Yehova Şahitleri!

28 Ocak 2004 Çarşamba

Şahitlerin toplantıları benim çok hoşuma gitmişti. Düzenli, temiz ve kokusuz toplantı salonlarında kendimi rahat hissediyordum. Bir de ilginç yanı, bu toplantıdaki insanlar karışık milletlerden, Almanya’ya göre de en aşağı sınıfın insanlarıydı. Türk, Kürt, Ermeni, Arap, hatta Türkçe konuşan Almanların hepsi bir arada bu düzen ve temizliğe ayak uydurmuşlardı. Fakat genel sayıda Türkler çok azınlıktaydı. Hâlbuki Türkçe yapılan toplantıydı, nedense Türklerin sayıları azınlıkta oluyordu. Türkçe kongrelerde de durum aynıydı. Bin kişilik kongre salonunda belki de yüz tanesi ancak hakiki Türk’tü. Bu hakiki Türk dememin nedeni şu: Öbürlerinin bazıları da Türk vatandaşlarıydı, fakat hepsi daha önce hem Hıristiyanlık dininden gelmeydiler hem de aslen Türk değillerdi; mesela Ermeni, Rum, Süryani gibi. Aslında hangimizin aslı nereli? Bir bildiğim, hepimizin Âdem ve Havva’dan geldiğidir. Burada anlatmak istediğim şey, Müslüman olup da Yehova Şahidi olan, çok ama çok az insan vardı. Bunlar da beni hiç ilgilendirmiyordu. İnsan Allah’ın gözünde değerliydi. Bir de millet ayırımı yapmanın ne demek olduğunu Almanlardan yeteri kadar gördüğümüzden, artık bu duygulardan tiksinmiştik. Bu yüzden de milliyetçilikten nefret ederim dersem yalan olmaz sanırım. Daha doğrusu ayırım yaparak taraf tutmak, iyiye kötü, kötüye de iyi demek, işte bütün iğrençlik bence burada. Şahitlerde ilk görünüşte bu yok gibiydiyse de toplumun etkisiyle Alman Şahitlerin de içinde, yabancılara küçük ve aşağı bir gözle bakma hastalığı onlarda da vardı. Ancak öbür Almanlara nazaran bu az bir etkiydi. Bu da normaldi. Çünkü kendi toplumumuzun saçma bulduğum, beğenmediğim bir sürü yanları benim gözümde de vardı. Hani Muhammed’in söylediği varsayılan bir söz vardır: “Ben Arap’ım ama Arap benden değil” dediği sözünü ben de kendime uygulardım ki, bunu neredeyse her Türkün birbirine olan nefretinde görünce, artık içimde sakladım. Türklerin hepsi adeta birbirinden nefret ediyordu. Çareleri olmadığı için birbirlerinden ayrılamıyorlardı ama sevgiden dolayı değil. Eğer bu gözle de bakacak olursak, aslında bütün dünya insanları birbirlerinden nefret ediyorlar demek de yanlış olmaz. Savundukları ve sarıldıkları şeyler birbirlerine olan sevgilerinden ötürü değil, insanlık ancak menfaat ve çıkarlarını savunup onları seviyorlar.

Hiç unutmam, Türkiye’den Almanya’ya makine almak için gelmiş olan arkadaşımın dayısı ile gezerken, hep Türklerin ne kadar güvenilmez olduğunu, sahtekârlıklarını, pisliklerini anlatıyordu. Aslında düşündüğüm zaman kötülediği şeylerin çoğunu kendisi de yapıyordu. Onu da kırmak istemedim tabii ve “ağabey aslında bilmeden belki bizler de aynı hataları yapıyoruzdur” deyince, bizimkisi hemen ne demek istediğimi anlayıp, ateşli ateşli: “Biliyorum, Türk adiyse onların en adisi de benim” demesi üzerine ne kadar kendimi tutsam da onun bu samimi sözüne çok gülmüştüm. Türkün en büyük düşmanı da bence yine Türk’tü. Bu yüzden de hiçbir devlet bizleri tehlikeli görmüyor. Bir dayanışma bir birlik olduğunu görsünler bakın, o zaman başka türlü bir nefret başlar. Nitekim Türk dincilerinin içinde böyle bir birlik olduğu için onlara karşı Alman devleti ve tüm Avrupa hemen duruş aldı. Böyle durumlarda yalnız Alman değil bütün dünya devletleri bir duruş alır. Bu, o yerde azınlıkta olan her millet ve toplum için geçerlidir. Mesela Hitler Almanya’sında Yahudilere duyulan nefret ve düşmanlık bu sebeplerden kaynaklanır. Belki de Türklerin birbirlerine olan düşmanlığı, bize bu yabancı ülkelerde bilmeden bir koruma oluyordu. Fakat düşmanlık nasıl sonuçlar getirirse getirsin çok iğrenç bir şey. Devlet işin iç yüzünü bildiğinden, o millete o kadar kötü davranmıyor, fakat bu sefer toplum kötü ve nefret dolu oluyor. Politikacılarda: “Bu gibi aşırı duygulardan menfaatime oy toplarım” deyip bu düşmanlığa bir önlem almıyor. Hem nasıl bir önlem alsın ki. “Bu millet birbirine zaten düşman, bir de siz bunlara düşmanlık yapmayın” mı diye ilan etsin! Hem de politikacının en büyük oy toplama kaynağı bu yoldan olursa! Ayrıca Merkel’in başa gelmesiyle tüm bu kurallarda bozulup, devletin Türklere karşı başlattığı uyum adı altındaki politikayla, 1939’lardaki Yahudi düşmanlığına geri dönüldü.

Aklıma bir hikâye geldi. Bir ülke kralı karışık milletten insanları, -artık ne nedendense- yakalatıp ceza diye bir derin çukura attırtmış. Alman’ı, İngiliz’i, Amerikalısı, Fransız’ı olduğu gibi aralarında iki de Türk varmış. Bir zaman sonra kral hepsini bağışlamış ve “çukurun ağzındaki kapağı açın, hepsi çıkıp gitsinler” demiş. Çukur derin olduğundan, ancak biri öbürünün eline, omzuna basarak çıkıp kendisini kurtarıyormuş. Bir bir çıkmışlar. En son çukurun ağzından bir el, bir ayak, bir kafa gözüküp hemen de yine kayboluyormuş. Herkes şaşkın şaşkın bakıp: “Bunlar neden bir türlü çıkamıyorlar ki?” deyince, oradan biri: “Çukurdakiler Türk, biri çıkmak isteyince öbürü çekiyor da ondan” demiş. Maalesef de millet olarak bu fıkrada olduğu gibi bir durumdayız.

İstanbul’da vapura çok binerdik. O eski vapurlar da 50’li 60’lı yıllardan kalma. Bir ara şahane yeni restore edilmiş bir vapur sefere çıkarmışlardı. Hem de klasik ve iç döşemesi falan çok güzel yapılmıştı. Sanki 1800’lü yılları anımsatıyordu. Hayran kaldığımı bilirim. Hemen daha ikinci gün vapura bir bindim ki, sanki savaş bölgesinden geçip vapura eşkıyalar girmişti. Koltuklar, minderler bıçakla kesilmiş! O cilalı tahtalar demirlerle kazınmış! Ne kadar öfkelenip de üzüldüğümü anlatamam.

Bu düşmanlıklar bizim ülkemizde daha ev eğitiminde başlıyor. Yine bir gün banliyö treniyle okula giderken istasyonda arkadaşımı gördüm, o da aynı vagona girdi. Tesadüfen bizden başka hiç kimse de yoktu. Arkadaşım bu duruma çok şaşırdı ve emin olmak için kompartımanın başından sonuna kadar baktı ve bana: “Sahiden de bizden başka kimse yok” dedi. Ben de “ee, ne yapalım yani?” demiştim ki tam o sırada bu bir “haaaaayt” diye bağırarak koşa koşa ayaklarıyla koltuklara uçuyordu. Bütün koltuklar bunun tozlu ayak izleriyle dolmuştu. Yeşil deride de tam gözüküyordu. “Sen ne yapıyorsun çıldırdın mı?” demem üzerine soruma şaşırmış bir şekilde soluk soluğa “kimse yok ki” diye cevap vermişti. Donuk donuk da yüzüme bakıyordu! Mantığa bakın! Hâlbuki kötü bir çocukta değildi. O anda neden böyle bir coşkunluktan zevk aldı bilmiyorum.

Vicdan eğitimimiz ya sıfır ya da saçma, mantıktan uzak bir şekilde. Allah adıyla, ya: “Sus, yapma, günahtır, zındık, kâfir” denir; ya da armağan olarak cennetteki huriler, ceza olarak da cehennemdeki ateşler, katran kazanları verilir. Bunlar din eğitimimiz. Okuldaki meşhur Milli Eğitimimiz ise, “önünü ilikle, ayağa kalk, beni görünce el pençe divan dur, cevap verme, canın çıkmışsa da bir moruğu görünce otobüste trende ayağa kalk, yerini ver” diye öğretilir. O gencecik çocuklar, yokluğun içinden, gecekondulardan, ev diyemeyeceğim deliklerin içinden sabahın köründe çıkarlar. Akşama kadar, artık hangi vicdanlının ya da vicdansızın elindeyse, en kötü, pis ve ağır işlerde çalıştırılırlar. Garibin tek oturup dinleneceği yer ulaşımdaki o taşıtlardır. Hatta arkadaşlarından en önde koşar ki, istediği bir yeri kapıp oturabilsin. Son gücüyle bunu da başarır ve oturur. Sonrada başına bir moruk dikilir. O garibin içinde artık bir sürü çekişmeler başlar. Görmezlikten mi gelsin, yoksa uyuma numarası mı yapsın? Sonunda yenilir, dayanamaz kalkar “otur amca” ya da “otur teyze” der. O başında duran da sanki “bu kadar neden bekledin be dürzü” der gibi öyle bir bakışla bakar ki, sanki bu yerler sırf onun hakkıdır. Hâlbuki bilet alırken ikisi de aynı parayı veriyor. Bu bizim saygı anlayışımız ve o çocuklara verdiğimiz vicdan eğitimimiz. Evet, belki kalkıyor, ama nefretle. Avrupa’da ise tam tersine neredeyse bu yaşlılara hiç değer verilmez. En değer verdikleri iki şey, küçük çocuklarla, küçük köpeklerdir! Oralarda milyonda bir böyle bir olayda bir genç kalkıp da yaşlı birine yerini verdimi, o kişi çok minnet duyup teşekkür eder. Çünkü böyle bir mecburiyet ve vicdanla yetişmiyor onlar. Bu yüzden de o gencin kalkıp yerini vermesi sadece kendi inisiyatifini ve duygularını gösterir. Hiçbir mecburiyet ve toplum baskısı olmadan yaptığı için de karşısındaki bunu çok takdir eder. Onların da başka konularda, bizlerde olduğu gibi anlayamadığım, toplum baskısıyla, kişiye mecburiyet hissi verdikleri vicdan eğitimleri var tabii. Nasıl ki bizde işin içine dini Allah’ı soktuklarında kimsenin çıtı çıkmaz, her türlü pisliği insanlar bu isimlere sığınarak yaparsa, bunlarda da milliyetçilik, vatanseverlik aynı şekilde geçerlidir. Her türlü pisliği bu sözün arkasına saklanarak yapar ve böyle de vicdan eğitimi alırlar. Bunun gibi daha neler var tabii.

Ben yaşlılara dair verdiğim örnekle saygısız olmayı mı kastediyorum? Kesinlikle hayır. Bir gün olsun böyle yer veren bir gence, o kişinin: “Aman oğlum, yavrum otur. Sizlerin sabahtan akşama kadar zaten canı çıkıyor”. Ya da “çok teşekkür ederim evladım, sağ ol” veya “lütfen kalkma oğlum ben zaten emekliyim ve dolaşmak gezmek için çıktım, sizlerin şartları daha zor” dediğini hiç ama hiç duymamışımdır. Sadece o süslü hanımlara, kızlara yer veren o gençler ki, bir bunu zaten severek yaparlar, onlarda: “Ay çok teşekkür ederim”, ya da “mersi” der ki, bu da o çocuğa ya da o gence yeter, çünkü severek yapıyordur.

Büyüklere saygıyı ama küçükleri de sevmeyi öğretiriz. O garibanlar ise sevginin “S” harfini görmüyordur. İçlerinde ise farkında olmadan ancak bir nefret büyür. Ne olur o yaşlı denilen kendini biraz alçaltıp minnet duygusunu, olmayan sevgisini gösterse? Bakın, şimdi işin en ilginç yanı geliyor. O çocuklar bu yokluklardan ve zorluklardan geçerek büyür, bir gün gelir kendisi de yaşlanır. Aynı şeyleri de kendisi bir başkasına yapar. Hâlbuki neden bir zamanlar kendinin istediği şeyi sen de onlara yapmıyorsun? Ya da istemediğin şeyi sen de başkasına yapıyorsun? Hiç kimse yapmıyor diye mi? İnandığın yolda tek başına ilerle, ne olur? Yansan da arkandakilere ışık tutarsın lafını da mı hiç duymadın? Yok, o da o anlık rahatını düşünür. Kısır döndü dönsün dursun. Hâlbuki en büyük iki emirden biri: “Komşunu kendin gibi seveceksin” der Allah. Kim yapıyor bunu? Matta 22:36-40 da şöyle yazar:

Onlardan biri, bir kutsal yasa uzmanı, İsa’yı denemek amacıyla O’na şunu sordu: “öğretmenim, kutsal Yasa’da en önemli buyruk hangisidir?” İsa ona şu karşılığı verdi: “Tanrın Rabbi bütün yüreğinle, bütün canınla, ve bütün aklınla seveceksin. İşte ilk ve en önemli buyruk budur. İlkine benzeyen ikinci buyrukta şudur: Komşunu (insanları) kendin gibi seveceksin. Kutsal Yasa’nın tümü ve peygamberlerin sözleri bu iki buyruğa dayanır.” Bu sevgide hiç dil, ırk, renk, millet, yerli, yabancı, cinsiyet, din, küçük, büyük, yaşlı, genç, güzel, çirkin, akıllı, aptal ya da herhangi başka bir ayırım var mı? Cevabı kendiniz verin.

Şahitler benim sempatimi kazanmışlardı. Bunlar bizlerin gördüğü çevrede doğal olan şeyler değildi. Fakat zamanla aynı düzen ve temizlik içinde olan daha başka dinleri de görecektim.

Şahitlerdeki gittiğim toplantılarda Mukaddes Kitapla ilgili okuduğum konular işleniyordu. Oysa dışarıda, güncel hayatta kimse bu konular hakkında konuşmuyordu. Ne bu kitabı biliyorlardı ne de bilmek istiyorlardı. O zamanki çevremde olan arkadaşlarımın bütün düşünceleri, İncil’de yazdığı gibi ya midelerinde ya da ayıplarındaydı. (Filipililer 3:19) Adeta bunun için yaşıyor, bunun için çalışıp, bunun kavgasını veriyorlardı. Bu duygular ise hayvanlarda da var. Peki, bizi farklı kılan neydi? Zekâ ise, zekâmızı da bu konulara kullanıyorduk. Hayvanlar ise zekâsını kullanmıyorsa, onların da içgüdüleri var. Kısacası bizle hayvanın bir üstünlüğü yoktu. Tam tersine hayvanlar bizlerden daha erdemli, daha barışçıl, daha tok gözlüler. Bazı insanlar bu “hayvan” tabirini birbirlerine hakaret olarak kullanırlar. Hayvanlar kendilerine düşen sorumluluklarında, yani tabiatla uyum içinde yaşamalarında biz insanlardan çok daha üstünler. Allah’ın hediye olarak verdiği bu yeryüzüne ait sorumluluğumuzu insan olarak yerine getirmedik. Tam tersine, özellikle sırf kötüye kullandık. Ama hayvanlar için bu söylenemez. Var mı bunun aksini ispat edecek deliller?

Bizim düzenli her pazar o toplantılara katılmaya başlamamızla, bazı Şahitler de toplantı sonunda yanımıza geliyorlardı. Konuşup bizi teşvik etmek istiyorlardı. Ben ise okuduğum ama kötü bir neden bulamadığım için onlara Kuran hakkında sorular soruyordum. Çünkü onlar bu kitabı muhakkak biliyorlar ve bana da gösterecekler diyordum. Josef’le bu konu hakkında bir iki kere konuştum. Fakat Josef hiç Kuranı ne okumuş, belki ne de görmüştü. Ancak Mukaddes Kitabın dışındaki her şey onun için yanlıştı. Beni çok konularda etkilemesine rağmen, bu konuda ondan bir şey öğrenemeyeceğimi anlamıştım. Bu yüzden Türkçe konuşulan toplantıların içinde, “Kuran hakkındaki problemi bu kişiler muhakkak yaşamışlardır, bu yüzden de biliyorlardır” diye düşünüyordum. Benim için o yerler bu konudaki bilginin tam kaynağı olan yerlerdi diye bir sanı vardı içimde. Bununla birlikte, “ille de bu Kuran doğrudur”, ya da “doğru olmalıdır” gibi fanatik bir düşünce ve inanç yoktu bende. Böyle bir duygum Mukaddes Kitap için de yoktu. İki kitabı da bilmiyor olmama rağmen, ne onlar hakkında “bunlar çok çok doğrudur” diye bir ön yargım vardı, ne de “aman bunları atın yanlıştır” diye ters bir düşünceye sahiptim. Hele bizim Türklerin çok yaptığı gibi, hiç elime bile almadığım bir kitap hakkında üstün bir ölçüt (kriter) hiç değildim. İlk önce Mukaddes Kitapla başlamıştım ki, bu da belki bir tesadüftü diyelim, ondan sonra da Kuran. Mukaddes Kitabı okudukça, anladıkça sempati duyup çok hem de çok sevmiştim. Bu duygulara insan o şeyle tanışmadan zaten sahip olamıyor. Kuran ise kendisinden önce gelmiş o kitapları ancak onaylıyor. Allah bunu Arabistan’daki okuma yazma bilmeyen bir kişinin, kültürüne, üslubuna, yani anlatış tarzına göre yaptırıyor. Bu kural bütün peygamberler için geçerli olan Allah’ın kullandığı bir yöntem. Peygamberler vahiy olunan sözleri Allah’tan alıyorlar, evet ama genelde bu sözler onların kendi anlatım tarzlarıyla uyumlu oluyor. (1.Korintoslular 14:26-33) Mesela İncil’deki o ilk dört yazar; Matta, Markos, Luka ve Yuhanna dediğimiz elçiler, aynı olayı kendi üslup ve görüş açılarına uyar bir şekilde kaleme almışlardır. Allah da bunun böyle olmasını istiyor. Bakın Kuran’da bu konuda ne yazıyor:

Biz onu (Kuran’ı) senin dilinde kolaylaştırdık ki, düşünüp ibret alsınlar. Kuran, Duhan 44:58

Kuranın içindeki bilginin ise Muhammed’e ait olmadığını, her araştırmamda daha da emin olarak onayladım. Bir kişinin bu gibi hakikatleri yazması mümkün değil. Bir de işin enteresan yanı o kişi yani Muhammed, zaten hiçbir şey yazmadan vefat ediyor. Dediğimiz gibi okuma ve yazma zaten bilmiyor. Bütün bu Kuran o kişilerin ezberinde kalıyor. “Arapların çok korkunç bir ezber kabiliyeti vardır” denir. Bence bu yalnız Araplarda değil her insan da vardır. Yeter ki insan o şartlar altında olsun. Mesela çocukken karaborsa Alman markı bozdurmaya gittiğim bir adam vardı. Okuma yazması yokmuş. Sonradan arkadaşımdan öğrendim. Hatta onun dayısıymış. Dediklerine göre hafızasında yüzlerce telefon numaraları varmış. Yalnız telefon numaraları değil, isimler, adresler ve daha birçok şeyleri bu adam ezberine koymak zorunda. Başka bir şansı yok ki. Ancak okuma yazmayı öğrenmesi, başka bir şansı bu olabilir. Nedense onu da yapmıyor. Hâlbuki araba kullanıyor (ehliyetsiz), evler satın alıp, iş yerleri açıyor. Garip biride değildi. Kendine göre çok da başarılı biriydi. Türkiye’de pek herkesin arabası olmadığı zamanda bu adam Mercedes’e biniyordu. Haz. Muhammed’de tüccarmış. Okuma yazması olmasa da ezber yeteneğini kullandığı kesin. „Wetten das” diye Alman Televizyon programında bir adamın, o kalın iki ciltli telefon rehberini ezbere bildiğini görmüştüm. Hangi sayfadan kimin ismini söylersen, hemen telefon numarasını söylüyor, korkunç bir şey. İnsanlar yeteneklerini nelere harcıyorlar diye de şaşırmıştım. Bununla anlatmak istediğim, Kuranın Muhammed’in ve arkadaşlarının ezberlerinde olması çok normal bir şeydi. Hatim indirmek demek, aynı zamanda Kuranı ezbere baştan sona kadar okumak da demektir. Hem de Arapça. Yine yanılmıyorsam yazar Aziz Nesin bu işi çok küçük yaşlarda başarmış. Altı yaşından küçük olduğunu hatırlıyorum da tam değil. Dört mü beş mi unuttum. Hayatını anlatan kitabında yazıyordu. Bu kadar küçük yaştaki bir çocuk bunu başarabiliyorsa, o insanların kendi dilinde olan sözleri aklında tutması, sanırım daha da kolaydı.

Evet, Kuranın anlatım tarzı kopuk kopuktu demiştim. Zaten Allah, Muhammed ve vahiy yettiği Kuran vasıtasıyla bazı hakikatleri duyuracaksa, bu işi yaparken önceden peygamberlerine yazdırtmış olduğu o yazıları neden geçersiz kılıp bambaşka bir kitap, ya da tıpa tıp aynı bir kitabı tekrar yazdırsın? Bu yüzden de Kuran eski olaylardan ancak hatırlatma şeklinde kısa bir geçiş yaparak bahseder. Aslı zaten Mukaddes Kitapta, Allah: “Açın, okuyun” diyor. 2:4, 3:3, 5:48, 5:68, 10:37 ayetlerinde bu konuda şöyle yazıyor: (Ayetleri kısaca 2:4 şeklinde yazıyorsam, anlamı 2’inci sure yani Bakara suresinin 4’üncü ayeti demek olacak. Başka ayetlerde aynı anlamda devam edecek. Mesela 3:3 demek, 3’üncü sure olan Ali İmran suresi ve 3’üncü ayeti anlamında.)

-Biz sana da, kendinden önce inen kitapları doğrulayan, onlara gözcü olan Kuran’ı hak olarak gönderdik. Kuran 5:48

-Sana Kitabı hak ile, daha öncekileri doğrulayıcı olarak O verdi! Sure 3:3

-Onlar ki sana indirilene (Yani Muhammed’e vahiy olunan Kuran’a) ve senden önce indirilenlere (Mukaddes Kitap; Tevrat, Zebur, İncil) iman eder ve Ahirete de içten inanırlar. Sure 2:4

…De ki: “Eğer gerçekçi kişilerseniz, Tevrat’ı getirin de onu okuyun”. Sure 3:93

-Bu Kuran’ın Allah’tan başkasının olduğu söylenemez. O ancak kendinden öncekileri tasdik eder ve kitabı açıklar. Sure 10:37

-De ki: “Ey kitap ehli! Tevrat’ın, İncil’in ve Tanrınızın katından size indirilen hükümlerini yerine getirmezseniz hiçbir şeye dayanmış olmazsınız.” Sure 5:68

O kadar çok ayetler var ki, yazmaya kalkana kadar sizlerin de bu kitabı okumanızı tavsiye ederim. Bütün Kuran’da, Mukaddes Kitaba karşı aleyhinde en küçücük bir ize, bir şüpheye yer veren konuya bile rastlayamazsınız. Ancak büyük bir doğruluk ve hak ile eleştirdiği, kritize ettiği Hıristiyan âlemi ile Yahudilerdir. Bir de imansızlar ve o zamanki Arap toplumu. Yine birçok Müslümanların iddia ettiği gibi “Mukaddes Kitap insanlar tarafından değiştirilmiştir, tahrip edilmiştir” sözü o kitapta bir defa dahi geçmez. Öyle bir şeyi ima bile etmez. Tam tersine, Kuran o kitapları hep ispat olarak kullanır. Hem Yahudilere karşı hem de Hıristiyan olanlara karşı. “Getirin de kitabınızdan gösterin” ya da “kendi kitaplarında başka bir şey bulamayacaklardır” ya da “Tevrat’ı getirin de onu okuyun” gibi sözler ile bize bu kitaplara çok güvenebileceğimizin kanısını uyandırır. Allah Kuranın Rum suresinde, 55-56 ayetleriyle çok ileriki bir zamana ait peygamberliğe, diriliş gününe, dirildikten sonraki insanların imansızlığına dikkati çekerse, neden daha önceki zamana, yani bizlerin yaşadığı zamana da dikkati çekip, “bu kitapları tahrip edecekler” diye insanlığı uyarmasın? Oysa tam tersine:

„Biz, evet Biz bu Kitabı gönderdik. Şüphesiz ki onun koruyucusu da Biz olacağız” (Sure15:9) demekle Allah Kuranda da bir teminat veriyor. Müslümanlar: “Bu teminat sadece Kuran için geçerli olup, Allah’ın öbür peygamberleri vasıtasıyla yazdırtmış olduğu kitapları içermez” derler. Hâlbuki yine, bu sefer Davut peygamber, Zebur diye bilinen Mukaddes Kitabın «Mezmurlar» kitabında (Anlamı: musiki aletiyle çalınarak söylenen ilahi sözler demek) peygamberlikte bulunarak Allah’ın ruhuyla:

Rabbin sözleri pak sözlerdir; …Onları sen tutacaksın, ya Rab, Onları bu nesilden ebediyen koruyacaksın. Mezmurlar 12:6-7(eski tercüme) der. Kuranda geçen sözler Kuran için geçerli de Mukaddes Kitapta geçen Allah’ın sözü Mukaddes Kitap için geçersiz midir?

Daniel Peygamber Cebrail tarafından kendisine anlatılan sözleri, peygamberlikleri anlamadığını söylediği zaman, melek ona şöyle der:

Ve ben işittim fakat anlamadım ve dedim: Efendim, bunun en sonu ne olacak? Ve dedi: “Git, Daniel, çünkü sonun vaktine kadar bu sözler saklıdır ve mühürlüdür.” Daniel 12:8-9

Fakat sen, ey Daniel, sonun vaktine kadar bu sözleri sakla ve kitabı mühürle; birçok adamlar araştıracaklar ve bilgi çoğalacaktır. Daniel12:4

Bu sözleri yazan Daniel’den 600 sene sonra İsa Mesih geldiği halde İsa hiç: “Daniel’in sözlerini 600 senede bozdunuz” demedi. Yalnız Daniel’in değil, kendisinden 1500 yıldan fazla bir zaman önce yazılmış olan Musa’nın sözlerini de “değiştirdiniz” demedi. Hâlbuki İsa insanların hata ve günahlarını hiç çekinmeden söyleyen biriydi. Böyle bir şey yapılmış olsaydı söylemeyip, o insanların bu konudaki günahlarını gizler miydi? Tam tersine, İsa hep o ayetlere dayanarak Yahudileri mahkûm etti, hatalarını gösterdi. Yine Daniel’e söylenen sözlere dikkat edecek olursak, melek orada: “…Birçok adamlar araştıracaklar ve bilgi çoğalacaktır” diyor. Eğer bu kitaplar değiştirilecek ise, araştırmanın da bu peygamberliklerin de anlamı olmazdı. Ortada hiçbir hakikat yok ise, anlamı mühürlü, yani gizli sözleri bu adamlar neye göre araştıracaklar? Hem Allah bu sözleri korumayacaksa, sonun vaktindeki bilgiyi bozulmuş bu sözler ile insanlar nereden bulacaktı? Çünkü Daniel peygamber sonun vaktine kadar yaşamadı. “…ey Daniel, sonun vaktine kadar bu sözleri sakla” demesi bu işi Daniel’in yapacağını göstermiyor. Ancak Allah bu sözlerin korunacağını ve bazı yerlerdeki peygamberliklerin anlamlarının gizli kalacağını belirtiyor. Yine İncil’de İsa:

“Yer ve gök ortadan kalkacak, ama benim sözlerim asla ortadan kalkmayacaktır” der.Matta 24:35 de. İnsanlar bu sözleri bozabiliyorsa, Allah ve peygamber kulları neye dayanarak böyle vaatlerde bulunuyorlar?!

Dediğim gibi böyle birçok ayetler var. Hepsini yazmamı beklemeyin. Ancak Müslümanların iddiaları olan, “bu kitaplar değiştirildi fakat Kuran değiştirilmedi, çünkü Allah söz verdi” demelerine karşılık kısaca yazdım. Yine dediğim gibi, Kuranda söz verince Allah sözünü tutar da Mukaddes Kitapta verince tutmaz mı? Ne saçma bir mantık bu böyle. Kuran’ı Allah kendi sözü diye koruyor da Mukaddes Kitap kimin sözü de onu korumuyor olsun? İnsan denilen yaratığın başlangıcını, kimin yarattığını, o yaratıcının insanlıkla ilgili amacını, ayrıca binlerce yıllık insanlık tarihini tarafsız bir şekilde kayda almış böyle bir kitaptan bahsediyoruz. Böyle yüzlerce, binlerce yıllık insanlık tarihini içine alan, o insanların tecrübelerini, yaratıcılarıyla ilgili başlarından geçen konularda olsun, kendi aralarında geçen konularda olsun, insanlık ve Allah hakkındaki tecrübeleri işleyen bu kitabı Allah neden silinip yok edilmesi için müsaade etsin? Yine birçok nasihat ve öğüt içeren, ilerde gerçekleşecek peygamberlikleri, birçok peygamberlerin de yaşadığı olayları bizler ders alalım diye yazdırtan Allah ki, bütün bunları:

“Ve bu şeyler misal olarak onlara vaki oluyordu, devirlerin sonuna yetişmiş olan bizlere nasihat olmak için yazıldı” (1.Korintoslular 10:11) diyerek, bu amaçla yazdırtan Allah, neden sonra bu kadar değerli bir kitabı “çöpe atın, ya da ona istediğinizi yapın” desin? Hiçbir yerde dememesine rağmen bunu bizler iddia ediyorsak, muhakkak bizlerin çöpe atması gereken bazı yanlış düşünce, duygu ve inançların olduğudur. Bu ise Allah’ın ve gerçeğin bir ürünü değildir. Yine mantıklı düşünecek olursak, eğer Allah’ın sözü bozulduysa ve hatta Allah sözü diye bir şey yoksa, çünkü bunu yalnız Müslümanlar değil, Hıristiyanlar da zaman zaman aynı iddiada bulunuyorlar; peki o zaman Allah insanlara neye göre hükmedecektir? Neye göre bizleri suçlu ya da haklı çıkaracak? Ben suçluysam da “bilmiyordum” derim ve bahanem bu olur. Allah’ın önüne herkes aynı bahaneyle gelmez mi? Böyle olmasına Allah müsaade eder mi? Adil dediğimiz Allah böyle bir şey yapar mı? Adaletsiz dediğimiz insanlık yapmıyor ise Allah neden yapsın? Hangi ülkenin kanunları vatandaşlarından saklıdır? Kimse okur ya da okumaz, uygular ya da uygulamaz, bunlar geçerli nedenler değildir. Fakat ister okumuş ister okumamış olsun ister bilsin ister bilmesin, kişi kanunlar önünde yargılanırken “ben o kanunları okumadım, hem insanlar onu bozmuş” gibi bahanelerin o kişiyi hiç kurtarmadığı gibi, özür olarak da kabul edilmez. Çünkü bilmemek de her zaman özür değildir. Yoksa bunu herkes söyler. Eğer insan kendi çıkardığı kanunlarına karşı böyle değer veriyorsa, Allah neden bizlere verdiği kanunlara, prensiplere karşı bizden daha az değer veriyor olsun? Bütün bunların haricinde Allah bir de insana vicdan kanunu veriyor. O toplum ya da kişiler bilgisiz de olsa, sahip oldukları vicdanları onlara iyi ile kötüyü ayırt etmekte yol gösteriyor. Allah bu yüzden de o kitapsız ve bilgisiz dediğimiz kişilere vicdanlarına göre hükmedecektir. İncil-Romalılar 2:14-16. O vicdan da, “Kendine yapılmasını istediğin şeyleri sen neden başkalarına da yapmadın?”. Veya “Kendine yapılmasını istemediğin şeyleri sen neden başkalarına yaptın?” kadar basit ve herkesin bilip anladığı şeyler.

İnancımız, onların bunların sözlerine bakarak değil de elimizde inandığımızı söylediğimiz, “Allah sözüdür” dediğimiz o kitaplarla uyum içinde olması gerekir. Bilgisizce, Müslümanlara bakarak Kuran’ı, “Hıristiyan’ım” diyenlere bakarak İncil’i, Yahudilere bakarak da Tevrat’ı çöpe atmamız hiç de hikmetlice bir davranış tarzı olmaz. Tam tersine, onlara bakarak bu kitapların ne kadar daha güvenilir olduğunu görürüz. Çünkü onlar ellerinde bu kitapları tutarak inandıklarını vaaz edip bas bas bağırmıyorlar mı? Fakat ellerindeki kitabı alıp da içine baktığımız zaman, o kitaplara göre yaşamadıklarını görmemiz, bizim o kitaplardaki sözlere daha da bir güven duymamızı bu yüzden de sağlıyor.

Düşünün bir kere, eğer bu insanlar söylenilen kitapları değiştirmiş olsalardı, kendi heveslerine uygun değişiklikler yapmaları gerekmez miydi? Mesela ellerindeki kitapta, “sen düşmanını da seveceksin” (Matta 5:43-48) diye yazdığı halde, birinci ve ikinci dünya savaşları genelde Hıristiyan geçinen ülkeler arasında çıkmıştır. “Düşmanın acıkmışsa yedir içir” (Romalılar 12:20) diyen İsa Mesih’in öğretisini uygulamak yerine, bunlar birbirlerini en etkili bombalarla yedirip, içirmişlerdir! Öbür dinlerdeki ayrıntılara da girecek olursam, sanırım bu kitap ne biter ne de yazmaya mürekkep yeter. İnsanlar ellerinde tutup inandığını söylüyor diye, bu o kitabı güvenilir ya da güvenilmez yapmaz. Bu açıklamaları Şahitlerle olan tartışmalarımda, onların ve benim mantığımı daha iyi anlayabilesiniz diye de yazıyorum.

Toplantılara ilk katıldığım zamanlar bir hanım yanıma geldi. Nasıl olduysa konu yine Müslümanlıkta takıldı durdu. Ben: “Bunlar Müslümanlığa inanmıyorlar ama” dediğimi hatırlıyorum. O: “Aslında biz Müslüman’ız” dedi ve devam etti. Kelime anlamı olarak Müslüm’ün imanlı, “Man’ın” ise adam olduğunu “Müslü-man’ın” ise iman eden adam anlamına geldiğini anlattı. Bana bu konuda yazılmış bir kitapçığı da vereceğini söyledi. Ben o kitapçığı okumuştum. Ne demek istediğini anladım. Aslında o da benim ne demek istediğimi anlamıştı, ama böyle bilgi düellolarıyla asıl hassas konudan kaçınmak istiyorlardı. Bence bu konudan kaçınmalarının nedeni, eğer inancını söylerlerse hem seni kaçırmaktan korkuyor hem de karşısındakinin tepkisinden. Aynı zamanda onu kırmakta istemiyor. Ben ise kararlıydım. İstediğim sadece, gerçek neyse onu bilmekti. O hanım: “Ben kocamı çağırayım da bu konuları onunla konuşursun” dedi. Şahitler erkek kadın ilişkilerinde diğer çoğunluktaki Hıristiyanlar gibi gevşek değillerdir. Hatta evlilik dışı ilişki kurmayı, yani zina denilen şeyi yapanı aralarından çıkarırlar. Kimse artık onunla konuşmaz, bir arada oturup yemek yemez falan. Bu inançları da:

Ama şimdi size şunu yazıyorum: Kardeş diye bilinirken fuhuş yapan, açgözlü, putperest, sövücü, ayyaş ya da soyguncu olanla arkadaşlık etmeyin, böyle biriyle yemek bile yemeyin. 1.Korintliler 5:11’de ki gibi ayetlere dayanır.

Bu gibi emirleri insanlar çoğu zaman işlerine geldikleri gibi kullanmış. Genel anlamda bu terbiye ve sadakati insanlar birbirlerine göstermese de, bunlar her insanın kendisine uygulanmasını istediği kurallardır. Kim eşi tarafından aldatılmak ister? Ya da kim severek evleneceği eşte sadece ilk olmak istemez? Bizde erkekler evleneceği kadının kız olmasını beklerler. Eğer öyle değil ise o kadın fahişe veya namussuzdur. Ya da o bir erkek ise, kaç kadınla istediği kadar yatmış olması o erkeğe leke getirmez! Zina etmeyeceksin diyen Allah sadece kadınları mı kastetti? Böyle saçma bir kural yok. Her iki cins için de aynı ahlak kuralları geçerlidir. Erkek yaptığı zaman suçsuz ama aynı şeyi kadın yapınca namussuz ve de suçlu mu oluyor? Ben burada kadınların, kızların baskı altında olduklarını vurgulamak istemiyorum. Onlar da hatta erkeklerden daha da çok zina ediyorlar ve bu ruha da sahipler. Erkek çoğu zaman duygularını frenlemek istemediği, frenleyemediği için bu işi yapıyorsa da kadınlar çoğu kez bunu zevk bile almadan yapıyor. En kapalı olanlarının bile içlerinde birbirleriyle ne yaptıklarını da karıştırmayalım. Avrupa-Amerika da ise kültürler daha bir farklı gelişmiş. Yine benim gördüğüm diyeceğim, Almanlarda yüzde yetmişten fazla kadın babasız çocuk büyütür. O kadınları buna kanunlar da iter. Çünkü birinden, hele bir de paralı birinden gebe kalmak, o kadınlar için en büyük ikramiye gibidir. Artık o erkek bir türlü yakasını paçasını kurtaramaz. O kişiye çok büyük bedel ödettirirler. Adam geçimsiz, kötü falan da değildir. Kadın daha başlangıçtan planını bu doğrultuda yapmıştır. Kanunlar da o medeni Hıristiyan’ız diyen devlet kanunları da bu duruma yardım eder. Devletten alacakları para için, Alman kızlarının sosyal durumdan fakir olanlarının hemen hemen hepsi, bir an önce çocuk yaparlar. Devlet de “neslimiz kuruyacak” diyerek çapulcu sürülerine çocuk yaptırıp, sıfırın altında bile aile eğitimi olmayan insanlara yeni bir nesil yetiştirir. Hem bütünüyle özgürlük varken, o kadınlar-kızlar bir evlilik sorumluluğu altında neden yaşasın ki? Ayrıca evlilik ilişkileri -getirdiği sorumluluktan dolayı- mutluluk vereceğine o insanlara sıkıcı geliyor. Kadın evinde yemek yapacağına, hizmetçiliğe gidip 10 lira kazanıyorsa, o on lirayla da dışardan hazır yemek alır, ama yine de kendi evinde bir şeyler yapmak istemez. Çalışarak, bazen hizmetçilik bile yapmaya razıdır! Çünkü onun gözünde kendi evinde yapacağı işlere o evin insanları layık değildir. Bir de bu ev işinde para kazanma yoktur. Hem çalışanların da bahanesi vardır, artık ondan su bile isteyemezsin, çünkü çalışıyordur. Bu yolla erkeklerle eşit olunuyormuş! Eğer çalışmak bu erkeklere verilmiş çok üstün bir ayrıcalıksa, peki çalışmayan erkekten neden nefret ederler?! Biz insanlığın ne kadar saçma duyguları, inançları, adetleri vardır. Sevgiye dayalı olması gereken ilişkilerin altından tam tersine hep menfaatler çıkar. Kim kimi sevebilir, ya da bu gerçeklerden sonra, kimin kime gerçek sevgisi olsa bile, bunu ona inandırabilir. Sevgi bu evlilik ilişkilerinde en çok kullanılan kelimedir, ama aslı astarı yoktur. Erkeklerin yüzde 90’ı, belki de daha fazlası zaten cinsel dürtülerinin esiridir. En kendini disiplin etmişi bile bu kadın konusunda bedeninin arzularına yenilmiştir. Bu konuda ne erkek ne de kadın birbirinden daha iyi, ya da daha kötü değil. Hepsi Allah’ın ahlak standartlarından uzaklar. Ruhi yardım bize bu dinlerden-devletlerden gelecekse, halimizin de böyle olması normaldir. Allah ise Davut peygamberi vasıtasıyla çok acı bir gerçeği dile getiriyor:

Anlayışlı ve Allah’ı arayan kimse var mıdır görsün diye, Allah Âdemoğulları üzerine göklerden baktı. Hepsi geri döndüler; birlikte murdar oldular; iyilik eden yok bir kişi bile. Mezmurlar 53:2-3 ve aynı düşünce 14:2-3 ayetlerinde de geçer.

Evet, bir kişi bile yok diyor Allah. Peki, bu kabaranlar, utanmadan hangi doğruluklarına ve neye güvenerek bunu yapıyorlar? Yine neye dayanarak, utanmadan: “Biz olmazsak kurtulamazsınız” diyebiliyorlar?

Ahlak, yalnız kadın-erkek ilişkisinde değil, bütün insan ilişkileri birbirlerini aldatmaya, kandırmaya, menfaate ve sahtekârlığa dayandı ise, Allah’ın talepleri de artık insanlar için imkânsız, modası geçmiş, geri kafalı düşünceler olmuştur. Başka bir gerçekte, o insanlar ne kadar zevklerini düşünürse düşünsün, Allah’ın taleplerini saçma da bulsa, fakat oralarda yazılı olanların bizzat kendisine yapılmasından çok hoşlanır. Kendi yapmak istemez, fakat kendisine yapana da hiç karşı gelmediği gibi, öyle de olmasını ister. Sözüm ona hangi modern kadın kocasına: “Ara sıra da başka kadınlara git canım” der! Hangi erkek karısına: “Karıcığım, ara sıra başka erkeklerle ilişki kurman iyi oluyor” der! Normal insanlardan bahsediyorum. Öyle insanlar da var ki karıları kendi öz kızları gözlerinin önünde porno filmler çeviriyor ve bunu da sanat diye algılıyorlar! O insanların bu konudaki vicdanları o kadar dağlanmış ki, artık hissiz duyarsız olmuş. Bu yüzden o kişilerde biraz önce bahsettiğim duyguları beklemeyelim.

Bu örneğe tam ters hislerle, kendini Allah’a inanıyormuş gibi gösterip, karılarını baştan aşağı bir kapama içine alanları da çok. Allah’ın da bu konudaki emri işine gelmiştir. Aslında bunu kendisi için, kıskandığı ve güvenemediği için yapıyordur. Aldatılmaya tahammül edemeyecektir ve bu yüzden Allah’ın bu kanunlarını çok seviyordur. Aslında Allah’ı ise sevdiği çok, hem de çok şüpheli. O kadınların örtünmesini isteyen, cinsel duyguları tahrik edici giyinmeye karşı olan Allah; yalan söylemeye, aldatmaya, sahtekârlığa, çekişmelere, kaba kuvvete, cehalete de karşıdır. Bu insanların ise ağızları küfür doludur. Gözleri ve yürekleri şehvetle kavrulur. Şahitler gibi kendinden olmayana karşı düşmanlık solurlar. Gerçi şunu da belirteyim, Şahitler onların yobazlıkları, basitlikleri yanında, bu konuda bazen onlardan çok medeni, neredeyse melek gibi kalırlar, o da ayrı. Bütün sevgileri ise bilmem nereleridir. Aldatılmayı gururlarına yediremezler, fakat imkânı olanların hepsi de çok kolay bir şekilde başkasının karısını koynuna aldığı zaman, kendini daha bir erkek hisseder. Bir kadının kocasını aldatıp onunla yatması kadar güzel şey yoktur. Aynı şeyi kendi karısı yapmaz mı sanır? Yapar ama haberi olmaz. İstediği kadar o hâlâ kendi karısını kapamakla uğraşsın. Avrupalılar orta çağda savaşa giderken karılarının bilmem nerelerine kilit takarlarmış, anahtarı da kendinde! Kim bilir bu duyguların esaretinde onlar neler yapıyordu. Bence sahip oldukları bu güvensizlik birbirlerine karşı sevginin olmayışından kaynaklanıyor.

Bu cinsel duyguları, bu zevki biz bulmadık, ya da bu duyguları biz kendi kendimize kazandırmadık. Bu hisleri-arzuları bizlerin mutlu olması amacıyla Allah insanlığa hediye etmiştir. Ahlaklı bir biçimde, güven verici, sevgi yolunda kullanalım diye. Sağlıklı mutluluktan bahsediyorum, sapıklık, geçici zevkler mutluluk değildir. Tam tersine insanlarda kalıcı, zarar verici izler bırakır. Böyle ahlaksız zevkler ise Allah’ın mahkûm ettiği şeyler. Bu konuda ben kendimde çok suç işledim. Bilgisizlikten, cahillikten dolayı demek pardon değildir. Bunun yanında kendine tertemizmiş gibi sahte bir süs vermekte çok iğrenç olur.

Şahitlerin uygulamaları bu konuda muhakkak hoş gibi gözükse de onların da içine girdiğinizde, karı kocanın yatak ilişkilerine kadar karışarak, hatta tek tek neler yapılıp neler yapılmaz gibi konularla bazılarını aralarından attıklarını duymam, midemi bulandırmadı değil. En komik yan da bir ihtiyarın (toplantıdaki inanlılara önderlik eden kişi, yaşça çok genç bile olabilir) yatak odasına erotik bir tablo asmış diye, karı-koca ikisini de aralarından atmışlar. Tabloda sapık ilişkileri anımsatan görüntüler mi ne varmış. Bunun yanında, «başka bir kadınla anal ilişkide bulundu diye, o kocadan ayrılmak isteyen kadına müsaade etmemişler» diye de yazmıştım. Çünkü üreme organlarıyla ilişkide bulunmadığı için zina sayılmazmış! Vay canına! Hani Türkçedeki “bu ne perhiz bu ne lahana turşusu” dedikleri gibi bir durum bu. Şahitlerin Amerika’daki yönetim kurulları ilerde bu düşüncelerini değiştirmiş. Fakat atılan atıldı ve gitti. Bir de bu, “bize itaat etmediğinden dolayı attığımız o kişi, bir daha hiç kurtulamayacak ve Allah onu son günde yok edecektir” inancıyla yapıldı! Onlar yıllarca verdikleri eğitimle, üyelerinin vicdanlarını “son günde Allah onu yok edecektir” diye zaten şekillendirmişlerdir. Bu atılan insanlar da yıllarca aldıkları o çarpık eğitim ve sahip oldukları yanlış vicdanın esaretiyle, o toplumdan ayrı kalmakla çok çabuk hatalar ve yanlışlıklar yapmaya yöneliverirler. Çünkü ne yapacakları konusunda başından beri öğrendikleri şey hep emir almaktır.

Zar zor da olsa kendi kendini yönetecek kabiliyet her normal insanda vardır. Bunların en büyük marifeti ise insanın elindeki bu özelliği almaktır. Artık o insan bundan sonra her atacağı adımda, “ben ne yapayım” diye soru sorar. Zamanla da o atılan kişilerin birçok yanlışlıklar yapmaları, Şahitlerin o yönetim kurulunu çok sevindirir. “Bakın, işte biz böyle insanları aramızdan atıyoruz” diyerek övünürler. Zaten hep suçlu olanlar o en aşağıdan olanlardır. Aşağıdan olanlar ve yukarıdan olanlar diye kendilerini ayırırlar. Organizasyon bir yanlışlık mı yaptı, yanlış bir inanca mı saplandı, ya da beklenilen şeyler gerçekleşmedi mi, işte bu yukarıdakiler hiç suçlu değildir! Bir kadın midesi kaldırmıyor diye eş cinsel kocasından mı ayrılmak istedi de bunlar da “olmaz!” diye o kadını attılar, işte hep ama hep o kişiler suçludur. Yani o en aşağıdan olanlar.

Kendilerinin özür dilediklerini yaklaşık yirmi yılda ben ne gördüm ne de duydum. “Son gelecek” diye ilan ettikleri tarih gerçekleşmeyince, ümit bağladıkları o organizasyona güvensizlik duyarak terk eden, bırakıp da gidenler, “neden gittiler” diye yine onlar suçludur! Bir vakitler yine o en aşağıdakilerine bu yanlış öğretiyi kendileri, hem de zorla kabul ettirmeye uğraşmışlardır. Kendilerine göre bu yalanı ilan eden değil; bu yalana inanmayan, ya da inanıp da sonradan boş çıktığını görünce bunları terk eden, işte asıl suçlu ve cehennemlik olanlar bunlardır! Aynı biraz önce erkek-kadın ilişkilerinde bahsettiğim gibi. Zinayı erkek yaptığı zaman değil de kadın yaptığında suç olması mantığı gibi. Bunlarda da o en yukarıda olanlar ne yaparsa hiç suç sayılmaz, ama o şeyi en aşağıdakiler yaparsa ölümü hak eder.

Bir zamanlar da bu Şahitler organ nakline karşıydı. Düşünebiliyor musunuz, bu dinlere yetki verirseniz senin böbreğine, ciğerine, kalbine ve daha neyin varsa ona bile karışır! Bu emirlere sadık kalmaları için çok insanları öldürdüler, yani ölümüne sebep oldular. Daha sonra yanılmıyorsam 80’li yıllarda: “Bu iş vicdan meselesidir” diyerek serbestlik ilan ettiler. Zekâya, kurnazlığa bakın. “Biz hata yapmışız” deseler, o zaman birçok konularda da hatalı olabileceklerini kabul etmek zorunda kalacaklar. Bunu lafta söylüyorlar, fakat uygulamada bu gerçeğin hiç fonksiyonu yoktur. Bir de ölen o insanların yükünü sırtlarına almamak için, bu şekilde bir ilana başvuruyorlar. “Vicdan meselesi, aslında yapmayın ama yaparsanız da siz sorumlusunuz. Yani biz geçmişte verdiğimiz emirlerde hatalı değildik” anlamında. Bu hem geçmişte yaptıklarından dolayı onları suçsuz ve temiz gösterirken, hem de kendilerini daha bir tolerans sahibi yapıyor. Bu nedenle ölümüne sebep oldukları, aralarından attıkları o insanlara karşı da özür borcundan kurtuluyorlar. Bu zekâları da Tanrısal değil ama Şeytani. Uygulamalarındaki birçok şeyler gibi. Yakında böyle bir ilanı kan alma konusunda da yaparlarsa hiç şaşmayın. Organ nakli ve daha birçok şeyler için yaptılar, kan için neden yapmasınlar? Yeryüzümüze böyle fanatikler o kadar çok çıkmış ki. O üyeler ise: “Ne olursa olsun biz sizinleyiz” derler. Onlardaki bu gayreti sakın özel bir iman olarak, sadece kendilerine mahsusmuş gibi görmeyin. Tarihte ve günümüzde böyle kafasızca, düşüncesizce, ruhsuzca fanatik bir imana sahip olanlar sadece Yehova Şahitleri değildir. Dünya neredeyse sırf öyle insanlarla dolup taşmış da, kendisini kusuyor. Bu gibi nedenlerden dolayı atılan o insanlar da büyük bir hayal kırıklığıyla, yapayalnız, sahipsiz koyunlar gibi, kurtların, canavarların yemi oluyorlar. Hâlbuki o kişinin düşmesine neden olan tökezi kendileri koymuştur. İsa bu gibileri için yerinde olan şu sözleri söyledi:

İnsanı günaha düşüren tuzakların olması kaçınılmazdır. Ama bu tuzaklara aracılık eden kişinin vay haline! Böyle bir kişi bu küçüklerden birini günaha düşüreceğine, boynuna bir değirmen taşı geçirilip denize atılsa, kendisi için daha iyi olur. Luka 17:1-2

Ben bu sözleri o zamanlar duyduğumda hiç mi hiç umursamadım. “Bu adamların kötü yanı neymiş, aralarından atmak mıymış?” diyordum ve içimden de: “Vay canına! Demek bunların arasından atılmak o kadar kötü bir şey ise bunlar ne kadar değerliler” diye içimden geçiriyordum. Hâlbuki bizler gazetelerde okuduğumuz o aşırı dincilere, kendilerine uymayan yoldaşlarının kafalarını kesenlere, kollarını koparanlara, diri diri gömenlere, bomba atanlara falan alışmışız. Bu konuda her dinin kötü baskısı vardır. Şekilleri ise kudretleri oranında değişir. Bunların yanında Şahitler ise benim gözümde çok kibardılar. En kötü yanları aralarından mı atmakmış! İlerde bunun yalnız bu kadarla kalmadığını, insanlar üzerindeki baskılarının, psikolojik nasıl tahripler verdiğini bizzat kendi üzerimde bile görecektim.

Hani bir ilaç alırsınız ama yan tesirlerini okumadan. İnat gibi de o yan tesir sizin bünyenizde açığa çıkar. Öyle ya, bunun kimin üzerinde açığa çıkacağını önceden kimse bilemez. Fakat yan tesiri ortaya çıkmadığı müddetçe kişi o ilacı hiç tehlikeli görmez. Bu konuda benim o ilk umursamaz düşüncemde böyleydi. Fakat bu yan tesir, bütün dinlerdeki o uygulamalar, çıkarları, cahillikleri, bencillikleri ile insanları şekillendirmeye uğraşmaları, sadece bende değil, bütün insanlarda meydana çıkmış bir yan tesirdi. Ben ilaç diye örnek verdim, aslında onlar zehir veriyorlar. Dediğim gibi, ben bu konuda Şahitleri içlerinden sadece bir örnek olarak gösteriyorum.

Şahitler önce çevrendeki insanlarla arana buzlar koymanı sağlar. Bunu yaparken de bütünüyle haksız değillerdir. Gerçekten de benim arkadaşlarımda da olduğu gibi, onların düşünceleri daima bedensel arzular ve maddiyattı. Kısmen, üç aşağı beş yukarı bende farklı değildim. Bu gibi insanlar pek bir şey vermedikleri gibi, bir de sende olan iyi birkaç şeyi de alır. Bu tüm dünyanın bildiği bir sorun. İnsanların içinde en kötü olanı bile birilerinden şikâyetçidir. “Sevdiğim iyi bir arkadaşım hiç yok” diye birbirlerine yakınırlar. Böyle konuları insan kimle konuşursa konuşsun, aynı fikirde olan taraftarlar bulmaları da çok kolay olur. Fakat Şahitler için iyi kötü ayırımı tek bir açıdan bakılarak yapılır. Kendilerinden olmayan herkes hakkında: “Tehlikeli, güvenilmez ve kötüdür. Böyle devam edip bize gelmezse, Allah onu son günde zaten yok edecektir” diye inanırlar, inandırırlar. Yıllarca içlerinde olan o en tecrübelileri bile, kendisinden daha iyi özellikleri olan, Şahit olmayan bir yakını hakkında böyle düşünmese de ama dışından böyle inandığını savunur.

Onlar sizden Allah ile ilişkinizdeki sevginizi, itaatinizi, imanınızı, fedakârlığınızı, zaptı nefsinizi, paranızı, vaktinizi, hobilerinizi, aklınıza gelen daha iyi olan ve sevdiğiniz ne varsa, bütün bunları hep o yönetim kurullarının hizmetinde kullanmanızı isterler. Elinizdeki bu şeyler ile sizlerin en doğru ne yapıp yapmamanız konusunu yine onlar belirler. Bu sözleri şimdi bir Şahit okusa, “ne kadar saçma” diyerek öfkelenecektir. Fakat olaylara samimi ve tarafsız bakabilirse, gerçek olduğunu da kabul edecektir ki, ben böyle birini görmedim, ya da çok nadirdir. Öylelerini de zaten aralarından atarlar. Yaşantısında onlarla olan ilişkisini, hayatını nasıl şekillendirdiklerini, vaktini, zevkini, fedakârlıklarını, itaatini, ne okuyup okumaması gerektiği şeylere kadar, satın alıp da alamadığı şeylere, yatak odasında karı-koca ilişkisinde bile nasıl olacağı konusuna varana kadar, onların üzerinde hâkim olarak hep bu yönetim kurullarının rolü vardır. Fark ancak, burada benim yazdıklarımı reddedip, “bunları ben onlar için değil de Allah için yapıyorum” diyen biri belki çıkabilir. “Senin Allah için doğru ya da yanlış ne yapacağına kim karar veriyor?” diye sorulduğunda ise, eğer cevap verebilirse: “Sadık ve basiretli köle” demek olur. O da Amerika’daki organizasyonlarının takma ismidir. Başka bir şey söylerse de yalan söylemiştir veya o kişi Şahit değildir. Zaten bu şartı kişi daha ilk adımı atarken, vaftiz yoluyla söz olarak ondan talep ederler. Vaftiz olup aralarına katılacak olan kişilere iki soru sorarlar. Birincisi Allah ve O’na sadakatle ilgili olup, ikinci şart ki korkunç olanı da budur, “kendilerinin yönetim kurulunu, yeryüzündeki Allah’ın tek teşkilatıdır” diye kesin kez kabul etmesidir. Kabul etmeyeni zaten vaftiz etmezler ve aralarına almazlar. İçlerinden çıktıkları Katolik ya da Protestan kiliseleri de üç aşağı beş yukarı aynı sorularla bunları vaftiz etmiştir. Hâlbuki kişinin Allah’a verdiği söz, vaftiz olmak, suya dalmak şeklinde ise, bu onun günahlarından yıkandığını ifade edip, tövbe ettiğini ve yaşamakta olacağı hayatı Allah’ın iradesine göre sürdürmek istediğini gösteren sembolik bir olaydır. (Romalılar 6:4, Efesliler 2:12 1.Petrus 3:21) Düşünebiliyor musunuz, kişinin Allah ile olan ilişkisinde atacağı bu önemli adımda, kendilerini devreye sokarak, bir de ondan söz alıyorlar ki, ilerde onun bu sözden dönmesi ne kadar zor olur siz bir düşünün. Kaba bir şekilde açıklamak gerekirse, bu sözün şekli şöyle de yorumlanabilir: “Günahlarımdan tövbe edip Allah’a inanıyorum. O’nun emirlerini tutacağıma ve Şeytana da bağlı kalacağıma söz veriyorum”!!! İnanın olay aynen böyle çapraz ve karmaşık. Allah’a ait verilecek bir sözde, yeryüzünde araya sokulacak bir üçüncü şahıs, kuruluş, organizasyon, din, sadece bu anlama gelir. Eğer bu çarpıklığa sebep olan o üçüncü şahıs bir melek de olsa, bu o anlama gelir. Bakın resul Pavlus İncil’de apaçık ne yazıyor:

Sizi Mesih’in lütfuyla çağıranı bırakıp değişik bir İncil’e (Müjdeye) böylesine çar çabuk dönmenize şaşıyorum. Gerçekte başka bir İncil yoktur. Ancak aklınızı karıştırıp Mesih’in İncilini çarpıtmak isteyenler vardır. İster biz ister gökten bir melek size bildirdiğimize ters düşen bir İncil bildirirse lanet olsun ona! Daha önce söylediğimizi şimdi yine söylüyorum: Bir kimse size kabul ettiğinize ters düşen bir İncil bildirirse, ona lanet olsun! Şimdi ben insanların onayını mı, Tanrı’nın onayını mı arıyorum? Yoksa insanları mı hoşnut etmeye çalışıyorum? Eğer hâlâ insanları hoşnut etmek isteseydim, Mesih’in kulu olmazdım. (Galatyalılar 1:6-10) Pavlus ve Allah’ın gerçek kulları insandan ziyade daima Allah’ı hoşnut etmek için uğraştılar. Bu sözler onun bir ispatıdır. Onlar kendilerini bir üçüncü şahıs olarak kul ile Allah arasına girmeyi hiçbir zaman hak olarak görmediler. Bu hakkı zaten İsa Mesih hariç Allah hiç kimseye vermedi. İsa Mesih bile, imansız, kötü ve yok edilmeyi hak etmiş olan biri hakkında: “Ben onu ne olursa olsun kurtaracağım” diyemez. Bu O’nun kendi kendini inkâr etmesi demek olur. (2.Timoteos 2:12-13; 1.Korintliler 11:3; 2.Korintliler 11:1-21; Galatyalılar 5:1 ayetlerine bir bakıp okuyun lütfen) Kuruldukları tarihten bu yana Yehova Şahitlerinin bu vaftiz andını defalarca değiştirmeleri de boşuna değildir. Çünkü İncil’de böyle bir şekildeki söz verme ya da ant etme talebi hiçbir yerde yazmaz ve de yoktur.

Hani bazı kurnaz satıcılar vardır. Onlar için: “Ne satarsa satsın altında bir çomak yatar” denir. Mesela bu bir gezi bile olabilir. Örneğin çok ucuz gibi gözüken bu seyahatin altında yatan çomak, o seyahati yapana mecburi kabul etmesi gereken bir tura dâhil etmektir. Biz karımla böyle bir seyahat bileti alıyorduk, daha doğrusu aldık da. Çok şükür ki bileti satan efendi bir Mısırlıydı da hemen iptal edebildik. Mesela 500 Euro’ya üç kişiye bir haftalığına Almanya-Antalya bileti satıyorlardı. Sözde her şey de içinde. Bir şart var ki o da oraya gittiğin zaman ille de bir günlük tura katılmak zorundasın. Bunu da açıkça söylemiyorlar. Ancak oraya gidildiğinde olacak bir şey. Kişi başına 90 Euro daha verilmesi lazım. Gitmek istemeyenden 89 Euro alıyorlar! Yani mecbur değilsin, gidip gitmemekte hürsün! Ama ister git ister gitme bu parayı vermeye mecbursun. Hürriyete bakın! Bilet aslında 500 değil de 770 Euro. Fakat ilk reklam nasıl ama? Aslında hesap edilince, normal fiyat gezilerinden daha da pahalıya bile geliyor. Biz bu bileti aldıktan sonra, sonunda tesadüfen fark ettik. Şahitlerin şartı da, “eğer Allah’a yaklaşmak istiyorsan muhakkak ama muhakkak beni de tanımalısın” diyor. Daha açıkçası, Allah’a giden yolda sırtına benim bütün yükümü de yüklenmelisin demek bu. Yüke rağmen gerçekten de o yol Allah’a gitse, insan gene de katlanacak, ama gitmiyor ki.

Bu problem sadece bizim zamanımızda değil, insanlık var olduğundan beri var. İsterse en küçük bir Afrika kabilesi olsun, oranın bile ruhi ileri geleni vardır. Onun da bütün işi kendi kafasına ve menfaatlerine göre o kabilenin inancını, ruhunu etkilemektir. Öyle de yönetir. Onlar ona ya büyücü der veya başka bir ismi vardır. Başka yerlerde bunların ismi ve etiketi de değişir tabii. Bişof olur, Kardinal olur, Pastör olur, İmam olur, Şeyh olur, Papaz, Haham olur vs. İsim, unvan mı kalmadı sanki. Birbirlerine eğitim ve kültür seviyelerine göre etiket yapıştırırlar. Şahitlerde bu unvanlar herkesin kendi dilinde, ama anlamı üç aşağı beş yukarı öbürleriyle aynı. Onlar “Pastör” (çoban), “Kardinal” (yüksek, en üstte), “Katolik” (evrensel) demez de “çoban” der, “ihtiyar” der, “çevre nazırı” (gözetmeni) der, “sadık ve basiretli köle” der (Matta 24:45-51). Bir de “organizasyon” der ki, bütün dinler zaten kendi çapında organize edilmiştir. Tabii ki herkes sanatına göre bir etiket alacaktır. Kasap kendine manav etiketi vermez ya. Kötü kasap da olsa, etiketi yine o işin ismi olmalıdır.

İsa onun için böyle asalakların, kenelerin, kan emicilerin yüklerinden kurtulmak için şöyle söylüyor:

“Ey bütün yorgunlar ve yükü ağır olanlar! Bana gelin, ben size rahat veririm. Boyunduruğumu yüklenin, benden öğrenin. Çünkü ben yumuşak huylu, alçak gönüllüyüm. Böylece canlarınız rahata kavuşur. Boyunduruğumu taşımak kolay, yüküm hafiftir.” Matta 11:28-30 Şahitler içlerine girenlere de utanmadan bu ayetleri okuyarak, kendilerine atfederler. Yani bize gel, bak Kitabın burasında ne diyor; işte bu biziz, bizim yükümüz hafiftir diye diye insanları inandırırlar.

Bunları da tabii ki size silah zoruyla yaptırırlar sanmayın. Aynı o simsarların seyahat bileti satması gibi, mecburiyet yoktur ama mecbursundur. Apaçık bir kaba kuvveti zaten zamanımızın kanunları müsaade etmez. Çünkü aynı onlara benzer çok daha büyük başka rakip dinler de var. Mesela Katoliklik, Protestanlık, Müslümanlık, Yahudilik gibi ki bunlarla zaten daima bir savaş içindedirler. Hem bir laf vardır “iki cambaz bir ipte oynamaz” diye. Aynı yollardan onlarda geçtiklerinden, birbirlerini çok iyi tanırlar. Kimin kuvveti çoksa öbürünü ezer. Şahitler başka ülkelerde, Katolik ve Protestan kiliselerine ait halktan ve kanunlardan gördükleri eziyetlerden pek çok bahsederler. Aynı kudrete Şahitler sahip olsa, inanıyorum ki kendilerinden olmayan, karşı gelen hiç kimseye yaşam ve nefes alma şansı bile tanımazlar. Dışarıya karşı sevimli, barıştan yanaymış gibi görünmeleri, kendilerinin savaşacak gücü olmamasından kaynaklanıyor. Yoksa sevgilerinden, Allah’ın emirlerini uyguladıklarından dolayı değil. Bunun böyle olduğunu, içlerinde birbirlerine karşı olan uygulamaları açıkça ispat ediyor. Çünkü birbirlerine karşı kudretleri vardır. O kudret ne ise, onu merhametsizce ve de hiç düşünmeden kullanmaktan çekinmezler. Eğer sadece kudreti seni atmaksa, etrafındakilerle ilişkini koparmaksa, o zaman onu yapar. Bu fiziksel yaptırımı, ruhsal yaptırımı ise yoğun bir toplantı eğitimidir. Oradaki verilen eğitim insanları kendilerine, organizasyonlarına köle yapmaktır. Birbirlerine olan o dış görünüşteki sevgileri, birbirlerine olan ihtiyaçtan, yalnızlık korkusundan, yaşadıkları toplumlarda çok azınlıkta olmalarından kaynaklanıyor. Bunların sevgileri bizim ülkemizdeki ya da aynı kültüre benzer başka ülkelerdeki bahsettiğim misafirperverlik gibidir. Genelde ikiyüzlü ve yürekten değil. Yani sevgiye dayanmaz.

“Size birbirinizi seviniz diye, yeni bir emir veriyorum: sizi sevdiğim gibi siz de birbirinizi seviniz. Eğer birbirinize sevginiz olursa, benim öğrencilerim olduğunuzu bütün insanlar bununla bilecekler” (Yuhanna 13:34-35) diyor İsa Mesih. Oysa o ilk etki hariç, içlerine girdiğimde Şahitlerin sevgilerinin ne kadar menfaat ve ikiyüzlülüğe dayandığını görmek hiç de zor olmamıştı. Eğer birbirlerine karşı dikkatlilerse, bu da korktukları için, ama yine sevdikleri için değil. Zamanlarının büyük bir kısmı sadece bu toplum içinde geçiyor. O küçücük toplumdaki kişilerle olan ilişkisinde genelde kimse kimseyle arasını kötü etmek tabii ki istemez. Bu durum, Doğu Almanların batıdaki Almanları kötülemelerine benziyor. Doğudakilerde bir dayanışma, yardımseverlik vardı diye anlatır onlar. Biri gece yarısı bile gelse, birbirlerine yardım ederlermiş. Sanki bu toplumun başka çaresi mi vardı? Devlet ve şartlar onları o duruma itmiş. Bir sıkıntısı olsa, ilk yardım diye elini uzatacağı kişi komşusu. Onların da birbirlerine iyi ya da kötü demeleri bu ölçüye göredir. Her kim olursa olsun, yardım diye en iyisini yapabiliyor musun, o zaman iyisin demektir. Nasıl bir karaktere sahip olduğun, kişiliğin, düşünce ve inançların, sevgin ve nefretin önemli değildir. Önemli olan o an yardım ediyorsun ya, bitti. Onun da canı daraldı mı bu sefer o da senden yardım isteyecek. İyi ya da kötü deme ölçüleri sırf bunlara bağlı. Bu çark böyle döner gider. Fakir ülke insanlarının, ezilen toplumların mecburi bir ihtiyacıdır bu. Türkiye’de de insanlar birbirlerine, hiç tanımadıklarına yardım ederler. “Olsun, belki bir gün benim de ona işim düşer” mantığıyla sevmediği bir insana da düşman gibi gördüğüne bile bunu yapabilir. İşin içinde hiç sevgi yoktur. Benliğinde o insanı kendi gibi bir insan olarak sevme duygusu yatmaz. Doğulu Almanlar yine “batıda durumlar farklı” diye şikâyet ediyor ve devam ediyor şikâyetine. “Burada gece yarısı birinin kapısını çalsan, o kişi kim bilir ne kadar öfkelenir” diyor. Olur ya arabası bozulurmuş. Batıda ise hâlbuki durum farklıymış. Araban bozulduysa komşusu “yardım servisini çağar” diyormuş. Onu neden uyandırıyorsun? “Paran yok açsan, git devletten sosyal yardım iste. Benden borç para isteyene kadar git bankandan borç al” diyor. Batıdakiler daha bunun gibi bir sürü insan ihtiyaçlarını, el etek öpmek yerine, böyle görevleri kurumlara bağlamışlar. Tabii onlar da bunu ne vakte kadar yapacaklar o da meçhul. Doğudakinin çaresi olmadığı için yardımsever. Batıdakinin ise yardım beklentisi şahıslardan olmadığı için, kendisi de kimseye yardım etmek istemiyor. Hem bu yardım anlayışı da hep “bedava olmalı” anlamı güder. Bedavayı seven insan da az değildir tabii. İşte benzetmek caizse Şahitlerin sevgileri de birbirlerine karşı aynen böyledir. Fakat bir kişi diyebilir: “Kardeşim yardım etmek ne türlü olursa olsun kötü mü yani?” Evet, ben de ister isteyerek ister istemeyerek de olsa yardım etmek iyidir diye bilirim ve de bu Allah’ın bir emridir. Fakat dikkati çekmek istediğim şey insanların ikiyüzlülükleri ve asıl amacın ne olduğu. Tabii ki her bana sırıtan insan, beni seviyor demek değildir, bunu da herkes bilir. Her yardım eden insanın da ille de bunu sevgiden ötürü yaptığı söylenemez. Daha ileri giderek şunu söyleyeyim, kişi ölüme kadar kendini feda bile etse, onun bu şeyi ille de sevgiden ötürü yaptığı anlamına gelmez. Belki de bu sözler şimdi sizlere çok saçma gelmiştir. İlk defa okuduğumda bana da öyle gelmişti. Ben yine de ne demek istediğimi, bu konuyla ilgili ayetleri yazarak anlatmaya çalışayım. İncilin 1.Korintliler 13:1-3 ayetlerinde şöyle yazar:

İnsanların ve meleklerin diliyle konuşsam, ama sevgim olmazsa, ses çıkaran bakırdan ya da çınlayan zilden farkım kalmaz. Peygamberlikte bulunabilsem, bütün sırları bilsem, her bilgiye sahip olsam, dağları oynatacak kadar imanım olsa, ama sevgim olmazsa bir hiçim. Varımı yoğumu sadaka olarak dağıtsam, bedenimi yakılmak üzere teslim etsem, ama sevgim olmazsa, bunun bana hiçbir yararı olmaz.

Bu ayetleri çok düşünmüşümdür. Nasıl bir insan bütün varını yoğunu fakirleri doyurmak için harcar da sevgisi olmayabilir? Bir insan bedenini yakılmak için feda eder de nasıl bunu sevgisi olmadan yapar? Hem de bu insan iman sahibi. Öyle kuvvetli imana da sahip ki, dağları bile nakledebiliyor. Bu kişi peygamber bile olabilir, fakat sevgisi olup olmaması kendi elinde olan bir şey; mesela Yunus Peygamber gibi. Bu peygamberin tecrübesi Mukaddes Kitabın Yunus bölümünde geçer. Konu çok kısa ve derin anlamlıdır.

Allah bir şehri günahları yüzünden yok edecektir. Bunu da o şehirde ilan etmesi için Yunus’u görevlendirir. Fakat Yunus Allah’ın dediği o şehre gitmez, tam ters yöne doğru gidecek bir gemiye binip, adeta kaçar. Allah onun yolculuğu esnasında büyük dalgalar yapar. Bütün gemidekileri ölüm korkusu alır. Bu iş bizim başımıza neden, kimden geldi diye o insanlar araştırma yaparlar. Demek ki o gemicilerin yıllarca olan tecrübelerinden anladıklarına göre, bu durum tabii bir durum değildir. Yunus’a da sorarlar ve Yunus her şeyi anlatır ve ardından da ekler: “Beni denize atın kurtulursunuz” der. Adamlar daha da çok korkup, bu sefer karaya ulaşmak için kürek çekmeye çalışırlar. Fakat dalgalar daha da şiddetli olur ve sonunda Yunus’un dediğini dinleyip, onu denize atarlar. Dalgalar da durur ve deniz sakinleşir. Allah da büyük bir balık hazırlar ve bu balık Yunus’u yutar. Yunus üç gün balığın karnında kalır. O zaman zarfında Allah’a yalvarır ve tövbe eder. Balık da Yunus’u karaya kusar. Allah Yunus’a yine aynı emri verir. Yunus bu sefer gider ve şehirde ilan ederek: “Kırk gün daha, Nineve şehri yıkılacak” der. (Yunus 3:4) Sonra şehrin nasıl yok olacağını seyretmek için gider, şehrin dışında bir yerde çardak kurar. Fakat şehrin halkı ve kral bu haberi duyunca hepsi tövbe ederler. Bütün ülkede oruç ilan edilir. Ne hayvan ne insan yemek yemesin, Allah’ın önünde kendisini alçaltsın denir. Var gücüyle herkesin Allah’a dua etmesi, kötü yollarından ve zorbalıktan dönmeleri ilan edilir. “Belki Allah fikrini değiştirir de bizlere acır, kızgın öfkesinden döner de yok olmayız” derler. Allah onların tövbelerini ve kötü yollarından dönmüş olduklarını görür ve o şehre karşı yapacağı beladan vazgeçer ve o halkı bağışlar. (Yunus 3:6-10)

İşin ilginç yanı ve bizim sevgiye dair konumuzla olan ilişkisi burada başlıyor. Yunus Allah’ın o şehre hiçbir şey yapmadığını görünce çok öfkelenir. Ölümü isteyecek kadar öfkeli ve bitkin bir hale gelir. Başlar isyan edip Allah’la çekişmeye. Bakın Yunus’un sözlerini tam olarak yerinden yazacağım:

Yunus buna çok gücenip öfkelendi. RAB’be şöyle dua etti: “Ah, ya RAB, ben daha ülkemdeyken böyle olacağını söylemedim mi? Bu yüzden Tarşiş’e kaçmaya kalkıştım. Biliyordum, sen lütfeden, acıyan, tez öfkelenmeyen, sevgisi engin, cezalandırmaktan vazgeçen bir Tanrı’sın. Ya RAB lütfen şimdi canımı al. Çünkü banim için ölmek yaşamaktan iyidir.

Yunus 4:2-3

Burada Yunusun sözlerinde bir şey dikkatinizi çekti mi? Yunus aslında çok öfkeli ve Allah ile çekişiyor. Ölecek kadar onu canından yıldıran bir durum var. Bunun böyle olduğu sadece bu ayetleri okumakla değil, -o birkaç sayfalık- konunun tümü okunduğunda, Yunusun duyguları daha iyi anlaşılıyor. Yunus bu sözlerle Allah’ı neden suçladığını da söylüyor. Altını çizdiğim yerler Yunus için kötülük mü? Evet, Yunus öfkesinde Allah’ın bağışlayıcı olmasını, acımasını, çok çabuk öfkelenmemesini, engin (uçsuz bucaksız) sevgisinden ve cezalandırmaktan vazgeçmesinden bahsediyor. Bunları bildiği için de Allah’ı dinlemeden başka yere kaçmaya kalkmış. Hâlbuki öfkelenen insanlar birbirlerine kötü şeyler söylemezler mi? Fakat Yunusun saydığı bu şeylerin nesi kötü? Bize göre hiçbiri, fakat Yunus kendi gözünde Allah’ın bu özelliklerini kötü olarak görüyor. “Bu insanları neden bağışlıyorsun” diye öfkeleniyor. “Neden hem yok edeceğim dedin de yakıp yok etmedin” diye öfkesinden ölmek bile istiyor. Allah’ın aşırı sevgisinden ise sanki nefretle bahsediyor. Çünkü Yunus o halka sadece kendi görüş açısından ve hiç sevgi duymadan bakıyor. Bu yüzden de onların yok olmaması, Yunus’a bir yerde sanki boşu boşuna geçen zaman ve zahmet gibi geliyor. Bir de katı kuralcı olan Yunus, o kötü insanları yok etmekten vazgeçen Allah’ın sevgisini hiç anlayamıyor. Fakat kendisi hiç emek vermediği halde bir gecede yetişen, kendisine gölge veren kabak fidanının yine bir günde yok olmasına ise çok üzülüyor. Kabak fidanını, ya da Mukaddes Kitapta yeni tercümede geçen keneotunu da sevdiği için değil, kendisini kızgın güneşten koruduğu ve artık gölge yapmayacağı için üzülüyor. (Yunus 4:10) Ayrıca Yunus’un doğru ve katı kuralcı biri olduğunu gemideki davranışından da anlıyoruz. Gemidekilere “beni atın, kurtulursunuz” diyerek aslında bu hakikati o insanlardan gizlemiyor. Yunus sadece kendini düşünen bir insan değil. Aşırı adil, doğru biri olduğu kesin, ama sevgide kıt. Fakat Allah da ona başından geçen bu tecrübeyle çok şeyler anlatmış oldu. Yoksa bunları Yunus kaleme almazdı. Çünkü Yunus’un öfkesine karşı Allah’ın sevgi mantığı çok daha üstün. Onun bu öfkesine karşın Allah şöyle cevap veriyor:

Ve RAB dedi: “Sen, emeğini çekmediğin ve büyütmediğin asma kabağına acıyorsun, o kabak ki, bir gecede çıktı ve bir gecede yok oldu; ya ben, Nineve için, o büyük şehir için acımayayım mı? O şehir ki, orada sağını ve solunu seçemeyen 120 binden ziyade insan, birçok da hayvan var.” Yunus 4:10-11

Sevginin bilgiyle, imanla, peygamberlik rütbesiyle ilgisi olmadığı kesin. Peki, bir insan sevmeden kendini, hayatını nasıl feda edebilir? Ayette “bedenini yakılmaya teslim etsen” diyor. Bu kimin için kolay bir şeydir? Evet, bir insan bu kadar zor olan şeyi de yapsa, onu ille de sevgiden dolayı yaptığı anlamına gelmiyor. Peki, insan böyle bir fedakârlığı neden yapar, hem de sevmeden? Birçok nedeni olabilir. Kişi bunu sırf kendi izzeti için yapabilir. Kahramanlık, ya da doğru bulduğu için yapar. O anda başka çare görememiştir, ya da beyni yıkanmıştır, yani maniple edilmiştir. Hem böyle kahramanlıklar gösteren o kadar çok insan vardır ki. Bu konuda aklıma Müslümanların anlattığı bir hikâye geldi. Bu hikâye Kuranda falan yazmamasına rağmen çok hoşuma gider, ayrıca anlamlıdır.

Muhammed’in zamanında Müslümanlar düşmanlarıyla savaşıyorlarmış. Savaş sırasında içlerinden birinin çok cesur ve gözü pek davranışları arkadaşlarının dikkatini çekmiş. Bu adam yalın kılıç atın üzerinden, devenin sırtından, düşmanın ensesinden girip çıkarak, ölüme sanki meydan okumuş. O zaman da gelen ayetlerden, kişiler korkaklığa değil de, kendilerini savunmak için savaşmaya teşvik ediliyor. Yine Kuran’dan okuyacak olursak, birçok korkan ve geri dönenler hakkında Allah pek de iyi bahsetmiyor. Neyse, savaşı Müslümanlar kazanır ve bazıları o cesaret göstermiş olan kişinin yanına yaklaşıp, onun bu imanına dayalı cesaretini, gayretlerini överler. Onun gibi böyle insanlar olmasa ne yapardık gibi iltifatlar ederler. O ise cevap olarak şöyle der: “Ben onu bunu bilmem, şu hurmalığı görüyor musunuz, işte o benim” der. Ve devam ederek, “biz bu savaşı kaybetseydik, benim hurmalık elden gitmişti” demesi üzerine onu orada övenlerin hepsi de öyle donup kalırlar.

Bu hikâye gerçek olmuş mu bilmiyorum. Fakat altında yatan anlamı, kişilerin ne yaptıklarına değil de, ne için yaptıklarına dikkati çekiyor. Buna eski Türkçede “saik” deniyor, anlamı da ‘yürek tutumu’ demek. Bir kişinin bir şeyi nasıl bir yürek tutumuyla yaptığına, saikı deniyor. Demek ki o adamın saikı, Müslümanları yok etmek için uğraş verenlere karşı cesaret göstermesi ne Müslüman’ı ne de Müslümanlığı sevdiği için; hurmalığını, kendi menfaatlerini seviyor. Bu o adam için hurmalık, başkası için de başka şeyler olabilir.

Şahitlerin içine girdikten kısa bir zaman sonra, evinin duvarlarını kâğıtlamakta yardım etmem için Bernd bana sormuştu. “Gelirim tabii” dedim ve gittim. Ben de o zamanlar 24 yaşlarındayım. Beraber çalışırken Bernd’e bir soru sordum. “Bernd sen beni sever misin” dedim. Şimdi düşünüyorum da demek ki o zamanlar ben bir şeylerin farkına varmıştım. Varmıştım ki böyle bir soru sordum. Bu insanların yaptıkları şeyler benim gözümde çok değerli gözüküyordu. Sevgi, yürekten gelen sevgi ise herkes de farklı bir şekilde gözükür. Bunu anlamak bazen çok zordur. Hele bir de Mukaddes Kitapları bilen bir kişide anlamak daha da zordur. Bu yüzden bu soruyu ben açıkça sordum. İçimde bir şüphe muhakkak vardı ki, onun için sormuştum. Bernd çok açık ve net bir cevap verdi. “Ben seni sevemem, çünkü sen benim kardeşim değilsin” dedi. Yani ben bir Yehova Şahidi değildim. Doğrusu bu kadar açık ve dobra bir cevap da beklememiştim! Fakat o yüreğinden geldiği şeyi söyledi. Yıllar sonra bu konu hakkında konuştuğumuzda, “bizlere öyle bir öğreti verilmişti” diyerek kendini savundu. Bence onda da, içlerinde olmayan sevginin sorumluluğunu, aldıkları eğitime verme bahanesi vardı. Çünkü olan bir sevgiyi frenlemek çok zor bir şeydir. Hatta bazen imkânsızdır. İnsan bu soruyu herkese soramaz. Bunu bana bir sınıf arkadaşım söylemişti. “Böyle sorulardan herkes kaçtığı gibi, bunlar hakkında konuşmak cesaret ister” demişti. Ben şahitlerle olan beraberliğimizden çok mutluydum. Tanıştığımızın üzerinden belki 6 ya da 8 ay falan geçmişti. Evet, aramızda Kuran hakkında olsun başka konular hakkında olsun tartışmalarımız olmuştu, ama terbiye dâhilinde ve saygıyla. Ayrıca ben onları çok da sevmiştim. İlk tanıdığım gece, hiç giymediğim ve bana küçük gelen takım elbiselerimi vermiştim. O an için hiçbir şey beklemeden. Neyim varsa onlarla paylaşmak istiyordum. Bu sakın sululuk anlamında anlaşılmasın. Bizler Akdeniz ülkesi insanları olarak çok çabuk sever, çok çabuk da kavga ederiz. Ben daima bu şekilde olmamasına çalıştım. İnsanları bir anlık duygularla seven ve bir anlık duygularla nefret eden biri olmaktan hep kaçınmaya uğraştım. Kısacası onlarla olan beraberliğimizi ben bu duygularla sürdürüyordum. Hem bu insanlar benim hayatımı kurtarmak için gelip, bana vaaz etmiyorlar mıydı? Sevgi olmadan bu mümkün olur muydu? Demek ki oluyormuş. Onların yaptıkları bu kapı kapı vaaz faaliyetleri, ayda bilmem kaç saat yapmaları, gayretleri, çabaları, didinmeleri her şeye dayanıyor olabilir, ama insan sevgisine dayanmıyordu. Fakat benim sevgim, Bernd’in beni sevmesine bağlı değildi. Mahalle çocukları birbirlerine sorar: “Sen beni seviyor musun?” diye. Öbür çocuk “hayır” derse o da: “bende seni sevmiyorum” der. “Evet” deseydi, sırıtıp bu sefer yine “bende” diyecekti. Yani karşısındaki ne derse o da aynen “bende” diyor. Gerçek sevgi ise karşısındakinin sevip sevmemesine bağlı bir şey değildir. Hele sevginin şartı falan olur mu? Bakın Yuhanna bu konuda ne diyor:

Sevgi bundadır, biz Allah’ı sevdik değil, ancak O bizi sevdi ve günahlarımıza kefaret olarak oğlunu gönderdi. Ey sevgililer, eğer Allah bizi böylece sevdi ise, bizim de birbirimizi sevmemiz gerekir. Hiç bir vakit kimse Allah’ı görmemiştir; eğer birbirimizi seversek Allah bizde durur ve O’nun sevgisi bizde tamamlanmış olur. 1.Yuhanna 4:10

Şahitler bu “birbirimiz” kelimesini sırf kendilerinden olanlar olarak anlamak istiyorlar. Bu konuda birbirlerinin düşünceleri karışık da olsa, temelde uygulamaları aynen Bernd’in bana söylediği sözler gibidir. Bakalım İsa Mesih böyle mi bir örnek bıraktı? Çarmıhta çiviliyken, etrafında kendisinden nefret edenleri dahi ayırmadan:

“Ey Baba, onlara bağışla; çünkü ne ettiklerini bilmiyorlar” diyor Luka 23:34’de.

Ben bu sözleri ve duyguları, “Allah’ım onlara bağışla, çünkü ne yaptıklarını bilmiyorlar” diye zaman zaman Şahitler hakkında çok kullanmışımdır. Ben de sevgi dolu iyi bir insan değilim, fakat sebepsiz yere nefret etmenin anlamını da çözemiyorum. Bana karşı iyi olan birine bir şey hissetmiyorsam bile, hatta bu durum beni sıkıyorsa da onun bu sevgisini kırmaktansa, o kişiyi hiç görmemem daha iyidir. Madem kendi duygularımı yenemiyorum, niye benim zayıflığım yüzünden o kişi kırılsın? Çok yıllar geçtikten sonra bu konuyu konuştuğumuzda Bernd bu sefer, “hayret, ben böyle bir şeyi nasıl söyledim” dedi.

“Bernd çok sakin, terbiyeli, herkese rahatlık veren bir kişidir” demiştim. Bu yüzden herkes onu sever ve yanında rahat eder diye de yazmıştım. Hiç kimsenin üstüne gitmez, onun yarasını deşmez, kuyruğuna basmaz vs. Ben Bernd’i tanıyan herkesin onun hakkında iyi konuştuğunu duydum. Herkes Bernd’i seviyor ama Bernd herkesi seviyor muydu? Bence hâlâ bu da onun en büyük eksik yanlarından biri. Belki de bu sevme eylemi Allah’ın en zor emirlerinden biri de onun için. Yalnız Bernd için değil, benim için, hepimiz için, bütün insanlık için bu böyle. Ama bütün problemler de bu yüzden kaynaklanıyor. Hele bazı insanlar ki Bernd de dâhil, yıllarca ne yaparsan yap ne kadar sevip, ona ne kadar iyi ve cömert davranırsan davran, o hiçbir zaman sevmiyor, sevemiyor. Almış olduğu eğitim falan bence bahane olamaz. Mukaddes Kitapta Davut ve kral Saul’un oğlu Yonatan arasındaki arkadaşça sevgiden bahseder. Aralarındaki çok büyük bir yaş farkına ve de Yonatan’ın babası olan Saul’un Davut’la düşmanlığına rağmen yazıda: “Yonatan Davut’u ve Davut’ta Yonatan’ı çok sevdi” diye geçer. (1.Samuel 18:1-4 ; 19:1-7 ; 20:17 ve 41-42 ; 2.Samuel 1:11-12) Sevgide aslında bahane yoktur, ancak nefret bahaneler bulur.

Tanıdığım, hiç Allah’a inanmayan insanlar vardır. Bu insanlar aktif olarak birçok fedakârlıklarda bulunurlar. Yardım kurumları, toplantılar, insanların sorunları, açlıkla mücadele, Afrika’da yaşayan insanlara yardım vs. gibi. Kısacası bir sürü sosyal faaliyetler. Hâlbuki o kişi hiçbir şeye inanmadığını söyler. Ölümle onun için her şey bitecektir. Yani yaptıklarını Allah emri falan diye yapmıyordur. Böyle insanlara dikkat edildiğinde, onların bütün bunları insan sevgisinden dolayı yapmadığı da açıkça görülür. Bütün saikları insanların gözünde kendi izzetlerini aramak ve en çok da kendilerine karşı bir tatmin duymalarıdır. Örneğin ortaokulda ve lisede zengin çok kadın öğretmenlerimiz oldu. Aldıkları öğretmen maaşları onların yaptırdıkları sırf makyajlarına bile yetmezdi. Fakat yine de çalışıyorlardı. Bu insanlar öyle öğrencileri seven tipler de hiç değildi. Çalışmayı sevdiklerini de söyleyemem, ama evde boş oturmaktan nefret ettikleri ise kesindi. Hiç çalışmamak veya ev kadını etiketiyle yaşamak onları çok küçültüyordu. Yoğun bir biçimde sosyal faaliyetleri olan insanların da fedakârlıklarda bulunmalarını, sevgiye dayalı bir kural diye göremeyiz. Hem daima övülmek ve hürmet görmek onların da çok hoşlarına gider. Hayır kurumlarına yapılan yardımlarda, ellerinde tuttukları çeklerle, gazetelerde poz poz resimlerini gördüğümüz bu insanlar, bence bu işi ille de sevgiden dolayı yapmıyorlar. Bu onların herkesten nefret ettikleri anlamına da gelmemeli. Bir insan sevgi duymuyor diye hemen tam tersi olan nefrete de sahip olması gerekmez.

Bunun yanında eğer o kişinin başlangıçta sevgisi olsa bile, dikkat etmezse bu hissi zaten çok çabuk kaybedecektir. Çünkü bu işler öyle organize edilmiştir ki, her gün bir bantta çalışan işçinin devamlı aynı şeyleri toplaması, ya da bir araya getirmesi gibidir. Ne kadar sevgisi de olsa, içinde bulunduğu o organize edilmiş durum, kişinin içindeki bu sevgiyi alıp yok eder, monotonlaştırır. Bir insan devamlı aynı şeylerle her gün karşı karşıya geldiği vakit, zamanla artık o ilk duyarlılığını muhakkak kaybedecektir. Hele bir de fedakârlar diye, bunları devamlı belirli kişilerin yapması gerekiyorsa, bütün bunlar onlara bir gün yük haline gelip, taşınmaz olacaktır.

Bu yazdıklarıma benzer bir durum Musa’nın başına geliyor. En az o zamanki İsrail’in altı milyon civarında olduğu tahmin ediliyor. Sadece savaşa hazır 600 bin asker var. Bunların savaşa gidemeyen aileleri, çocukları, kız kardeşleri, anneleri, dedeleri, nineleri var. Hem de o zamanki aileler kalabalık. Bu rakamı tahminle en az 3 ilâ 6 milyondu diyoruz. Bütün bu insanları Mısır’dan kölelikten çıkarmakta Musa görevliydi. Musa da onların çölde bütün dertlerine, kavgalarına, her türlü sorunlarına çözüm getirecek tek insan. Bakın bir zaman sonra Musa dayanamayıp Allah’a ne diyor, yerinden okuyalım:

“Bu halkı tek başıma taşıyamam, bunca yükü kaldıramam. Bana böyle davranacaksan, eğer gözünde lütuf bulduysam lütfen beni hemen öldür de kendi yıkımımı görmeyeyim.” (Çölde Sayım 11:14-15) diyor.

Musa bir tehlikenin farkına varıyor, o da içindeki sevginin yok olma tehlikesi. Çünkü Musa karakter olarak başkalarının üzerinde saltanat sürecek, onları ezecek biri değil. Bırakın o insanların üzerinde saltanat sürmeyi, tam tersine, onlara kendini adeta bir köle, hizmetçi etmiş biri. İsraillilerin her bir akılsızlıklarında, hatalarında, başlarına bir kötülük geldiğinde, onun yüreği yanıyor. Allah İsrail’e öfkelenip onları yok etmek istediğinde, Musa hep araya girip, Allah’a çok da mantıklı nedenlerle o kavmi kurtarmak için adeta çırpınıyor. Allah da onun sözlerine göre davranıyor. Musa’nın böyle biri olduğunu tabii ki Allah da biliyor, fakat bizlerin de bilmesi, örnek olması için Allah kaleme aldırıyor. Yoksa bu olaylardan “insanlar Allah’ı yönetiyor anlamı” çıkmamalı. Musa için o milletin sorunları, dertleri artık taşınması imkânsız bir yük oluyor. Hâlbuki Musa isteseydi kendisini o halkın sırtına yükletemez miydi? Onun bunu yapacak bir karakterde olmadığını bütün o kayıtları okuduğumuzda zaten anlıyoruz. Ölürdü, ama yine de böyle bir şeyi yapmazdı.

Bu adamı bir düşünün. O zamanlar şimdiki gibi bilgisayar, telefon, telsiz, süratli arabalar, uçaklar falan yok. Kâğıt bile yok. Bu Musa dediğimiz insan bütün bu insanların dertleriyle bir bir ilgileniyor. Her gün, kırk sene boyunca. Şimdiki o en zengin dini kuruluşların, bilgisayar, telefon, elektronik postalar, uçarak bir günde kıtalar aşırı ülkelere gidebilme, klimalı arabalar vs. gibi şeylere sahip oldukları halde, birbirlerine yardım konusundaki bahanelerini düşündükçe...! Birbirlerinin dertlerini dinlemek, sadece dinlemek bile istemiyorlar. O zamanki halkın Musa’nın önüne getirdikleri davalar dertler bizler için bazen o kadar önemsiz gözüküyor ki. Mesela: «ailede hiç erkek kardeşleri olmayan kızların, evlenirlerse mirası nasıl paylaşacakları» konusu. Bunun cevabını Musa’nın kendisi de bilmiyor, Allah’a soruyor. Allah da cevap veriyor ve bu cevap kanun oluyor. Ne Allah ne de Musa “bu gibi bir konuyla neden geliyorsunuz” diye azarlıyor mu o insanları? Hayır, hepsini bir bir anlamaya çalışıyor. Bunlar şimdiki bizler için imkânsız gibi gözüken fedakârlıklar. Bu yazdıklarım, kendilerini peygamber ilan eden, “Allah’ın yeryüzünde kurduğu tek kanalız, biz olmazsak kurtulamazsınız” diyen o simsarlara tabii ki çok ters düşen örneklerdir. Bu konuyla ilgili ayetleri isterseniz yerinden açarak okuyabilirsiniz. Çıkış 18:13-25, 32:30-33.

Ayrıca Allah o kavmi yok etmek istediğinde, Musa’nın gerçek sevgisini ve o halk için olan kaygısını daha da çok görüyoruz. O zaman Allah’ın Musa’ya olan teklifi aynen şöyle:

Bu kavmı gördüm işte sert enseli (inatçı) bir kavmdır; beni bırak, onları helak edeyim ve göklerin altından onların adını sileyim; ve seni ondan daha kuvvetli ve daha büyük bir millet edeceğim. Tesniye 9:13-14.

Allah’ın Musa’ya verdiği izzeti düşünün. Hangi devirde olursa olsun, en iyidir diye düşündüğümüz insan bile, Allah’ın bu sözleri karşısında, “Sen bilirsin Allah’ım, senin iraden olsun” demez mi? Yok ama Musa ne yapıyor? Dağa çıkıyor, kırk gün kırk gece oruç tutup Allah’ın önünde yere kapanıyor ve bu olayları sonra yine kendi sözleriyle İsrail’e şöyle anlatıyor:

“Rabbi öfkelendirmek için onun gözünde kötü olanı yapmakla bütün işlediğiniz suçtan dolayı, ilk defa olduğu gibi, Rabbin önünde kırk gün kırk gece yere kapanıp kaldım; ekmek yemedim ve su içmedim. Çünkü Rabbin sizi helak etmesi için size karşı olan öfkesinin şiddetli gazabının önünde korktum. Fakat RAB bu kere de beni dinledi” diyor Tesniye 9:18-19 da.

Musa ne dedi de Allah da onu dinledi? Musa’nın sözlerini gelin yine yerinden okuyalım:

Sizi tanıdığım günden bu yana RAB'be sürekli karşı geldiniz. "RAB sizi yok edeceğini söylediği için, kırk gün kırk gece O’nun önünde yere kapanıp kaldım. RAB'be şöyle yakardım: 'Ey Egemen RAB, büyük kudretinle kurtarıp güçlü elinle Mısır'dan çıkardığın halkını, kendi mirasını yok etme. Kulların İbrahim'i, İshak'ı, Yakup'u anımsa. Bu halkın dik başlılığını, kötülüğünü, günahını dikkate alma. Yoksa bizi çıkardığın ülkenin halkı, 'RAB söz verdiği ülkeye götüremediği, onlardan nefret ettiği için, çölde yok etmek amacıyla onları Mısır'dan çıkardı diyecek. Oysa onlar, büyük güçle ve kudretli elinle Mısır'dan çıkardığın kendi halkın ve mirasındır." Tesniye-Yasanın Tekrarı 9:24-29

İşte gerçek sevgi budur. Böyle biri için, “o severek yapıyordu” diyoruz. Onun bu yaptıkları boşa da gitmedi. Musa kendini kurban edip ille de ateşte yakmadı, ama sevgisini aktif bir biçimde gösterdi. Harfi anlamda yanan insanın ne kendine ne de başkalarına faydası olur. Bu sevgi konusuna başlarken 1.Korintliler 13:1-3`de okuduğumuz gibi, o bedenini yakılmak üzere feda eden kişinin sevgisi olmayışı, ona hiçbir fayda sağlamayacaktır. Hatta zamanımızda bu kendini yakmalar bir ara moda olmuştu. Böyle gösterilerin kime ve neye faydası oldu ya da olur, bu da ayrı bir konu. Bu olayları düşündüğümüz, derin düşündüğümüz zaman, Allahın Resulünün sevgiyi neden öyle tarif ettiğini daha iyi anlıyoruz. Ne yaparsak yapalım, en azından Allah ile olan ilişkimiz yüzeysel olmamalı. Gösteriş için, toplum korkusundan dolayı, menfaatler ve daha akla gelebilecek ne olursa olsun, yaptıklarımız sonunda sevgiye dayanmıyorsa, o kişiye bunun hiçbir faydası olmayacaktır. Şahitler saat doldurup rapor vermek için, öbürü camiye para toplamak için, kendine de üç beş kalır diye, kimileri de saçaklarını daha da çok genişletmek için neler neler yaparlar. Neden mi yok dünyada. Ama sevgi hiçbirinde yok. Ben tek tek şahısları kastetmiyorum, tüm yeryüzümüzdeki bu dinlerin meyvelerinden insanlığa genelde neyin ortaya çıktığını vurgulamak istiyorum.

Şahitlerin yönetim kurullarından, şu yukarda yazılı Musa’nın özelliklerinin milyonda birini görmedim. Bana karşı değil, birbirlerine karşı. Hem de onlar Musa’yı küçük ve önemsiz biri olarak görürler. Onlara göre sözde en büyük değere layık olan İsa’dır. Doğrudur ve de haklıdırlar diyelim. İsa gerçekten de kusursuz, günahsız biriydi. Musa hakkında anlatılanları düşünün ve eğer Musa böyle biriyse, bir de o zaman sizler İsa Mesih’in nasıl biri olduğunu düşünün. Ondan sonra da bu sahtekârların kendileri hakkında: “Biz olmazsak kurtulamazsınız, biz Allah’ın kullandığı tek kanalız” demelerini düşünerek kıyaslayın!

O uyanın mecmualarında Şahitlerin başlarından geçen tecrübeler de yazar. Başlarından geçen zor durumlarda nasıl hayatta kaldıklarından falan bahseder. Genelde benim okuduğum bu tecrübelerde, kendilerinden birinin onlara uzanmış yardım elini değil de hep o kişilerin bizzat kendi gayretlerini görmüşümdür. Hele hele o yönetim kurullarının, hiç ama hiçbir faydalarını ne gördüm ne de duydum. Onlar kanun üstüne kanun çıkarıp, ancak aralarından da kimin atılacağı konusuna bakarlar. O aşağıdan olanlar da her türlü hizmette, matbaalarda yazılanları basmakla meşguldür. Birbirlerine en büyük bütün faydaları bastıkları bu mecmualar. Aslına da bakılırsa tam tersine, o mecmualardaki öğretiler aktif bir faydadan ziyade sadece zarar verdiğini; evet, zarar verip o insanları ölüme itecek emirlerle, onların sırtlarına taşınması imkânsız yükler koyduklarını gördüm, yaşadım, okudum ve de duydum. Bunlar bir zamanlar Hitler gibi bir deliye önce ikiyüzlülükle yazdıkları yağcı bir mektup ki, bunu hiçbir Şahit bilmez, sonradan da o deliyi Şahitlere karşı özel bir hedef alacak kadar çılgına çeviren ikinci mektup bunların yönetim kurullarından, Amerika’dan gitmiştir. “Bakın bizim yönetim kurulumuz Hitler’e ne kadar büyük erkeklik yapmış” diye bir de utanmadan hâlâ kongrelerinde bu ikinci mektubun örneğini okurlar. Onların o zamanlar Amerika’da sırtları rahat, sözüm ona erkeklik yapıyorlar. Amaç orada yaşayanlara yardım etmek değil, yazdıkları mektuplarla ancak kendi menfaat, heves ve gururlarını arıyorlar. Hâlbuki o ölen, işkence çeken, boşu boşuna bütün halkın nefretine hedef olan o zamanki Almanya’daki Şahitlerin başından geçenleri ise, heyecanlı tecrübeler diye hâlâ yayınlıyorlar. Bu sadece Hitler Almanya’sındaki hata değil, zamanımıza kadar yıllarca Malavi’deki durumda da benzer korkunç meyveler verildi. Sevgileri yok ki hata yapmaktan korksunlar. Gelecek konularda karımdan dolayı bu konuyla ilgili Şahitlerin yönetim kuruluna gönderdiğimiz mektubu da yayınlayacağım. O mektupta bunlara 40 seneden fazla hizmet etmiş ve yönetim kuruluna kadar gelmiş, sonra da aralarından attıkları Raymond Franz’ın kitabından da alıntılar yaparak, bu konulara daha fazla yer vermeye çalışacağım.

Şahitler büyük gayretler sarf ederek kapı kapı vaaz ederler. Mecmua, broşür, küçük kitapçıklar dağıtıp, insanları kendilerine çekmek için aile buluşmaları düzenlerler. Bütün düşünceleri, gayretleri, kuvvetleri, vaaz edip kendi toplantılarına adam toplamak ve sonunda da kendilerine üye yapmak için vaftiz olmalarını sağlamaktır. Yorgun ve isteksiz olanlarının ise tek bir amacı vardır, vaaz edip saat doldurmak. Karşısındaki ister dinlesin ister dinlemesin ister gelsin ister gelmesin, o hep kapı kapı vaaz etmeye gider. Hatta o gün için programladığı saat bitmek üzereyken çaldığı kapıdaki biri onu dinler ve sorular sormaya başlarsa, içinden “çattık” der. En kısa zamanda da bir randevu yapıp, gitmeye bakar. Bu tiplerden organizasyon da hiç hoşlanmaz. Organizasyonun amacı vaftiz yoluyla içeriye taze kuvvetler çekmektir. Çünkü yukarıda bahsettiğim gibi, vaftizde kişilerin ağızlarından aldıkları Allah’ın iradesinden uzak sözle, bir yerde o insanların ruhlarına hâkim olmaya çalışırlar. O insanlar artık aynen mayalı bir hamur olmuş, hem de artık pişmeye hazır hale gelmiştir. Artık istedikleri gibi tepe tepe kullanırlar. Bunları sadece bizim zamanımızda olan şeyler diye görmeyin. Teknik ve zaman değişmiş olsa da insanlığın yapısı değişmedi. İsa’nın zamanında da böyle dinler ve mezhepler varmış. Böyle gayretli ikiyüzlü insanlara karşı İsa çok güzel, yerinde sözler söylüyor:

“Vay halinize ey din bilginleri ve Ferisiler (o zaman Yahudilerdeki dini bir mezhep), ikiyüzlüler! Göklerin Egemenliği’nin kapısını insanların yüzüne kapıyorsunuz; ne kendiniz içeri giriyor ne de girmek isteyenleri bırakıyorsunuz! Vay halinize din bilginleri ve Ferisiler ikiyüzlüler! Tek bir kişiyi dininize döndürmek için denizleri, kıtaları dolaşırsınız. Dininize döneni de kendinizden iki kat cehennemlik yaparsınız.” Matta 23:13-15

Bundan sonra o kişiler üzerinde saltanat sürmek de kolaydır. Vaftizde verilen söz açık ve anlaşılır değil midir? O kişinin bu sözünden dönmesi için gerçekten büyük bir olay olması gerekir. Genelde en çok aralarından zina yüzünden atılanlar olur. Her sene duyarsınız, işte 300 bin kişinin ilişkisi kesildi diye, bunun yüzde doksanı zina etmiştir. Bu rakamlar 1990’lı yılların başında böyleydi, şimdi belki iki misli olmuştur. Daha sonra hırsızlık ve daha başka adi suçlar gelir. Çok az da irtidat edenler vardır. İrtidatın anlamı da onların içinde olup sonradan onlara karşı gelmek, artık onların bazı uygulamalarını ve söylediklerini kabul etmemek demek. Yaptıklarını eleştirip, soru sorup, kritize edenler; bunlar en tehlikelileridir. O hırsızı, uğursuzu, zina yapanı, hepsi bir sene iki sene sürmez yine aynı cemaate aynı toplantıya geri gelirler. Bir bakarsın kardeş olmuş olarak sanki gökten düşerler! Bir de bol miktarda küçük yaştaki çocukların ırzına geçme olayı da yine bu Şahitlerde vardır. Bunları kimse duymaz, bilmez, konuşulmaz, böyle bir şeyin düşünülmesi bile çok günahtır. Onlar üyelerinin böyle şeyleri zihinlerinden bile geçmesini istemezler. Çünkü bunlar onları korumakla görevlidirler! Ama gene de içlerinden her sene 300-400 bini itiraf edip, açık açık söyleyerek bu gibi işleri yapmıştır. Söylemeyenleri, gizli yapanları bence bu sayının iki üç mislinden çok daha fazladır. Açık açık söylenmedikçe, bu durum içlerindeki meraklı hafiyelerin gözüne de takılmadıysa, bilmek bile istemezler. Çünkü onlar bu oranlarla övünürler. “Bakın bizim aramızdaki suç oranları ne kadar az” diye. Yoksa taş attıkları o Katoliklerin, Protestanların oranlarının sayısına erişirlerse ne yaparlar! Bu saydığım suç işleyenlerin vicdanları bir gün gelir yine hepsini geri getirir. Onlar da bunlara kucak açarlar. Bir o irtidat edenler ne zina etmişlerdir ne hırsızlık yapmışlardır ne küçük çocuğun ırzına geçmişler ne de başka bir yüz kızartıcı suç işlemişlerdir. Onların en büyük suçu, soru sormak ve bunların yanlışlıklarını göstermeye uğraşmak olmuştur. Bunlar hiçbir zaman geri gelmemiştir ve onlar da bunları hiçbir zaman geri almamışlardır. Ben bu kitabımda sadece en iyi bildiğim birkaç örneği vereceğim. Bunların içinde bana en yakın örnek Bernd ve benim karım da var. Bernd’i, itiraf etmeliyim ki arkasından ben ittirdim. Onu: “Allah geleceği neden her zaman görmez diyorsunuz” dedi diye aralarından attılar. Bu kitapta onun ve bizim hanımın mektubunu da olduğu gibi zaten yayınladım. Bizim hanımı ise nedense bir türlü atamıyorlar, cevapta vermiyorlar! İlerde okuyacaksınız. Bunlar gibi on binlerce var. Raymond Franz’ı da, “neden irtidat eden işvereniyle yemek yedi” diye atmışlar! Muhakkak asıl nedenler başka. Asıl nedenler ise dediğim gibi bunlara boyun eğmemek. Hep “evet” değil de artık “hayır” demeye başlamak.

Ben bu yazdıklarımı çok ama çok yıllar sonra öğrendim. Hem de hiç, ama hiç onlara boyun eğmediğim halde. İçlerindeyken, onların yaptığı birçok saçmalıkları, Allah emri diye inanarak ben de uygulayacaktım. Son zamanlara kadar onların birçok kirli çamaşırlarını görüp anlamamı ise, Allah’ın bir hediyesi diye görüyorum. Şahitler kendilerinden olmayanlara karşı aşırı dikkatle davranıp, araya da korkunç bir gizlilik duvarı koyarlar. Bu yüzden onların içyüzlerini görüp anlamak zaman alır. Dediğim gibi bu yönetim kurullarının işlevi konusunda korkunç bir gizlilik vardır. Ben onları mafyalara benzetiyorum. Bunların yaptıkları şeyler Allah adamlarının yapacağı şeyler değildir ve de olamaz. Anlayamadığım şey ise biz insanların gerçekten de ne kadar aptal, tembel ve saf olabildiğimizdir. Aptalız ne yaptığımızı bilmiyoruz, tembeliz araştırmıyoruz, safız inanıveriyoruz. Daha doğrusu inanmak istiyoruz. İnanamasak da kendimizi inanmaya zorluyoruz. Ben bu özelliklere sahip olmamak için çok mücadele verip, severek araştırmada gayret ettim. Belki de başka her şey için evet, ama Allah konusunda araştırmadan öyle lüp diye her lokmayı yutmaktan uzak durdum. Yine de yüzde yüz başarılı olduğumu sanmıyorum.

İnsanlar o kadar çok risklere girerler ki, hem de bir hiç için bazen hayatı kendilerine zehir ederler. Arkadaşlarıyla, hiç de sevip tanımadığı kişilerle beraberken, yanındaki başka bir adamın karısına sarkıntılık etti diye, ya da yine o yanındaki başka birine haksız yere dalaştı diye, içinden hak vermediği halde onu savunmuştur. Durum ilerlerse, ölürler ve öldürürler de. Hapislere, mezara girerler. Bazen de ömür boyu sakat kalırlar. Hep bu düşünce, “yanımdaki ne yaparsa yapsın, ben onu bırakmam” sadakatinden kaynaklanır. Yanındaki yüzde yüz haksız ve terbiyesiz olduğu halde, kişi onu savunmakla sanki ne ispat etmiştir ki? Bu mudur doğruluk, sadakat, mertlik? Bunun yanında, verdiğim örnekte olduğu gibi, hiç düşünmeden bütün bu şeylerle hayatını mahva hazır bir kişiyle Allah hakkında, onu teşvik etmek için konuşsan, anlatsan, «oku» desen, «araştır» desen bir türlü inanmak istemez. Bir yanlışlık yapmaktan ödü kopar. Sadece inanmadığı, yanlış bulduğu için değil, doğru olan şeylere inanmak, ona kendi dinine ihanet etmek gibi gelir. Bu dinler benzetmede kullandığım gibi aynı kötü bir arkadaş gibidirler. İnsanlar sevmediği arkadaşlarının, dinlerin, devletlerin, liderlerin, politikacıların yanlışlığı uğrunda bir hiç için ölürken; doğruluğun, ebedi hayatın uğrunda nedense parmağını bile oynatmakta çok ihtiyatlı, kılı kırk yararcasına dikkatli davranır!

Şahitler kapı kapı dolaşarak, sözde inandıkları şeyleri insanlara anlatıp, bu vasıtayla onların gözlerini açmak isterler. Dinlerin ne kadar yanlış ve kötü meyveler verdiğini ispatlamaya uğraşırlar. O dinler hakkında söyledikleri konularda çoğu zaman da haklıdırlar. Tarih boyunca savaşlarda dökülmüş toprak altındaki o kanların, din için acı ıstırap çekmiş o toplumları, sanki ruhi bir uyuşturucu, afyon, eroin gibi insanları nasıl etkisi altına almış olmasını anlatmaya çalışırlar. Böyle yıllarca ziyaret ettikleri kişiler vardır. Onlar hakkında birbirleriyle konuşurlarken, “hâlâ o dinin içinden nasıl oluyor da çıkmıyor” diye anlamsızca kafalarını sallayarak bahseder, onları hiç anlayamadıklarını söylerler. Kendileri, peki bizzat kendileri nasıldır? Onlar o yönetim kurullarına belki de öbür bütün dinlere üye olanlardan daha anlaşılmaz bir şekilde, daha kafasızca, daha fanatik bir inatla sarılmışlardır. Hiç olmazsa öbürleri ara sıra da olsa başka bir inancı da dinler, bunlar öyle şeylere tenezzül bile etmez. Başkalarına, “al al, bizim bu kitaplarımızı, yayınlarımızı oku, onlar üzerinde çalış, altını çiz” diyen bu insanlar, başka bir dinin, ya da kendi dinlerine karşı olacak gibi gözüken bir kitabın küçücük resminden dolayı, onu eline dahi almaya çekinir. Kapı kapı herkesi düzeltmeye giden bu insanların kendilerine de aynı şey yapıldığında, karşısındakini hiç dinlemediği gibi ona tahammül bile göstermez. Bazen de bir vaazda kendi zihniyetlerine sahip fanatik bir insanın kapısını çaldıkları zaman, o kişiler bunları kovalar, arkalarından köpeklerini bırakıp, onları pencerelerden doğru azarlarlar. Onlar da: “Bu dünya insanlığı ne kadar kötüdür” diye öylelerini kongrelerinde anlatırlar.

Bu da onların hiçbir şeyi dinlemez anlamına tabii ki gelmemeli. Saçma sapan olan çok şeyleri ve kişileri dinlerler. Benim kastettiğim, onları tanıyan, mantıklı, yüreğe gidecek kadar etkili konuları konuşanlardan ödleri kopar. Onlar için bu büyük bir tehlikedir. Kendilerinin her gün yaptıkları şeyi başka insanlar yapınca neden anlamıyor veya kabul edemiyorlar?

Sakın bu sözlerimi yine bütün hepsi için geçerlidir diye anlamayın. Çok ama çok az da olsa, değerli insanların bunların da aralarında olduğu bir gerçektir. Fakat bu tüm dünya genelinde böyledir. Benim bu insanlardan bahsedişimin nedeni ne onları çok çok iyi ne de çok çok kötü yapmaktır. Verdikleri eğitimlerindeki “biz bambaşkayız” inançlarının doğru olmadığını ve olamayacağını anlatmak istiyorum. Bir bayrak, bir camia, bir din, bir yönetim altında yaşamak, o insanların hepsini otomatik olarak aynı yapmaz. Kişi o dine girdi diye, sana geldi diye, ille de senin gibi değildir ya. Her aynı markadan olan şeyleri kullanan kişiler aynı karakterde midir? Ancak bu reklamlarda böyle gösterilmeye uğraşılır o kadar. Hiçbir zaman da hakikat değildir. Ordular, askeriye, milliyetçilik, dinler, ya da başka organize edilmiş ne varsa bu mantığı savunur. Onlar: “Bizim içimizdeyse bizdendir, bizim gibi düşünmelidir, bizim gibi inanmalıdır, bizim gibi hoşlanmalıdır vs.” der bu mantık. Hiç de doğru değildir. Onlar da bilir doğru olmadığını, ancak amaçları telkin etmektir. Ben buna kalıp mantığı diyorum. Mao’nun Çin’de herkese aynı elbiseyi giymeyi zorunlu tutması da bu mantıktan çıkar, sırf fakirlikten değil. Onlara göre ise bunlar eşitlik, adalet zart zurtudur. Aslında herkesi istediği bir kalıba sokacak ki yönetmesi, kontrol altında tutması kolay olsun. Bütün bunlar da eşit ya da adil falan oldukları için değildir. Ancak menfaatleri ve çıkarları doğrultusunda o insanlara çok daha kolay hâkim olup, üzerlerinde de daha kolay ve rahat saltanat sürebilmeleri içindir. Yine bu da Mao’nun yaptığı her şeyin yanlış olduğu demek anlamına gelmemeli. Mao olmasaydı İngiliz’i, Amerikalısı, Avrupa’sı şimdiye kadar Çini tiftik etmiş, o ulusu afyonla ve her türlü aşağılamalarla yok etmişti.

Şahitler haftada üç kere toplanırlar. İki kere iki saat ve bir kere de bir saat. Bunun yanında yılda üç kere her biri en az iki gün süren kongreleri vardır. Bölge kongreleri genelde üç gün sürer. Eskiden bir hafta on gün süren kongreler bile yapıyorlarmış. Toplantı salonları her köyde olmadığından, en yakın gitmen gereken o salon yarım saat ya da bir saat uzaklıktadır. Tam saatinde de gidilmez ya, on-on beş dakika da erken gidilir. Toplantı bitti mi de hemen kaçılmaz, ayıp olur. En az yine bir on beş dakikayla yarım saate varan sohbetler ve eve dönüş. Kravat, ceket, etek, bluz giyinmek, süslenmek falan derken hepsi toplam sadece o gün için böyle bir toplantıya beş saatin gider demektir. Bu rakamlar genel rakamlar. Çok daha fazlası bile olabilir. Hangi ülkede olduklarına da bağlıdır. Ben Almanya’daki düzenden bahsettim.

Bir de bunlardan mümkün olduğunca çok vaaz etmeleri beklenir. Yani kapı kapı ellerinde Mukaddes Kitapla insanları toplantılarına çekmeyi hedeflerler. Eskiden öncü denilenlerin her biri en az ayda 90 saat bu işi yapmalıydı. Yine yanlış anlaşılmasın, hiçbiri mecburiyet altında değildir! Öyle zannedildiği gibi zorunluluk altında bir dine üye olmak, -çok az istisnalı ülkeler hariç- zamanımızda zaten kimse mecbur değildir. Şahitleri bu şeyleri yapmaya iten nedenlerden bazıları ya kendi çevreleridir ya da hiç durmadan aldıkları vicdan eğitimi, beklentileri, etiket yapma merakı, başka sorumluluklardan kaçmak veya da korkudur. Yine de bunlar nedenlerden ancak bazıları olabilir. Bütün bunları da “Allah böyle istiyor” adı altında kişiye sunarlar. İnsanlarda çok kısa bir zamanda geliştirilen bu vicdanla, artık ondan da kapı kapı vaaz etmeye gitmesiyle, meyve toplaması beklenir. Meyve de vaaz ederek yeni müşteriler çekmektir. Müşteri diyorum, çünkü teşkilatları çok iyi bilir ki, yeni gelen herkes kutuya para atmada daha bir cömert davranır. İnkâr edilemez ki para da dünyadaki kurulmuş her teşkilatın, organizasyonların, devletlerin en büyük problemidir. O toplanan paralar da Şahitlerde iki çeşittir. Bir kutu o toplantı, ya da kongre salonu için olanı, öbür kutu da direk Amerika’daki yönetim kurullarına ait olanı. Ben hiç mi hiç o Amerika’ya gidecek kutuya para atmadım. Çünkü o toplantı salonlarının masrafını falan hep o içlerinde olan garibanların kendi karşılar. O Amerika’daki yönetim kurullarından bir kuruş bile alamazlar. Ya da alana kadar herhalde göbekleri çıkar. “Neden ihtiyacınız için kendi masrafınızı çıkaramıyorsunuz” diye de kafalarına çekici vururlar. Fakat bütün yapılar, satın alınan binalar maddi manevi hep o gariplerin imkânlarıyla sağlanır. İnşaatlarında bedava, iman gücüyle çalışırlar. Dışardan yabancı bir işçi bile tutulmaz. O binaların bütün mülkleri de Amerika’daki yönetim kurullarına aittir. Bu durum her ülkenin kanunu ve düzenine göre kâğıt üzerinde değişse de asıl söz sahibi olan daima o yönetim kuruludur. Düşünün ki bunlar artık New York’ta dev yapı sahipleri arasına giriyorlar. Bu paraların ne olduğu hiç kimseye açıklanmaz. İçlerinde bile tam ne olduğunu bilen ancak elle sayılacak kadar az kişiler vardır. Raporlarında, geçmiş bir vakitte ilan ettikleri mal servetlerinin rakamları çok komiktir. Değerini o kadar kurnazca yapıyorlar ki. Mesela bir yapının satış değeri bir milyon mu, onlar bunun değerini yüz bin diye gösteriyor. Yalan da söylemiyor, çünkü o yapı ona bu paraya mal oluyor. “Allah’a hizmet ediyorsunuz” duygusuyla bütün işlerde hep kendi üyelerini bedava çalıştırmışlardır. Ancak sarf ettikleri sadece malzeme parasıdır. Mimarı, Mühendisi, işçisi bunların hepsi kendilerindendir. Tabii ki o işin masrafı da korkunç az olur. Böylece hem vergiden ve de çok şeylerden tasarruf ederler. Fakat o şey satılırken kimse duymaz. Çünkü o zaman değeri yüz bin diye gösterilen yer milyona gidiyordur. O insanlardan topladıkları paraları kafalarına göre yönetirler. Son yıllarda herkes gibi onlar da Borsada çok paralar kaybettiler. Kim bilir onların dolarlarıyla kaç milyonlar. Fazla karıştırmayalım. Bunların yanında da “neden askeri kışlanın temizlik işinde çalışıyorsun” diye dul, kimsesiz bir kadını aralarından atarlar. Çünkü onlara göre askeriye ve askerlik Şeytanın işidir. Kendileri ise borsada, savaş malzemeleri yapan firmalarla aynı yere kazanç umarak çok büyük yatırımlar yapmışlardır. Herkes gibi onlar da zaman zaman kaybederler. Fakat o dul kadına, hizmetçilik yaparak sadece geçimi, yaşamı için acil olan paranın kazancı savunmadan, askeriyeden geldiği için haram diye gösterilir. Bu gibilerinin hakkında İsa Mesih:

“Evet, onlar ağır ve taşınması güç yükler bağlayıp insanların omuzlarına korlar, onlar ise kendilerinin parmağı ile kımıldatmak istemezler” (Matta 23:4) demesi çok yerinde değil midir?

Hitler gibi en sevmedikleri kişiler yaşlı, hastalıklı, problemli, kısacası ne olursa olsun vaaz etmeye gidemeyen insanlardır. Onlar Hitler gibi bu insanları öldürüp yakamıyorsa da, pek sevmez ve ona vakit ayırmazlar. Yine dediğim gibi tek tek şahıslardan bahsetmiyorum. Bu anlattıklarım üzerlerine hâkim olan yönetim kurulunun politikasıdır. Mecmualarında “yaşlıları ziyaret edelim” falan diye teşvik etmek istemeleri pozdur. Neden? Çünkü o üyelerinin sırtlarına öyle bir yük koymuşlardır ki, o kişinin bir de yaşlı, ihtiyaçta olan birini, hangi türü olursa olsun ziyaret etmesi korkunç büyük fedakârlık ister. Ne dedik biraz önce, siz hesap edin. Haftada iki kere toplantılara gitmek, beşerden on saat, bunların içinde giyinmesi, soyunması, evde özel hazırlık dâhil. Ayda bu yaklaşık 40 saat yapar. Yine her hafta bir saatlik kitap tetkiki (araştırması) dediklerine ise iki, iki buçuk saat gider. Bu da ayda 8-10 saat yapar. Hazırlıklar hariç ayda da en kötüsü 5-10 saatte vaaza gider diyelim. Bu beş on saat yapanları isteksiz yaşlılarıdır. Gençler evlilikte de şansları daha fazla olsun diye, ayda 90 saat olan öncülüğü seçerler. Şimdi 70 saat olmuş, benim zamanımda dediğim gibi 90 saatti. Şöyle kabaca bir hesap yapalım: 90+ 40+ 10+ =140 saat. Bir öncünün vaaz etmek ve ibadet için aylık harcadığı zaman bu. Yine bu saat sayması o öncünün evinin kapısından çıkmasından itibaren başlamaz. Ancak saatini gittiği evlerin kapı zillerini çalmaya başlayınca tutmalı! Vaaz saatini uzun araba yolculuklarıyla birlikte toplayıp yazanlara kongrelerde çok kızarlar. Toplantılar ve vaaz etmekle birlikte en kötüsünün, yani öncü olmayanın ise bu iş ayda 55-60 saat vaktini alır. Bu zamanın içinde daha kongreler, hizmet toplantıları, pazar günkü mecmua araştırması için evde ders çalışır gibi o mecmuaya çalışması, cevap vermek için önemli yerlerin altını çizmesi falan hiç yok. Yani bu hazırlıklar bu zamana dâhil değil. Bir de bunların o toplantılarında vaizlik okulları var. Sırasına göre her biri sahnede en az beş dakikalık konuşma verecek. Ben bu hazırlıkları daha hesaplamadım. Beş dakikalık konuşma vermek için bütün bir gününü, ya da bir hafta boyunca her boş vaktini verenleri de bilirim. Bütün bunların yanında bir de bu insanlar işte çalışıp geçimini temin etmeli. Eğer anne babası Şahit olup paraları da varsa, o çocuklar anne babadan gelecek yardım aşkıyla uzun yıllar öncü kalırlar. Çünkü o anne-baba: “Bakın biz nasıl çocuklar yetiştirdik” diye bu vasıtayla birbirleri arasında övünürler. Gittikleri yerde de açık bir kapı buldular mı, artık bunların en büyük kârları orada bedava yedikleri ve içtikleridir. Bu da ev sahibinin merhameti ve cömertliğine kalmış bir şeydir.

İnsanlar bazen haşaratlara benzerler. Yani şartların zorluğuna göre ayak uydurmakta ustadırlar. Tanıdıkları cömert insanların evine haftalık plana göre giderler. Aynı günde iki cömert aile ziyareti yapılmaz. Çünkü karnını doyurduğu o yerden çıktıktan sonra, bir daha başka bir yerde yemek yiyecek kadar midesinde yer kalmamıştır ki gitsin! Bu yüzden planları düzenli bir şekilde pay edecek ki bütün hafta zorlanmadan karnı doysun. Bunlarla da mutfak masrafının neredeyse yüzde 80’den fazlasını tasarruf edecek demektir. Bu anlattıklarım Türk çevrelerinde böyle. Almanlar birbirlerine bir bardak çeşme suyu bile vermezler. Kim bilir onlar da o çevrelerde başka ne yöntemler geliştirmişlerdir. İster iyi ister kötü- tembel olsun, Şahitlerin zamanlarının büyük bir bölümü böyle geçer.

Bu şartlar altında kim artık o yaşlılara, muhtaç olanlara ziyarete gidebilir? Bir de bu söylediğimiz muhtaç olan da yine kendileri gibi Şahit olursa. Yani bu ziyareti raporda da “vaaz ettim” diye gösteremeyecektir. Onlar kendinden olmayanlara “dünyevi” der ki, öyle birine eğer rapor yazmayacaksa, zaten hiç uğramaz bile. Yağlı kapılar hariç! Rapor demek de her Şahidin ayda bir vermek zorunda olduğu, o ay boyunca vaazla ilgili yaptığı saatler, dağıttığı mecmualar-kitaplar hakkında, kâğıt üzerinde belirttiği açıklamalar. Yine zorundadır derken bu işi hep şöyle anlayın; hani Türkçe de bir laf vardır, “ya bu deveyi güdersin ya da bu diyardan gidersin” diye, bununla da açıkçası Şahitler de “ya bizim isteklerimizi yaparsın ya da bizden gidersin” demektedirler. Bu her türlü, çeşit çeşit baskılar şeklinde ortaya çıkar. Hem de bunlar tatlı gibi gözüken baskılardır. İlle de kaba kuvvete falan başvurmasını beklemeyin. Mesela bir kere toplantıya gitmedin mi? Hemen telefonla, ya da bir dahaki toplantıda sorarlar. “Hayrola nen vardı? Bir şey mi oldu?” Sözüm ona da bütün bunları merak ettiklerinden, birbirlerini sevdiklerinden dolayı yaparlar. Kimse de yalan söylemek istemez ki. Hem Allah’a kulluk etmek istemiyor mu bu insan? Bu soruya, “canım o gün hiç gelmek istemedi işte” diyen Şahit ben yaklaşık 20 senede ne gördüm ne de duydum. Tanımadığımız bir Şahit bile söylemiş olsa duyulur, ben duymadım. Böyle bir cevap büyük bir terbiyesizliktir. Yine de böyle bir şey yapan olursa eğer, artık onun yürek tutumu sorulur, nedenleri araştırılır, gerekirse evinde ziyaret edilir. Eğer o kişide hoşlanmayacakları bir isteksizlik görürlerse, artık ona karşı hepsinin tutumları bir anda değişir. Gerekirse bir tekmeyle aralarından da uçurulur ki, öbürlerine de maya olmasın, Allah’ın kavmi bu, ona ait olmak kolay mı?!! Bütün bu anlattıklarımı, yönetim kurullarındaki yönetici olan yüzer yaşlarındaki o kokozlar da bilir. Her ne kadar onlar yaşlıların ziyaret edilmesini o kadar zor bir hale getirmişlerse de o yönetim kurullarındaki kokozlara 24 saat hizmet veren birçok kadın ve erkek iman kardeşlerine cennette girme hakkı hediye edilecektir! Onlar vaaza da gitmek zorunda değildir. Çünkü yaptıkları iş her şeyden değerli ve mukaddestir!

Korkunç bir haber alma örgütüne sahiptirler. Mesela, biraz abartarak anlatayım; Afrika’daki Şahit karısına bir tokat atmış olsa, bu Avrupa’daki birçok Şahit arasında duyulur ve de konuşulur. Dedikodudan da ödleri kopar!!! Benim Kuran’a inanıp nasıl hararetle savunduğumu, bütün Avrupa’daki Türkçe toplantılara katılan Şahitler neredeyse duymuşlardır. Anlatmakla bitmeyecek kadar bir sürü ilginç yanları vardır bu dincilerin. Evet, dinciler dedim, yalnızca Şahitler demedim. Şahitler dediğim gibi sadece bir örnek. Hepsi üç aşağı beş yukarı aynıdır. Bu durumlar hepsinin gücü, kuvveti, zekâsı, kültürü ve yaptırımı oranında değişir. Bütün bunlar hep Allah adına yapılır, yaptırılır. Aklıma geldikçe ilerde bunların enteresan yanlarını yine anlatırım.

Ben bu yukarıdaki anlattıklarımla şunu vurgulamak istiyorum. Bir kişi böyle yoğun bir dinin içine girdiği zaman, artık o kişinin özel diye bir hayatı hemen hemen hiç kalmaz. Vakti yok ki kalsın. Evet, belki insanların çok boş vakitleri olabilir, işte onları da bu yönetim kurulları ister. O yönetim kurulları ne istemez ki! Kanını, canını, bütün vaktini, koynundaki karınla olan ilişkiden, hangi işte çalışabilirsin ya da çalışamazsına kadar. Kişinin organlarından tutun, zihin-düşünce ve inanç hürriyetine kadar, ruhundan, adım atmasına, konuşmasına, saçından sakalından giyeceği elbisesine kadar. Konuşma verecek kişinin elbisesi için mecburen takım olmalıdır; her birinin kuralı vardır. Artık o insan başka bir şey düşünemez olur. Bütün aldıkları eğitim ise: “En doğru biziz, yakında son gelecek ve bizden başka Allah herkesi yok edecektir, bunu da gidin herkese vaaz edin”. Yat kalk kişiyi hep bu dairede döndürürler. Dolap beygiri gibi! Bu dünyadaki bütün her şey kötüdür. Tek sığınılacak yer ise kendileridir. Allah ruhu vasıtasıyla bunlara emirlerini tek tek ve zamanında veriyordur. Bunlar yeryüzünde seçmiş olduğu tek teşkilatıdır. Hep aynı hedef doğrultusunda bu konuşmaları artık çoğalt dur. Ellerinde 1400 sayfalık Mukaddes Kitap var, konu mu yok. O kitapta yazılı bütün iyi özellikler bunlarda, bütün kötü şeyler de bunlara ait olmayan o dinlerde, insanlarda, dünyevilerdedir!

Bir insana sokaktayken ayrı yerlerde rastladığı üç beş kişi, “senin başın nerede, ben görmüyorum” deseler, o kişi hiçbirine inanmasa da eve gelince aynaya muhakkak bakar. Başını yolda elliyle bir yoklar. Gülün diye söylemiyorum, bu insan psikolojisidir. Eskiden, komünistlikten önceki zamanda Çin’de komünistlere işkence yaparlarmış. Tabii psikolojik işkenceler de yapıyorlar. Mesela ölüm cezasına çarptırdıkları kişinin üzerlerinde deneyler yapmışlar. İnfazı gerçekleştirmek için adamı koğuşundan alıyorlar. Ölecek kişi kendini nasıl hisseder, artık onu siz düşünün. Bu adamı bir koltuğa oturtup ellerini ayaklarını, gözlerini bağlıyorlar. Etrafındaki görevliler bıçağın tersiyle, yani keskin olmayan yanıyla adamın bileklerini kesiyormuş gibi birer çizgi çekiyor. Sonra da bileklerinden aşağıya ustaca ılık ılık sular akıtıyorlarmış. Bunu da kesilen bileklerinden akan kanın hissini versin diye yapıyorlar. Bu işkenceyi yapan görevlilerde: “Ne kan aktı be! Hâlâ ölmedi mi? Ben en fazla artık bir dakikası kaldı diyorum” gibi sözlerle de o kişiyi iyice bitiriyorlarmış. O da bu duruma dayanamayıp, kalbi durup ölüyormuş. Hâlbuki hiçbir yeri kanamıyor, hiçbir yeri kesilmedi, fakat o böyle sanıyor. Bu da onu öldürebiliyor. Karşısındakilerin, “ne kadar çok kanı aktı” falan gibi onu etkilemeleriyle, kişi iyice o durumun içine sokuluyor. O da artık kanı bitti diye değil, “kanım bitti ölmem lazım” diye korkunun verdiği etkiyle kalbi dayanmıyor ve durarak ölüyor. Her bilgide olduğu gibi, ruh bilimi dünyasındaki bilgiyi de yine insanların zararına kullanıyorlar. İnsanları maniple etmek için, yani onların düşünce ve zihinlerini her türlü yolla etkileyerek değiştirmek için büyük gayretler sarf ediyorlar. Ekonomik yönden ilerde olan ülkelerin dinleri, insanlar üzerinde adeta şeytanımsı psikolojik etkileme metotları kullanırlar. Cahil toplumların dinleri kaba kuvvetle yetinir. Kaba kuvvet aslında öbürlerinden daha az tehlikelidir. Kaba kuvvete başvuranlar, zaten o kişilerin ruhlarını etkileyemiyordur. Fakat sistemli bir şekilde ruhsal, psikolojik baskı uygulayanlar, o kişileri bütünüyle elde eder. Hem de hiç zor kullanma gereği bile duymadan. Aynı güneş ile fırtına örneğinde olduğu gibi. Hâlbuki ikisi de büyük bir güçtür. Dediğim gibi bu metotlar hiçbir Allah adamının yapmayacağı, başvurmayacağı şeylerdir. Çünkü Allah istese insanları etkilemesi o kadar kolaydır ki, fakat O bunu çok farklı şekilde yapar. O, karar vermekte, insanları ve melekleri hep özgür bırakır.

Bu konuda da birçok örnekler var. Mesela Allah’ın Musa zamanındaki Mısır kralı Firavun ile ilişkisinde olduğu gibi. Çok kişiler bu ayetleri ya yanlış anlar ya da anlamaz, anlam veremez. Ben bu örneği Allah’ın insanlar üzerindeki baskı şeklini göstermek için yazacağım. Amacım, biz insanların Allah’tan ne kadar uzak olduğumuzu vurgulamak. Onun bizlerden istediği ve kendisinin uyguladığı yöntemlere o kadar yabancıyız ki, bunu anlatmak istiyorum.

Allah Musa’yı İsrail halkını Mısır’da kölelikten kurtarsın diye görevlendirir. Bu olaylar yaklaşık M.Ö. 1500 yıllarında gerçekleşir. O zamanki Mısır da dünya kudreti. Yani ondan güçlüsü yok. Musa ağabeyi Harun’la bu ülkenin kralına elindeki asa ile gidip, “İsrail halkını serbest bırak” diyecek. O adam da hemen olur mu diyecek? Tabii ki hayır, nitekim bu yolla birçok mucizevî belalarda Allah o krala boyun eğdirmek istiyor. Bunlar fiziksel birçok yaptırımlar. Irmaklar kan oluyor ve Mısırlılar susuz kalıyor. Her yeri kurbağalar basıyor. Çekirgeler bütün ülkeye zarar veriyor. Dolu yağıp birçok mal ve can kaybına neden oluyor. Tatarcık çıkıyor, ülkenin her yeri ve insanlar kaşınmaktan ıstırap duyuyorlar. Mısır’ı üç gün üç gece koyu karanlık basıyor. Krala boyun eğdiren en son belada da, Allah’ın Mısır’daki ilk doğanları vurması oluyor. İçlerinde Firavunun oğlu da ölüyor. Fakat her bu belalar cereyan ederken, Mısır kralı Musa’ya: “Tamam İsrail’i serbest bırakacağım, Allah’ına yalvar da bu bela üstümden gitsin” der. Musa da Allah’a yalvarır ve bela da gider. Firavun ise her seferinde sözünde durmaz ve cayar. Sonra başka bir bela daha gelir. Bakın onun caymasına neden olan ayetlerde aynen şöyle yazıyor:

…Rabbin söylediği gibi Firavunun yüreği katılaştı ve onları dinlemedi. Çıkış 8:19

...ve bu kere de Firavun yüreğini katılaştırdı, ve kavmı salıvermedi. Çıkış 8:32

Fakat Firavun ara verildiğini görüp Rabbin söylediği gibi yüreğini katılaştırdı, ve onları dinlemedi. Çıkış 8:15

İlginç olan ayet şimdi geliyor:

Ve Rab Firavunun yüreğini katılaştırdı; Rabbin Musa’ya söylediği gibi onları dinlemedi. Çıkış 9:12

…Fakat Rab Firavunun yüreğini katılaştırdı, ve İsrail oğullarını salıvermedi. Çıkış 10:20

Bazı olaylarda Firavunun inatçılığı söz konusuyken, bazı olaylarda ise Allah Firavunun yüreğini katılaştırıyor! Ben bu ayetleri ilk defa okuyunca şaşırdım. Hem Allah İsrail’in serbest bırakılmasını istiyor da, sonra neden Firavunun yüreğini sertleştiriyor? Biliyordum ki Allah için her şey mümkündü. Mademki öyleydi, o kralın yüreğini sertleştirene kadar yumuşatması gerekmez miydi diye içimden geçiriyordum. Uzun zaman bunun ne anlama geldiğini anlamadım tabii. Şahitler de bilmiyordu. Bana anlayış ve hikmet vermesi için Allah’a çok dua etmişimdir. Her zaman da layık olmadığım halde verdiğine inanıyorum. Bu değişikliği kişinin kendisi bilip anlıyor, eğer o kişi nankör olmazsa tabii. Yuhanna’nın dediği gibi:

…ve her ne dilersek ondan alırız; çünkü O’nun emirlerini tutuyoruz…Ve O’nun bizde durduğunu bununla, bize verdiği ruhtan, biliriz. 1.Yuhanna 3:22 ve 24b.

Evet, gelelim Allah’ın neden Firavunun yüreğini katılaştırdığına. Aslında Allah’ın bir insanın yüreğini katılaştırması ne demek?

Önce Firavunun o belalara karşı hislerini düşünelim. Muhakkak başlangıçta bu belalara karşı o ancak öfkeleniyordu. Bu adam savaşmaya ve o savaşları da kazanmaya alışmış biri. Karşısında et ve kan olan düşman var. Ne yapması gerektiğini, nasıl savaşması gerektiğini biliyor. Fakat şimdiki kendine düşman diye gördüğü şahıs Allah, bu durumda eli kolu bağlı. Büyücülerini çağırıyor; Musa sopayı yılan yaptıysa onların da yapmasını istiyor. Onlar da yapıyorlar. Belli bir sınıra kadar, ondan sonra onlar da yapamayıp, bu işte Allah’ın parmağının olduğunu kabul ediyorlar. (Çıkış 8:19)

Allah’ın yaptığı o mucizevî belalar karşısında hiçbir insan soğukkanlı kalamaz, korkar. Hem de bunlar dünyanın hiçbir yerinde hiçbir zaman olmamış şeyler. Firavunun da zaman zaman o belanın şiddetine göre korktuğu, canının çok daraldığı oluyordu. Her seferinde değil. Çünkü bazen bu yüreğinin katılığı kendinden olurken, bazen de Allah onun yüreğini katılaştırıyordu. Bu ayetlerin hepsini aynı kaba koymayalım. Aynen yazdığı gibi anlayalım. Mesela o olay için öyle yazıyorsa öyledir, öbür olay içinde başka bir şey yazıyorsa başka bir şekildedir. Yani yazılan her cümlenin anlamı farklıdır. Birkaç yerde Allah Firavunun yüreğini katılaştırdı diye geçiyorsa, bütün olaylarda da Allah’ın onun yüreğini katılaştırdığını anlamayalım. Nerede ne zaman yazıyor ise, ancak o zaman Allah onun yüreğini katılaştırıyor.

Bununla da Allah bir şeye karşı olduğunu gösteriyor. Allah, Firavunun korkudan dolayı yüreğinin yumuşamasıyla verdiği kararı istemiyor, bu yüzden de onun içindeki korkuyu alıyor. Korkunun etkisiyle verdiği karar Allah’ın gözünde değerli değil. Ancak yürekten gelerek, hiçbir baskı olmaksızın, doğru olduğu için ve hatasını anladığı zaman, özgür iradeyle alınan kararlar, işte bunlar Allah’ın gözünde değerli. O mucizeler ve belalar karşısında kim olursa olsun her insanın dehşete düşeceğini Allah da çok iyi biliyor. Korku ve baskı yüzünden o kişinin “evet” demesi, böyle bir karar vermesi çok doğal, fakat gerçek değil. Özgür iradesiyle, korku baskısı olmadan, yürekten gelerek o kararı vermesi ise hakiki bir karar. Allah buna çok önem veriyor. Bu yüzden de içindeki o korkuyu alıyor. Bu da onun için kitapta “Allah onun yüreğini katılaştırdı” diye geçer. Nitekim firavunu sonunda yok olmaya kadar götüren; daima inatçı, kibirli, egoist, despot, kendi beğenmiş ruhu oluyor.

Başka bir örnekte ise, İsrailliler Mısır’dan çıktıktan sonra, Allah bizzat o kadar insanla bir kerede konuşur. Allah, on emir diye bilinen o emirlerin hepsini, İsrail halkının tümünün duyacağı şekilde söyler. Allah’ın sözlerini sesli olarak işittiklerinden dolayı, o insanların hepsi ölecek kadar korkarlar.

...ve kavm görünce titrediler ve uzakta durdular. Musa’ya dediler: Bizimle sen söyleş ve dinleyelim; fakat Allah bizimle söyleşmesin, ta ki, ölmeyelim.

Ve Musa kavma dedi: Korkmayın, çünkü Allah sizi imtihan etsin ve suç yapmayasınız diye O’nun korkusu önünüzde olsun diye geldi. Çıkış 20:19-20

Musa’ya böyle korkularını dile getiren bu halk, çok kısa bir zaman içerisinde, hem de 40 günden az bir zamanda altından buzağı yapıp, Allah diye ona tapacaklardı! Bizzat Allah’ın kendileriyle konuştuğu bu insanlar böyle bir şeyi nasıl yapabildiler? Bizler için okurken imkânsız gibi geliyor, fakat unutmayalım bizler de aynıyız. Ancak kitap üzerinde okuduğumuz zaman, olayların tümüne bakabiliyoruz da ondan imkânsız gibi geliyor. O insanları anlayamıyoruz. Eğer tarafsız baktığımız zaman, aynı benzeri bir olay ve durumla karşı karşıya kaldığımızda, kendimizin de o insanlara benzediğini göreceğiz. Onların böyle bir akılsızlığı, mantık almayacak şeyi yapmalarına neden olan şey, o korkunun yüreklerinden gitmesi ile oldu. İçlerindeki o korku da onların bozukluklarından dolayı, Allah’a sevgi ve takdir hissetmediklerinden dolayı gitti. Bundan sonra o kişinin karakteri neyse yine hemen o oldu. Firavun gibi. Korku alındığı, yani yüreği sertleştiği zaman Firavun asıl karakterini o zaman gösteriyordu. Hani bir laf vardır “çingeneye başkanlık vermişler, önce babasını asmış” diye. Sakın bu sözle çingeneleri falan kötülediğim anlaşılmasın, bu atasözü olmuş. Anlamı ise, layık olmayan birinin bir anda yükselmesiyle, açığa çıkan yürek tutumunu göstermek. Her insanın içinde neler yatar, kendisi bile bilmez. Bunu onun sahip olduğu şeyler ya daha çok bastırır ya da daha çok açığa çıkarır.

Allah korkusu Allah’ın verdiği bir hediyedir. Kişi buna kendi kendine sahip olamaz. Ancak Allah isterse, o zaman bu korkuyu Allah o kişiye hediye diye verir. Mukaddes Kitapta İşaya, ya da yeni tercümedeki ismiyle Yeşaya diye geçen peygamber, bu konuyu Allah’a dua vasıtasıyla çok güzel bir biçimde dile getiriyor:

Çünkü Babamız sensin, İbrahim bizi bilmez, İsrail (yani atası olan Yakup’u kastediyor) bizi tanımazsa da, ya Rab Babamızsın; ezelden beri Kurtarıcımız senin ismindir. Ya Rab kendi yollarından bizi niçin saptırıyorsun ve niçin senden korkmayalım diye yüreğimizi katılaştırıyorsun? Kulların için, mirasının sıptları için geri dön. İşaya 63:16-17

İşaya peygamber korkunun, Allah ile kul arasındaki iyi bir ilişkinin bozulmasından duyulacak korkunun değerini çok iyi biliyordu. Bu korkuyu vermesi için de Allah’a yalvarıyor. Bu dua bize aynı zamanda Allah’ın kişiliği hakkında da bilgi vermiş oluyor. İnsanlar bu korkudan uzak kalmakla sapıtsalar da Allah hoşnut olmadığı kişilere, kendisine karşı duyulması gereken bu korkuyu vermiyor. Bir kişide bu korku olabilir. Allah’la iyi bir ilişkide olduğu müddetçe de bu korkuyu duyabilir. Fakat bu bir kere elde edildi mi, artık ebediyen o kişide kalacak diye bir kural da yok. Ne zaman ki kişi Allah’tan uzaklaşırsa, o korku da onu bırakacaktır. Denildiği gibi bu ancak bir hediyedir. Hediyeyi ise Allah istemeyene zorla vermez. Bu korku sizce kaç kişide vardır? Bizlere verilmeye çalışılan Allah korkusu, sadece cezalandırıcı, yok edici, kör, topal, sakat bırakan, fiziksel şiddete dayalı bir korkudur. En çok da o dinlerdeki söz sahipleri, bizzat kendileri insanları bu şeylerle korkutmaya çalışırlar. Korkuttukları şeyleri ise kendileri yapıp, Allah’a mâl ederler. Bunu da o dinin bilmek isteyen her üyesi bilir.

Aslında Allah korkusu, çok sevdiğin, aynı zamanda saydığın bir kişiye duyduğun duygular gibi olmalıdır. Onu kırmaktan, yersiz yere öfkelendirip de kaybetmekten, her ne nedenle olursa olsun o ilişkinin bozulmasından duyulan bir korku gibi olmalıdır. Her korkunun altında şiddet aramayalım. İnsan çok sevdiği karısından, kocasından korkar. Bu korku şiddetten kaynaklandığı için değil, ilişkilerinin bozulması kaygısından kaynaklandığı için duyulan bir korkudur. Hatta insan küçücük çocuğundan bile korkar. Ona hüzün vermesin diye çoğu zaman elinden geleni yapması bu yüzdendir. Yoksa ne kadın ne de çocuk o kişiyi dövüp, sakat bırakıp, kör edecektir. Verdiğim örnekteki bu korkular şiddetten dolayı değil, sevgiden, barıştan, iyi ilişkilerin bozulmasından dolayı duyulan bir korkudur. İşte Allah’ın arayıp da değer verdiği korku türü böyle sevgi ve saygıya dayanmalı. Yeşaya Peygamber de bu korkuyu duymak ve ona sahip olmak için Allah’a yalvarıyor.

Bir açıklama daha yapmalıyım. Korku derken bunun da çeşitlileri var. Korku vardır, o kişiye acı ıstırap verir. Bu korku hiç de öyle bina edici değildir. Allah’tan aldığımız korkuda ise, ıstırap çekmek yerine Allah ile olan iyi ilişkisinin bozulmasından çekinilir. Suç işlememesi için de bu korku ona bir korunma olur. Mesela insanlar yüksekten korkar. Bu korku sağlıklı bir korkudur, o insanı korur. Küçük çocuklarda böyle duygular yoktur. Bir buçuk yaşlarındaki bir çocuğu bıraktığın takdirde uçurumdan bile gider atlar. Atlarken bir de güler. Çünkü bu gibi korkular onda daha gelişmemiştir. Bu da o çocuğa tabii zarar verir. Bu yüzden çocukların arkasında daima bir gözetmenin olmasına dikkat edilir. Kısacası anlatmak istediğim şey, her korku kötü değildir, tam tersine sağlıklı dediğimiz türden olan korkular bizleri korur, Allah’ın verdiği korku da böyle. Her şeyden ziyade eğer bu bir hediye ise, insan bu hediyeden zevk almalıdır. Çünkü bana acı veren şey hediye olmaz. Ya da ben en azından onu iyi bir hediye olarak görmem. Nehemya peygamber Allah’a duasında bunu şu şekilde dile getiriyor:

“Ya Rab, yalvarırım bu kulunun duasını ve senin isminden korkmaktan zevk bulan kullarının duasını kulağın işitici olsun.” Nehemya 1:11

Demek ki bu korkudan insan zevk almalı. Herkesin bu korkudan zevk alacağı da söylenemez. Çok insanlar bu duyguları sıkıcı, esaret gibi görüyorlar. Allah da tabii ki onlara bu hediyeyi zorla vermeyecektir. Allah korkusu ancak değerini bilenler, isteyenler için bir hediyedir, herkes için değil. Nasıl ki çok zevk alarak birlikte olduğumuz kişilerle ilişkilerimizin bozulmasından korkarsak ve bu korku bizi rahatsız etmezse, hatta tam tersine bundan zevk duyar, ilişkilerimizi daha da bir sağlamlaştırmak için adımlar atarsak, bu da öyle. Allah korkusu deyince insanlar şaşırıyor. Dinler, dinciler bu sözler ile hep bağnazlık* yapıp, insanları ezmek ve kendi amaçları ve menfaatleri doğrultusunda baskı altında kullandıklarından dolayı, bu sözlere karşı artık insanlarda iticilik toplanmış. Bu yüzden Allah korkusundan bahsedildiğinde, insanlar bu duygudan nefretle uzaklaşıyorlar. (*bağnaz: bir inanışa körü körüne bağlı olup ondan başka bir şey düşünmemek)

Bunun yanında da her korku ise faydalı değil dedik. Doğru olanı yapmaktan korkan insanlar da var. Hakikati söylemek yerine korktuğu için yalan söylemesi. Bu da sağlıklı, Allah’ın hoşlandığı bir korku değil. İncil’in yazıldığı sıralarda, İsa’nın takipçilerine çok kötü davranıldı. Öldürüldüler, işkence gördüler falan. Onlar da korktular ama bu korkularını yendiler ve doğru olanı inkâr edip bırakmadılar. Allah muhakkak onların çektikleri acılardan zevk almadıysa da gösterdikleri sevgiye dayalı iman ve kendisine olan bağlılıklarından muhakkak çok hoşlandı. Zaten doğru olanı yapma korkaklığından Allah nefret ediyor. İncil’in en son kitabı olan Vahiy’de böyle korkaklar hakkında şöyle yazıyor:

Galip olan bu şeyleri miras alacak ve ona Allah olacağım, o bana oğul olacak. Fakat korkaklara ve iman etmeyenlere, mekruhlara, katillere, zina edenlere, büyücülere, putperestlere ve bütün yalancılara gelince, onların hissesi, ateş ve kükürtle yanan göldedir. İkinci ölüm budur. Vahiy 21:7-8

Düşünebiliyor musunuz, Allah’ın indinde korkaklık aynen bir büyücülük, putperestlik, katillik, zina etmek gibi. Fakat bu sağlıklı olmayan dediğimiz bir korku türüydü. Her ne nedenle olursa olsun hakikati söylemeye, doğru olanı yapmaya karşı duyulan korku, işte bu çok iğrenç. Büyük acılar ve işkenceler altında olan insanları anlıyoruz da, gerçeği satmak ve doğru olanı yapmaktan kaçınmak, çoğu zaman sıfır denecek kadar değerler ve menfaatler için oluyor.

Firavunun korkusu da sağlıklı bir korku değildi. Başına gelen o belalardan duyduğu korkudan ötürü Allah’a boyun eğiyordu. Bunun doğru olmasına rağmen, Allah indinde makbul değildi. Çünkü bu onun yüreğinden, içinden gelen bir karar değildi. Nitekim Allah bu korkuyu ondan aldığı zaman, Firavun Allah’a karşı sanki bir aslan kesiliyordu. Allah’ın ise burada yapmış olduğu şey, kişinin asıl yüzünün ortaya çıkmasını sağlamak. Yoksa çok kişinin anladığı gibi “Allah kişiye daha da bir katı yürek veriyor ki, o da Allah’a karşı gelsin” anlamında değil. Sanki iyi olan birinin içindeki iyiliği alıp da kötülük yerleştiriyor! Allah hiçbir zaman böyle bir şey yapmaz ve tenezzül etmez. O’nun istediği en önemli şey yaratıklarının özgür iradesiyle kendisini sevmesi, inanması ve itaat ederek mutlu olmasıdır. Allah’ın yollarında yürümek isteyen; bunu özgür ve hür iradesiyle, Allah’ı severek yaparsa makbul olacağını bilmelidir. Bizlerin dinlerden görmeye alıştığımız zorbalıklar, baskılar, yaptırımlar, Allah’ın değil, ancak insanların metodudur.

Dinde önderlik yapanların, o “en aşağıdan” dedikleri cahil halkın özgür olmasından ödleri kopar. Şahitlerin yönetim kurulu bu üyelerden “ayak takımı halkı” diyerek bahsediyorlarmış. (Raymond Franz’ın kitabında yazıyor) O yönetici dindarlar için orta çağda zaman zaman halkın değeri bir domuzdan daha da değersizmiş. Çünkü onlara göre domuz karnını doyuruyor. Eğer o halktan bir menfaati yoksa domuz kendisine göre bu yüzden daha değerlidir. Bu konularla daima anlatmaya uğraştığım şey, Allah’ın sevgiye ve özgür iradeye verdiği değeri göstermek. Bütün kötülüklerle birlikte Allah’ın Şeytana bile müsaade etmesi, bu iki özelliği insanın kullanıp kullanmayacağına bağlı. Bunlar dünyanın ve dolayısıyla Şeytanın daima bizlerin elinden almaya uğraştığı şeylerdir, özgür irade ve sevgi. Çünkü Allah bu iki özelliğimizi kendisine yaklaşmakta kullanmamızı en çok isteyendir. Dinler ise bu duygularımızı köreltmeye ve de yok etmeye en çok uğraşanlardır. Bu gayreti hiç yorulmadan, gevşemeden gösterirler. Onların bu gayretlerine, kuvvetlerine, yaptırımlarına karşı ne zaman pes eder de yılarsak, işte o zaman kaybettik demektir. Bu insanlar Allah adıyla gelerek, aslında Allah’a düşman olan şeyleri bizlerden talep etmekle, bir yerde bizim zararımızı arıyorlar. Aynı şeyleri kendilerinin de yapmaları, bu o şeylerin doğru olduğu anlamına gelmez. Aslına bakacak olursak, en başta oturup emir yağdıranlardan hiçbiri, söylediklerini genelde bizzat kendisi de yapmaz. Mesela Şahitlerin yönetim kurulu üyeleri çoğunlukla ne vaaza ne kitap tetkikine ne de toplantılara giderlermiş. Yaparlarsa da çok ama çok nadir, belli olaylar üzerinde buluşmak için toplantılara katılıyorlarmış. Kapı kapı vaaz etmeleri parmakla sayılacak kadar azmış. Bunun böyle olduğunu yine Raymond Franz kitabında yazıyor. Anne ve babası Şahit olan Raymond Franz 40 sene de aktif olarak Şahitlere hizmet vererek yaşamış. Bazı şeylere hayır demeye başlamış ve apar topar aralarından atmışlar. Kısacası Franz özgür iradesini, Allah’a ve gerçeklere duyduğu sevgi özelliklerini kullanmış, bütün suçu bu. Onların her dediklerine “âmin” dememiş. İnsanların en sevmedikleri bir kelimeyi kullanmış: “Hayır” demiş. Aynı şeyler bizlerin de başına geliyor ve daha da beterlerinin gelecek olduğunu Allah peygamberlerine söyletmiş. Peygamberlikler, son günlere yaklaştığımızda kötülüklerin daha da artacağından ve Allah’a sevgi duyan insanlara çok eziyetler edileceğinden de bahseder. Fakat her zaman şu sözlerle cesaret bulalım. Allah, Musa öldükten sonra görevlendirdiği Yeşu’yu şöyle yüreklendiriyor:

“Kuvvetli ol ve yürekli ol; çünkü kendilerine vermek için onların atalarına ant ettiğim diyarı, miras olarak bu kavma sen böleceksin. Ancak kulum Musa’nın sana emrettiği bütün kanunlara göre yapmaya dikkat etmek için kuvvetli ol ve çok yürekli ol; yürüyeceğin her yerde başarılı olasın diye, ondan sağa yahut sola sapma. Bu kanun (şeriat) kitabı senin ağzından ayrılmayacak ve onda yazılmış olanın hepsine göre yapmaya dikkat edesin diye, gece gündüz onu düşüneceksin; çünkü o zaman yolunu açacaksın ve o zaman başarılı olacaksın. Sana emretmedim mi? Kuvvetli ol ve yürekli ol; yılgınlığa düşme; çünkü yürüyeceğin her yerde Allah’ın Rab seninle beraberdir.” Yeşu 1:6-9

Bu teşvik edici sözlerle Allah bizlere teminat veriyor, daima bizimle beraber olacağını söylüyor. Eğer O’nun yollarında yürürsek, emirlerini tutarsak. Fakat doğru olanı yapmaktan, kim olursa olsun karşımızdakinden korkar ve yılarsak, o zaman Allah’ın Yeremya peygambere söylediği şu sözleri de aklımızdan çıkarmayalım:

“…Ve sen belini kuşat da kalk ve sana emredeceğim her şeyi onlara söyle; onlardan yılma, yoksa seni onların önünde ben yıldırırım.” Yeremya 1:17

Kimdi bu Yeremya peygamberin yılmaması, korkmaması gerekenler? Kâhinler, dini önderler, kral, yöneticiler ve kendi halkı. Yeremya’ya da en büyük tepki dindar olanlardan ve yöneticilerden gelecekti. Allah’a kulluk ettiğini söyleyen dindarlar, maalesef Allah’ın peygamberlerine daima onlar düşman olmuştur. İnanmıyorsanız Mukaddes Kitapları açıp okuyun. Peygamberlerin son günlerle ilgili sözleri bizim şimdiki zamanımıza da çok uyuyor. Bütün bu zorluklar gerçekten de biz yaşarken başımıza gelebilir. Bu imanı ve sevgiyi göstermek kolay değil, ama imkânsız da değil. Ayrıca başka bir çaremiz de yok. Kendimizi Allah’ın kulları Yeşu’ya ve Yeremya’ya söylediği bu sözlere göre yaşamaya istekle ve sevinçle zorlamamız da şart. Tabii eğer kurtulmak ve gerçekten mutlu olmak istiyorsak.