte geçip de aslanlar çukuruna atılmaları, ateşli fırında yanmaya mahkûm olmaları, onları korkutmadı. Onlar doğru kararlar verdiler, Allah da onları, canları pahasına da olsa doğru kararlar verdiklerini göstermek için ölümden kurtardı. (Lütfen, bu konuları Mukaddes Kitabın çok kısa olan Daniel bölümünde yerinden okuyun. Bir solukta heyecanla okunacak konulardır) Kurtarılmasalardı bile ki, ilk yüzyılda ve daha sonraları İsa’yı, Muhammed’i takip eden birçok imanlı insanların katledilmesi; onların yanlış kararlar aldıklarını göstermez. Bu davranış tarzı ile onlar bir şey kaybetmediler, tam tersine Allah’ın indinde kazandılar.

Demek ki ölüm korkusu ve buna bağlı olarak gösterilen itaat insanı kurtaramıyor ise, kaldı ki dinlere, teşkilatlara, politikacılara bedava eşek olan o insanlar, nasıl kurtulacaklarını umabilirler! Açıkça da onların yamuk yumuk şeylerini gördükleri, yaşadıkları, şahit oldukları halde. İnsanlar çoğu zaman sorumluluktan kaçmak ile kafalarını kuma sokan deve kuşlarına benzerler. Bu yolla kendisini tehlikeden kurtarabileceğini mi sanır?

Her gün irili ufaklı kararlar vermemiz gerektiğini kabul etmeliyiz. Sabah ayağımıza giyeceğimiz hangi renk çoraptan tutun da otobüste, trende, vapurda bulduğumuz hangi boş yere oturacağımıza kadar bu böyle. Ciddi kararlar vermek zorunda da bırakılıyoruz. En sıkı bir idarede, her şeyde neyin doğru neyin yanlış olduğuna dair kuralları olan bir yönetim, organizasyon veya askeri ordu da dahi, bizim durumumuz bizzat vereceğimiz kararlara bağlıdır. Bununla ya daha iyi bir durumda ya da daha kötü bir durumda olmamız da işten bile değildir. Takınacağımız tavır ve davranışların şekline kadar, biz nasıl karar verdiysek, öylede etkiler görürüz. Kısacası, “ben hiçbir konuda karar vermem gerekmez” diyemeyiz. Her şeyin emre, kurala ve düzene bağlı olduğu yerde bile, zaman zaman mecburen bizzat bizim kararlar vermemiz hayati bile olabilir. Mademki karar vermek bu kadar önemli bir özellik olup, yanlış kararların da bedelini göz önünde bulunduracak olursak; o halde ne yapmamız gereklidir? Karar vermede kendi ayaklarımız üzerinde durmayı öğrenmek için ne yapmalıyız? Bir de ne olursa olsun hata yapmadan kararlar vermenin sırrı ney?

Konunun en başında da dediğim gibi, bir sporcu ne kadar idman yaparsa, o kadar başarılı olur. Bir öğrenci öğrendiği şey hakkında ne kadar çok alıştırırsa, o kadar iyi zihnine girer ve de becerisi artar. Müzikle uğraşan kişilerin o konuda daima gece ve gündüz demeden alıştırma yapmaları gereklidir. Başarı elde etmek istiyorsak, bunların mecburen yerine getirilmesi gereken kurallar olduğunu her öğretmen, eğitici, anne baba, sporcu, asker, tecrübeli öğrenci vs. bilir. Mademki bizim daima gelişmemiz için gerçekler, o şeyler üzerinde alıştırma yapmamızı, çalışmamızı, öğrenmemizi gerektiriyorsa; karar verme konusunda bu neden farlı olsun? Problem hata yapmamız ise ne kadar tecrübeli olursak olalım ne kadar bilgili de olursak olalım, bunu yapmamız kaçınılmazdır. Eğer amacımız hatasız olmak ise, o zaman her şeyden vazgeçelim. Çünkü imkânsız bir şey istiyoruz demektir. Fakat hataları minimuma indirmek istiyorsak, bu çok iyi bir yürek tutumu ve de doğru bir düşünüş tarzıdır. İdeal olanı tabii ki hiç hata yapmamaktır, fakat bu gerçekçi bir beklenti olmaz.

Her konu kendi dalında uzman olan kişilere danışılması mantıklıdır. Bir kişinin uzman olduğu daldaki bilgisiyle, o konuda hiç bilgisiz olan biri kıyaslanamaz. Dediğim gibi ben hayatım boyu radyo dinlerim ve bu aleti kullanırım. Çeşit çeşit radyolar kullanıp görmüş olmam başkadır, bir radyo yapma bilgisi bambaşkadır. A dan z ye radyo yapımı bilgisine ve tecrübesine sahip biri ile, benim bu konudaki bilgim kıyas edilemez tabii. Her ikimize de aynı bozukluğa sahip bir radyo getirildiğinde, bırakın benim ne yapacağıma karar vermeyi, belki içini bile kırmadan açana kadar canım çıkar. Bu konuda tecrübeli uzman kişi, yapacağı şeyler hakkında elini şakağına koyup da düşünmez bile. Tornavidayı kullanması, o aletin içini açması, sanki hiç düşünmüyormuş gibi bir süratle yapması, gereken şeylere karar vermesi, hem de doğru kararlar verme hızı ile benim radyo tamirciliğim arasında kıyaslama yapmak saçmalık olur. Bunun yanında eğer ben de bu işin eğitimini alırsam, bu konuda alıştırarak tecrübe ve bilgi sahibi olursam, bir gün gelip benim de usta bir radyo tamircisi ve yapıcısı olmam da imkânsız değildir.

Bütün bu örnekler ile artık konumuzun odak noktasına gelelim. Kitabımın temel konusu Allah ile insanlar arasındaki ilişkiler olduğuna göre, aradaki bu dinler de yukarıdaki açıklamalar vasıtasıyla demezler mi: “İşte tam böyle olduğu için, Allah hakkında uzman ve bilgili kişiler lazım olduğundan dolayı; dinlere ve onların üzerinde olan yöneticilere itaat etmeliyiz”? Bırakın derler miyi, diyorlar da. Hatta gelin, bu işi onların tarafını tutarak örneklerle savunalım. Yazdığım yazı doğrultusunda onları haklı çıkarmaya uğraşalım.

Hasta olduğunuzu düşünün. Kime gidersiniz? “Tabii ki Doktora” denir. Diyelim ki bu problemli yeriniz de dişiniz olsun. Bir diş doktoruna gitmek yerine, o işi kendiniz başarabilir misiniz? Ya da o probleminizi halledebilir misiniz? Çok zor şartlar altında insanlar doktorsuz kaldığında, bu işi berberler, nalbantlar yapmış. Bu tedavi işinde bazen çok acılı ölümler dahi olmuş. Dişi iltihap yapmış, dişi sökerken sinirler zedelenmiş, dudağının, yanağının, gözün kasları çalışmaz olmuş vs. Çekilen acılar da cabası olarak, bir diş çektirdi diye hayatından olanlar bile çok olmuş. Bunu zamanımızda herkes biliyor. Bu yüzden de tanısın tanımasın, kişi sadece etiketine, levhadaki “Dr.” Yazısına bakarak kendisini o insanın eline teslim etmesi, işte bu yüzdendir. Bunu yapma nedeni çok basittir. Yukarıda verdiğim örneklerde olduğu gibi, bu konuda uzman olan bir kişinin bilgisi, tecrübesi ve yetenekleri, bir berberden, nalbanttan ve kendimizden çok daha üstündür. Kaldı ki biz bizzat diş doktoru olsak bile, yine de o işi bir başka meslektaşa yaptırmamız, kendi başımıza yapmamızdan çok daha kolay ve başarılı olur. Çünkü o meslektaşımız bu işi yaparken pozisyon itibarıyla bizden daha avantajlı durumdadır.

Gittiğimiz o doktor hakkında: Ne kadar yalancı mı değil mi? Zina ediyor mu etmiyor mu? Kumar oynar mı oynamaz mı? Adil midir yoksa adaletsiz mi? Gaddar ya da merhametli midir? Alkol ve sigara çok mu içer? Ya da kaç karısı ve de metresi vardır? Gibi özel bir tahkikat sorgusu kim yapar? Ben böyle birine rastlamadım. Fakat o doktorun ilk etapta araştıracağımız yanı, mesleği ile ilgili alandaki başarısı, ya da başarısızlığıdır. Eli hafif midir, çok mu acıtır, sonradan bir problemle karşılaşmak büyük bir ihtimal midir, gibi temel sorular her normal hastanın merakıdır. Belki ardından son olarak da “sempatik ve cana yakın biri midir?” diye de sorulabilir. Yine bütün bunlar da eğer vaktimiz ve imkânımız müsaade ediyor ise yapılabilir. Yoksa hiç tanımadığımız bir çevrede, müşkül kaldığımız bir durumda, ilk önümüze çıkan diş doktoruna kendimizi teslim etmemiz de çok normaldir. Bütün bunları neden yaparız? Çünkü o kişi ne kadar kötü dahi olsa, bu konuda bizden daha bilgili, tecrübeli ve de yeteneklidir de ondan. Aynı zamanda kendi canımız söz konusudur, bu yüzden de bir uzmana ihtiyacımız vardır.

Gelelim din ve Allah konusuna. Hayatında sadece kulaktan duyduğu, kutsal dediği kitabın bırakın içini açmayı, eline dahi almamış bir kişi mi daha bilgili ve bu konuda uzmandır; yoksa yıllarca bu konuda insanlarla tecrübesi olan, neredeyse bu kitapları da ezbere bilen biri mi? Bizlerin yaptığı bütün bu açıklamalardan, otomatik olarak tabii ki yine uzman olan diyoruz. Hem bu örneklerle biz onların tarafını tutmak istemiyor muyuz? Bütün konumuzla ilgili olarak problem de zaten burada başlıyor. İnsanlar nasıl ki her meslekte bir uzman kişinin varlığını kabul etmişler ise, din konusunda da aynı şeyi yapmışlardır. Başlarına kendi heveslerine, kültürlerine, inanmak istedikleri şeylere göre birilerini getirip, “işte Allah adına sen bize uzmanlık yap. Sen bu konuda hepimizden bilgili ve de tecrübelisin” demişler. Bizlerden de bu işi en iyi yaparsın mantığını öbür meslekler hakkında zaten söylemedik mi? Bunun farkına varan o dinciler de fırsatı değerlendirmişler tabii. Yalnız dinciler mi? Almanya’daki doktorlardan da bahsetmedik mi? Mesleğini, uzmanlık alanını kötüye kullanmamış bir insan var mıdır? Vardır muhakkak, çünkü hiç yoktur demek yanlış olur.

Hiç unutmam, bir keresinde Bernd anlatmıştı, bir papazla mesleği konusunda konuşurken, papazın kendisi şöyle söylemiş: “Nasıl ki insan kasap, marangoz, oto tamircisi olursa, ben de papaz oldum, bu mesleği seçtim” demesi, aslında çok samimice bir gerçeği vurgulamıştı. Nasıl ki doktora canımızı teslim ediyorsak ki, biz sadece diş dedik, bunun çok daha önemli alanda olanları da var. Kalp, ciğer, böbrek, beyin ve daha birçok hastalıklar konusunda, bizi ameliyat edecek şahısların yüzünü ameliyattan önce çok kısa, belki bir kez ya görürüz ya da hiç görmeyiz veya gördüğümüzün farkında bile olmayız. Buna rağmen canımızı tümüyle, hem de yapılabilecek hataları da göz önünde bulunduran belgeleri imzalayarak onlara teslim ederiz. Canımızı, hayatımızı teslim etmekten bahsediyoruz; bu basit bir güven olarak nitelenebilir mi? Açıkça hayır diyoruz.

Mademki o insanların hata yapabileceklerini kabul edip ve onları bizzat hiç tanımadan böyle sözleşmelerin altına imza atıyorsak, neden din konusunda, Allah ile olan ilişkide ben kılı kırk yarıyorum? Bir de açıkça, “bütün bu dinlerin hiçbirine güven olmaz” diyerek. Şimdiye kadar ben daha bu işin ruhi tarafına bakarak ele almadım, sadece mesleki ve uzmanlık açısından bakarak böyle yazmaya çalıştım. Gelelim bir de bu açıdan bakmaya.

Tüm mesleklerde bir çırağın hedefi usta olmaktır dedik. Hatta o dalda ustasını geçmesi dahi beklenebilir diye bahsettik. Bu konuda Allah ne diyor? İsa Mesih şöyle söyledi:

“Öğrenci öğretmeninden, köle efendisinden üstün değildir. Öğrencinin öğretmeni gibi, kölenin de efendisi gibi olması yeterlidir.” Matta 10:24-25

Demek ki bu mantığı peygamberleri vasıtasıyla Allah da destekliyor. Fakat dinlere baktığımız zaman tam ters bir tavır ve davranış görüyoruz. Onlar, bırakın çırağa ilerleyip usta olmasını destekleyen eğitimi ve öğretimi vermeyi, daha çok o kitapları okumaya ve anlamaya çalışmayı dahi yasaklarlar. Eskiden diri diri yakıyorlarmış. Bu kitapları anlasınlar diye kendi dillerinde tercüme edenlere yapmadıkları adilikler kalmamıştır. İslam âlemi de bu konuda üç aşağı beş yukarı aynı tecrübeleri yaşadı ve yaşıyor! Hâlâ, “Kuran Arapça okunsun” diyenler ve bu konuda baskı yapanlar hiç de azınlıkta değildir. Onların aralarındaki Yehova Şahitleri, ellerinde Mukaddes Kitap ile kapı kapı gidip: “Bu kitabı okuyun” demeleri sizleri aldatmasın. Bu sadece içlerine çekmek için uyguladıkları, özgürlük ve araştırma hissi veren bir tuzaktır, bir yemdir.

Yine bahsettiğim, bir zamanlar aralarında 40 sene tam vakitle hizmet edip ve en üst kademe denilen yönetim kuruluna kadar yükselmiş olan Raymond Franz da kitabında bu gerçeğe değinerek şöyle yazıyor: “Başlangıçta, Mukaddes Kitap hakkında ilk bir yılda edinilen bilgiyi, kişi ilerde yıllarca aynı teşkilatta, o kadar yoğun bir eğitimde dahi edinemez” demektedir. Yine devam edip: “Çünkü teşkilat o kişilerin daima hakikatte çocuk olarak kalmalarını ve büyümemelerini amaçlar” diye yazıyor. Buna tecrübelerimden dolayı ben de “kesinlikle böyledir ve de böyle gördüm” diyorum. Hatta benim ilk üç ayda Mukaddes Kitap hakkında edindiğim bilgileri, yıllarca doğma büyüme Yehova Şahidi olan 40 yaşlarındaki bir ihtiyarda görememem, o zamanlar beni çok şaşırtıyor, anlam veremiyordum. Bu kişiler ise hemen hemen her bölge ve çevre kongrelerinde bizzat 45 dakikalık konuşmalar da verdikleri halde. Teşkilatın, bu insanların Allah bilgisi konusunda büyümesine özellikle engel olduklarının farkına yıllar sonra varacaktım. Şahitlerin yayınları, Mezmurlar (Zebur) kitabında yazan “salihin ışığı git gide parlar” sözünü desteklemek amacıyla, ellerindeki ardı arkası kesilmeyen milyonlarca baskı sayısı olan yayınlarını gösterirler. Çıkardıkları, üyelerinin daima öğrenmelerini istedikleri o yayınlar, can sıkıcı bir biçimde yıllarca hep aynı konular üzerinde dönüp durmaktadır. Elinize on beş, otuz sene önceki onların birkaç yayınını alıp, sonra da çıkardıkları yeni yayınlardan birkaçını okuyun. Resimler, renkler değişik olabilir, konular ise üç aşağı beş yukarı hep aynıdır. “Mukaddes Kitap değişiyor mu da bunlardan değişiklik bekleyelim” diyeceksiniz. Mukaddes Kitap binlerce yıldır hep aynı Mukaddes Kitaptır da bizim konumuz bunların git gide parlayan ışığıydı! Hatta tam tersine, çok önceden zaten kabul edilmiş şeyleri bunlar yasaklayıp ve yıllar sonra da tekrar müsaade edince: “Salihin ışığı git gide parlar” diyerek övünürler. Eğer bu bir ışıksa, zaten çok eskiden beri yanıyordu. O ışığı karartan kendileri oldu. Sonradan yine yakmakla, hiç olmayan bir şeyi mi aydınlığa çıkarmış ya da anlamış oldular?!

Örneğin organ naklini bunlar yıllarca yasaklamışlardı. Sonra serbest bırakıp, vicdan meselesi dendi. Kan tümüyle yasaktı ve kanı sadece yere, toprağa akıtmak gerekliydi. Şimdi ise kanın birçok faktörleri serbest ve çok az bir zaman içerisinde tümü serbest olup, “vicdan meselesi” denirse de şaşırmayın. Bir korkuları, o kadar öldürdükleri insanların yakınlarına ne diyecekler. Bunu düşündükleri için müsaadeleri yavaş yavaş, tek tek, yayınlarında önemsiz gibi, anlaşılmaz bir şekilde yazarak ilan ediyorlar. Çünkü bir gün gelip de biri kafa tutarsa, üyelere verilecek cevap hazır: “Biz böyle bir yasak koymadık, yine sizler bizim önümüze geçmeye çalışıp, kafanıza göre hatalar yapmışsınız” diyecekler. Ya da bu iş “vicdan meselesidir” diyerek, “biz taraftar değiliz ama karışmıyoruz da” demekle öldürdükleri insanların yakınlarına karşı teselli verici bir tutuma girdiklerini sanacaklar. Bu entrikamsı konular saymakla bitmez. Metotları, vatanını çok seven Alman doktorlarındaki örneklere de çok benzer. Sözüm ona yaptığı pisliği tereyağından kıl çeker gibi yapacak. Ağırlık noktam dinler olduğu için, ben bu konuda dinlerin bilgiden ve insanları bilgilendirmekten neden kaçtıklarını anlamanıza yardımcı olmak için yazacağım.

“Oku” dedikleri o Mukaddes Kitabı, kendilerinin anladıkları ve anlaşılmasını istediklerinden başka şekilde inanılmasına, tartışılmasına dahi hiçbir zaman müsaade ve müsamaha bile göstermezler. Okursan dahi, onlar gibi anlayacak, onlar gibi inanacak, onların yaptığı gibi değil ama onların istediği gibi davranacaksın! Kendilerinin vaaz edin, toplantılara, kitap araştırmalarına eksiksiz gelin diyen o yönetim kurulu üyelerinin bizzat kendileri, bazen yılda bir ya da iki kere böyle toplantılara katılırmışlar. Hatta Raymond Franz’ın kitabında yazdığına göre, içlerindeki bir başkanları, hayatında hiç ama hiç vaaz etmeye bile gitmemiş.

Her meslek dalında olan insanlar, eğitip bilgi verme konusunda kendine düşen görevi az ya da çok ile yerine getirirken; dindar olanlar, Allah’a kulluk ediyoruz iddiasıyla, hatta çok gayretli gözükenler, tam tersine bütün bu konuda olan bilgileri bloke edip, kimsenin de bilmesinden yana olmamışlardır. Yalnız şimdiki Yehova Şahitleri, orta çağdaki kilise, İslam âlemi değil; bu kuralı dinciler hiç bozmadan sadık bir biçimde daima yerine getirdiklerini yine İsa’nın sözlerinden anlıyoruz. İsa, Musa’nın kürsüsünde oturup, şeraiti halka öğretmekle görevli olan o zamanın dincilerini şu gerçeklerle suçladı:

“Vay halinize ey yasa uzmanları! Bilgi kapısının anahtarını alıp götürdünüz. Kendiniz bu kapıdan girmediniz, girmek isteyenlere de engel oldunuz.” Luka 11:52

Hâlbuki tam tersi olması gerekmez miydi? Her meslekte bu böyleyken neden Allah konusunda, bu işle uğraşanlar bu kuralı tam ters bir şekilde uyguluyorlar? Evet, insanlarda kıskançlık, çekememezlik gibi egoistçe duygular daima vardır. Hatta Almanlar: “Bilgi hâkimiyettir, kudrettir” der. Yoksa da bunlar din konusunda, Allah konusundaki bilgiyi, hâkimiyeti ellerinde tutmak için mi saklıyorlar? Başka mesleklerde de bu bilgi öyle hemen verilmez. Başından beri biz hep iyi bir eğitmenden, iyi bir ustadan bahsettik. Her usta, her eğitici ve öğretici de iyi midir? Tabii ki “Evet” diyemiyoruz. Onlar da bilgilerini herkese kolay kolay vermezler. Zaten bizim de amacımız, neden bu dindarların öğrencilerini eğitmediklerini anlamaya çalışmak. Demek ki onlar da iyi eğitici, öğretici değiller.

Bilgiden kaçmalarına sebep olan en büyük neden; kendilerinin ne mal olduklarının farkına varılmasından sonra, dolayısıyla da hâkimiyetin, kudretin elden gideceği korkusudur. Tüm dünyadaki dinlere ve onların üyelerine bakın. En meşhur şu üç dini: «Musevilik, Hıristiyanlık ve Müslümanlığı» ele alacak olursak, bu insanlar kendi kitaplarındaki yazan gerçekler hakkında hemen hemen hiçbir şey bilmezler. Eğer biri biliyorsa da bu sadece onun kendi başarısı, isteği ve gayretiyle olmuştur. Ne okullarda ne evlerde ne televizyon ya da radyolarda ne de ibadet yerlerinde doğru dürüst bir şey öğretmezler. Bunlar sahte asılsız suçlamalar değil, yaşadığımız gerçeklerdir. Yüzlerce TV kanalları, çanak antenler sayesinde 24 saat oynayan televizyonlarda, seks, açık saçıklık, şiddet ve ipe sapa gelmeyen sonsuz diziler ve müzikli şıkıdım programları, süper starları arama yarışmaları en başlı temel konulardır. Meşhur herkesin severek seyrettiği o «aile dizilerinin» senaryoları, bitmek tükenmek bilmeyen entrikalar, can sıkıcı ve tekrar tekrar elde edilemeyen aşk konularıyla doludur. Allah ve din hakkında işlenen konularda bina edici değil, ancak alay ettirici ve zamanımızda özellikle belden aşağıyla ilgili sorular, dini sohbetlerin temel konuları olmuştur. İnsanlar en çok donlarının içinde olanı merak ediyorlar, yürek ve zihinleri sadece bunlarla dolu. Yine belirteyim bu konuda Şahitler yalnız değildir. Tüm dinler bilgiye karşı olup, Allah bilgisinde uzman yapma konusunda insanların bir ömür boyu, -o da en fazlasından- çırak olarak kalmalarını amaçlar. Hem İsa’nın dediği gibi, onların kendileri uzmanlık kapısından içeri girmemişler ki başkalarını soksunlar! Onların uzman oldukları dal ancak ezmek, sömürmek, düşmanlık ekmek, savaşmak, acı vermek, yalana inandırmak, tehdit etmek, bedavacılık, sahtekârlık, gizlilik, pislik, para hırsı, bencillik, kendini beğenmişlik gibi konular üzerindedir.

Şimdiye kadar olaya yine de derinlemesine bakmadan, Allah hakkında kendilerini temsilci olarak öne sürmüş olan bu dinciler ile güncel yaşamdaki meslekler ve onların izledikleri eğitim ve öğretim programlarıyla kıyasladım. O mesleklerin yanında din örgütleri, üyelerini eğitmekte çok ama çok kötü eğitmenler, öğretmenler oldukları apaçık ortadadır. Bir uzmana duyulan ihtiyaçtan bahsedip; kim olursa olsun bakmaksızın ona güvenmez miyiz dedik. Mesela doktorlardan örnek vererek, “canımızı onların eline teslim etmiyor muyuz” demedik mi? Yine “Bu doktor ne kadar kötü bir eğitici de olsa, ne kadar adaletsiz olup, bir o kadar da bozuk karakteri olsa bile, biz bunların hiçbiriyle ilgilenmez, canımızı rahatlatıp, bizi acılardan kurtarmasını ve gerekirse hayatımızı da kurtarmasını bekleriz” de dedim. Kimi vatan sevgisi, kimi para sevgisi, kimi bilmem ne sevgisi yüzünden her ne kadar durumumuz onlarla çok zor olsa bile.

Olabilir, bu insanlar da bazen iyi bir eğitimci olmadığı gibi, birçok konularda da sıfırdırlar. Neden böylelerine hayatımızı, canımızı emanet ediyoruz da kitabımda devamlı bahsettiğim gibi Allah konusunda, din konusunda bu işle görevli insanlardan çok üstün nitelikler, meziyetler bekliyoruz? Aslında ikisinde de canımız söz konusu değil midir? Biri, bu hayat için, öbürü de gelecekte ebedi hayat ve cennet için.

Uygulamaya bakıldığında, insanlık bu konuda bir doktora bile gösterdiği araştırmayı, maalesef kendi dininde olan bir yöneticisine, o dinin uygulayıcılarına göstermiyor. “Cennetin kapısından ancak bizim vasıtamızla girilir” diyenlerin hiç mi hiç yüzünü bile görmeden peşlerinden gidiyorlar. Ne onları tanıyıp ne de onların hakkında bir şey biliyorlar. Onlar hayallerinde canlandırdıkları efsaneler. Yeri gelir bir doktora bile güvenmez ama onlara hem de gözü kapalı, anlamadan ve de tanımadan güvenerek; “onlar bizi cennete götürecek” diye inanırlar. “Onlar bizim adımıza Allah’a hesap verecekler” diyerek, adeta Allah ile olan ilişkimizdeki sorumluluğa ait umumi vekâleti onlara verirler. Hem de: “Siz ne isterseniz bize emredin, biz yaparız” diyerek. İnsan gibi değil, maalesef hem de eşek gibi! Onlar da zaten bunu bekler. Hâlbuki işin aslına bakıldığında ne içinde bulundukları din ne de Allah onları o kadar da ilgilendirmiyordur. O dinler onlar için taşıdıkları bir maskot, ya da uğur böceği gibidir. Fakat bu uğurda savaşırlar, ölürler, gerekirse de hiç çekinmeden öldürürler.

Mukaddes Kitapta zaman zaman hayvanların özellikleri insanlarla kıyaslanır. Mesela inanan ve inat edip inanmayanlar, koyun misali ve keçi misali insanlar diye iki tip hayvan cinsine benzetilir. (Matta 25:32-33; Markos 6:34; Yuhanna 10:1-15) Bunlar o zamanki insanların haşır neşir oldukları hayvan türüydü. Koyun yumuşak huylu olup çobanı, hem de iyi bir çobanı tanırken; keçiler kolay kolay söz dinlemeyen ve yaradılış itibarıyla koyundan çok çevik olduklarından, hâkim olunması da zor bir hayvan türüdür. “On tane keçi güdeceğime yüz tane koyun güderim daha kolaydır” diyen çobanlar da vardır. Bu örnekler ile bu hayvanlar kötülenmiyor, onların özellikleri örnek alınarak kıyaslamalar yapılıyor. Allah’ın önünde koyun gibi yumuşak huylu özellikler gösterirsek, ancak bize fayda olacağı vurgulanırken, keçi gibi inatçı, bir orada bir burada sürüden ve çobanın koruma etkisi altından kaçmakla da yine kendimize zarar vereceğimiz vurgulanır. Bunlar sadece örnekler ile anlatımı zenginleştirmektir. Yalnız dikkat ederseniz her iki tip hayvan da kimsenin yükünü çekmez ve yaradılış itibariyle çekemez de. Hiç sırtında eyer olan koyuna rastladınız mı? Ya da istisnalar hariç sırtında sahibini taşıyan keçiye? Bunu ancak eşek, at, deve yapabilir. Bu da o hayvanları küçültmez. Benim kitabımda eşek kelimesi ile anlatmak istediğim şey, ya da benzetmek istediğim insan tipi, düşünemeyen ve sadece yük taşımaya yarayan özelliklere sahip olma anlamında. Mesela eşek at gibi korkusuzca kılıcın, mızrağın, düşmanın üstüne giden bir kahraman da değildir. Deve gibi faydalı, koskoca bir çölü günlerce yemeden ve içmeden, kolay kolay hasta olmadan geçen bir hayvan hiç değildir. Hayretler uyandıracak özellikleri varmış devenin. Bir at, devenin yanında çok narin ve daha az dayanılır olduğu halde, itibar açısından yine de at tercih ediliyormuş. Bu iki tip hayvan ile eşek arasında olan farklı yan, at ile devenin daha çok yönlü olmalarından dolayıdır. Deve olsun at olsun hem yük çekip hem süratli oldukları kadar, bir savaşta her türlü silahın önüne de korkmadan cesurca koşarlar. Bunların yanında eşek, ancak o da uygun şartlar altında, sadece yük çekebilir. Bir de anlamsız inadı da tuttu mu sormayın keyfi! Bu konuda bizzat Allah Eyüp ile konuşurken at hakkında çok daha enteresan bilgiler veriyor. Okumak isterseniz bu konu Eyüp kitabının 39:19-25 ayetlerinde yazar.

Kısacası, benim eşeğe benzettiğim insanları, aslında bu dinciler o hale getirmeye uğraşırlar. Onlar ne koyun ne de keçi misali insanları sever ve ister. Onlara yüklerini çekecek eşekler lazımdır. Düşünmeden, soru sual sormadan, korkarak ve de mümkünse hiç inatçılık yapmadan. Çok inatçıları zaten hemen aralarından keser atarlar. Eşeği çok sevdiğim halde, insanın eşek olmasından nefret ve acıma duyulur. İnsan bu duruma inmeye layık değildir. Ben bu yazılarımı “lütfen eşeklikten kurtulun”, diye yazıyorum. Allah da yanına eşekleri değil, düşünebilen ve üstün bir yaratılışa sahip, kendi benzerliğinde (suretinde) yarattığı insanları çağırıyor. Bu yüzden bu konuda bizi yetiştirecek eğer bir uzman, bir öğretmen, bir usta, tecrübeli olan birini arıyorsak; eğitim ve de öğretimde en büyük yardımcı bizzat Allah’tır. O, İsa Mesih’e göklerde ve kendi yanında olarak krallık görevini verdi. (Resullerin-Elçilerin İşleri 17:31 Daniel 2:44 Nisa suresi 4:158) Bir fiskeyle bile faydada bulunmayan o dindarların yanında, bizlerin günahları için canını vermiş olan böyle bir kralımız var. Allah binlerce senelik insanların yaşantılarını ve tecrübelerini Kutsal Kitap ve Kuranda da tekrarlayarak, onaylayarak kaleme alınmasını sağlamıştır. Bu kitaplar o insanların tecrübeleri hakkında yaşanılan olaylardan ne öğreneceğimiz konusunda ders almak için de yazıldı.

Ve bu şeyler misal olarak onlara vaki oluyordu; devirlerin sonuna yetişmiş olan bizlere nasihat olmak için yazıldı der 1.Korintoslular 10:11

Her işin bir uzmanı vardır dedim. Peki, Allah konusunda hangi uzmanlara gitmeliyiz? Kime güvenebiliriz? Yoksa Allah, -her meslekte olduğu gibi- bu konuyu da kim meslek olarak seçmişse ona mı danışın diyor? Dincilerin hemen hemen hepsi açıkça söylemese de bu görevi yaşarken geçimini sağlamak için seçilen bir meslek gibi görüyor. Her konuda bilgi sahibi uzmanlar olmamız, en azından yaşadığımız ömrün kısalığı sebebiyle zaten mümkün olmaz demiştim. Evet, bu doğru, ama Allah’ı tanıma hakkında da mı bu böyle olmalı? Bir kişi kendi yaratıcısı hakkında O’nu tanımak için, bunu iş, para kazanmak için meslek haline getirebilir mi? Hiç görmediğimiz anne babamızı tanımak, aramak, mümkünse bulmak için neler yaparız? Çok insan “her şeyi” diyor. Allah hakkında neden: “O’nu tanımak için de her şeyi yaparım” demiyoruz?

Aslında Allah kendisi hakkında, bizim her birimizin çok iyi yetişmiş ustalar, öğretmenler, uzmanlar olmamızı istiyor. Bu belki hiçbir konu hakkında mecburi değilse de ama bu konu hakkında ille de yarattığı her insanın ulaşmasını istediği bir noktadır. Allah: “Başınıza gidip öğretmenler atayıp, onların peşinden gidin” diye emretmiş olup, “Ben sizin adınıza sadece onlardan hesap soracağım” demiş olsaydı, o zaman problem yoktu. Eşekliğe devam edelim derdim. Fakat bakın O ne diyor:

„…Allah’ın Rabbi bütün yüreğinle ve bütün canınla ve bütün kuvvetinle seveceksin. Bugün sana emretmekte olduğum bu sözler senin yüreğinde olacaklar; ve onları oğullarının zihnine iyice koyacaksın, ve evinde oturduğun, ve yolda yürüdüğün, yattığın ve kalktığın zaman bunlar hakkında konuşacaksın.” Tesniye-Yasanın tekrarı 6:5-7

Çok insan, “bu sözleri Allah o zamanki İsrail için söyledi, bize değil” derler. Hâlbuki yine aynı kitabın sonlarına doğru bakın ne yazıyor:

Ve Ben bu ahdi ve bu yemini yalnız sizinle değil, fakat bugün burada Allah’ımız Rabbin önünde bizimle duranla, ve bugün bizimle beraber burada olmayanla da yapıyorum. Tesniye-Yasanın tekrarı 29:14-15……Vaki olmasın ki, bu yeminin sözlerini işittiği zaman: Yüreğimin inadında ne kadar yürürsem bana selamet (iyilik) olacak, diyerek kuru ile yaşı bir arada yok etmek üzere yüreğinde kendisini tebrik etmesin. Rab ona bağışlamak istemeyecektir, fakat o zaman Rabbin öfkesi ve kıskançlığı o adama karşı tütecek, ve bu kitapta yazılmış olan lanetin hepsi onun üzerine konacak, ve Rab onun adını göklerin altından silecek. Tesniye-Yasanın tekrarı 29:19-20

Demek ki o kitaplarda geçen anlaşmayı ve hayat için gerekli olan sözleri Allah tüm insanlığa vermiştir. Bütün bu kitaplardaki yaşanmış olaylar ve tecrübeler vasıtasıyla Allah kullarını en iyi bir biçimde eğitmek, öğretmek ile her birimizi bu konuda uzman yapmak istiyor. Eğer cahilce, inatçılıkla, tembellikten ötürü hâlâ biz: “Bu kitaplar değiştirildi, bu kitaplar yerine bizim kitabımız var” gibi sapmalara, Allah’ın sözlerini partiler, futbol takımları gibi ayırmaya kalkmazsak. Bunlarla hiçbir zaman eşeklikten kurtulamadığımız gibi, Allah’ın hükmünden de kaçamayacağız demektir. Kimi memnun etmek ve kimden kurtuluş bekliyor isek, ona doğru koşalım.

Gelelim verdiğim şu meşhur örnek olan, kendimizi, hayatımızı herhangi bir doktora teslim etme durumuna. Bir kere hastalar doktora, doktordan ders almaya, ondan o mesleği öğrenmeye gitmezler. Doktorların bizi o konuda uzman olarak yetiştirmesini bekleyemeyiz. Eğer bu konuda uzman olmak istiyorsak, tıp fakülteleri bir başlangıç olabilir. Bizim doktordan beklediğimiz şey, öğrenmiş olduğu ve tatbik ettiği tecrübesinden, ücret karşılığı bir fayda görmektir. Peki, o insanlara canımızı emanet etmeye ne demeli?

Bu gibi güven duygusu, bazen sık sık duyduğumuz ve bildiğimiz gibi hayatımızı kaybetmek demekte olabilir. Risk faktörünün olduğunu zamanımızda artık kim bilmiyor? Elimizde başka daha iyi bir seçenek varsa, onu muhakkak kullanalım. Mesela ben Erdoğan Bey hükümeti zamanında sağlık problemlerimi genelde hep Türkiye’de hallediyorum. Ondan önce Türkiye bu konuda şimdiki Almanya’dan daha beterdi. Onların derdi ise vatan kurtarmak değil de paraydı, imkânsızlıklardı, düzendi. Ama seçeneğimiz ve bu gibi şeylerin üzerinde hâkimiyetimiz yok ise, boynumuzu bükmekten başka çaremiz var mı? Hem söz konusu olan sadece hayatımızı mı kaybetmek? Hangimiz bu dünyada ebedi yaşayacağız? Mademki ölüm sanki cebimizde zaten hazır ise, nasıl öleceğimizden ziyade, ne gibi bir hayat sürerek yaşadığımız daha önemli değil midir? Yaşarken nasıl ve neler yaptığımız, insanlarla olan ilişkilerimiz, Allah’a ve onun emirlerine karşı olan ilgimiz, onları uygulama arzumuz, işte asıl önemli olan şeyler bunlardır. Yoksa bir kaza, hastalık, ecel, umulmadık doğa felaketi sonucu ölmemiz o kadar önemli değildir. Kimse ölmek istemez, bunu Allah da biliyor ve insanlığın ölmesi O’nun amacı değil. (Vaiz 3:11) Bu yüzden de Allah her birimizi tekrar dirilteceğine dair de söz veriyor. (Daniel 12:2; Yuhanna 5:28-29; İsra, Sure 17:49-51; Hac, Sure 22:7)

Din adına, Allah’tan çok uzak bir eğitim vasıtasıyla insana kul olmak ve bu yolla ancak Allah’ın öfkesini kazanmak ve sonunda ölmek başka bir şey; bir doktora güvenmek, doktorun da hatası, tecrübesizliği veya vatan sevgisi yüzünden ameliyat masasında kalmak başka bir şey. Allah neye önem veriyor? Uzun yaşayanlara mı; kısa yaşayanlara mı? Yoksa bunlara hiç önem vermiyor mu? Mutlak yaşam ve ölüm zaten Allah’ın elinde olan şeyler değil midir? Bu yüzden, Allah bizim elimizde olmayan nedenlere değil, daha çok özgür irademiz vasıtasıyla bizim elimizde olan, düşündüğümüz, konuştuğumuz, yaptığımız şeylere ve yüreğimize bakıyor. Kısacası her meslekle ilgili az çok ilişkilerimiz vardır. Yine arabamız bozulduğunda tamirciye gitmekle, o tamircinin bizi bu konuda uzman olarak yetiştirmesini bekleyemeyiz. Fakat orada çalışan bir çırağın bunu beklemesi hakkıdır. O çırak o meslek dalında uzman olmak için oraya girmiştir. Fakat bir müşterinin beklentisi farklıdır. Amaç zaten müşterileri değil, eğitimimiz altında olan kişileri uzman yapmaktır.

Peki, bir dine ait kişi o dinden ne bekleyebilir? O girdiği kuruluşun kendisini Allah konusunda birer öğretmen, uzman yapmasını değil mi? Yoksa o dindarlar bir müşteri gibi, sadece ziyaret amacıyla mı oraya girip çıkıyor? Uzman yapmak her meslek dalı için geçerliyken, dini konuda neden yanlış olsun? Hem ille de her uzman olacak kişinin para mı kazanması gerekir? Dini kuruluşların görevi de üyelerinin kendi adına, Allah hakkında doğru kararlar verebilecek bilgiye, yeteneklere ve tecrübeye sahip olmasını neden amaç edinmesin? Yoksa din demek, her Cuma yat yat kalk demek değildir ki! Her pazar kilise çanıyla ilahi okumaya gitmek demek de değildir! Toplantılarda Allah adına imiş gibi boş vaazlar veren o kadar çok kuruluşlar, organizasyonlar var ki. İnsanlar artık dinlemekten, yoruldu, bıktı, kulakları ağırlaştı ve kustular. Bu yüzden gerçeği bile duyamaz oldular. Amaç zaten onları sağar yapmak, gerçeği duymamalarını sağlamak ve insanları bıktırıp, Allah’a ait her şeyden nefret ettirmekti. Şeytan bunu amaçladı. Bu yüzden İncil’in en son kitabı olan Vahiyde, bütün bu dinlerin hepsinin bir günde yok olacağına dair peygamberlik var. (Vahiy 17. ve 18. bölümlerin tümü) Sözü geçen Babil, bütün dinleri sembolize ediyor. Okuyunca zaten özelliklerinden anlaşılıyor. Gelin sesi, güvey sesi demekle, yine dini kuruluşlar kastediliyor. Genelde Hıristiyanlar kiliselerde evlenirler. İslam âleminin yöntemi farklı gibi gözükse de onlar da dini nikâha önem verirler. Bu ayetler ile o yerler kast ediliyor.) Bu dünyanın tüm dinlerinin kirli çamaşırlarının bir bir sahneleneceği zaman çok yakındır. Aynı zamanda bu Allah’ın da iradesidir. Bakın tüm bu peygamberlikler gerçekleştiğinde, o milletlere, dinlere karşı olan Allah’ın sözleri ne kadar yerindedir:

Ve eğer yüreğinde: “Niçin bunlar başıma geldi?” dersen; fesadının çokluğundan eteklerin açıldı ve topukların zorlandı. Habeş kendi derisini yahut kaplan kendi beneklerini değiştirebilir mi? O zaman kötülük etmeğe alışmış olan sizler de iyilik edebilirsiniz. Bundan ötürü onları çöl yeli ile götürülen saman ufağı gibi dağıtacağım. Sana düşen kura, benim sana ölçtüğüm pay budur, Rab diyor; çünkü beni unuttun, ve yalana güvendin. Bundan ötürü Ben de senin yüzüne eteklerini kaldıracağım ve ayıbın görünecek. Yeremya 13:22-26

Bütün bunlar yeryüzündeki dinlerin başına gelecek. Eğer bir zamanlar Allah “kendi kavmim” dediği İsrail’i ve yaptırtmış olduğu Mabedi esirgemedi ise, tüm bu çirkin ve kötülüklerinden ötürü zamanımız dinlerini neden esirgesin? Ayrıca onları hiç seçmedi de. Allah seçtiğini söylediği milleti ve ibadet yerini kökünden söküp, günahları yüzünden yok ediyor ise, seçmediğinin günahına karşılık ne yapmaz?

Gün gelip bu peygamberlikler gerçekleştiği zaman, bunu gören o çok yıllarını vermiş olan fanatik dindarlar, inanıyorum ki Allah adına olan her şeyden nefret edecekler. Kandırılmış, aldatılmış, çalınmış hisleriyle dolarak “neden ben bunlara eşek oldum” diyerek dövüneceklerdir. Bu insanların hayal kırıklığını, nefretini sanki ben şimdiden görüyor gibiyim. Şeytanın bu dinlerle olan amacı da zaten buydu. İnsanları Allah adına imiş gibi kendine çekti, ta ki insanları Allah’a düşman etsin. Her biri sahte paralar gibi. Bazıları öyle basılmış ki, hakikisinden ayırt etmek çok ama çok yıllar süren bilgiyi ve araştırmayı gerektiriyor.

Çok insan da: “Ben dinimden beni uzman falan yapmasını beklemediğim gibi, istemiyorum da” diyecektir. Özgürlük demek, karar vermeyi bilmek, dolayısıyla da sorumluluk demektir. Çok insan da bunun bilincindedir. Bu yüzden insanlar sorumluluktan kaçıp, özgürlüğü bir yük gibi görüyorlar. Ayrıca alınan yanlış kararların sonucunda, bu bedeli kim ödeyecek korkusu da var. Âdem ve Havva durumunda gördük; hiç biri suçu üzerine almak istemedi. Sonunda suçu aslında konuşamayan bir hayvanın, yılanın üstüne attılar. Bununla Şeytanı kastettiklerini de biliyoruz. Çünkü Şeytanın varlığını biliyorlardı. (Tekvin-Yaratılış 3’üncü bölüm; Araf, sure7:22) Bizler istediğimiz kadar sorumluluktan kaçacağız, bedelini ödemek istemiyoruz diye, eşek bile olmaya katlanalım. Sanki bizim sırtımıza binenin daima doğru kararlar mı alacağını sanıyoruz? Onlar hakkında, en iyi niyetle düşünecek olsak bile, bu mümkün değildir. Biz ne kadar hatalıysak, onlar da üç aşağı beş yukarı hatalıdırlar. Bizi bizden hangi insan daha iyi tanıyıp, bizim hakkımızda daha iyi kararlar verebilir? Anlatmak istediğim de başından beri bu ya. Bütün bu dinler ve dinciler kimlerin sayesinde yaşıyor? Bizlerin değil mi? Kimlerin arzu ve isteklerine göre çalışıyor? Yine en sonunda bizlerin değil mi? Hiç kimse dilenciye para atmazsa, memlekette dilenci mi kalır? Biz onlara eşek olmazsak, insanların sırtına binen de kalmaz. Unutmayın, sırta binenin suçu ne kadar büyükse, kendini eşek yapan da aynı derecede suçlu tutulacaktır. “Ben itaat ettim, kandırıldım, hata yapmaktan korktum” gibi bahanelere Allah ne diyecek sanıyorsunuz? Savaş sonrası yapılan mahkemelerde: “Biz emir kuluyduk, yoksa öldürülecektik” diyen savunmalarına karşılık hâkimlerin verdikleri ölüm kararlarını okuduk ve adil de bulduk.

Konuyla ilgili bir keresinde İsa şu örneği veriyor. Göksel egemenliği almak için giderken, kölelerine malını emanet eden bir adama benzetiyor. Hepsi o malla iş, ticaret yapıp kendisine verileni daha da çoğaltmış. Yalnız içlerinden biri korkup o parayı toprağa gömmüş. Sonra da hesap sormaya gelen efendisine şöyle cevap vermiş:

Sonra bir talant alan geldi, “Efendimiz” dedi, “senin sert bir adam olduğunu biliyordum. Ekmediğin yerden biçer, harman savurmadığın yerden devşirirsin. Bu nedenle korktum, gidip senin verdiğin talantı toprağa gömdüm. İşte, al paranı!” Efendisi ona şu karşılığı verdi: “kötü ve tembel köle! Ekmediğim yerden biçtiğimi, harman savurmadığım yerden devşirdiğimi bildiğine göre paramı faize vermeliydin. Ben de geldiğimde onu faiziyle geri alırdım…Haydi, elindeki talantı alın, on talantı olana verin! Çünkü kimde varsa ona daha çok verilecek, ve o bolluk içinde olacak. Ama kimde yoksa, kendisinde olan da elinden alınacak. Şu yararsız köleyi dışarıya, karanlığa atın. Orada ağlayış ve diş gıcırtısı olacaktır”. Matta 25:24-30

Burada kastedilen şey, sahip olduğumuz ruhi zenginlik ile neler yaptığımızdır. Bildiğimiz, gördüğümüz gerçeklere karşı tepkimiz nedir. Gördüğümüz, öğrendiğimiz, bildiğimiz şeyleri korkarak saklayıp gömüyor isek, sonumuz da bu tembel ve kötü köle benzetmesinde olduğu gibi olacaktır.

Bizlerin ve bütün insanlığın bu konuda uzman olmasını isteyen, ya da bekleyen kim?

İncil’in İbranilere mektubunda, bu uzmanlık konusunun acaba ne kadar gerekli olduğu hakkında bakın Allah’ın Resulü ne yazıyor:

Şimdiye dek öğretmenler olmanız gerekirken, Tanrı sözlerinin temel ilkelerini size yeni baştan öğretecek birine ihtiyacınız var. Size yine süt gerekli, katı yiyecek değil! Sütle beslenen herkes bebektir ve doğruluk sözünde deneyimsizdir. Katı yiyecek, yetişkinler içindir; onlar duyularını iyi ile kötüyü ayırt etmek üzere alıştırmayla eğitilmiş kişilerdir. İbraniler 5:11-14

Demek ki Allah’ın insanlıktan istediği, her birinin bu konuda süte muhtaç bebek gibi kalması değil, tam tersine; alıştırılmış, eğitilmiş, iyi ile kötüyü ayırt etmede kararlar verebilecek uzmanlar olmasıdır. Bu ise keyfe kalmış, zevk, hobi gibi bir şey değildir. Her yaşayan insanın, en azından kendisi için mecburi görevidir. Nasıl ki ameliyat olmayı, dişçiye gitmeyi hobi gibi değil de gerekli görüyorsak, bu da en azından öyle görülmelidir. Fakat yapıp yapmamakta, öyle olup olmamakta serbestiz. Bedelini ise herkes bizzat kendi ödeyecektir.

Ayrıca yukarıdaki ayetlerden de açıkça anlaşılacağı gibi, her iman eden insanın hedefi öğretmen olmak olmalıdır. Öyle olmadıkları için resul o kişileri küçümseyip, bir yerde de azarlıyor. Demek ki bizlere şimdiye kadar öğretildiği ve uygulandığı gibi, bu iş sadece papazların, hocaların, hahamların yönetim kurulunun, ihtiyarların görevidir ve de öyle kalmalıdır deme anlamı yanlış. Mukaddes Kitapta, “başınızda olan ihtiyarlara itaat edin” denmesi zamanla ilgili bir şeydir, daima değil. Kişinin bir gün gelip kendisi bu öğretilerin üzerinde olması beklenir. Hatta yeni Türkçe tercüme bir sonraki ayette şöyle diyor:

“…Mesih ile ilgili öğretileri aşarak, yetkinliğe doğru ilerleyelim. Tanrı izin verirse bunu yapacağız.” İbraniler 6:1-2-3. Eski Türkçe tercümede ise:

“Bunun için Mesih hakkında ilk talimi bırakmış olarak kemale doğru ilerleyelim…” İbraniler 6:1

Tüm bu yazılar açıkça bizlerin daima ilerlemesini teşvik edip, aynı zamanda da emirler verir.

Bir de dinci yöneticilerin en çok kullandıkları, eşek modelini desteklemek amacıyla ispatlamaya çalıştıkları o meşhur ayete gelelim:

Önderlerinizin sözünü dinleyin, onlara bağlı kalın. Çünkü onlar canlarınız için hesap verecek kişiler olarak sizi kollarlar. Onların sözünü dinleyin ki, görevlerini inleyerek değil- bunun size yararı olmaz- sevinçle yapsınlar. İbraniler 13:17

Burada kastedilen o önder olan kişileri her kesin kendi gönlünden gelerek seçtiği kesin. Otomatik olarak bir önderlik var olsaydı, en büyük suçu yine bu Yehova Şahitleri işlemiş olurdu. Çünkü onlar da bu yola başlamadan önce, her biri başka bir dinin önderliği altındaydılar. Fakat o önderlere başkaldırıp, isyan etmeleri, demek ki onları bir önder olarak kabul etmediklerini gösteriyor. Bu yanlış değildir. İsrail’de kâhinlerin zamanında, onların Allah’tan uzak öğreti ve yaşantılarından ötürü, birçok doğru kişilerin onlardan uzaklaştığını okuduk. Mesela peygamber Yeremya, Hezekiel, İşaya, İsa’nın zamanındaki resuller ve isimsiz on binlerce Mesih’e iman etmiş doğru kişiler, bu kâhinleri kendilerine önder yapmadıkları gibi, onları öyle de görmediler. Hem de bu kâhinlik görevi onlara bizzat Allah tarafından verilmiş olduğu halde. Ayrıca yasa; günahlı kâhin günahsız kâhin ayırımı yapılmasına dair halka bir yetki bile verdirtmiyordu. Bir gerçeği o zamanki İsrailliler de biliyordu. Sonunda en büyük ve itaat edilmesi gereken önder ancak Allah idi. O konuda dahi seçme hürriyetimiz var. Ya ölüm demek olan Şeytanın yolunda yürümeyi seçebiliriz; ya da hayat demek olan bizi yaratan ve sahibimiz, dolayısıyla da bizim üzerimizde hakkı ve otoritesi olan Allah’ı seçebiliriz.

Ayetin ikinci cümlesinde, “onlar canlarınız için hesap verecek kişiler olarak sizi kollarlar” ne anlamda anlaşılmalı? Çok kişi: “İşte bakın onlar bizim adımıza hesap verecekler” diyerek, kendi sorumluluğundan kurtulduğunu ve onlar ne derse yapmakla suçsuz tutulacaklarını sanırlar. Hâlbuki bu ayetler ile o üzerlerine önderlik görevi almış kişilerin sahip olduğu sorumluluk vurgulanıyor; bizlerin onlara karşı göstermemiz gereken kör bir itaati değil. Hem Mukaddes Kitap sadece önderlerinize değil, anne-babaya, yönetimlere de itaat edin demiyor mu? Tüm bu insanlar tabii ki almış oldukları, ya da istemeseler de sahip oldukları sorumluluk hakkında hesap vereceklerdir, bu kesin. Peki, ya biz? Bizden hesap sorulmayacak mı? Defalarca dediğim ve Kutsal Yazılardan ispatlamaya uğraştığım gibi, emir kulu olduğum için, itaat ettiğim için, korktuğum için, bilmediğim ve öğrenmediğim için, gibi bahaneler hiç kimseyi şimdiye kadar kurtarmadıysa, bizi de kurtarmayacaktır. Allah bu gibi özürleri kabul etmiyor diye, merhametsiz ve acımasız mı oluyor? Biz insanlar sahip olduğumuz adalete göre, karşımıza çıkan, anlamsız ve gaddarca asmış, kesmiş, işkence yapmış, insanların “ben emir kuluydum, mecburdum, korktum” demelerini kabul eder miyiz? Hitler’in askerlerini, subaylarını, doktorlarını, hâkimlerini Amerikalıların kurduğu o savaş sonrası mahkemelerde, bu gibi özürler vasıtasıyla kurtulamadıklarını bildiren kararlarını ne gözle gördük? Aslında hepimiz de onayladık ve “adil kararlardı” dedik, hatta verilen cezaları az bile bulduk. Biz insanlar böyle adil isek, bu adalete ters davranan yine bizleri, en azından kendi adaletimize göre Allah yargılamayacak mı sanırsınız? Kesinlikle yargılayacaktır. Hem de başkalarından değil, kendi ağzımızdan çıkan sözlere göre yargılayacağından da emin olabilirsiniz. (Matta 7:2; Markos 4:24)

Gelelim canlarımızı kollayan o önderlere! Birincisi onlar bu görevlerini kötüye kullandılar. Onların görevlerini kötüye kullanmasından dolayı ben onların emri altına girmeyip, onlara karşı itaatsiz olduysam, acaba bu kimin suçudur? Mukaddes Yazılarda geçen bu gibi sözlerin, kendilerine kayıtsız şartsız uygulanmasından yana olan binlerce din var. Bunlardan hangi birine itaat ve sadakat gösterelim? Ben böyle ayetleri kendilerine uygulanmasını isteyen dinlere: “Siz bu emirleri neden uygulamadınız da bulunduğunuz kiliseyi, camiyi, tapınağı, bırakıp, bir de onlara düşman oldunuz? Şimdi ise içinden çıktığınız o dinlerdeki, kendinize benzeyen o sahtekârlar gibi utanmadan aynı şeyleri mi isteyip savunuyorsunuz?” diyorum. Bundan dolayı eğer onların önderlerini önder saymayıp, o toplantıları terk ettiysek, dediğim gibi; bunu yazan resullerin kendileri de bulundukları o dinlerini terk etmişlerdi de ondan biz de aynısını yapıyoruz. Demek ki bu insanlar doğruluğa, adalete, gerçeğin bilgisine susamış olarak onların içinden çıktılar. Bunu yapmakla da onlar ancak Allah’ı memnun etmiş oldular. İnat edip, zorla, isteksiz bir biçimde o toplantılara katılmakla, sanki bir dilenciye sadaka atar gibi ibadet ettiğimizi, bir doğruluğa büründüğümüzü sanıyorsak, yanılıyoruz. Bütün dünyanın karşı geldiğimiz dinleri de onların üyeleri de böyle yapmıyorlar mı? Her birinin din ile Allah ile doğruluk, adalet, komşu sevgisi gibi özelliklerle uzaktan yakından ilişkisi olmadığı halde. Hâlâ, onların arada bir de olsa sanki Allah’a sadaka veriyormuş gibi oraları ziyaret etmelerini Allah ne gözle görüyor ise, bunları yapanlara da o gözle bakacaktır. Kendimizi kandırmayalım. Ayrıca kaldı ki dinlerin insanlardan beklediği böyle kör bir itaate Allah müsaade eder mi? (Resullerin-Elçilerin işleri 4:17-20) Bakın, aslında İncil bu konuda açıkça önder olarak kimi tanımamız gerektiği hakkında neler yazıyor:

„Ama şunu da bilmenizi isterim: Her erkeğin başı Mesih, kadının başı erkek, Mesih’in başı da Tanrı’dır.” 1.Korintliler 11:3

Bu ayetten de hiç şüphe götürmez bir biçimde anlayacağımız gibi, erkeğin başı bir kilise, bir organizasyon, bir camii, bir sinagog ya da başka bir dini topluluğun olduğu kastedilmeden, bu izzetin sadece Mesih’e, dolayısıyla da Allah’a verilmesi gerektiği vurgulanıyor. Hâlbuki bu kuruluşlar tam bu ayete zıt olarak verdikleri öğreti, eğitim ve mesajlarıyla, üyelerini baskıyla kendilerini Mesih yerine önder tanımaya zorlamakla, Allah’ın emrine tam ters bir duruş almış durumdalar. Bunlara inatla itaat edenler, Allah’ın Mesih’i yerine onlar kendi heves ve kafalarına göre başlarına böyle önder ve öğretmenler toplamakla, açıkça Mesih’i ret etmiş oluyorlar. O kuruluşların kendilerini harfi anlamda Mesih yapmalarını beklemeyelim. O kadar da aptal değiller. Bunları onların işlerine ve sözlerine bakarak yazıyorum. Her erkeğin başını onlar Mesih’tir diye mi öğretiyorlar, yoksa önce kendileridir diye mi, hatta zorlayarak?!

İsa da dedi: Sakın saptırılmayasınız; zira birçokları: Ben oyum, ve: Vakit yakındır, diye benim ismimle geleceklerdir; onların arkasından gitmeyin. (Luka21:8) Bundan daha açık bir uyarı acaba nasıl olur?

Şahitlerin kendileri demiyor mu, “Seçimlerde oy kullanmak demek, bizim başımıza atanmış olan Mesih’in krallığını hiçe saymış olmak demektir” diye! Mademki onlar bu dünyanın politikasına karışmayı, Allah’ın atadığı Mesih’in yerine başka insanlardan medet ummayı yanlış olarak görüyorlar ise ki, bu düşünce ve inanca tümüyle ben de katılıyorum; peki onların başlarındaki yönetim kuruluna, başkanlarına ve daha hangi etikete bürünmüş iseler onlara karşı kayıtsız şartsız bir itaat göstermelerine ne denmeli? Hiç olmazsa öbürleri kendi seçtiğine yarım yamalak itaat ediyor; bunlar ise kayıtsız şartsız itaat ettikleri o insanları seçemiyorlar bile.

„Sizi Mesih’in lütfuyla çağıranı bırakıp değişik bir müjdeye böylesine çarçabuk dönmenize şaşıyorum. Gerçekte başka bir müjde (İncil) yoktur. Ancak aklınızı karıştırıp Mesih’in Müjdesini çarpıtmak isteyenler vardır. İster biz, ister gökten bir melek size bildirdiğimize ters düşen bir müjde bildirirse, lanet olsun ona! Daha önce söylediğimizi şimdi yine söylüyorum: Bir kimse size kabul ettiğinize ters düşen bir müjde bildirirse, ona lanet olsun! Şimdi ben insanların onayını mı, Tanrı’nın onayını mı arıyorum? Yoksa insanları mı hoşnut etmeye çalışıyorum? Eğer hâlâ insanları hoşnut etmek isteseydim, Mesih’in kulu olmazdım.” Galatyalılar 1:6-10

Bu ayetler ışığında Tanrı’yı, Mesih’i yanlış tanıtan tüm yeryüzündeki dinler, öğretileri ve uygulamalarıyla lanet altında değil midirler?

Bütün bu ikiyüzlülüğü, okuduğumuz ayetlerin ve gerçeklerin ışığında, en çalışkanları dediğimiz, her biri eğitilmiş robotlar olan Yehova Şahitlerinde görmemiz çok normaldir. Onların sizler ile ilişkisinde, ellerindeki Mukaddes Kitaptan yerler açmaları, her istekli insanın üç ila 6 ay içerisinde erişebileceği bir noktadır. Daha sonraki yıllarda öğrendikleri o bilgide, aynı altı aylık bir bebek gibi kalırlar. Bilgide daha fazla istekli olanları belki bir-iki- üç yaşına kadar gelebilir. Fakat bundan sonrada en fazla öyle kalmaları, ilerlememeleri için baskı bile yapılır. O kişinin durduğu yerde kalması, kımıldayamaması için zaten yoğun bir program vardır. Bu programlar dışardan bakan için çok iyi bir eğitim ve ilerleme gibi gözükür. Fakat yıllarca içinde olanlarının bildiği gerçekte, hep aynı teranenin dönüp durduğudur. Yoğun bir program sayesinde kişilerin şahsen araştırmasına, düşünmesine engel olunması amaçlanır. Asıl amaç organizasyona köle yetiştirmektir, ona bağımlı yapmaktır. Her biri sağını ve solunu seçemeyip, daima bunlara muhtaç bir şekilde yaşamalıdır. Kendi kendine karar vermek, hürriyet, tek başına düşünmek gibi kavramlar onlara göre Şeytandan kaynaklanıyordur. Bu yüzden de ruhen ayakta duranın ayaklarını kırıp, eline koltuk değnekleri verirler. “O değnekleri de ancak bizim dediğimizi yaparsan kullanmana müsaade ederiz” diyerek. Hayır diyenin elinden o bastonları da çekip alırlar. Kişinin kırılan ayaklarıyla kastettiğim şey, insanın değerli ve muhakkak geliştirmesi gereken özelliği, karar verme yeteneğidir. Bu da dünyamızda zaten çok zor elde edilen bir özelliktir. Bunlar çocukluktan beri zar zor gelişmiş olan bu özelliği de yok etmekle, kişiyi ruhen topal ve sakat bırakırlar. Koltuklarına verdikleri değnek de, ancak o topluluğun içinde yaşamana müsaadedir. Bu da tüm çevrendekilerle ilişkini yok etmekle başarılır. Her kendilerine hayır deyip onlara katılmayan insanlar, dünyevi ve Şeytandandırlar. O yoğun programın içine bir girildi mi, etrafında başkalarına vaktin dahi olmaz. Onlar eline geçirdiklerini yavaş yavaş, kişi farkına bile varmadan, örümcek ağına tutulmuş bir sinek gibi yıllarca, bir ömür boyu kanını emmek, içini boşaltıp, en sonunda da posasını dışarı atmak hedefindedirler. İçlerinden hiç kimsenin en basit bir konu hakkında dahi kendilerini kritize etmelerine müsaade ve tahammül etmezler. Başımdan geçen bir olayı anlatayım da kendi başına karar veremeyen insanların ne hale gelebileceğini sizler düşünüp, yine kendiniz karar verin.

Yanılmıyorsam bu kitabı yazmaya başlamadan üç-dört sene önce olacak, bir gün kapımız çalındı. Hava bahardan yaza geçtiğimiz zamandı. İki şahit kapı kapı vaaz etme işindeler. İkisi de yaşlıca adamlar. Tahminen 60 ve biraz üzeri gibi. Ben bunları eve davet ettim. Benim kim ve ne olduğumu bilmiyorlar. Ben zaten bir şey değilim de ancak Şahitler arasındaki iletişim ve dedikodu korkunçtur. Bunların benim hakkımda bilgileri olsaydı, kapımı bile çalmazlardı, onu vurgulamak istedim. Başka bir dilde, başka bir bölge toplantısına ait olduklarından olacak, bu yüzden beni tanımıyorlardı. Bu durumu ben fark ettim ve de böyle ön yargısız bir ortamda konuşmak, sohbet etmek çok daha zevkli ve bina edici olur diye düşündüm. Ben ne bildiğimi, onları tanıdığımı, yıllarca toplantılara gittiğimi, sonunda beni aralarından uzaklaştırmak için ellerinden geleni yaptıklarını falan anlatmadım. Bunlar Allah hakkındaki bilgilerini anlatmaya başladılar. Ben konuyu belli başlı sorularda tutmak istedim. Bildiğim bir gerçeği bunlar üzerinde yine gördüm. Bu insanlar ki biri yaklaşık 40 yıldır şahitmiş ama kendi dinlerinin temel konularda dahi ne öğrettiğini bilemiyorlardı. Biliyorsa da zamanla unutmuştu. Hâlbuki bazı konular çok önemli olup, pek de öyle kolayca yutulacak cinsten değildi. Ben düşündüm ve içimden şöyle bir plan yaptım. Şimdi ben bu adamlara ne dersem diyeyim, bu onların organizasyonlarının öğretileriyle çatışıyorsa, bunlar o konuyu bilsin bilmesin, anlasın anlamsın, otomatik olarak organizasyonun öğretisini savunacaklardı. Ben de işi tam ters yaparım ve öyle anlatırım dedim. Yani onların organizasyonun öğretisini kendi inancım, düşüncemmiş gibi savunup, benim Mukaddes Kitaptan ve Kurandan öğrendiğim bilgiyi de sanki organizasyonları öğretiyormuş da ben de bir türlü anlayamıyormuşum, karşı geliyormuşum gibi bir tiyatro oynayacaktım. Konunun temeli de Allah’ın geleceği görüp görmediği hakkındaydı. Şahitlerin organizasyonları bunu reddeder. Geçen konulardan hatırladıysanız, Bernd’in bu konudaki mektubunu olduğu gibi yayınlamıştım. Hatta bu konu yüzünden de bilindiği gibi Bernd’i sonunda aralarından da attılar. Evet, gelelim bizim eve gelen biraderlere! Ben onlara sorumu sormaya başladım. Olduğu gibi Şahitlerin inançları ve öğretileri olan şeyi savunmaya başlayarak anlatıyordum. Daha başında, “Allah her şeyi görür mü?” diye sormama karşılık onlar, “tabii görür” demişlerdi. Onların bu tabii olan düşüncelerini Şahitlerin öğretileriyle çürütmeye çalışacaktım. Fakat bunlar savunduğum konuyu benim kendi düşüncem sandılar. Hayret edeceğim sözler duyuyordum. Bu adamların ikisi de aslında benim gerçekten inandığım şeyleri savunmaya başladılar. Ben içimden çok memnun bir şekilde, belli etmeden onlara karşıymışım gibi dinliyordum. Şahitlerin bu konudaki yazılarından, onların en iyi kozlarını da kullanarak ben bunlara hâlâ karşı gelmekte direttim. İkisi de aynı benim yıllarca yaptığım gibi, hem de Mukaddes Kitaptan ispatlar ile bana Allah’ın her şeyi önceden gördüğünü anlatmaya çalıştılar. Ben bu iki garibana o kadar acıdım ki. Çünkü bu adamlar tabiatıyla, ellerindeki okumuş oldukları o kitaptan başka bir mesaj anlamı çıkaramıyorlardı. Aynı benim gibi. Fakat ait oldukları organizasyonlarının bozuk ruhları, tutum ve davranışları yüzünden, bu gerçek saptırılıyordu. O sapık ve içinden çıkılamaz mantıktaki öğretileri de bu yüzden kaynaklanıyordu. Ben ikisine de şöyle bakıp: “Sıkı durun ama bana da lütfen kızmayın” dedim. Çünkü yapmış olduğum şey bana göre bir yerde dürüst değildi, ama onların ne durumda olduklarını anlatmak için de başka bir çare düşünememiştim. Bu benim için en iyi ve açık bir ispat yöntemiydi. Yoksa şahsen o adamlarla alay etmek, onları küçültmek aklımın en küçücük bir yerinden geçtiyse, bu konuda Allah’ın bana hükmedeceğine ve yine kimseye yalan da söylemeye bir borcum olmadığına inanıyorum.

“Evet, sizlerin tüm bu anlattıklarınıza ben de aynen öyle inanıyorum” dedim. “O zaman problem kalmadı” dediler ama şaşkın ve bu adam da ne demek istiyor gibisinden yüzüme de bakarak. “Benim için problem yok da sizler bu şekilde inandığınızı, o gittiğiniz, yıllarca bir arada olduğunuz toplantılarda falan anlatırsanız, sizlerin problemi olup, gerekirse de bu yüzden bunlar sizleri aralarından atarlar, bunu da bilin” dedim. İkisi de inanmadan güldü. Benim onlara savunduğum, kendilerinin de karşı geldikleri şeyin kendi organizasyonlarının öğretileri olduğuna inanamadılar. Ele aldığım bu konu, Almancası «Unterredungen» Türkçesi de «Mukaddes Kitap sohbet konuları» kitabında geçiyordu. Bu konu Şahitlerin çıkardığı kahverengi küçük bir kitapçıkta, Âdem ve Havva ile ilgili konunun altında işlenir. Açıp önlerine koydum. İkisi de şöyle bir bakıp, sonra birbirlerine baktılar. Ben durumu kurtarmaya başladım. “Benim de kendilerinin anlattığı gibi inandığım ve buna benzer birçok konularında olması nedeniyle hiçbir zaman Şahitlerden biri olmadığımı ve bu sizlerle konuştuğum konularla ilgili benimle konuşanları aralarından attıklarını” söyledim. Bu garibanlar kızardı bozardı ama bir türlü de böyle, tam benim anlattığım gibi bir şeyin de olabileceğine inanamıyorlardı. Biri: “Bizim bu konularda o kadar bilgimiz yok, ben yanıma birini alıp tekrar gelebilir miyiz?” dedi. Altmış yaşın üstünde, kırk seneye yakın Şahitler ile beraber, “bu konuda” dediği konu, Allah’ın geleceği daima görmesiyle ilgili ama yeterli bilgisi olmadığını vurguluyordu. Hâlbuki ben Şahitlerin yayınlarını gösterene kadar, onun bu konudaki bilgisi yeterde artardı bile. Fakat o insanların sahip oldukları bu gerçeklere ağızlarını kapatan şey organizasyonun baskısıydı. Bu durumu tabii ki organizasyonları sevinçle selamlıyor. Onlar ne kadar bilgisiz ve cahil kalıp, gerçeklere de ağızlarını kaparlar ise, bunlar sahnede o kadar daha rahat dans edip, meydanda da atlarını daha serbest koşturacaklar demektir. Ben “gelin tabii” dedim, ne diyeyim! Gün yapıp, randevulaştık.

Bu sefer o şakacı olan, karısı yıllardır ama kendisi üç beş yıldır Şahit olmuş adam yoktu. O kırk seneye yakın Şahit olan birader, söylediği günde, yanında bilgili dediği biriyle geldi. Uzun boylu, o da onların yaşında, kendini beğenmişin biri. İçeri alıp, oturduk. Bu devamlı konuşuyor ve beni hiç konuşturmuyordu. Ama öyle mübalağa değil bu söylediğim. Hâlbuki yanındaki de benim konuşmamı, o beraber konuştuğumuz konuyu açmamı istiyor ama mümkün değil. Ben bu adamla bunun imkânsız olduğunu anladım. O uzun konuyu açacağıma ben önce en basit bir konu üzerinde durmayı amaçladım. O da bunların iki büyük ciltten oluşan, Almancası ‘Einsichten’ kitabının ikinci cildinde, ‘Nebukadnessar’ ismi altında sayfa 442 de, sol paragrafın en altındaki konuda işleniyor. Orada, Mukaddes Kitapta Daniel kitabının hemen 2.bölümünün birinci ayetinde: “Nebukadnessar’ın ikinci yılında” diye geçen yeri bunlar, “büyük ihtimalle yirminci yılı olması gerekir” diyerek, öğretileriyle Mukaddes Kitabın bu konuda yanlış yazıldığını vurgulamak isterler. Hâlbuki tüm tercümelerde, kendi Mukaddes Kitap tercümelerinde bile, her dilde bu ayet «ikinci yılı» diye geçer. Bu konuyu ise ispatlamak çok kolaydı. Mukaddes Kitaptaki bu gerçeği destekleyen başka bir sürü ayetler var. Hatta ben bu konunun kronolojik cetvelini çıkarıp, Internet sayfalarında, http://mesias.de kronoloji linki altında yayınladım. Bu adam ise hep kendi konuşuyor ve benim bildiğim, Şahitlerden yıllarca dinlemekten kustuğum aynı konuları noktasız anlatıyordu. Ben bunları biliyorum, istersen bana beş dakika, ama harfi beş dakika müsaade et ben de konuşayım dedikçe bu: “Yok biz zaten şimdi gideceğiz, başka zaman gelince” diyor. Ben saate bakıyorum, aradan bir- bir buçuk saat daha geçiyor, bu yine çene halinde, Şahitlerin çıkardıkları, Gözcü Kulesi yayını gibi bir adam. Bu dergileri ilk okuyan belki heyecanlanır da, yıllarca aynı şeyi duyan için, korkunç sıkıcı ve uyku verici konulardır. Ben belki en az beş kere, “lütfen beş dakika ver, ben konuşayım, bak sen geldiğinden beri biz gideceğiz diyorsun, altı buçuk saat geçti, bir beş dakika bile vermezsen, buna sohbet falan denmez ki” dedim. Hem yüzsüz hem de çok pişkin biriydi. Ayrıca bir o kadar da kendini beğenmiş. Hatta tam beş dakika olacağına inansınlar diye, “süreölçer saati var, onu da getireyim ve beş dakika dolunca susacağım” dememe rağmen yok, olmadı. “Biz yine geleceğiz” diyor.

Bu adam yıllarca başka ülkelerde misyonerlik yapmış. Toplantılarında belli ki bu en büyük ve saygıdeğer biri! O gariban eşeklere kök söktürdüğünü de tahmin edebiliyordum. Anlamak için peygamber olmak gerekmezdi. O yanındaki bize ilk gelen gariban da küçüldükçe küçüldü, ezildi büzüldü, masanın önünde yüzü kıpkırmızı pancar gibi oldu. Sıkıldığı belliydi. Bir de o benim gibi özgür de değil. Ben de sözüm ona özgürüm, ayıp olmasın diye o çene makinesini altı buçuk saat dinlemiştim! Benim yaşımda o zaman kırk, öyle on yaşında falan değilim. Gerçi on yaşındaki çocuk hiç tahammül etmez ya neyse. Yine bunlar bir randevu yapıp, benimle bir kitapçık hakkında araştırma yapmak amacında olduklarını söylediler. “Yalnız beni beş dakika dinlemezseniz ben hiç bir şey yapmam” dedim. Ne yapayım, adamlar saat dolduracak, rapor yazacak, rahat ve temiz bir ortamda vaaz ettim diyecek. Hem de kaç saat! Bizim evde de saat doldurmaya Şahitler çok bayılır. Gerçi benim de bir aptallık sınırım vardır. O aşılınca, bu sefer insanlar benden nefret ediyorlar!

Neyse bunlar o gün geldi. Sabahın da saat sekiz, sekiz buçuğunda. O beyefendi öyle istedi! Sanki fabrikada vardiya değiştireceğiz. Ben de bir gün önce hazırlığımı yaptım, söylediği mecmuayı buldum ve özellikle yukarıdaki odada bırakıp aşağıya indim. Evimiz içerden çıkmalı, küçük iki katlı tip bir ev. Kronometre saatini de masanın üstüne koydum. Çaylarını, kahvelerini, sularını da hazırladım ki devamlı kalkmam gerekmesin. Masaya oturduk, bu yine başladı konuşmaya. “Aman!” dedim “şu geçen seferki altı buçuk saatte bana bir beş dakika vermemiştin, yine aynı şey olmasın” diyerek, utanarak da espri şeklinde hatırlatıyorum. Onun yamukluğunu, saygısızlığını hatırlatmaya ben utanıyorum! “Sen neyi ispatlayacaksın” dedi. “Sizlerin yapmış olduğu çok basit bir hatayı” dedim. Gel istersen soruşturmaya girmeden, bu konuda istediğim şu beş dakikayı ver artık” dedim. Anladım ki bu sefer de sırf kendini dinletecek. Gerçekten de bu adamlar eşek arıyor, insan değil. Tamam dedi, demek zorunda kaldı. Yanındaki de “ne olur o Âdem ve Allah’ın geleceği bilme konusunu aç” diyor. Ben o konuyu beş dakikaya sığdıramayacağımı bildiğim gibi, bu konudan ona bahsettikleri de kesin. Saçmalayıp konuyu dağıtacak ve bizim iş suya düşecek. Bir de yanındaki o 60 yaşındaki çocuğun Allah’ın geleceği görmeyle ilgili konudaki bilgisini alt üst edecek! En önce bunun önüne basit bir matematik konusunu süreyim, bakalım ne yapacak dedim. Çünkü bu iki yıl mı, yirmi yıl mı konusu, her rakam saymayı ve birazcık da toplama çıkarma yapmayı bilen ilkokul çocuğunun anlayıp çözebileceği gibi bir konuydu. Ben bu adamın tepkisini görmek istiyordum. Daha doğrusu yanındakine onun tepkisini göstermek niyetindeyim. Önceleri konuşmam için “saat tutmak falan saçmalık” dediyse de ben konuşmaya başlayınca, “süreölçer saatini de çalıştır” demez mi! Nefes aldırmadan bir kerede altı saatten fazla konuşan bu adam, karşısındakinin beş dakikalık konuşmasında süreölçer saatinin çalışmasını istiyor! İstesin, teklifi bilerek yapan benim. Saati çalıştırıp ben Mukaddes Kitapta yazılı olan bu iki yılın doğru olup, Şahitlerin şüphe uyandırdıkları gibi yirmi yıl olamayacağını ayetlerle açarak gösterdim. Beş dakika sonra “sorunuz varsa tabii bu ayrı bir zaman tutar” dedim. Bizim savaşımıza bakın! Beş dakika bile konuşup, onun üstüne çıkmak gerekirse de uzun uzun müsaadeler almam gerekiyor. Hem de kendi evimde. Bu yolla uyguladıkları taktikle de sözüm ona bana «hakikati» öğretmeye uğraşıyorlar! Benim konuşmam bittikten sonra bu adam bir hiddetlendi bir hiddetlendi ki: “Sen kimsin de Mukaddes Kitabı anlayabilesin?” diye çıkışıyor. “Sen kimsen, ben de oyum” dedim. “Bunu anlaman için kim sana yetki veriyor” diye çıkışmaya devam etti. “Ben dahi anlayamam, ancak bizim organizasyonumuzdaki sadık ve basiretli köle anlar ve sadece onlar açıklama yetkisine sahiptir. Sen kimden aldın bu yetkiyi?” dedikçe, “Allah bu yetkiyi tüm insanlığa, kullarına veriyor, ayrıca Allah’ın sözü hiç kimsenin tekelinde olan bir şey değildir” diyorum. Ama artık benim de kafam attı ve: “Bak yanındaki şu adamı görüyor musun? Ondan çok şeyler öğrenebilirsin, mesela alçak gönüllüğü” dedim. O zaman yine o: “Senin daha ben içeri geldiğimde söylediğim kitabı masaya getirmediğinden, hazırlık yapmadığından, boş bir adam olduğunu anlamıştım” demez mi! Ben de: “Bak ben o kitabı yukarıda hazırladım ve gel istersen göstereyim, ama özellikle aşağıya indirmedim” dememi bile duymadan bu ayağa kalkmış gidecek, “neden sormuyorsun aşağıya getirmediğimi” diye de sormaya devam ettim. “Neden?” dedi. Çünkü senin kendini beğenmiş, hay Hitler gibi bir emir komutu meraklısı olduğunu fark ettiğim için, özellikle yapmadım bunu. Bak yanındaki birader efendilikle bir konu açmamı istiyor ki, ben sana bebekmişsin gibi süt vermeye çalıştım, sen onu dahi yutamıyorsun, öbür konuyu nasıl açayım, ya da anlatayım” diye de yanındakinin yüzüne baktım. O uzun boylu 60 yaşındaki çocuk “Ben bir daha buraya hiç gelmeyeceğim” diyerek kızıp gitti! Belli ki o 60’lık çocuğu küstürdüm. “Kendi gittiğin toplantıda herkesin gözünde ne kadar büyük olsan da bu kapıdan içeri girdin mi hepimiz insanız; sana katlanıp da yetki verenler düşünsün” demeden de duramadım. Bu fırladı gitti, ama o yanındaki garibanın zaten bacağından da özrü vardı, bir türlü ayakkabısını giyemiyor, yüzü kıpkırmızı, utanç içinde o da arkasından gitti. Elini sıktım, “şimdi benim ne demek istediğimi anladınız mı?” dedim. Ama o hiç konuşamıyordu bile. Kafasını çok hafif bir evet der gibi sallayıp gitti.

Bir zaman sonra bu ayağından özürlü olanı yine bana geldi. Ama sadece terasta oturup bir limonata içti. Hiç bu konulara girmedi. Ben de hiçbir şey olmamış gibi davrandım, o da. Çok kısa havadan, çiçeklerden, sudan konuştuk ve gitti. Bir daha onu hiç görmedim. Efendi bir insandı. Yanındaki terbiyesizin tarafında olmadığını, onu onaylamadığını mı belirtmek için belki de bana öyle kısa bir uğradı, bilinmez. Fakat o da kendini o organizasyondan kurtaramadı. Hâlbuki yanındaki o kendini beğenmiş olanı ne kadar terbiyeli ya da terbiyesiz biriydi bilmem, ama aslında o sadece organizasyonun kurallarını bilip, onları uyguluyordu. Öbürü ise kendi önceliklerini, insanlığını, sevgisini kullanmakla, bilmeden bu pislik olan organizasyonun ekmeğine ancak yağ sürüyordu. Bu organizasyonların ayakta durmasının en büyük nedeni de aralarında kölesi olmuş olan bu iyi niyetli, üstün nitelikler kullanan insanların varlığı sayesindedir. O kendini beğenmiş adam gibi eğer organizasyonun dediklerini tam ve noksansız yerine getirmek isterler ise, çok kısa bir zamanda hepsi de yok olur. Hâlbuki bu korkunç bir şey. Bu pisliğin farkında olan o kişiler, organizasyonun adına leke gelmesin diye onların değil de kendi vicdanlarından doğru bildikleri insani şeyleri yaparak, benim gibi insanları yalancı çıkartma uğraşı içindeler. Hâlbuki o kişilerin organizasyon ne diyor ise onu noksansız olarak yapmaları gerekmez mi? Oysa kendi inisiyatiflerini kullanarak, kötü olan bir şeye “iyidir bu” dedirtme uğraşı vermekle, onlar Allah’ın söylediği aynen şu kategoriye giriyorlar:

Kötüye iyi ve iyiye kötü diyenlerin; karanlığı ışık yerine ve ışığı karanlık yerine koyanların; acıyı tatlı yerine ve tatlıyı acı yerine koyanların vay başına. Kendi gözlerinde hikmetli olanların ve kendilerini bilge görenlerin vay başına! İşaya-Yeşaya 5:20-21

Bu anlattığım olay benim Şahitlerle olan binlerce sohbetlerimden sadece biriydi. Karımın adıyla Şahitlerin yönetim kuruluna gönderdiğimiz mektupta da başka yaşanmış bir olaydan bahsetmiştik. O yaşanmış örnek de Amerika’da bir toplantıda ihtiyarlar bir problemle karşı karşıya kalıyorlar ve bu konuda yönetim kurullarından yardım etmeleri için mektupla öğüt istiyorlar. Aralarından attıkları ama hâlâ toplantılara katılan bir kadının, o toplantıya katılmak için dik merdivenleri tek başına çıkarken, bebek arabasını tutup anneye yardım edip etmemekte karar veremeyip, Amerika’daki yönetim kuruluna: “Anneye yardım edelim mi etmeyelim mi?” diye soru soruyorlar! Dini organizasyonların yetişkin insanları ne hale getirdiğini siz düşünün. Böyle basit şeylerde dahi bu insanlar tek başlarına karar veremiyorlar! Çünkü verdirtmiyorlar. Bu mektubu da kitabımda yayınladım. «Organizasyona giden mektup» adı altında ilerdeki konularda okuyacaksınız.

Karar verme özelliği bizleri ayakta tutuyor ise, buna sahip olma arzusuna de karar vermeliyiz. Yani karar vermek için de karar vermemiz gerekiyor. Ruhi anlamda ayakta, kendi ayaklarımız üzerinde yaşamaya, yürümeye, koşmaya, gülüp eğlenmeye mi karar vereceğiz; yoksa yatalak, aynen bir kötürüm olmak için diretip, daima ayak kaslarımızı kullanmayıp, başkalarına muhtaç olmaya mı karar vereceğiz? Allah’a ait doğru bir iman konusunda bizim adımıza onlar mı yürüyecek, biz mi? Onlar yürüyebilirse bile, biz bastonlar ile onların arkasından nasıl koşacağız? Dini organizasyonlar senin hiçbir zaman gelişmeni istemezler ki. Organizasyon olarak onlar ancak kendilerini geliştirmek ister. Onlar için gelişmek demekte, önce kendi rahatları, sonra sayı, para, varlık, meşhur olmak demektir. İsa Mesih kendisine iman edenler hakkında, akıllıları ve akılsız olanları vurgulamak için, düğüne gelip damadı karşılamakta bekleyen insanlarla ilgili güzel bir örnek verdi. Hazırlıklı olanlar akıllı, hazırlık yapmayanlar ise akılsızdılar.

Bizi uyuşukluğa ve sonunda da bizleri bir hiç yapmaya uğraşan o dini organizasyonlardan, muhakkak uzaklaşalım. Karar verme özelliğimizi tekrar geliştirmeye, kendimizi buna hazırlamak üzere süratle eğitmeye başlayalım. İsa’nın meselinde anlattığı gibi, geç gelenler ise akılsızlardı, unutmayalım! (Matta 25:1-13’de geçen bu benzetmeyi lütfen yerinden okuyun.)

Sorumluluktan korkuyoruz diye başkalarının bizim zihnimize, imanımıza, yaşantı tarzımıza, harfi organlarımıza, kanımıza kadar hâkim olmasına mı müsaade edeceğiz? Hem de asılsız, sadece insan emirleri olan, Allah’tan uzak şeylerle. Hatta ısrarla bu organizasyonlara, dinlere, yöneticilere yetkiler verip, “artık bizim yerimize onlar kararlar verecek” diyerek, karar vermekten kurtulduğumuzu mu sanacağız? Evet, belki karar vermekten kurtulacağız, fakat bizim adımıza karar verenler, başımıza gelecek belalardan bizleri kurtarabilecek mi? Onun için ben bu «karar verme yeteneğini geliştirmeyi» çok ciddi olarak düşünmemiz gereken hayati konulardan biridir diyorum.

En başında da dediğim gibi, muhakkak hatalar da yapacağız. Bu bizim cesaretimizi kırmasın. Bir çocuk da yürümeye başladığı zaman, sayısız kere yere düşer de kalkar da. Bu yüzden biz ona yürümeyi yasaklar mıyız? Kaldı ki yetişkin bizler dahi, hâlâ hiç düşmüyor muyuz? Buluşlarından faydalandığımız nice bilim adamları, hatta o insanların ilkokuldaki öğretmenleri, bazılarının hakkında: “Sen hiçbir işe yaramazsın” diyerek okuldan kovdukları Edison bu konuda çok güzel bir örnektir. Kovdukları Edison’un bütün ömründe 3 aylık bir okul hayatı varmış. Herhalde Amerikalılar eğitim sistemlerine leke gelecek diye bu gerçeği devamlı gizliyorlar. Demiryollarına girdiği işte, yaptığı deneyler sonucunda kaldığı tren vagonunu havaya uçurunca, iş yerinden de kovulmuş. Fakat onlar yine de kararlı ve ne yaptığını bilen insanlardı. Onların cesaretini hiç bir şey kıramadı. İnsanlık onlar gibi insanların sayesinde harfi aydınlığa kavuştu. Böyle biri yaklaşık 1300 kadar patent bildirmiş. Bizler Edison’u sadece ampulü buldu diye biliriz. Hâlbuki kullandığımız telefondan, faksa, kameradan, ampule kadar yine yaklaşık 2000’e yakın öncülüğünü yaptığı değerli buluşları olan biri. Eğer onlar korkup, sorumluluktan kaçsaydılar, bu şeyleri yapabilirler miydi? Araştırdığı şeylere yasaklar koyulsaydı, engellenseydi, Edison gelişebilir miydi? Gelişse dahi, belki de yüzde birlik bir başarı elde etmesi dahi zor, hatta imkânsız olurdu. Ben binlerce tecrübelerden ve kişilerden birer tane örnek verdim. Bir de ruhi konularda, iman, Allah sevgisi, gerçeğin uğrunda ki, Şahitlerin ağzından düşmeyen, ağızlarına sakız yaptıkları “hakikat” yolunda yürüyen insanların örnekleri hakkında Mukaddes Kitapta bakın neler yazıyor:

Habil’in Tanrıya Kain’den daha iyi bir kurban sunması iman sayesinde oldu. Bu konuda iki kardeşte kendi adlarına kararlar vererek Allah’a bir şeyler sundular. Allah birininkini kabul edip, öbürününkine bakmadı. Çünkü onun işleri kötüydü.

İman sayesinde Nuh, henüz olmamış olaylarla ilgili olarak Tanrı tarafından uyarılınca, Tanrı korkusuyla ev halkının kurtuluşu için bir gemi yaptı. Bununla dünyayı yargıladı ve imana dayanan doğruluğun mirasçısı oldu. Sadece Allah’a güvendi ve bu yolda bütün yeryüzünde ailesiyle tek başınaydı. Karar verip itaat etti ve gemiyi yaptı.

İman sayesinde İbrahim miras alacağı yere gitmesi için çağırılınca, Tanrı’nın sözünü dinledi ve nereye gideceğini bilmeden yola çıktı. O da karar vermek zorundaydı. Bu yolda, ailesi hariç tek başınaydı.

Bu kişilerin hepsi imanlı olarak öldüler. Vaat edilenlere kavuşamadılarsa da bunları uzaktan görüp selamladırlar, yeryüzünde yabancı ve konuk olduklarını açıkça kabul ettiler. Böyle konuşanlar bir vatan aradıklarını gösteriyorlar. Ayrıldıkları ülkeyi düşünselerdi, geri dönmeye fırsatları olurdu. Ama onlar daha iyisini, yani göksel olanı arzu ediyorlardı. Bunun için Tanrı onların Tanrısı olarak anılmaktan utanmıyor. Bu insanlar karar vermek zorundaydılar ve verdiler. Aldıkları kararlar ile Allah’ın kitaplarında bu takdir dolu sözlerle anılıyorlar.

İbrahim sınandığı zaman imanla İshak’ı kurban olarak sundu. Vaatleri almış olan İbrahim biricik oğlunu kurban etmek üzereydi. Oysa Tanrı ona, “senin soyun İshak’ta çağırılacaktır” demişti. İbrahim Tanrı’nın ölüleri bile diriltebileceğini düşündü; nitekim İshak’ı simgesel şekilde ölümden geri aldı. İbrahim bu kararları hiçbir organizasyon ve yönetici emri altında olmaksızın verdi. Evet, Allah emretti, o da bu emre uymaya karar verdi. Bazıları ise uymamaya karar veriyor. Allah çağırdı diye kimse O’na otomatik kurulu robotlar gibi gidiyor sanmayın. Allah daima insanların kendisine gelmeleri için özgür iradeleriyle kararlar vermelerini istiyor.

Musa doğduğu zaman annesiyle babası onu üç ay gizlediler. Çünkü çocuğun güzel olduğunu gördüler ve kralın fermanından korkmadılar. (Çünkü o zaman Mısır’da doğan İsrailli erkek çocuklar öldürülmeliydi) Bu karıkocanın da arkasında kimse yoktu. Ne kavmi İsrail ki onların çocukları da öldürülüyordu, kim kime ne diyebilirdi. Ne de başka bir organizasyon adına onlar bu cesareti gösterdiler. Bu sevgiden kaynaklanan cesarete bizzat kendileri karar verdi.

Daha ne diyeyim? Gidyon, Barak, Şimşon, Yiftah, Davud, Samuel ve peygamberlerle ilgili olanları anlatsam, zaman yetmeyecek. Bunlar iman sayesinde ülkeler ele geçirdiler, adaleti sağladılar, vaat edilenlere kavuştular, aslanların ağzını kapadılar. Kızgın ateşi söndürdüler, kılıcın ağzından kaçıp kurtuldular. Güçsüzlükle kuvvet buldular, savaşta güçlendiler, yabancı orduları bozguna uğrattılar. Kadınlar dirilen ölülerini geri aldılar. Başkalarıysa salıverilmeyi reddederek dirilip daha iyi bir yaşama kavuşma umuduyla işkencelere katlandılar. Daha başkaları alaya alınıp kamçılandı, hatta zincire vurulup hapsedildi. Taşlandılar, testereyle biçildiler, kılıçtan geçirilip öldürüldüler. Koyun postu, keçi derisi içinde dolaştılar, yoksulluk çektiler, sıkıntılara uğradılar, baskı gördüler. Dünya onlara layık değildi. Çöllerde, dağlarda, mağaralarda, yer altı oyuklarında dolanıp durdular. İman sayesinde bunların hepsi Tanrı’nın beğenisini kazandıkları halde, hiçbiri vaat edilene kavuşmadı. İman konusunda teşvik edici bütün yukarıdaki ayetler İncil’in İbraniler kitabının 11. bölümünden yer yer alınmıştır. İman etmeye de karar vermenin gerekli olduğunu vurgulamak için yazdım bunları. Ayetlerin tümünü sizler de yerinden açıp okuyabilirsiniz.

Tüm bu insanlar, Nuh, İbrahim, Musa, Davut, İsa, Muhammed ve adları geçen ve geçmeyen saymadığımız onca insanlar hep tek başlarına başladılar. Tek başlarına önce iman edip sonra da karar vermek zorundaydılar ve doğru kararlar verdiler. Çoğunluğa bakıp korkmadılar. Alay da edilse, işkence de edilse, kılıçta kovalasa, onlar iman edip, kararlılıkta sabit kaldılar. Onlar inatçı, söz dinlemeyen, her şeye karşı gelen, asi insanlar değildiler. Tam tersine Musa hakkındaki yazıda:

“Yeryüzünde yaşayan herkesten daha alçak gönüllüydü.” (Çölde sayım-Sayılar 12:3) diye bahseder. Bu insanlar tek başlarına başlattılar, karşı gelip, boyun eğmeyip ölüme dahi katlandılar ise, inatçı olduklarından değil, Yaratıcılarını, doğruluğu, adaleti, gerçeği sevdiklerinden dolayı, o yolda yürümeye KARAR VERDİKLERİ için öyle davrandılar. Ne mutlu onlara ne mutlu kendi ayakları üzerinde durmaya karar verenlere. Ne mutlu koyun misali alçak gönüllü kişilere. Ne mutlu eşeklikten, yük çekmekten, başkalarının pisliğini taşımaktan kurtulmaya karar verenlere. Ne mutlu gerçeği bilmekte ve o taşıdığı canın asıl sahibi olan Allah hakkında bilgi edinmede, yaşamda karar vermekte uzmanlığa, yetkinliğe, olgunluğa, kusursuzluğa doğru ilerlemeyi hedef edinmeye karar verenlere.

Atatürk’ün vatan millet uğrunda söylediği çok güzel, idealist sözleri vardır. Hatta bu sözler yalnız Türkiye’de değil, birçok ülkelerin ordularında teşvik olması için atasözü olarak duvarlarında yazılıdır demiştim. Dinciler Atatürk’ü hiç sevmez. Samimi, doğru, dürüst, idealist bir insan olduğu için mi, yoksa dinlere, dincilere karşı geldiği için mi? Ben bu konuların hiçbirine girmeden, konumuzla ilgili Atatürk’ün sözlerinden bir gerçeği vurgulamaya çalışacağım. Meşhur nutkunu hepimiz biliriz, ya da duyduk. Orada kısa olarak; bir ülkenin düşmanlar tarafından işgal edildiğinden, ordularının dağıtıldığından, silah ve gerekli her türlü malzemenin yok olduğundan, ülkenin tüm kuruluşlarına düşmanın hâkim olduğundan bahseder. Aslında insan bu nutku kendini vererek okuduğu ve anlamaya çalıştığı zaman içinden: “Hiçbir kurtuluş yolu kalmamış” der. Atatürk bunun böyle olduğunu bildiği için, teşvik edici, cesaretlendirici bir çözüm yolu gösteriyor. “Muhtaç olduğun kudret damarlarındaki asil kanda mevcuttur” diyerek. Allah’ın bizlere verdiği özgür irade ki, bu karar vermeye bağlıdır, bu özelliğimizi kullanıp geliştirmek için elimizden geleni yapalım. Başkalarının üzerimize hâkim olmasını, yönetmesini, hatta bizleri öldürmesini bile engelleyemeyiz. Allah bazen o yönetimlere itaat dahi etmemiz gerektiğini söylüyor. Bütün bunlar bazen çok zor da olsa kabullenilebilir. Fakat imanımız, Allah’a olan sevgimiz, bu konuda yürüyeceğimiz yol hakkında karar vermek için, ne olursa olsun korkmayalım. Herkeste asil bir kan var mıdır yok mudur bilmiyorum, fakat bu karar verme konusunda muhtaç olduğumuz kudreti Allah her insanın yaratılışına vermiştir. Onu geliştirirsek, ancak o zaman doğru kararlar vermekteki ihtimalleri de yükseltmiş olacağız.

Uzman olmak istediğimiz bu konuda belkide çevremizde bizi eğitecek hiçbir önderi bulamayacağız, bu da bir gerçek. Benim sizlere, muhtaç olduğumuz kudretin yaratılışımızda var olduğunu söylerken, bir şeyler yapmamız gerektiğini vurguladım. Nasıl ki aldığımız besinleri enerjiye döndürmek bizim elimizde olan bir şey ise, bizde duran gücü, yetenekleri de ancak biz kullanarak açığa çıkarabiliriz. Ya o besinlerle bütün gün yatar, göbek, yağ yaparız; ya da spor yapıp, o enerjiyle sağlıklı bir vücut geliştirir, ya da çalışır o enerjiyi işe dönüştürürüz. Yetenek geliştirmek de buna benzer. Oturup başkalarının bizim adımıza yapacağı şeyleri beklemektense, bizler kendi adımıza bilgi edinip, karar vermekte uzman olmaya doğru ilerleyebiliriz. Zamanımızda en basit elektronik cihaz olan radyo hakkındaki örnekte, kendimle bir uzmanı kıyaslamıştım. Bunlarla uzman olmanın önemi hakkında durmak istedim. Yoksa radyonun nasıl yapıldığını bilip bilmemek mecburi veya hayati değildir. Ama Allah’ın her insandan beklediği karar verme özelliğini geliştirmeyi ise mecburi görelim. Bunu yapmakla sadece kendimizi kurtarmakla kalmayıp, birçoklarını da kurtuluşa götüren bilgi ve teşvikleri vermiş olacağız. Yapayalnız bunu yapmak mümkün müdür? Aslında zordur, ama imkânsız değildir. Bütün o peygamberler ve bilim adamları, yaptıkları, keşfettikleri şeylerde çoğu zaman yalnızdılar. Hatta engeller ve birçok muhalefetle mücadele etmeleri gerekliydi. Allah sevgisini ve O’nun prensiplerini izlemenin bedelinin ise çoğu zaman daha büyük olduğunu yine kutsal yazılardan okuyoruz. Bunun yanında zamanımızdaki bilgi edinme kolaylığını, dünyamız hiçbir devrinde yaşamamış ve görmemiştir. Bu imkânlara da sıradan dediğimiz insanların birçoğu sahip. Bu yüzden bize verilen şu sözlerle cesaret bulalım:

Ben size şunu söyleyeyim: dileyin, size verilecek; arayın, bulacaksınız; kapıyı çalın, size açılacaktır. Çünkü her dileyen alır, arayan bulur, kapıyı çalana kapı açılır.

Aranızda hangi baba, ekmek isteyen oğluna taş verir? Ya da balık isterse ona balık yerine yılan verir? Ya da yumurta isterse ona akrep verir?

Sizler kötü yürekli olduğunuz halde çocuklarınıza güzel armağanlar vermeyi biliyorsanız, gökteki Baba'nın, kendisinden dileyenlere Kutsal Ruh'u vereceği çok daha kesin değil mi? Luka 11:9-13

Bu sözlerin verdiği cesaret ile kendimizi şimdiye kadar hissettiğimiz gibi sahipsiz görmeyelim. Hangimiz Allah ve O’nun iradesini tam bir yürek ve sadelikle, samimi ve içtenlikle, doğruluk ve gerçek ile arar da bilgi, anlayış konusunda bir çıkmaza girdiği zaman yalvarırsa, Allah da: “Oh şimdi köşeye sıkıştı, bilgisizlikte yok olsun” der?! Yapar mı Allah böyle bir şeyi? Yukarıdaki ayetler bize bunun tam tersini gösteriyor. Ayrıca bozuk, yalan, yanlış olan bir çoğunluk yerine, doğru, dürüst ve içten olan tek başınalık daha bina edici ve gerçeği bulmakta kolaylık sağlayıcıdır. Dinlerin öğretisi bu konuda tam terstir. Onlar yine dediğim gibi utanmadan: “Tek başıma doğru olanı yapacağıma, organizasyon, ya da kendi dinim ile birlikte yanlış olanı yaparım, daha iyidir” derler. Bir yerde herkes neyi seçtiğine kendi şahadet ediyor.

Burada bir ayırım yapma zorunluluğunda olduğumuzu kabul etmeliyiz. Hangisini seçeceğimiz herkesin kendi bileceği bir şey. Biri ebedi hayata, biri de ebedi nefrete, utanca ve ölüme götürüyor. (Tesniye- Yasanın Tekrarı 30:19-20)

Kitabımdaki karar vermekle ilgili konuyu burada bitti diye görmeyin. Kitabın tümü bu doğrultudaki düşünceyi de desteklemek amacıyla yazıldı. Tabii ki iyi olana karar vermenizde sizleri teşvik etmek isterim. Ancak “teşvik” diyorum “sizler adına karar veririm” demiyorum. Sizler istemedikten sonra sizler adına sizden başka kimse karar veremez. Verirse de bu Allah’ın sizlerle olan ilişkisini etkilemez. Onlar kötülük yapıyor diye siz de aynı şeyi yaparsanız Allahın gözünde kötü olursunuz. Onlar iyilik yapıyor diye de iyilik yaparsanız, bunun Allah’ın gözünde pek bir değeri olmayacaktır. Bu mantık doğrultusunda bakın Allah ne diyor?

Her şeye egemen Rab diyor ki: “Bir kimse elbisesinin eteğinde mukaddes et taşır ve eteğiyle ekmeğe, çorbaya, şaraba, yağa, yahut her hangi bir yiyeceğe dokunursa, o mukaddes olur mu?” diye şimdi kâhinden şeraiti sor. Ve kâhinler cevap verip: “Hayır” dediler. Ve Haggay dedi: Leşten ötürü murdar olmuş bir kimse bu şeylerden birine dokunursa, o murdar olur mu? Ve kâhinler cevap verip: Murdar olur dediler. Ve Haggay cevap verip dedi: “Rab: “Bu kavim böyledir ve benim önümde bu millet böyledir ve ellerinin her işi böyledir ve orada takdim ettikleri şey murdardır” diyor. Haggay 2:11-14

Konular