Kendisinin varlığına bir türlü doyulamayan şey!

Hiç düşündünüz mü, bir din kuruluşun en büyük ilk başta gelen problemi sizce nedir? Acaba ne olabilir diye şöyle bir düşünün. Üyelerinin az imanlı olmaları mı? Hayır. Sayılarının az ya da çok mu olmaları? Hayır. Ziyaretçilerinin az mı olmaları? Yine hayır. Ya onların kötü işleri, vurdumduymaz olup birbirlerine karşı olan nefretleri, savaşları, sahtekârlık, hırs, zina, şehvet dolu gözleri, yalanları, entrikaları vs. falan mı? Hayır efendim. Lafı uzatmayayım, ne söylerseniz söyleyin bunların en büyük ilk en ön planda gelen problemleri hep paradır, hepsinin en önde gelen ilk problemi bu. Altın çatallar, altın bardaklar, altın tepsilerde yemeklerini yeseler de sahip oldukları menkul ve gayrimenkul mal servetleri en zengin devletlerin yıllık bütçelerinden kat be kat çok daha fazla bile olsa, bunların en başta gelen ilk problemleri yine de paradır. Öyle kafada ve ruh tutumunda olmasalardı, zaten öyle zenginliğe de sahip olamazlardı.

Peki, hiç devletleri düşündünüz mü? Bunların en başta gelen problemi nedir? Onlarınki de paradır.

Ya ordular, askeriye, onların en ilk başta gelen problemi nedir? Yine para.

Teröristin en büyük problemi ne? Para.

Peki, mafyaların ilk başta gelen en büyük problemi? Para.

Belediyelerin, valiliklerin, okulların, hastanelerin, ailelerin, kadınların, erkeklerin, çocukların, hastaların, sağlıklı olanların, en başta gelen ilk problemleri nedir? Para, para, para.

Zihninizden bir düşünün, en büyük ilk probleminiz direk ya da dolaylı da olsa sizin de para mı? Büyük bir ihtimalle de evettir. Napolyon: “En büyük düşman paradır” demiş. Peki, para neden dünyamızın en büyük ilk başta gelen problemi gibi gözüküyor? Bu problem sayesinde de yeryüzümüzde kimsede gerçek bir mutluluk görünmüyor. Sahte gülüşler, yalan kahkahalar, kendimizi kandıracak kadar ikiyüzlü tebessümler, bunlar mutluluk değildir. “Para para” diyen kişinin eline o para geçtiği zaman da o an “tamam” diyor, istediğinin olduğunu sanıyor. Evet, istediği oldu ama mutlu olamadı, olamayacakta. Hatta para o kişiye beraberinde çok daha büyük problemler, mutsuzluklar getirecektir ve de getiriyor.

İnsanlar: “Parasız kal bak, ekmek bile bulamazsın. Açlıktan kıvran da seni görelim. Hastayken bir ameliyata ne kadar çok para istiyorlar, olmasın da yaşatırlar mı bakalım. Koynunda yatan karın, çocukların, arkadaşların, en yakınların, beş kuruşsuz olduğunu hissetsin bak yüzüne bakarlar mı? Para olmasa din, devlet, hastane, mafya, ordu olarak ayakta durabilir misin?” gibi bir sürü mantıkları ve hakikatleri gözler önüne sererler.

Sorun parasızlıkta değil; aslında en büyük problem bu zihniyetlerde. Gerçek sorun, en büyük problem olarak parayı en ön planda görmekte. Rakamlara bakacak olursak, hiçbir para sıkıntısı yokluğu olmayan, zengin, varlıklı dinlerin, devletlerin, orduların, insanların en büyük problemi sanki ne sanıyorsunuz? O da para, daha çok para, daha daha çok parada. Para daima en ön planda yer alan şey olduğu halde, ona sahip olunsa da bu problem ortadan kalkmıyor. Hatta ne kadar çok sahip olunursa, bir o kadar daha çok arzu edilen ve istenilen bir şey. Tabii ki yoklukta, aç, çıplak, borçlu olan birinin ilk etaptaki problemi paradır. Fakat benim kastettiğim bu şey, karın açlığı gibi olan bir duygu değil. Hani insan açlık duygusu hisseder ve karnını doyurduktan sonra da yemeklere bakamaz, hatta çok yediyse de kusar ya; işte paraya sahip olma, onu arzu etme duygusu bu türden bir duygu değil. Ne kadar çok bu konuda aç olursan ol ve yiye yiye şiş patla, yine de bu paraya olan açlık bir türlü doymak bilmeyen cinsinden.

Şimdi dünyamıza bakın ve şu soruyu sorun: Binlerce yıldır cehennemden çok beter bir duruma döndürmeye uğraştığımız bu dünyada, açlıktan ölenlerin sayısı sizce ne kadardır? Gerçekten de çok yoksul ülkeler var. Beş altı yüz kilo olan bir Amerikalının yanında, Afrika’da hafif bir esintide yere yıkılacak, uçacak kadar aç ve zayıf olan insanlar da var. Onların kendileri bazen karınlarının açlığının farkında bile değiller. Hatta onların önüne ne kadar çok zengin yemek çeşidiyle dolu bir masa da kursanız, yiyemezler. Çok aşırıp yerse de sonra onu kusar. Çünkü o 600 kiloluk adam gibi bu konuda da mideyi alıştırmak lazımdır. O garip ise bir tas çorbayı bile fazla kaçırırsa, sonradan zorluk çeker, hatta midesi almaz çıkarır. Yine de dünyamızda böyle direk olarak açlıktan ölen insanların haberlerini duymuyoruz. Hastalıktan, mikroplardan, direk olmasa da dolaylı bir şekilde gıdasızlıktan, bakımsızlıktan ölenler var. Gerçi bu durumu çanak antenler, büyük ekran televizyonlar, resim çeken cep telefonları ve daha birçok çeşit çeşit eğlence aletleriyle dolu bir evin halkında da görmemiz çok mümkündür. Onlar dişinden tırnağından artırdığı parayı oralara yatırırlar. Diş ile kast edilen vücudun gerekli gıdası, tırnak ile kast edilen ise beden ile çalışmasıdır. Bunları zorlayarak o kişi VCD de alır, DVD de bilgisayar da araba da. Demek ki en basite indirgenen, yaşam için acil gerekli olan yemek, içmek gibi şeylere insanlar paralarını harcayacaklarına, gerekirse eğlenceleri için bunları kısıp, çok daha büyük fedakârlıklarda bulundukları kesin. Ben bu yaşa geldim, gerçekten de sırf yemek yemedi ve bulamıyor diye ölen insan görmedim. Televizyonlarda çok fakir yerleri gösteriyorlar, fakat bu dünya nüfusunun yüzde kaçını teşkil ediyor? Onların da var olması, insanlığın, o dünya kudretlerinin, ne rezil bir halde, dengesiz bir dünya kurduğumuzun ispatı içindir. O dünyaya kafa tutan hâkim rolündeki ülkeler, hâkimiyetleriyle dünyada başardıkları dengesizliği görüp de utansınlar. Böyle utanacak yüze sahip olmak ise maalesef onlardan çok uzaklarda! Ülkelerin başlarına en son model bombaları atanlar, o fakirlere ekmek atamıyorlar mı? O fakirden alacağı bir menfaati kalmamış ki. Eğer bir çıkarı olursa, yine de ekmek değil, önce bomba sonra da gösteriş yapmak için ekmek atar!

En büyük paraların ise zayıflama ilaçlarına, zayıflama ve güzellik sporlarına, estetik ameliyatlarına harcanan bir dünyada yaşıyoruz. Sadece o paralar ile koca bir ülke halkı hiç çalışmadan geçinebilir diyorum ben. Belki de mübalağa mı ediyorum? Hiç zannetmem.

Bunlarla, yaşamak için gerekli olan şeylerin çok daha fazlasına sahibiz demek istiyorum. Resul Pavlus: “Yiyeceğimiz, giyeceğimiz varsa bunlarla yetiniriz.” diyor. (1.Timoteos 6:8) Ondan bir önceki ayette de diyor ki: “Çünkü dünyaya bir şey getirmedik, ne de ondan bir şey götürebiliriz.” Hepimizin evlerinde kat be kat örtüneceği ve günlerce de yiyecek birikimlerimiz var. Gerçekler bu kadar açık bir şekilde görülebilen nitelikte ise, neden yine de tüm dünyanın ilk başta gelen problemi hep para oluyor? Bütün yalanlar, pislikler, sahtekârlıklar, cinayetler, ayrılıklar, boşanmalar, ikiyüzlülük, terör, katiller, savaşlar, adaletsizlik, rüşvetler, doğruya eğri, eğriye doğru diyenler, katliamlar, işkenceler, nefretler, mutsuzluk, kendini satanlar, herkesin birbirine olan güvensizliği, intiharlar ve daha neler neler. En önemlisi de Allah’tan ve O’nun hakkında bilgi edinmekten ve O’nun yollarında yürümekten nefret eden bir insanlık dünyasında yaşarken; yine de neden o sayıları milyarları kat be kat geçen dinlerin bile ilk başta gelen en büyük problemi hâlâ para oluyor? Hani tüm bunlardan sonra gelen en son problem para olsa, bunu anlarım da daima ister kriz ister yokluk, isterse de bolluk devrinde, neden bunların dertleri hep ilk planda para olmuştur? “Yeter, artık getirmeyin, bizlere bağışta bulunmayın” diyen bir din kuruluşunu siz hiç duydunuz mu? Para onlara hiçbir zaman yetmemiş ki duyasınız.

Yine dediğim gibi, asıl problem de zaten bu zihniyette yatıyor. Bütün dünya bu zihniyetin ardınca gittiği için, bu yüzden o dinlerin, o milletlerin, o orduların, o devletlerin, o mafyaların, o teröristlerin, o ailelerin ve o fertlerin mutlu olmasını ve de mutluluk vermesini beklemeyin. Onlar için problem olan bu durum, ille de bizlere açıkça söylenmese de yöneticilerin, söz sahibi olanların, ileri gelenlerinin konuşmalarında, kanunlarında, aldıkları önlemlerde ve de bütün uygulamalarının kökünde sadece bu zihniyet yatıyordur. Ne yaparlarsa da bu zihniyete hizmet edici bir şekilde yaparlar.

Şimdi sizler kendiniz karar verin. Hani benzetmede hata olmaz derler ya, gelin, Allah’ın bizler hakkında ne düşündüklerini daha kolay anlamak için böyle bir örnek verelim. Bütün evrenin yaratıcısı siz olsaydınız. Evet, yeryüzünü yaratırken bütün her şeyi yaratıp, içine bakır gibi, demir gibi, başka madenler gibi, altını da koysaydınız. Bütün doğayı, masmavi gökyüzünü, denizleri, sayılamayacak güzellikleri, süsleri ve zenginliği ile yiyecekleri, içecekleri, kuşları, balıkları, hayvanları ile sadece bir amacınız olsa, orada insan yaratıp onun da mutlu olmasını görmek.

İnsanı yarattıktan sonra, o da sizi bırakıp, inkâr edip gitse. Sizi tanıdığını söyleyen o ikiyüzlülerin de işleriyle, sözleriyle, zihinleriyle aslında sizden çok ama çok uzaklarda kötü olduğunu görseniz. Tüm insanlığın da kendilerine göre en büyük problemi sadece bir şey olsa, o da altın, yani para! Her türlü kötülükleri, fenalıkları, nankörlükleri, terbiyesizlikleri, küstahlıkları, kendini beğenmişlikleri, kibirleri yetmiyormuş gibi, bir de utanmadan daima, “bizim en büyük problemimiz para, altın” diyerek gece ve gündüz bunun hayaliyle her türlü iğrençlikleri, çirkinlikleri de yapsalar. Siz o insana, insanlığa ne dersiniz? Onlara nasıl davranırsınız? Hâlbuki o istedikleri şeyi de fazla fazla vermişseniz, hem de gereğinden kat be kat çok fazla. Fakat o insan ise buna doymuyor. Kafasızlığını, onunla ne yaşam ne mutluluk ne de sağlık elde edilmeyeceğini anlasın diye veriyorsunuz da veriyorsunuz, yok ama yine de istiyor. Biriktirdikçe biriktiriyor, yığdıkça yığıyor, nesillere yetecek, kuşaklara bırakacak kadar. Kendisinin sokağa atmakla dahi bitiremeyeceği, hesabını yapamayacağı kadar çok veriyorsunuz. Yok, ama o yine ve yine doymuyor, midesi bulanmıyor, “artık yeter” demiyor. Teşekkür dahi etmiyor. Lafta, yemeklerden önce ve de sonra ikiyüzlülükle uzun uzun salâvat getirmek teşekkür değildir. Ben O teşekkür ettiğimizin iradesini yapmaktan bahsediyorum. Lütfen kendiniz karar verin; böyle bir kuruluş, din, devlet, insan, dünya ve kim olursa olsun, kendisini yaratandan nasıl bir karşılık alacaktır?

İşte beni bütün bu kuruluşlara ve onların işlerine soğutan bir gerçekte budur. Onların gerçekten de en büyük problemleri aslında para değil, ona verdikleri değer ve sahip olmak için de her şeyin yapılması inancıdır. İşte asıl problem burada. Bazıları dışından bunu belli etmekten utansa bile, bu zihniyette olan kim ve hangi din insanlığı hakiki mutluluğa götürür? Ben Şahitlerle beraberken gördüğüm o kuruluştaki, o kişilerdeki, o zihinlerindeki, söyleyip ya da söylemedikleri en büyük ilk problemleri paraydı. Hangi kuruluşta bu yok ki? Bir de onlar diğerleri gibi cemaatlerinde üyelerinden para toplamak için çanak da dolaştırmıyorlar. Öbürlerini artık siz düşünün!

Allah ise bakın bu konuda ne diyor:

Çünkü her türlü fenalığın bir kökü para sevgisidir; bazıları bunu arzu ederek imandan saptılar ve birçok eziyetlerle kendilerine işkence ettiler.

Fakat sen ey Allah adamı bunlardan kaç; ancak doğruluğun, takvanın (Tanrısal bağlılığın), imanın, sevginin, sabrın, yumuşak huyun ardınca koş. 1.Timoteos 6:10-11 (Matta 6:19-34; Markos 10:23; Resullerin İşleri 4:32 den 5:11 e kadar; 8:18-24 ayetlerini de lütfen açıp yerlerinden okuyun)

Birçokları ise onu elde etmek için başkalarına eziyetler çektirip, işkence ediyorlar. Bir ayet öncesinde de şu gerçek yazar:

Zengin olmak isteyenler imtihana ve tuzağa ve insanları helâke ve harabiyeti batıran çok manasız muzır arzulara düşerler. (1.Timoteos 6:9)

Tanıdığım veya tanımadığım insanlara karşı, hiçbir şey beklemeden, yüreğimi, evimi, masamı, cebimi açıp da onların da bunu takdir ettiğini ne duydum ne de gördüm. Sadece menfaatleri doğrultusunda bu durumu ancak kullandılar. Sanki hepsinin ceplerinde akrep vardı. Onlardan hiçbir şey beklemedim. Kendileri misafirleri için karılarından bir bardak su bile isteyemeyen bu insanlar, yıllarca bizde yemiş, içmiş bir de misafirlerini bile bize davet edip ağırlatmışlardır. Hem bırakın bir bardak su istemeyi, beni evlerine bile kabul etmeyip, açıkça yasaklar koymuşlardır. Aslında bu insanlar menfaatlerinden başka kimseyi sevmiyorlar. Sadece kendi rahatlarını ve çıkarlarını düşünüyorlar. Onların da en üst noktada tutukları şey, yine para ve zevkleri. Bu konuda o kadar mide bulandırıcı olaylar yaşamışımdır ki, bu kitaba onların hiçbirini konu dahi etmedim. İstisnalar varsa da, bütün Şahitler, dindarlar, milletler, ülkeler, insanlar maalesef hep aynı düşünce ve beklentideler. Farklı düşünen, anormal olan belki de benim gibi olanları.

Siz Allahın yerinde olsaydınız, “Yarattığınız bu insanlığa ne yapardınız?” diye yine sormak istiyorum.