Âdem’in Günahı

23 Aralık 2003

Aradan yaklaşık bir yıl geçti. Mukaddes kitabın sonlarına gelmeye başladım. Bize ziyarete gelen bu karı kocayla olan ilişkilerimde benim hep sorularım oluyordu. Sadece kendim için değil, ya biri böyle bir soruyu bana da sorarsa diye düşünüyor, cevabını merak ediyordum. Bu sorulara Josef hep cevap veriyordu. Karısı yanımızdaydı ama Josef’in Allah hakkındaki inancı karısından farklıydı. Allah’a karşı bir sevginin, bir isteğin varlığını hissediyordu insan Josef’de, ama karısı için aynı şeyleri söyleyemiyordum. Her insan da aynı değildir ya. Kimi demek ki az severken öbürü çok sevebiliyor. Benim karımın da Allah ile olan ilişkisi ilerde benim gibi olmayacaktı. Bu iyi mi kötü mü bilmiyorum. Herkes içinden geldiği gibi, samimiyetle, bütün yürekle Allah’ı sevmeli. Baskıyla, zorla, korkuyla, gösteriş ve çıkar edinmek için değil. Bunun böyle olması için de herkes bu konuda özgür olmalı, özgürlük de vermeli. Çünkü benim baskımla o kişi kurtulamaz ki. “Zorla güzellik olmaz” dedikleri gibi, zorla da Allah sevdirilemez. Ancak teşvik edilir, yüreklendirilir, öğretilir, özendirilir, fakat bütün bunlar için zor kullanılmaz. Zoru insan kendi adına, kendi isteklerini yerine getirtmekte, kanun adına, adalet için, iş yerinin menfaatleri adına falan kullanabilir ve faydası da belki olur. Fakat Allah’ı sevmesi için kimse kimseyi zorlayamaz. Çünkü zorla belki her şey elde edilirse de sevgi elde edilemez. Onun için bu konuda kimse de zorlanmamalı. Zorla tam tersine daha da ters tepkiler ortaya çıkabilir.

Maalesef dindarlarda, onların çocuklarında gördüğüm şeyler beni hep üzer. Müslümanlardaki sekiz on yaşlarındaki kızların öcüler gibi örtünmesi, Şahitlerin çocuklarıyla toplantılara, kongrelere gitmeleri ve saatlerce o çocukların çıt çıkarmadan oturmaları… “Aferin çocuklara” dersiniz, ama yıllar sonra o çocukları bir de büyüdükleri zaman görün. Birçoğunun çözülemeyen problemleri, ruhi bunalımları, anormal davranışları vardır. Bu dinler, Allah adına kurtuluşa değil ama ölüm düşüncesi getiren bir sürü ruhi hastalıkları, kendi menfaatlerine dayalı anlayışsız o baskıları yüzünden insanların başına getirmiştir. Ben bununla, dindar olmayan toplumların düşüncelerinde, yaşamlarında, verdikleri eğitimlerinde problemsiz olduklarını vurgulamak istemiyorum. Ancak bir insanın Allah ile olan ilişkisinde, O’ndan öğrendiği bilgilerle, yaşantısında da uygulamasıyla, bütün bu problemlerin azalması gerekmez mi diye soruyorum. Fransa da Yehova’nın Şahitlerindeki intihar etme olaylarında ilk sıralarda yer almaları yüzünden de onları resmi bir din olarak kabul etmedikleri söylendi. Şahitlerin böyle ayıplarını çok gizli tutup, fakat daima kendi kendilerine övünmekle sarhoş olmuş bir din olduklarını ise ilerde öğrenecektim. Yine öğreneceğim bir şey daha olacaktı; hiç bir dinin, kuruluşun, organizasyonun veya insanın arkasından gitmek kurtuluş getirmeyecekti. Allah bu konuda çok anlamlı, öz sözlerle bunu dile getiriyor. Musa vasıtasıyla bakın şöyle diyor:

Çünkü bugün sana emretmekte olduğum bu emir senin için güç değildir ve senden uzak değildir. O göklerde değildir ki, diyesin: Kim bizim için göklere çıkacak ve bizim için onu alıp getirecek ve bize işittirecek ki, onu yapalım? Ve o denizden öte değildir ki, diyesin: kim bizim için denizin ötesine gidecek ve bizim için onu alıp getirecek ve bize işittirecek ki, onu yapalım? Fakat yapasın diye o kelam (söz) sana çok yakındır, ağzında ve yüreğindedir. Tesniye ya da Yasanın Tekrarı 30:11-14

Demek ki Allah’ın iradesini yapmak ne oradaymış ne de burada; bizdeymiş, ağzımızda ve yüreğimizde. Ne o zamanki tapınma çadırında ne bir din kuruluşunda ne de bir organizasyonun içinde. O halde bu bizde olan şeyi kim zorlayabilir? Ancak yine biz, o da istersek. İnsan zorlayarak kendisini kötü olan şeylerden muhakkak döndürebilir, fakat başkası bunu yapabilir mi? Yaptığını sanır, o kadar. Fakat ilelebet yapamaz. Çünkü Allah’ın bizden istediği gösteriş ya da kartvizit değil, biziz, bizzat biz.

Nihayet Mukaddes Kitabı baştan sona kadar okumayı bitirmiştim. Askere gitmem gerekiyordu. Biz yurtdışında yaşayanlara tanınan kısa bir paralı askerlik görevi vardı. Buna da bir yıl önce yazılmıştım. Bütün Mukaddes Kitabı okumak, kendimde istekli değişiklikler yapmaya neden olmuştu. Mukaddes Kitabı okurken de ne bir din kuruluşuna ne de bir toplantıya ne cami ne de bir kiliseye, hiçbir yere gitmemiştim. O karı koca olan Şahitler ara sıra cemaatlerine ille de gelmemi istiyorlarsa da ben hep: “Önce şu kitabı bir bitireyim” diye atlatıyordum. Hâlbuki Josef’in karısı, nedense o zamanlar anlayamıyordum, pek öyle Mukaddes Kitabı falan okumama taraftar değildi. “Sen bunları okursan da anlamazsın” deyip kendisinin de anlayamadığını, ancak cemaatler vasıtasıyla anlayışa kavuştuğunu savunuyordu. Ben kalın kafalı olduğumdan, hiç aldırmıyordum! İnsanların kurallar koymasına bayılırım! Bu, kendisi için öyleyse herkes için de öyle olmalıdır mantığına dayanır. Bir de sonradan öğrenecektim ki, onlara bu mantık derslerini gittikleri cemaatlerinde organizasyonları öğretiyormuş! Kısa ve kabaca belirtmek gerekirse öğretilerinde: “Sizler biz olmadan anlayamazsınız, biz olmadan iman edemezsiniz, biz olmadan da kurtulamazsınız” demeyi bunlara o organizasyonları aşılıyormuş. Bu yüzden de açıkça: “Bizden başka da kimse yorum yapamaz ve bu kitap böyle anlaşılıyor diyemez” derler. Bu söylediklerimi de öğüt olarak değil, emir olarak verirler. Kişi orada kalmak isterse, bu emri kayıtsız şartsız yerine getirmekle yükümlüdür. Bu öğretideki mantığı bunlar bütün güçleriyle savunurlar. Ben bunların böyle olduğunu yaklaşık aktif olarak 15, toplam 20 sene içlerinde, ama hiçbir zaman onlardan biri olmayarak, yaşadım ve de gördüm. Kitabın 2. Bölümünde, sonuncu konu olan “Mahkeme Tutanakları” ismi altında yazdığım belgelerde siz de göreceksiniz.

Hayret bir şey de var ki, yukarıda bahsettiğim bu Şahitlerin söylediği sözleri peygamberler bile söylemedi. Söylemezler tabii, Allah onlara böyle bir şey söyleyin demedi ki söylesinler. İncil’de okunan, kendini kurban olarak feda eden İsa, tüm insanlık için kurtarıcı diye gösterilen tek şahıstır. Bu da Allah’ın insanlığa bir hediyesidir. Bu sözleri ilk defa okuyanlar muhakkak bir şey anlamazlar. Müslümanlık, İncil’de belirtilen İsa’nın ölümü ve Allah’ın lütfunun ne demek olduğunu bilmez ve de bilmek istemez. Gerçi Hıristiyanlık bilir mi? Bu Hıristiyanların da içinde binlerce mezhep var. Her kafadan da bir ses çıkar. Müslümanlık ve öbür dinler gibi. Onun için bu konuyu da şimdi mümkün olduğunca kısa bir şekilde anlatmak zorundayım.

Allah, İsa Mesih’i göklerden yeryüzüne gönderiyor. Evet, doğru okudunuz. Göklerden derken, İsa göklerde yaşayan ve Allah’ın yarattığı ilk melekti. (Süleyman’ın Meselleri-Özdeyişleri 8:22-31 ; Yuhanna 1:1-14 ; 8:57-58 ; Ali İmran,3:55 ve 59) Yani ilk yaratılışında ruhi bir yaratıktı. Buna ispat olarak birçok ayetler var. Ben hepsini veremem, ama şimdilik bir ikisini yerinden de yazarak belirteceğim. Aslında en büyük ispat bütünüyle Mukaddes Kitap ve Kurandır. Bunları da bizzat okumanız gerekir. Bu iş oturduğumuz yerde fetva verenleri dinleyerek olmaz. Yok, bu şöyle diyor, yok öbürü böyle diyor demeye başlarsak, Allah’a yaklaşmak değil ondan uzaklaşmaya başlarız. Herkesi dinleyelim, fakat bizler de bir şeyler yapalım. Mesela o kutsal denilen kitapları açıp okuyalım. Bize anlayış vermesi için Allah’a dua edelim. İnsanları da dinleyelim, bakalım sözleri yazılanlara uygun mu değil mi diye araştıralım. Ölçü ise insanın değil, daima Allah’ın sözleri olsun. (1.Yuhanna 4:1)

İsa Mesih’in daha önceden, ta başlangıçtan yaratıldığını şu ayetlerde okuyoruz:

Rab yaratma işine başladığında ilk beni yarattı, Dünya var olmadan önce, ta başlangıçta, öncesizlikte yerimi aldım. Süleyman’ın Özdeyişleri 8:22-23

Bu yazıları Haz. Süleyman peygamberlik niteliğinde yazdı. Yukarıda bu bahsi geçen şahıs Haz. Süleyman’ın kendisi kesinlikle olamaz. Çünkü bilindiği gibi Süleyman yeryüzünde Davut’un oğlu olarak doğmuştu. İncil’de, yani dünya var olmadan önce Allah’ın O’nu yarattığını bu sefer İsa’nın kendi sözlerinden okuyoruz. Yuhanna’da 8:58 de Yahudilerin kendisine: “Henüz elli yaşında değilsin, İbrahim’i de gördün mü?” diye sormaları üzerine İsa: “İbrahim olmadan önce ben varım” diyor. Bu konuda fazla bilgi vermeme gerek yok, çünkü İncil ve bütün kutsal yazılar bu düşünceyi destekler. Kuran’da İsa’nın göklerden geldiğini yazmaz, fakat İsa’nın Âdem gibi biri olduğundan bahseder. Çok Müslüman’ın bu konuda bilgi aradığını fark ettim. “Allah’ın yanında İsa da Âdem gibidir” diye geçen ayetin anlamını soruyorlardı? (Ali İmran 3. Sure 59 ayeti)

Âdem’in bildiğimiz gibi bedensel bir babası yoktu. Ruhi bir Babası vardı, o da Allah’tı. (Luka 3:38’e bakın) İsa’nın durumu da aynı. Bunun da böyle olması mecburiydi. Yani Allah Âdem gibi, günahsız, kâmil birini göndermeliydi ki, Âdem’in suçuna karşılık bir kurban verebilsin. Müslümanlar bunu da anlamaz. Ne demektir Allah’ın bir kefaret, yani bir şeyin karşılığı olan kurban vermesi? Aslında çok basit. Allah Âdem’e: “Bu ağaçtan yerseniz ölürsünüz” demişti. Yediler ve de ölmeliydiler. Çünkü Allah yalan söylemez. (Titus 1:2 ye bakın) “Haydi yediniz, ben sizi yine de affediyorum, ama bir daha yapmayın” dese, Allah yalancı olur ki, bu da adil olmaz. Allah affetse bile bunun bir bedeli olmalıydı. Nitekim bütün kutsal yazılar insanlığa bu doğrultuda bir mesaj verir. Allah’ın adaleti derken, işte buna da ışık tutuluyor. Bize ters gelen yanı, Allah niye kendi emirlerini çiğneyemiyor demek oluyor. Yani, Âdem’i ölümlü yapan, yasak ağaçtan yemek ise, bu da ölüm getirdiyse, Allah da bunu istemediyse, neden İsa falan gelip kurtuluş kurbanı olması gerekiyormuş? İşte onların anlayamadığı, Allah’ın kendi prensiplerini çiğneyemez olmasıdır. İnsanlar kanun çıkarır, fakat kanunu çıkaranın ilk önce o kanunlara kendisi uymaz! Bu insandan beklenir ama Allah’tan değil. Yoksa artık O’na kimin güveni kalır? Hem bütün bu evren, gökyüzü ve yıldızlar, galaksiler, yalan dolanla, sahtekârlıkla, rüşvetle işler, döner ve çalışır mı?

İlk insanlık ölümlü olmuştu ve kâmillikten düşmüştü. Onlardan doğacak çocuklar da bunu kalıtım yoluyla birbirlerinden alacaklardı. Öyle ya kusurlu ya da nakâmil olan kişilerin çocukları da nakâmil, yani kusurlu olur. Kusurlu olmak ölümü getirdiyse, o zaman bu ölüm de anne babaları olan Âdem ve Havva’dan hepsine geçecekti. Bulaşıcı bir genetik hastalık gibi. Bu bizim düşüncemiz mi? Hayır, Kutsal Yazılar ve bilhassa İncil bunları aynen böyle açıklıyor.

İnsanlığa ölüm getiren bu günahın ise bir karşılığı olmalıydı. Yoksa insanlık daima ölümlü olacaktı ki, bu da Allah’ın istediği bir şey değildi. Allah insanı ölümsüz yarattı. Ebediyeti içlerine koydu. (Vaiz 3:11e bakın) Onun için insanlık bir türlü ölümü kabul edemiyor ve alışamıyor. Bu ebediyet duygusu Allah’ın bizlere verdiği bir duygu. Allah yalan söyleyemezdi, fakat insanlıkta yok oluyordu. Onun için Âdem’in günahına bedel olarak Âdem gibi biri kurban olarak canını verirse, Allah da günahın getirdiği bu ölümün etkisini kaldırabilirdi. Çünkü İncil’de Romalılar kitabında resul Pavlus:

Çünkü günahın ücreti ölümdür (Romalılar 6:23) diye yazar. Demek ki bu Allah’ın bir adaleti, kuralı, kanunu, prensibi. Aynı zamanda da yine Allah’ın bir kuralı var ki, o da yine Romalılar kitabının 6 Bap 7 ayetinde geçiyor:

Çünkü ölmüş kişi günahtan özgür kılınmıştır diye geçer. Yani ölen kişi, günahın bedelini ödemiş oluyor. Bütün insanlıkta öldüğüne göre, günahlarının bedelini ödemiş oluyorlar. Peki ya dirilmek, dirilme ümidimiz nereden geliyor? İşte bu da Allah’ın İsa Mesih’i, Âdem’den gelen insanlığın günahına bedel olması, kurban edilmesi için yeryüzüne göndermesinden kaynaklanıyor. İsa Mesih’in de ölümü bu yüzdendir. Allah Onu yeryüzüne insanlığın günahlarına kurban olarak gönderdi. Bunu da gelmeden önce İsa biliyordu. Çünkü İsa bunu bir zor ya da baskı altında değil, özgür irade ve isteğiyle yaptı. Çünkü Allah’ı ve insanlığı sevdi. Nerden biliyoruz? Yine Süleyman’ın Mesellerinden okuyalım, bu sefer 8: 30-31 ayetleri:

Yapıcı olarak O’nun yanında idim; Ve her gün O’nun sevinci idim. Her vakit Onun önünde sevinirdim, Meskûn olan dünyasında sevinirdim, sevincim Âdemoğulları ile idi. İsa göklerdeyken böyle söyledi ve bu yürek tutumuna sahipti. Hem de artık kâmillikten düşmüş, kötü olmuş, günahkâr insanlığa bu gözle baktı. Hâlbuki bunun yanında başlangıçta melek olan Şeytan ise insanlığa nefretle ve öfkeyle bakıyordu. İsa’nın sevinci ise âdemoğullarıylaymış. (Konuyla ilgili olarak Mukaddes Kitabın Eyüp 1:6-11, 2:1-10 Kuran da ise 7’inci sure 11-19’a kadar olan ayetleri ve 15 inci sure 28-43 ayetleri, 38 inci sure 71-85 ayetlerini Lütfen okuyun)

Göklerdeki zekâ sahibi yaratıkların da bakış açıları demek ki farklı olabiliyor. Bu gerçek de onların aynen bizim gibi özgür bir iradeye sahip olduklarını ispatlar. Bazıları onları robotlar gibi, sanki seçme hürriyetleri yokmuş gibi görürler. Hâlbuki göklerdeki ordular kadar çok olan bu melekler, zekâ, yetenek ve tecrübede insandan çok daha üstün bir yaratılışa sahiptirler.

Gelelim bu günahın insana geçmesine neden olan ilk insana ve onun İncil’deki ispatına:

Bunun için, nasıl günah bir adam vasıtası ile ve ölüm günah vasıtası ile dünyaya girdiyse, böylece ölüm de bütün insanlara geçti; çünkü hepsi günah işledi diye açıklanıyor, İncil’in Romalılar 5:12 ayetinde. Âdem’den gelen ölümden sonra, İsa Mesih ile kurtuluşa neden olan olayı da şöyle açıklıyor:

İşte, tek bir suçun bütün insanların mahkûmiyetine yol açtığı gibi, bir doğruluk eylemi de bütün insanlara yaşam veren aklanmayı sağladı. Çünkü bir adamın söz dinlemezliği yüzünden nasıl birçoğu günahkâr kılındıysa, bir adamın söz dinlemesiyle birçoğu da doğru kılınacaktır.

...ayet 21: Öyle ki, günah nasıl ölüm yoluyla egemenlik sürdüyse, Tanrının lütfu da Rabbimiz İsa Mesih aracılığıyla sonsuz yaşam vermek üzere doğrulukla egemenlik sürsün. Romalılar 5:18,19,21. Dikkat ettiyseniz “sonsuz yaşam vermek üzere” diye geçiyor. Yukarıdaki bu sözler Allah’ın iradesi ve amacı doğrultusundaki adaletidir.

Bazılarına yukarıdaki bu yazıların anlamı çok saçma gelir. Hele yıllardır aldıkları sakat eğitim ve bilgiye dayalı imandan dolayı bunu korkunç bir saçmalık olarak görürler. Sözüm ona Hıristiyanların düşmanlığına yenilmemek için camilerde hep fetva vermişlerdir: “İncil’i değiştirdiler, aman sakın okumayın, okursanız da inanmayın!” diye. Eğer İncil Allah’ın sözü ise ve değiştirildiyse, buna da Allah müsaade ediyorsa, o zaman bu kural Allah’ın öbür kutsal kitapları için de geçerli olmalıdır. Yani Kuran ve Tevrat için. O zaman onlar da değiştirilmiştir. En ilginç yanı böyle bir uyarının hiç ama hiç Kuranda yer almamasıdır. Tam tersine, Kuran daima Tevrat’ı ve İncili destekler ve okumaya teşvik eder, hatta emreder. Bu konuda bir sürü ayet var. Onların birinde şöyle yazıyor:

“Eğer gerçekçi kişilerseniz (doğru sözlü iseniz) Tevrat’ı getirin de onu okuyun” (Ali İmran) 3: 93 ayetinin sonu. (Sure 2:4 ; 5:59 ; 7:157 ; 10:37 ; 21:24 ve 29:46 ile karşılaştırın. Surelerin numaraları alışılagelmiş Kuran sırasına göre giderek yazıldı. Yaşar Nuri çevirisindeki tarih sırasına göre değil)

Kurandaki bu ayetler Tevrat’ı-Zebur’u-İncil’i yani Mukaddes Kitabı bir ispat ve onları Allahın sözü olduğuna dair kanıt diye gösteriyor. Bırakın değiştirildiğini, tam tersine “o kitapları açıp okuyun ki, bu kitabın da Allah’tan başkası tarafından gelemeyeceğini anlayın” diye ispat olarak Kuran onları onaylıyor. Demek ki o kitaplar bir yerde güvenilir birer şahit gibi görmemiz gereken kanıtlar, ispatlardır. Peki, bütün bunlara rağmen daima sözü edilen bu “değiştirildi” de nereden geliyor? Öyle ya, bu düşüncenin bir kökü olmalı. İznik konseyi, bir sürü İncil falan ne demek? Ben o konseylerde toplanmış insanların asıl amaçlarının ne olduğunu bilmiyorum. Bilen var mı? Fakat şu kesin ki, ortaya çıkan bir sürü tercümelerin içinden belirli olan bazılarını tanıyıp öbürlerini tanımamak amacındaymışlar. Kısa ve öz bir açıklamayla bu böyle. Peki, aynı savaş Müslümanlıkta yok mu? Müslüman geçinenlerle olan çok tartışmalarımda, ispat olarak ben elimdeki Kuranın Osman Nebioğlu tercümesinden okuduğum zaman karşı gelenlere, o zamanın diyanet işleri başkanı olan Süleyman Ateşin tercüme ettiği Kuranı gösterirdim, ona da inanmazlar ve tercüme edenin şahsına saldırırlardı. Hatta küfürlerle: “O insanların tercüme ettiği Kuran okunmaz” derlerdi. Aslında o kişiler için asıl problem tercümeler değil, onların gerçek problemi Kuranın ya da Mukaddes Kitabın içinde yazan şeylerdi. Sadece Türkçe’ye çevrilmiş kaç Kuran var biliyor musunuz? İznik konseyindeki İncil’den az mı çok mu sayılarını bilmiyorum, fakat pek bir fark yok dersek yerinde olur. Bazıları ise “işte bu yüzden Arapça okuyalım diyoruz ya” derler.

Muhakkak olan bir şey de varsa, o da her dilin aynı zenginlikte olmadığıdır. Hele bizim Türkçe’miz, öbür dillerin yanında çok yeni ve çocuk kalır. Bir dilde bir kelimeyle ifade edilen şey, öbür dilde bunu anlatmak için belki de kişiyi cümle yapmaya bile zorlayabilir. Hele bazı şeyler hiç anlaşılmaz. Mesela Türkçe de “O” kelimesi bir erkek için de geçerlidir, bir kadın için de bir eşya için de. Fakat başka, zengin dediğimiz dillerde ise bütün bu farkları belirten kelimeler var. Kadın için olsun, erkek için olsun, eşya için olsun, ayrı ayrı kelimeler ya da kişi zamirleri var. Yani o tek kelime ile bu hemen anlaşılıyor. Fakat ne fark eder? O kişi kendi anadilinde bu “O” kelimesiyle bütün bunların kastedileceğini bilmiyor mu? Bunu cümlede anlamıyor mu? Anlamıyor da ille de anlamak istiyorsa, araştırsın, başka tercümelere baksın. Yine bulamadı mı, o zaman daha derin araştırsın. Farklı farklı tercümelerin yanında o orijinal dilde bunun ne anlama geldiğini araştırsın. Peki, sorarım size, bir insan bütün Kuranı okurken kaç kere böyle bir sıkıntıya düşer? Hele hele onu ilk ya da ikinci kez okuyorsa? Fakat bu yüzden o kişiden başka bir dil öğrenmesi beklenemez. Allah’ı, yaratıcısını tanımak, doğru olanı bilmek için kendi dili ne kadar fakir olursa olsun bu yeterli olacaktır. Ayrıca hiç okumamaktan bin kere daha iyidir. Bu konunun ayrıntısına ilerde, Muhammed hakkındaki peygamberlikle ilgili olarak tekrar değineceğim.

Arabistan’da Amerikan arabaları kullanılır, Japon ciplerine binilir, Alman, Fransız tekniği vardır. Amerikan-Rus icadı tanklar, tüfeklerle orduları donatılır. Bütün bunları Arap olan tamircisi, mühendisi, öğretmeni, askeri anlatır, tamir eder, o araç gereçleri tercüme edip kullanırlar. Hatta atom santralleri yapılır, onları Arap mühendisler çalıştırır. Böyle atom santralarında küçücük bir hatada ise ne olur bilirsiniz! Bütün bu karışık ve dünyada çok az kişilerin anlayacağı şeyleri Araplar da kendi diline çevirip anlar ve de yapar. Fakat Kuran’da geçen o kelimeleri, güncel olaylarda, her gün kullandığımız sözcüklerle tercümesi neden imkânsızdır?! “Çalma, yalan söyleme, kötülük yapma, eğer gerçekçiyseniz Tevrat’ı, İncil’i getirin de okuyun” gibi kelimeler neden hiç tercüme edilemez olsun?! Allah’la uzaktan yakından ilişkisi olmayan üniversite bitirmiş kişilerle bile konuşsanız, onlara İncil’den, Tevrat’tan bahsetseniz; size bu saçma mantıkla, yani Kuran ille de Arapça okunmalıdır diye karşı gelirler! Bunu üniversite bitirmişi söylerse, bir de bunun cahil denilen kesimini siz düşünün.

Bu dil bir sorun ise, bütün her şey için geçerli olmalıdır. O zaman hiçbir şey öğrenmeyelim. Ne okullarda ne de işyerlerinde. Çünkü bütün dünyada icat edilmiş, meydana çıkarılmış ne varsa, o şeyleri bulanlar hep aynı dili konuşmuyordu ki. Eğer Allah’ın sözü o zaman hangi dilde yazıldıysa, o dilde okunup anlaşılıyor ise ve başka bir dilde okunamaz, anlaşılamaz, hatalar olur deniyor ise; Türklerin icat ettiği şeylerin dışındaki bütün bilgileri o dillerde öğrenmeliyiz! Yoksa büyük hatalar olmaz mı? Hele o atom santrallerine hiçbir Türk mühendisini yaklaştırmayın bile. Televizyon, radyo, çanak antenler, cep telefonları, arabalar, ilaç ve tıp, hastaneler, tansiyon, şeker ölçme aletleri ...vs. ne bunları alın ne bunlardan faydalanın ne de bunların Türkçe’sine inanın! Çünkü hatalı olur! Böyle bir mantığa ne denir? Ben kibarca saçmalık diyorum. Eğer böyle bir mantığa sahipsek, işte bizler bu saçmalığı yapıyoruz demektir. Unutmayın ama bu mantık İmparatorlukları yıktı! Çelebi kanat yapıp nasıl uçar deyip kafasını bu mantık sahipleri kestirdi. Hem de her şeyiyle kendi buluşu olduğu halde, tercüme etmeden, hata yapmadan uçmasına, bu kafadaki insanlar karşı gelip, şimdi bizleri böyle yabancı ülkelere uşak olarak satan insanlar da bu kafalardan çıktı. Yani Çelebi olayının içinde gâvurlar yoktu! Bu sefer de işin içine Şeytanı soktular! Doğru, Şeytan muhakkak büyük rol oynadı, Çelebi gibi olan insanların başını kestiren o dindarlarla iş birliğinde büyük bir rol oynadığı kesin! Hâlâ da oynuyor.

Kısacası Allah’ın sözünü herkes mümkünse kendi dilinde okuyup anlamalı. Bu yüzden de bütün gayretler kullanılmalı. Bunun yanında Hıristiyan âleminin kiliseleri kendi öğretileri doğrultusunda Mukaddes Kitaptan bazı değişiklikler yaptılar. Mukaddes kitabın bazı yerlerini oradaki yazdığı gibi değil de kendilerinin yorumlarını destekleyecek şekilde yazıp tercüme ettiler. Fakat bu durumlar gizli kalmadığı, herkes tarafından duyulduğu gibi, sonunda da toplanıp o kitapları yok etmek zorunda kalacak şekilde rezil de oldular, bunu yapan o dinler, mezhepler, organizasyonlar. Yani sahte para gibi herkes bildi, duydu, gizli kalmadı. Bu gibi şeylere Allah müsaade etti. Neden? Aslında Allah kendisini arayanlar için bu bilginin hiç de o kadar kolay bulunabileceğini söylemiyordu da ondan. Süleyman’ın özdeyişlerinde 2:4-5 de:

Gümüş ararcasına onu ararsan, Onu ararsan defineler arar gibi, Rab korkusunu anlar ve Tanrıyı yakından tanırsın diye geçer.

Bu ayet Allah’ı gümüş, defineler, hazine araştırır gibi aramamız gerektiğini vurguluyor. Altın, gümüş, define aramanın kolay olmadığını Allah bilmiyor mu? Fakat bu şekilde Allah’ı ararsak, bulacağımızdan da emin olabiliriz. Bu ise imkânsız değil. Şeytan ve ona uyan insanlar bunu imkânsızlaştırmak istiyorlar o kadar.

Müslümanlar da sanıyorlar ki, Hıristiyanların hepsi İncil’i bilip ve de onu okurlar. İncil’i okumak nerede! Onlar o kitapları okumaya kalkanları yüzyıllar boyunca diri diri yakmışlar. O zamanın Avrupalı dincileri, Mukaddes Kitabı tercüme edene ise yine aynı şekilde, ellerinden gelen kötülüğü esirgememişler! Ancak şu son iki yüzyıl boyunca diyebiliriz ki Mukaddes Yazılar tercüme edilerek birçok dillerde, neredeyse dünyanın her yanına dağıtıldı. Bunlar ise çok büyük bedeller ödenerek yapıldı. Fakat yine okuyana hep karşı gelinmiş, aynen Müslümanlıkta olduğu gibi. Hâlâ, insanlığın yaşadığı o tarihi hakikatlerden sonra Müslüman yobazlar yırtınır durur, “Kuran tercüme edilemeeeez! Arapça okuyuuun!” diye. Amaç, aman öğrenmesinler. Eğer bir öğrenirlerse, o cahil tükürük hocaları artık kendisini o topluma nasıl yutturacak?! Bu onun için ekmeği, menfaati, itibarı elden gitti demek anlamındadır. Onların yırtınmalarından ziyade beni üzen yan, onların işlerine bakıp da Allah’tan uzaklaşanlar. Ya da o tükürükçülerin cahilce baskılarından etkilenip, ellerine alıp da o “inanıyorum” dedikleri kitabı nasıl olurda kendi dillerinde okumaz, bunu sanki imkânsız bir şeymiş gibi görürler, şaşırıyorum. Tesadüfen, samimiyetle Allah’ı aramaya kalkanı da hemen Arapça kursa gönderirler! Zaten o kişinin içinde küçücük bir kıvılcım varsa dahi, onu da yok etmeye uğraşırlar ve genelde de yok ederler. Sanki o kişi Arabistan’a ticaret yapmaya gidecek! Ya da Allah sanki onun dilinde çalma, yalan söyleme, katletme, birbirinize iyi davranın vs. gibi şeyleri tercüme edilemeyecek şekilde mi yazdırttı da bir dil öğrenmesi gerekli? Sanki Allah sırf Arapça biliyor da başka dil bilmiyor! Ya da sanki sırf Arapların Allah’ı?

Yıllar önce gazete de bir haber çıkmış. Bana bunu Türkiye’den gelen arkadaşım anlatmıştı. İki Arap Türkiye’ye geliyor. İkisi de arkadaş. Cuma günü birbirlerine “gel camiye gidelim” diyorlar. Hem de yanılmıyorsam bu durum İstanbul-Sultanahmet’te olacak. Neyse, bunların ikisi de dini ibadetleri için Cuma namazına gidiyorlar. Hoca camide Arapça Kuran okuyor. Hava yaz, cami dolu, neredeyse dışarıda bile yer yok. Bizim Araplar da caminin dışarıdaki kısmında. Kuran Arapça okunurken bizim Türkler, ah vah diye sallanıp, ağlayanlar bile var. Hoca okudukça bunlar aşka gelmişler! Bazıları keder gözyaşı içinde boğuluyor! Araplar bakıp bakıp kıkırdıyorlarmış. Sonunda herhalde o kadar fazla dayanamayıp makaraları koyuvermişler. Bizim Türkler “vay sen misin gülen!” diye adamlara çullanmışlar. Zar zor adamların canları kurtulmuş ve karakola götürmüşler. Komiser durumu dinlemiş ve bir tercüman vasıtasıyla bunlara sormuş: “Nedir bu yaptığınız terbiyesizlik? Camide alay edilir mi? Neden güldünüz?” diye. Adamlar yaka paça olmuş, tiftik edilmiş, kan revan bir halde: “Yok Efendi, biz alay falan etmek için camiye gitmedik, ancak dini ibadetimiz için gitmiştik” derler ve devam edip “hoca Kuran’dan ayetler okuyordu, bizim yanımızdaki halktan bazıları üzülüp, hatta ağlamaya başladılar. Biz neden ağlıyorlar diye şaşırdık. Hocanın okudukları ağlanacak bir şey değildi ki. Çünkü hoca Kuran’da savaşta ganimet olarak alınan malların nasıl pay edileceğini okuyordu. Bu yüzden neden bu insanlar ağlıyorlar ki diye bizi bir gülme aldı” demişler. Komiser davayı muhakkak anlamış ve: “Olsun, yine de bizim camilerimizde gülünmez” demiş. Adam ne desin, yukarı tükürse bıyık aşağı tükürse sakal.

Bizimki camiye gitti ya. Görevini de yerine getirdi. Ooohhh! Muhakkak seninkinin ayağı yerden bile kesildi, uçuyor artık! Hele bir de siz onu sonradan görün. Kendi gözünde artık kimse doğru ve cennete layık değildir! Camidekilerden bile ancak bazıları salihtir, hepsi değil. Geri kalan dünya hepten sapık, Allah onların başına taş yağdıracaktır! Hele bir de ağladıysa, vay vay vay! Böyle yapmakla bunlar Allah’ı bile borca soktuklarını sanırlar! “Bak biz senin önünde ne kadar büyük şeyler yapıyoruz” mu demek istiyorlar?! Kendisine hiç sormuyor, neden ben böyle hüngür hüngür ağlıyorum diye. İçinde bir şey var ama o ne? Ne kendi biliyor ne de bilmek istiyor. Ama ağlıyor, kafayı da sallıyor ya! Camiye de gitti, görev tamam. Aman Türkçe yapmayın bu işi. Korkuları da Kuranın anlamı bozulacak diye değil, korkuları hayallerinde kendi heveslerine göre yarattıkları şeyler bozulacak, işte bundan korkuyorlar!

Be adam cuma günü senin de cemaate savaş ganimetleri hakkında Arapça salla vermenin ne anlamı var?! O insanları bina etsene, iyi olan şeylere özendirsene. Kendisi yıkık, cemaati nasıl bina etsin. İsa’nın böyleleri için: “Bırakın, onlar körlerin kör kılavuzlarıdır. Kör köre yol gösterirse ikisi de çukura düşer” (Matta 15:14)demesi tam da yerinde değil mi?

İnsanlar ne kadar cahil olursa, beyinlerinde ne kadar küçük değerler varsa ve sırf onlara yer veriyorlarsa; kendilerine kurdukları dünyada o kadar dar bir çerçeve içinde küçücük kalıyor. Bununla görüş açıları da daralıyor. Her şey o zihnine koyduğu şeyler kadar büyük, ya da küçük. Onun dışına çıkmak ise çok zahmetli, sıkıcı ve anlamsız geldiği müddetçe de o daracık zihinlerindeki kurdukları dünyada yaşamak zorunda kalacaklar. Başka bir yönden bakıldığında ise, hissettikleri güvensizlikten dolayı o boşluğu, güvensizliği doldurmak için, sırtlarını yaslayabilsinler, kendilerini güven içinde hissetsinler diye bir duvar arıyorlar. İnsanlar bu yüzden seçiyorlar dinlere girmeyi, bir partiye üye olmayı, çok zenginliği, etiket sahiplerini, eş dost edinmeyi, akraba birliğini vs... Amaç hep güven içinde olmak. Ya bir gün işim düşerse beklentisiyle. Tabii yine mümkünse hiçbir şey vermeden ve de hep almakla! Bu ilişkiler de bütün yürekle sevgiden ötürü değil. Hep yapmacık, menfaat dolu, korkudan ötürü ve ikiyüzlülükle yapılıyor. Bütün 15 yıllık okul hayatımda, sonradan askerde ve de insanlarla olan ilişkilerde gördüğüm ve dikkatimi çeken şey, kişinin zorla saygı göstermesiydi. Bizlerden okullarda zorla saygı gösterilmesi beklenirdi. Ceket giyiyorsak, bir öğretmen gördüğümüzde önümüzü iliklemeyi, ayağa kalkmayı, selam vermeyi zorla beklerlerdi. Hiçbiri sevgi beklemezdi. Aslında en önemlisi sevgi değil miydi? Zorla ne kadar baskı yaparlarsa yapsınlar, sevgiyle elde edilecek şeyler elde edilemez ki. Bunun böyle olduğunu yaratıcımız Allah söylüyor ve de çok önem veriyor. Aslında zorla, isteksiz getirilen kurbana, yani hediyeye Allah bakmıyor bile (Yaratılış 4:3-7 ayetlerini lütfen okuyun). Peki, bunu biz insanlar bilmiyor muyuz? O bize saygı diye öğrettikleri şeyleri Avrupa ve Amerika’da birine yap, kıçını açarda sana güler. Hem zorla öğretiliyor hem de kendilerinden hariç hiçbir yerde geçmeyecek, anlaşılmayacak şeyler. Ben sahip olunan değerleri, Amerika’ya, Avrupa’ya bakarak satmaktan yana değilim. Ancak onlar değer değil de zaten saçmalıksa, insanlığa hizmet etmeyen zararlı şeylerden artık kurtulmalıyız diyorum.

Bütün bunların yanında da şu gerçeği itiraf etmek gerekir. İnsanlar alışkanlıklarının dışına çıkmakta zorlanıyor, korkuyorlar. Eğer bunun dışına çıkıyor, isyan ediyorsa da bunu iyi bir şey uğrunda yapmıyor. Cesaretlerini kötü yolda gösteriyorlar, iyilik-doğruluk yönünde değil. Doğru olan, hakiki olan, faydalı olan şeyi yapanlar da çok azınlıkta. Örneğin bir Şahit, organizasyonun anlamsız baskılarına başkaldırıp orayı terk ettikten sonra, oradan çıkıp Nazileri destekleyen bir partiye yazılıyor!!! Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu dedikleri örnek tam buna uygun. Böyle şeyler belki çok azınlıkta oluyorsa da bununla insanların başkaldırdıkları şeylerle uyum içinde davranmadıklarını anlatmak istiyorum. Ayrıca insanlar kendi adına bile olsa kararlar vermekten ödleri kopuyor. Sorumluluktan kaçmak için, zevkine ve menfaatine göre hangi kuruluşa organizasyona sempati duyuyorsa, kendini ona ait etmekle, her türlü köleliğe de katlanıyorlar.

İlkokulun ikinci, en fazla üçüncü sınıfındaydık, bir hikâye anlatılırdı. Ders kitaplarımızda da yazıyordu. Rüzgârla güneş arasında geçen bir iddia hakkında. Rüzgâr güneşten daha üstün, daha güçlü olduğunu savunur. Kim daha güçlüdür diye de bahse girerler. Bunu da bir insan üzerinde deneyeceklerdir. Çünkü rüzgâr: “Ben şu adamın sırtındaki elbiseyi çıkarırım” der ve önce rüzgâr başlar ve fırtınasını gittikçe o insan üzerinde arttırır. Adam ise rüzgâr çoğaldıkça elbisesine, yaka paçasına daha da çok sarılır. Bir kovuk arar saklanmak için. Rüzgâr ne kadar uğraştıysa da bir türlü adamın üzerindeki elbiseyi alamaz. Tam tersi olur. Adam bir kovuğa, mağaraya saklanır; elbiselerine, yaka paçasına bir o kadar daha yapışır. Sıra güneşe gelir ve güneş başlar sıcaklığını, ışıklarını adamın üzerine vermeye. Adam önce paltosunu, sonra ceketini, hatta ayakkabılarına kadar yavaş yavaş çıkarmaya başlar.

Bundan herkes ne anlam çıkarır bilmiyorum ama ben o zamanki çocuk kafamla; iyilik ve sevgiyle çok daha fazla şeyler elde edilebileceğini çıkarmıştım. Zorla rüzgâr o adamın üstünden elbisesini yırtarak alsaydı bile, adam mutlu olmayacaktı, daha da çok mücadele edecekti. Fakat güneşin yaptığı şey de kişi istekle soyunuyordu. Zaten kitabın amacı da bence güneşi sevgi dolu, rüzgârı da zorlu bir şiddet olarak göstermekti. Hâlbuki işin aslında her ikisi de şiddetli bir güçtü. İkisi de amaçları doğrultusunda kuvvetini gösteriyordu. Bir kuvvette karşı koyulurken, öbür kuvvet karşısında sanki kişi isteyerek onun arzusunu yerine getiriyor. Fakat her ikisinde de kişiye gerçek bir özgürlük bırakılmıyor. Rüzgâr olsun güneş olsun, her ikisinin de yaptırımında kişi bunu rahatlık duyarak yapmıyordu. Görünüşte güneşin yaptırımına karşı sanki o kişi bunu istekle yapıyormuş gibi bir aldatmaca var o kadar. Hâlbuki soyunan, sıcaktan bunaldığı için soyunuyor, örtünen rüzgârdan korunmak için örtünüyor. Çoğu zaman ne yapıldığının değil de neden yapıldığının üzerinde durmamız gerekir.

Bütün o reklamlar, filimler bu prensibe dayanarak hazırlanır. Amaç kişileri o şeyi yapmaya isteklendirmektir, çünkü zaten zorlayamazlar. Politikacılar da böyle oy toplamaz mı? Gerçi politika çok adaletsiz bir şekilde işliyor. İnsanların önüne belli adamları seç diye koyuyorlar. Hâlbuki hepsi birbirinden beter. Hiç seçmesen de biri ille de başa geliyor. Sen oy vermesen de hatta halkın yüzde 50’si oy kullanmasa da tüm çoğunluk kimdeyse o seçiliyor. Bununla da o kimseyi beğenmemiş, ya da o kişiyi seçmemiş kişilerin de başka bir şansı yok demektir. Olsun, politikacılar bizden sevgi istemiyor ki, başa gelsinler diye oy istiyorlar! Sen ister sev ister sevme! Onun sanki bu çok umurunda! Zaten bu mümkün müdür ki? Herkes tarafından kim sevilmiş ki politikacılar sevilsin!

Ne düşünürseniz düşünün, hangi taraftan tartarsanız tartın, insanlık mutlak bir çözüm getiremez, getiremedi de. Tarihler ve zamanımız bunun böyle olduğunun ispatıdır. Onun için insan bazı olayların içine girdiğinde “kesin şu suçludur ya da bu suçludur” diyemiyor. Birçok durumlar sanki Nasrettin hocanın bir davada “sen haklısın, sen haklısın, sen de haklısın” dediği gibi çıkıyor ortaya. Biz insanlar için zor bir durum. Onun için Allah Mukaddes Kitaplar vasıtasıyla “hükmetmekte aceleci olmamamızı” söylüyor. (İncil-Romalılar 14:13) Fakat benim burada söylemek istediğim şey, bu durum herkes için geçerliyse de Allah için geçerli değil. O hükmünde ve yaptıklarında kusursuz. İnsanlıkla ilgili bir emir mi verdi, bu emir her insana uygulanabilir ve her insan için faydalıdır. Hangi toplum, hangi kültür olursa olsun. Hangi coğrafi yapıya sahip olunursa olunsun. İster genç ister yaşlı ister kadın ister erkek olsun, herkes için geçerli olan bu hükümler insanınkine hiçbir zaman benzemez.

Bir konuyu anlatırken başka bir konu açılıyor. Umarım kopuk kopuk bahsedilen bu konuları birbirine birleştirmekte zorluk çekmezsiniz. Çünkü kullandığım kelimeler ve ifadeleri açıklamazsam, ne demek istediğimi hiç anlayamayacaksınız. Güncel yaşantıda kullanılmayan bu dil ve ifadeleri, insan Allah hakkında bilgi edinmeye başladı mı öğrenmek zorunda kalıyor. Biliyorum, adeta başka bir dil gibi. Ben ayrıca zamanla bunların Almanca nasıl ifade edildiklerini öğrenecektim, ama istekle. Dedim ya, ben yazar falan değilim. Bu kitabı da sanki bir kişinin günlük tuttuğu hatıra defteri gibi görün. O kişi nasıl hissettiyse, yetenekleri doğrultusunda, içinden geldiği gibi nasıl yazdıysa, öyle algılayın. Edebi değerini aramayın. Ancak içerdiği hakikatleri, sırları, soruların cevaplarını ve içinizdeki vicdanınızın sesini duymaya bakın. Anlatılanların acaba öyle mi değil mi olduğunu araştırın. İnanıyorum dediğiniz o kitapları açın ve de okuyun, öğrenin; neye karar verirseniz öylede yaşayın.

Gittiğim askerlik iki aydı. Aslında tam 56 gün. Hele ilk günler sanki her biri koca bir yılmış gibi geçiyordu. Hâlbuki askerde bizlere çok iyi davrandılar diyebilirim. Paralı askerlere iyi davranılıyordu. Fakat 18 aylıkların durumu bizden çok farklıydı. En büyük geçimsizlik ise bizimle beraber gelen o paralı askerlerden kaynaklanıyordu. Yatılı okulda okuduğum için, toplu yerlerde yaşamanın ne demek olduğunu biliyordum. Öyle toplu yerlerde yaşamaya hiçbir zaman alışamadım. Askerlik, yatılı okul, hastane, çocuk yuvaları; kim bilir hapishaneler nasıldır? Herhalde hepsinden beteri hapishane ile çocuk yuvası olmalı. En azından çocukken beni verdikleri yuva öyleydi. Üç yaşlarındaydım. Yaklaşık 2-3 sene o yuvalarda kaldım. Hemen hemen her gün dayak yerdim. Geceleri altımı ıslatıyordum. Gece yarısı tuvalete kalkmak için ışıklar yanardı, ben de muhakkak dayak yerdim. Ayrıca güncel olaylar esnasında da. Ya yemek yemedim diye ya güldüm diye ya oturdum ya ağladım ya yürüdüm ya da durdum diye hep dayak yerdim. Nedenini bilmeden, bir de elinde olmayan şeyler için dayak yemek kadar kötü bir şey yoktur herhalde. En çok da onlar acıyor. Yaptığım suçlar için yediğim dayaklar hiç acımazdı. Acısa da yüreğime gitmezdi. Fakat elimde olmadan yediğim dayaklar yüzünden ne yapacağımı bilemezdim. Ne doğruydu ya da ne yanlıştı da beni dövüyorlardı. Gece yarıları tuvalete kaldırırlardı. Yatakhane büyük bir oda. Herkesin ayağı önündekinin başına gelecek şekilde dizilmiş sıra sıra parmaklıklı çocuk yatakları. En büyüğümüz altı yaşında. Cam kenarında böyle sıralanmış dört beş yatak var. Sonra yürümek için arada bir boşluk. Hemen sonra yan yana iki sıra aralıksız yataklar. Yine aynı dizide. Hatırladığım kadarıyla beş-altı sıra vardı. İstanbul-Kasımpaşa çocuk esirgeme kurumunda yatılı olan yaklaşık 25-30 çocuktuk. Belki gündüz gelenler de vardı, ama çok az. Çok silik gibi hatırlasam da kötü olaylar insanın zihninden hiç mi hiç çıkmıyor. Altımı ıslattım diye aniden uyku sersemi ard arda gelen tokatlarla uyanırdım. Nereme gelirse vurulardı. Bele kadar sidik içindeyim. Çamaşırlar çıkarılır. Bir külot bir atlet zaten, atletin yarısı ıslak sidikli. Bütün çocukların tuvalet işi bittikten sonra, ben ve bazen belki bir çocuk daha taşın üzerinde çıplak, yatağımıza gönderilmezdik. Taşa çömelir, altımız çıplak, yarı ıslak sidikli atletimizi dizlerimize çeker, başımızı dizimizin üzerine koyar uyurduk. Ben bu durumu çok severdim. Şartlar ne kadar zor da olsa dayak yemiyordum ya. Her cezaya razıydım. Artık ne kadar zaman ya da saat geçer, o zamanki aklımla nereden bileyim. İşte o bütün yatakların karşısındaki duvara dayalı yatakta yatan, başı örtülü, bizim üzerimizdeki zebani merhamet ederse, nefretle “hadi yatağınıza gidin” derdi. Yataktaki sidik buz gibi olmuş ıslak. Hem de en rahat yatılacak ortası sidik içinde. Ben artık o küçücük yatakta hiç ses çıkarmadan kuru bir yer arardım, ama hiç bulamazdım. Hep bedenimin bir yarısı ne kadar kenar bir yere kaçsam da yine de o soğuk ıslak sidikte kalırdı. Benim en küçük yaştaki çocukluğum böyle çeşitli birkaç yuvada geçti. Sene 1964, her biri birbirinden beterdi. O yıllarla ilgili Amerikan filmlerinde bile gördüğüm yuvalar korkunçtu. Tabii bu hep kimsesizler için geçerli. Yoksa çocukların bir dediği iki edilmeyen yuvalar da muhakkak vardı. Onlar kimseliler yuvasıydı.

Annem Almanya’ya çalışmaya gitmiş. Babam ise nedense beni bakamayacağından yuvaya veriyorlar. Üç kardeşin içinde en küçüğü benim. Almanya da işe hep önce kadınları alıyor! Nedense hâlâ öyledir! Herhalde bu işverenlerde ve orada çalışan işçilerde de cinsel zevk önde geliyordu. Hiçbir şey yapamasa bile, onlar için göz banyosu bile yeterli. Hem kadınlar haklarını aramakta, başkaldırmakta erkekler kadar akıllı veya isyankâr değiller mi de bu durum böyle bilmiyorum. En önemlisi de erkeğe nazaran kadın ucuz iş gücü demek. Kadın mısın, hemen iş verirler. Erkeksen yandın. Erkeğe en ağır ve pis iş neyse, ancak o. Bunları herkes içindir demiyorum ama ben hepsinde böyle gördüm. Yabancıların içinde çok iyi işi olan erkekler de yok mu sanki. Bana rastlamadı nedense! Almanya da ülkesinde çalıştırmak için üç çocuklu kadını önce alıyor, kocasını, çocuğunu, niye düşünsün. Gerisinden ona ne! Annem ise idrarında iltihap bulmuşlar diye dişlerine kadar söktürüyor. Sağlam dişleri! Ne yaptıysa, yaptırdıysa yine de idrarında yabancı bir madde çıkıyor. Sonunda oradaki bir hademenin idrarını veriyor da işi kurtarıyor, sağlamdır ve Almanya’ya gidebilir diye rapor veriyorlar. O zaman Almanya’ya gelebilmek için de gırtlağa kadar borca girilmiş. Her gün gidip saatlerce kuyruklarda bekliyorlar. Almanya’ya da o zamanlar kara trenle gidiliyor. Ben bunları ne biliyordum ne de anlıyordum. Dedim ya yaş üç. Ancak kötü olaylar zihnimde yer yapmış o kadar. Daha sonra annemi gördüğümde “teyze” demişim. Annem olduğunu bile bilmiyordum. Her hafta pazar günü ziyaretçi günüydü. Babam ise ayda bir gelirdi. Bazen iki haftada bir, bazen her hafta, bazen de hiç gelmezdi. İki- üç saat beraber olunabilirdi. Hep gelen ziyaretçilerden para toplanırdı. Herkes ne kadar verebiliyorsa mı artık bilmiyorum, paraların şapka gibi bir şeyin içine atılması için bir çocuk gezdirirlerdi. Bazen düşünüyordum da babam bunun için mi gelmiyordu, yoksa kendinden başka kimseyi düşünmediği için mi? Ben olsam “çocuğumu oralara bırakmazdım” diyorum. Ama o zamanı düşününce “bilmiyorum” diyorum. Sanki ille de o acılı hayatı yaşamam mı gerekiyormuş. O parayla da sözde çocuklara bir şeyler alıyorlar. Bana beş kuruşluk bir kurabiye düşerse, geriye atılan bir lira yurda kalıyor. Eski kural; on, yirmi, yüz alıp, bir veriyorlar!

Küçücük bir çocuksun. Hiçbir korunman yok. Sevginin s harfi bile olmayan bir yerdesin. Yalnız hiç unutamam bir Oya abla vardı. Zengin bir hanımmış. Hiç çocuğu mu yokmuş, olmuyor muymuş tam bilmiyorum. Fakat bütün çocuklar için o kadın en büyük sevinç ve çok büyük kurtuluştu. Oya abla derdik ama pek o kadar genç biri de değildi. Kim bilir şimdi ne olmuştur. Bizlerin kurtarıcısıydı. Bazen, hepimizi toplar, ışıkları kapatırdı. Bir oyuncak treni vardı Oya ablanın, önünde ve yanlarında kırmızı ışıklar yanarak giderdi. O eski kara trenlerden, trenin önünde okun ucu şeklinde sivrileşen sarı altın gibi bir demiri vardı. Hiçbirimiz o treni elleyemezdik, yasaktı. Zaten ben hiç o treni elleme isteği duymazdım ki. Seyretmek, dayak yememek yetiyordu bana. Bize dayak atanlar Oya abladan korkarlardı. Onun yanında bizlere bir fiske bile vuramazlardı. İşte bu bana her şey demekti. Treni elleyip de ne yapacaktım. Fakat sonra eğer o yatakhaneye bakan bozuk ruhlu zebani, herhangi bir nedenle uzaktan bize dikkat etmişse, “Oya ablaya neden şımardın” diye sonradan bir güzel döver, iter kakardı. Yani Oya ablanın bizleri ziyaretinin sonu yine zehir olurdu. Fakat genelde bu dayak faslı hep olmazdı. Herhalde çocuklar söyler diye korkuyorlardı. İşte askerlik bana bu kitabı yazarken o günlerimi de hatırlattı. Askerde kötü davrandıklarından dolayı değil, ancak ben çok kötü bir çocukluk yaşadım o yuvalarda. İsmi gibi değildi oralar. Çocuk esirgeme kurumuymuş; onlar çocukları esirgememe kurumlarıydı. İşkence yuvalarıydılar.

Askerlik kolay geçti dersem yalan olur. Bence özgürlük olmayan hiçbir yerde günler kolay geçmez. Fakat ölüm kalım meselesi olmasa da o iki ayda Allah’a çok yalvardığım zamanlar da olmuştu. Allah da beni o kötü durumlardan kurtarmıştı, buna inanıyorum. Mukaddes Kitabı okumuş olmam, bende çok büyük değişiklikler yapmıştı. Kendimi değiştirmek, Allah’ın sözlerine göre yaşamak isteği vardı içimde. Orada edindiğim arkadaşlar her hafta sonu iznine çıktığımızda, genelev ya da hayat kadını ararlardı. Ben böyle şeyler yapmak istemiyordum. Beni şaşırtan da bu ya. Çünkü eskiden olsa ben hepsinden önde giderdim. Hiçbirinin asker diye bulamadığı o kadını, ben isteseydim bulacağıma da inanıyordum. Fakat Allah’a karşı bir sevgi, bir istek gelişmişti içimde. Dediğim gibi, camide namaza, kilisede ibadete falan hiç gitmiyordum; fakat daha çok doğru olan şeyleri yapmaya dikkat ediyordum. Çünkü Mukaddes Kitabı okuduktan sonra, ondan aldığım eğitim, Allah’ın önünde yatıp yatıp kalkmak, ya da kilisede istavroz çıkarmak değildi. Bunlar Allah’ı memnun etmezdi. Allah’ın gözünde doğru işler, dürüstlük, insanları sevip bağışlamak çok daha değerliydi. Aslında gerçek ibadet bunlardı. O zamanki bilgimle camiye kiliseye gitmeyi yanlış bulmuyordum, ama gitmiyordum da. Oralardaki atmosferde sıcaklık yoktu. O camialarda sanki okuduğum, öğrendiğim Allah ise hiç yoktu. Allah’a kulluk etmek, O’nunla konuşmak istiyorsam bunu her zaman her yerde yapabilirim diye düşünüyor ve de inanıyordum. Fakat öyle kendime güvenecek bir bilgim yoktu. Bildiğim şeylerin herkesin hoşuna gitmeyeceğini de hissediyordum. Hele Müslüman bir toplumda bu konuda tartışmalara girmek, ya da “Tevrat’ı, İncil’i okudum” dediğim zaman o insanların buna pek de iyi gözle bakmayacaklarını biliyordum. Onun için de susuyordum. Ancak çok yakın arkadaşlarıma Allah’a kulluk etmek istediğimi vurgulamıştım. Çünkü devamlı bir kadın arama hastalığındaydılar ki, bu bana da onların adına normal geliyordu. Ben de onların yerinde olsam, belki öyle yapardım. Ancak onlar benim bildiğim şeyleri bilmedikleri için böyleydiler diye düşünüyordum. İçimde, “bilselerdi muhakkak onlar da yapmazlardı” diye bir inanç vardı. Bu ilerde beni çok hayal kırıklığına uğratacak bir inanç olacaktı. Doğruyu bilmek insanları her zaman iyi yönde değiştirmiyordu.

Mukaddes Kitabın aklımda kalan, unutamadığım yerleri vardı. Ben bunları okurken tecrübeler ediniyordum. Mukaddes Kitap bana kendimi, insanları, olayların nedenlerini düşündürüyordu. En çok da Allah’ı ve O’nun özelliklerini tanıtıyordu. Dediğim gibi, bir şeyi okurken kendimi hep o kişilerin yerine koymaya çalışmışımdır. Bu hem zevkli oluyor hem de insanın ruhuna işliyor, ayrıca o okunan şeyler anlam kazanıyor. En çok da insan kendisini tanımaya başlıyor. Bir keresinde, Mukaddes Kitabı ilk defa okurken, Davut’un oğlu Süleyman’ın kral olma konusuna geldim. Süleyman Allah’a birçok kurbanlar sunuyor. Allah da rüyasında ona görünüp: “Sana ne vereyim, iste” diyor. (1.Krallar 3:5) Ben o zamanlar 22 yaşlarındaydım, sanırım Süleyman kral olduğu zaman benden biraz daha gençti. Tam olarak bilmiyorum ama 21 falan olması lazım. Bu satırları okurken okumayı bırakıp şöyle bir durdum. Kendi kendime sordum: “Ben olsaydım, Allah da bana böyle bir seçenek verseydi, ne isterdim?” dedim ve içimden düşünmeye başladım “işte bir sürü güzel kadınlar ile herhalde çok zengin olmayı isterdim” diye düşünüyordum. Herhalde derken, yani en azından şimdilik demek istiyorum. İnsanın isteği biter mi! Bunlar ancak çok kısa bir zaman içinde beynimden geçiyordu. Kitapta ne yazdığını, Süleyman’ın ne isteyeceğini falan daha bilmiyordum. Ara sıra böyle benim için önemli yerlerde durarak, bu gibi sorularla hem kendim ne yapardım diye bilmek isterken, bakalım Allah’ın karşısında duran o kişi ne yapacak diye de çok merak ediyordum. Yine okumaya devam ettim. Süleyman ise Allah’a:

...Ve şimdi ey Allah’ım Rab, kulunu babam Davut’un yerine kral ettin; ve ben ancak küçük bir çocuğum; çıkmayı ve girmeyi bilmem. Kulun seçtiğin kavmın ortasındadır, çoklukça hesap edilemez ve sayılamaz büyük bir kavm. O halde, kavmına hükmetmek için kuluna anlayışlı yürek ver ki, iyi ile kötünün arasını ayırt edeyim; çünkü senin bu büyük kavmına kim hükmedebilir? 1.Krallar 3:7-9

Ben bu satırları okurken kendimi tutamadan “tüüüü” dedim. Sanki içimden yanarak “vay sen şunun istediğine bak” diyordum. Hâlbuki gencecik adam ne kadınlar ne zenginlik ne şan şöhret istemiyor da “anlayışlı yürek ver ki, iyi ile kötünün arasını ayırt edeyim” diyor. İçimden “ne kadar deli bir adammış bu Süleyman da” dedim. Öyle ya, tam önüne fırsat çıkmışken ne güzel bedavadan ne isterse alabilecekken, istediği şeylere bak! Böyle piyango her gün çıkar mı insana? Allah kaç kere gelip de: “Ne istersen iste vereyim” der? “Bir çuval inciri berbat ettin Süleyman” dedikten sonra tekrar kitabı okumaya devam ettim. Allah ise Süleyman’a şöyle cevap verir:

Süleyman’ın bu isteği Rabbi hoşnut etti. Tanrı ona şöyle dedi: “Madem kendin için uzun ömür, zenginlik ve düşmanlarının ölümünü istemedin, bunların yerine adil bir yönetim için bilgelik (hikmet) istedin; isteğini yerine getireceğim. Sana öyle bir bilgelik ve sezgi dolu bir yürek vereceğim ki, benzeri ne senden öncekilerde görülmüştür ne de senden sonrakilerde görülecektir. Sana istemediklerini de vereceğim. Yaşadığın sürece öbür kralların erişemeyeceği bir zenginlik ve onura ulaşacaksın. Eğer sen de baban Davud gibi kurallarıma ve buyruklarıma uyup yollarımda yürürsen, sana uzun ömür de vereceğim.”1.Krallar 3:10-14

Ben bu satırları okuduğum zaman çok utanmış çok da duygulanmıştım. Başladım ağlamaya. Ağlamaktan kendimi tutamıyordum ki. Evde yalnız olduğum için bu gibi duygularımı serbestçe kullanabiliyordum. Hem kendi düşüncelerimden utandığım için ağlarken, en çok da beni Allah’ın sözleri duygulandırmıştı. Allah ne kadar cömertti. Aynı zamanda ne kadar da çok doğruluktan hoşlanan biriydi. Merhametli ve de anlayışlı. Bu seferde içimden Süleyman’ın bu akıllıca, sorumluluk dolu isteğine, o genç yaşta Bravo doğrusu diyordum.

Sonra çok düşündüm, ben neden böyle aptalca şeyler isterdim de Süleyman gibi düşünüp, olaylara o açıdan bakmadım diye. Aslında Süleyman Allah’ı benden çok daha iyi tanıyordu. Babası Davut hem kral hem de peygamberdi. Ondan ve onun istekleri doğrultusunda aldığı eğitim ile Süleyman hikmetli biri olmuştu. Süleyman bedeninin arzularına, cismani şeylere falan o kadar önem vermiyordu. Onlar zaten tabiatıyla olacak şeylerdi. Buna rağmen bu duygular ve anlayış otomatik olarak kişide daimî kalmıyor. Mücadele vermemiz gerekmekte. Süleyman ise ilerde yaşlılığında, bu konuda gevşek davranıyor ve Allah’ın öğütlerine kulak vermediğinden, yabancı, Allah’ı tanımayan kadınlarla evlilikler yaptığından dolayı, o kadınlar Süleyman’ı günaha sürüklüyor.

Ben ise hem Allah’ı tanımadığım gibi, zihnimde canlandırdığım Allah da dediğim gibi sanki Alaattin’in lambasındaki dev gibiydi. O an ne istersen istedin. Hatta yanlış bir şey de istersen, bu senin suçun, o zaman yandın. Onun için biz insanlar ne isteyeceğiz diye çok dikkatli olmalıyız diye düşünüyordum, daha doğrusu öyle de inanıyordum. Hâlbuki gerçek Allah çok farklıydı. O bizleri çok iyi tanıdığı gibi, bizlerin hatalarını düzeltmek için uğraşan biriydi. Bizlerin akılsızlığına sevinen değil, tam tersine o durumdan kurtarmak için bizlere yardım eden bir Allah’tı. Her ne yapmış olursak olalım, pişman olarak, bütün yürekle O’na döndüğümüzde, elinin tersiyle bizleri ittirmeyen bir Allah. Hatta peygamber Hezekiel’e: “Suçlarından dönene geçmişteki suçlarını anmayacağım” (Hezekiel 18:21-22) diyor. Anmıyor dahi. Biz insanlar ise ne kadar farklıyızdır. Birini bağışladık gibi görünsek bile, geçmişteki hatalarını ilk fırsatta yüzüne vururuz. O kişiyi aşağılar, yerin dibine sokarız. Allah ise bütün her şeyi çırçıplak ortada görüp, duyup, bildiği halde, önünde yaptığımız alçaklıkları, şerefsizlikleri, utanmazlıkları, yapılanabilecek daha kötü olan ne varsa, bunların hepsinden bütün yürekle pişman olarak kendisine döndüğümüzde “suçlarını anmayacağım” diyor. Biz, ya da kim, hangi baba bu kadar sevebilir? Allah ile insanları kıyaslamıyorum, ancak Allah’ı anlayalım diye yazıyorum. Biz O’na karşı nasılken, O ise bizlere karşı nasıl davranıyor. Ben ise Mukaddes Kitabı okurken böyle durumlara çok düşecektim. Bu vasıtayla kendimi de tanımaya başlayacaktım. Allah’ın sözleri dediğim bu kitaplar bana, “neden ve niçin” sorularına cevap verecekti. Çok ağladığım, çok duygulanarak okuduğum, hatta zaman zaman da öfkeyle dolarken, bu kitap bazen de gülmekten kendimi tutamadığım şeyleri yazıyordu. Fırsatını buldukça bu anılarımı Allah’ın yardımıyla sizlere anlatmaya çalışacağım. Neden öfkelendiğimi, neden güldüğümü, neden ağladığımı; hatta bazen belki de neden anlamadığımı.