New York-Brooklyn

Aslında benim amacımla ilgili olan, bu yolcuk hakkında anlatılacak çok az şey var. Hiç tanımadığım biri olduğu halde en büyük yakınlığı orada zor şartlar altında çalışarak yaşamaya uğraşan, bahsettiğim dükkânı olan arkadaşın akrabasından gördüm. Havaalanında, elinde bir kâğıda yazdığı ismimle beni bekliyordu. Adı Hasbi, yol üzerinde moteli restorandı olan bir yerin mutfağında çalışıyordu. Amerikalı güzelde karısı vardı. İlerde o kadından ayrılmış olduğunu duydum. Bence de o hanım zamanımızın birçok kadınları gibi aile hayatını sevecek biri değildi. Hasbi çalıştığı motelin, bekârken kaldığı odasını bana verip, beni orada yatırdığı halde, iş yerinin sahibine oda parasını hem de zorla verdi. Hâlbuki evlenmiş ama o odasını yine de bırakmamış. Karısıyla başka bir evde kalıyorlar. Ev kirası ellerine geçen bir aylık maaşları kadarmış. Anladığım kadarıyla birinin maaşını kiraya yatırıp, öbürünün maaşı ile de geçiniyorlardı. İş yerinin sahibi olan adam Hasbi’den oda için para almak istemedi, fakat onun ille de benim için o oda parasını vermesine hayranlıkla şaşırmıştım. Dilini dahi doğru dürüst bilmediği bir ülkede, o zor şartlar altında çalışarak bu insanın gösterdiği cömertlik ve misafirperverlik; o çok dindar olmakla, daima kongrelerde, toplantılarda, camilerde, kiliselerde sevgi nutukları atarak övünen, her şeyi de Allah’ın ismiyle yapan insanlardan her yönden üstündü.

İki gece bir gün yanında kaldım. Yanında derken, işin iyi yanı kaldığım yerde yalnızdım ve bir motel odasıydı. Misafircilikten çok sıkılırım. Fakat orada o kadar rahat ettim ki. Yolculuktan geldiğim ilk gece bu hemen pizza ısmarlamıştı. Mesela dört kişilik, ya da üç kişilik pizza deyince üç ayrı pizza gelmiyor, ancak o pizzanın çapı büyüyor, kocaman bir tekerlek gibi. Öyle güzel pizzayı ben ne Almanya’da ne İtalya’da ne de başka bir yerde yemedim. Daha sonra yalnızken New York’ta pizza yedim, güzeldi ama bunun gibi değildi. Yatacağım zaman beni moteldeki odasına götürdü.

Yattığım ilk gece karşımdaki odalarda birbirini yiyen iki kişinin gürültüsünü, kavga ederek kan revan olduklarını ve odada ayakta duran bir tek eşya kalmamacasına kadar birbirlerini parçaladıklarını ben duymadım! Uçakta sekiz saat oturmak mı, oranın değişik havası mı, yoksa aşırı bir yorgunluk hissettiğimden dolayı mı nedir bilmiyorum. Nedense oralardayken bu yorgunluk sıkıntısını hep çektim. Sabah kapının önü polisler doluydu. Hasbi sonradan beni alıp o odayı göstererek: “Bu odayı görüyor musun, aynen senin kaldığın odanın eşidir. Bak ayakta duran hiçbir şey kalmamış. Yerler falan kan içinde” diyordu. Nasıl olmuş diye sordum. İki arkadaş iki kasa birayla odaya girmişler. İçip sohbet ederlerken bir anlaşmazlık olmuş, kavga etmişler! Bira şişelerini birbirlerinin kafalarında parçalamışlar. Hasbi bana yine: “Bunlar vahşi, cani insanlardır” diyordu.

Odasında kaldığım o bir günde, öğleye doğru ben aç kalırım diye tostlar yaptırmış. Tabaklar dolusu yemeklerle koşarak geldi. O kadar yemeği yememe imkân ihtimal bile yoktu. Elleri yana yana getirmiş ve hemen yine işe koştu. Belkide o yarım saatlik paydosunu da bana harcadı. Hasbi benim bütün isteklerimi yaptı. Beni de bir arkadaşına emanet ederek, gideceğim yere uğurladı. Ayrılırken, karanlıkta arabasının bir kenarına ki, karanlıktan hiç gözükmüyordu, biraz para koymuştum. En azından o şartlar altında kazandığı parayı bir de benim için harcamış olmasını içim bir türlü almıyordu. Arabaya girdi ve hemen biraz sonra o parayı gördü ve bana nasıl zorla geri verdi, yine hayret ettim. Nasıl gördü, ne biçim bir gözü vardı, hâlâ şaşırırım. Haydi, bu adam gururlu falanda, bana harcadığı o masrafı verdiğimde almaktan utandı desem bile, en azından o parayı karanlıkta görünce bile, tanıdığım bütün insanlar gibi görmezlikten gelmesi gerekirdi. Bu öyle değildi, gördü ve zorla geri verdi. Bu adam misafirperverliğiyle beni çok ama çok utandırdı. Allah onu bereketlesin, yardımcı olsun. O yabancı dediğim kişiden gördüğümü, yıllarca tanıyıp ve kendilerine çok fedakârlıklarda bulunduğum insanlardan görmedim. Allah’ın her insandan beklediği komşu sevgisini bu Karadenizli arkadaş hem de severek gösteriyordu. Tekrar bravo. Hiçbir şekilde de ben bu adamcığı bir daha ne gördüm ne de benim ona bir faydam oldu. Yine de ümitle belki bir gün diyorum.

Ondan ayrıldıktan sonra Brooklyn’e yakın bir yerde oturan Türklerin evinde misafir oldum. Sadece akşam kalıp sabah ayrılacaktım. O da bunların ısrarıyla. Çünkü Hasbi beni bunlara emanet etmişti. Daha bunlarla oraya neden geldiğim hakkında falan sohbete başlamıştık ki, ben Kuran konusunu anlatırken gergin bir hava oldu. O da basit konular hakkındaydı. Mesela Allah’ın sünnet olmamızı Kuran’da emretmediğini, ya da namaz kılarken papağan gibi Arapça tekrarlarla söylenen ibadet tarzının insanların bir uydurması olduğunu söyleyip, hem de yerinden göstermek istediğim zaman bunlar iyice göklere çıktılar. Hâlbuki ben misafir olarak onların terbiyesine sığınıp, bu gibi sorularla Kuran’a karşı ilgilerini çekmek istiyordum. Onların öfkeleneceğini de biliyordum, ama bu konular bana hayati ve gerekli geliyordu. Onlar ise inanıyorum ki ilk defa duyuyorlardı. Ev onların evi, ben ise yabancıyım. Dil de bilmiyordum ama oradan akşamın 11’inde gitmek de ayıp geldi bana. Hem anlattıklarımı da ille de onlar ne yaptığımı sordukları için açtım. Yoksa kimseyi bir yerlere çekmek amacında değildim. Ancak her zamanki amacım, insanları Allaha kazandırmak, O’nu araştırmaya özendirmektir. O gece orada kaldım ama bunu bir de bana sorun. Beni oraya getiren de piyasadan kayboldu. Ben de içimden, o gelsin de bir kurtulayım diyorum. Tek istediğim şey bir otele gidip, kendime gelmek. O istenmeyen yerde sabahın köründe kalktım. Sessizce mutfağa gittim. Bunlar dört beş erkek bir arada bu evi tutmuşlar, tam bekâr amele evi. Amerika değil de sanki burası İstanbul, Tophane deseler hemen inanacağım. Acaba bunların kaldığı yer mi böyle de başka yerler farklı diye camdan baktım. Bütün evlerin dıştan görünüşü de perdeleri de bunlarınki gibiydi. Dünyanın en zengin, savaş tekniğinde en üstün olan bu ülkede daha ne rezalet şeyler görecektim ve duyacaktım. Hem de o kısacık zaman içerisinde.

Zaman sanki durmuştu ve bir türlü geçmek bilmiyordu. Ben mutfakta oturup hiç ses yapmadan öyle bekliyorum. Günlerden pazar sabahı, herkes de uyuyor. Hele Türkler 12’den önce kalkmazlar, saat ise daha altı, yani sabahın körü. İçlerinden biri kalktı. Pazar günü işe gidecekmiş! Aralarında en efendisi de oydu. Bana kısaca: “Sen bizim sahip olduğumuz imanı da alt üst edersen, biz buralarda neye tutunacağız” dedi. Dedikten sonra hemen de gitmesi lazımmış ve de gitti. Yalana sarılmak insanı korur muydu? O yabancı dedikleri ülkede gerçeklere kulak tıkamak onlara rehberlik mi edecekti? Hem onlar da bizim gibi, bütün o saçma sapan inandıkları ve yaptıkları şeylerden dolayı da o ülkelere köle olmamışlar mıydı? Saat daha altı, ah ben ne yapacağım! Nasıl olduysa oldu, zaman da benim camdan dışarıya bakarak seyrettiğim kumrularla beraber geçti ve beni oraya getiren de çok şükür uyandı. Saat on bir mi neydi. “Ne olur bana iyilik yapacaksan sadece bir taksi tut ve şu adresi ona ver” dedim. Yok, ille de o beni götürecekmiş. Zahmet etme falan diyorum ama dinlemiyor. O gece o bizim aramızda fazla durmadı ve konuşulan tatsız olaylardan pek haberi yok. Olsa da bu konular hakkında hepsi birbirinden korkar. Aynı Şahitler ya da başka dinlere ait insanlar gibi. Hem dinle falan da ilgisi olmayan biriydi. Bence hiçbiri dindar değildi. Amerika’ya gelmiştiler, yaşamak için her biri korkunç mücadele veriyordu. Bu mücadeleyi ben zaten Almanya’dan dolayı iyi biliyordum.

Nihayet biz yola çıktık. Yolda arabası mı ne bozukmuş, sözde kısa bir tamirciye girdi. Kısa ama bir türlü bitmeyecek, bekliyoruz. Tamirci de Türk. Hayret ettim, her yerde Türk vardı. Ben Almanca konuşarak idare ederim diyordum ama New York’ta Türkçe bilmek daha geçerliydi. Taksicisinden, tamircisine, lokantacısından, garsonuna kadar Türkler vardı. Daha sonraları yalnız kalıp da bir otele girdikten sonra, New York-Manhattan’da caddelerde gezerken, sokakta evsiz barksız köprü altında yatan o insanlar gibi birini, her kese Türkçe küfürler yağdıran bir kadın gördüm! Kulaklarıma inanamadım. Kimse onu hem anlamıyor hem de umursamıyordu. O ise hepsine Türkçe küfürler yağdırmaya devam ediyordu. Yayalarla birlikte caddede karşıdan karşıya geçmek için beklerken, o yanımızdan yürüyerek geçti. Kadının sokaklarda yattığı belliydi. Saçları ise sarıydı. “Belki de 60’lı yıllarda İstanbul’a gelen Amerikan filosundaki bir askerle evlendi de öyle mi buraya geldi” diye şöyle bir hayal kurdum. Türk kızları o zamanlar herkes gibi Amerika diye ölüyorlarmış. O kadını görünce: “Sırf bu niyetle kurulan aile yuvasının sonu da böyle olur işte” dedim içimden. Oraların bir havasını ben İstanbul-Taksime benzettim. Bu tabii Amerikancasıydı.

Bizim o tamircide beklememize sonunda sinirlendiğimi de anlayan o arkadaş, nihayet Brooklyn’deki Şahitlerin merkez binasına gitmem için bir taksi tutup beni gönderdi. Nihayet içimden “oh!” dedim. Daha binanın önüne gelip taksiden indim ki, kapının önünde bir araba ve karı koca oldukları belli olan iki kişi binanın önünde duruyorlardı. Pazar günü oralarda aslında kimse olmazmış! Adam girip bir şey alıp da çıkacak havasında. Kadında kapıda bekliyor. Tamam, bunlar bana artık yardım eder ve ben kurtuldum dedim. Elimde de bavulum. Nereye gidersem onu da sürüklemem gerekiyor. Amerika’da taksi olsun ya da kim olursa olsun, bavulu elinde olan birinin bavulunu sanki bagaja koymak diye bir adet yok. Nereye gideceksem arabanın arka koltuğuna bir de o koca bavulu sokuyorum. Nedense bagaja koymuyorlar! Öyle bakıyorlar. Bagajlarında yer yok ki. Bir kere tesadüfen gördüm, bagajlarının içi rezaletti. Hırdavatçı dükkânı mı desem, pasaklı insanların evlerindeki tavan arası mı desem, işte öyle bir bagajları var. Buralara en az dört hafta kalacağım düşüncesiyle geldim. Bir de hemşire ve birader kelimesinin İngilizce nasıl söylendiğini biliyordum. Bunlara: “Sen birader sen de hemşire misin?” dedim. Evet dedi kadın. Ancak çok memnun olduğum bir ifade gösterebildim ve hiç İngilizce de bilmediğimi belli ettim. Onlarla ilgili bir zorum olduğunu da anladılar. O gün pazar olduğu için toplantıya gideceklermiş. Bu ana binanın önünde de kısaca bir şey almak için durmuşlar. Beni de kocası sanki “Sen de nerden çıktın be adam” der gibi bir ifadeyle yanlarına alıp o toplantıya götürdüler. Toplantıda kadın bir telaşa kapıldı. Bir şeyler söylüyor, oraya buraya koşuşup dönüyor ama ben anlamıyorum. Konuştuğu insanlara eliyle boynunu falan tutuyor ki anladım ve yanına gidip, problem ne der gibi baktım. Bana kravat, ceket arıyormuş! “No problem” dedim ve tuvaleti sordum, bavulu gösteriyorum. Yani, “bunun içinde her şey var” der gibi. Bana tuvaleti gösterdi. Tuvalete girdim ve soyunup, o kadının istediği, ceket, kravat, kumaş pantolon, hepsini giydim ki memnun olsun! Tuvaletten çıkınca, şöyle bir bakıp, “hah şimdi oldu” der gibi içi rahatladı ve gitti en önlerde bir yere oturdu! Bir daha da onu hiç görmedim. Olsun onun içi artık rahat ya! Ahırda yularlı eşek görmeye alışmış kadın, yularsız birini görünce rahatsız oldu herhalde!

Toplantı salonu tren vagonu gibi, dar uzunca, birkaç tane göbekli, irikıyım ama uysal gibi gözüken zenci arkada ayakta, diskoteklerdeki fedailer gibi bekliyorlar. Bu beni getiren adam da ciddi ve hep meşgul bir havada sağa sola devamlı emirler veriyor. O zencilere ne dediyse anlamadım, ama el işaretleriyle konuşurken, buna dikkat edin der gibi beni en arkada bu zencilerin gözü önüne oturttu. Onlar bunun her dediğine ya çok kısa bir söz söylüyorlar, ya da hep başlarını sallıyorlar. Kendi de gitti en önlerde bir yere oturdu. Karısının yanı olacak, arkadan göremiyordum. İki saatlik toplantı bir de İngilizce! Boynum artık kıldan ince, ne yapalım katlanacağız diyorum. Çok şükür toplantı bitti, bu adam telefonda Almanca konuşan birini buldu. Ahizeyi bana verdi. O adam da bana: “Sen ne için geldin ne istiyorsun?” diye soruyor. Ben de: “Sizlerle konuşmak için” geldim diyorum. Fakat “ne hakkında” diyor. Telefonda anlatamam dediysem de ille de “konuyu söyle yeter” diye ısrar ediyor. “Kuran hakkında konuşacağım” dedim. Tamam, artık anladılar. “Yarın sabah sekizde merkez binaya gelirsin” deyip, “telefonu yine sen o kişiye ver” dedi ve onunla ne konuştuğunu tahmin edebilirdim artık. Toplantı dağılıyordu, bunlar beni yine neler konuştuğunu anlamadığım bir garibin yanına askeri komutlar vererek yamadı. O adam da sırtına rahatlıkla binilecek, oranın bir garibi ve de bekçisi olduğu belliydi. En gariplerde hep eşek diye kullanılır; bu Asya’da da Amerika’da da Avrupa’da da Afrika’da da hep böyle. Bu garibin yanında bir de toplantıya getirip götürdüğü, yarım dünya gibi zenci bir kadın vardı. Herhalde ya Şahit ya da ilgili biri, belli ki bu onu getirip götürüyor. Hatırladığım kadarıyla arabada kendi karısı ve 1,5 yaşlarındaki ikiz çocukları vardı da bir de beni mi araya soktular. Yoksa karısı başkalarıyla geldi de evde mi buluştuk bilmiyorum, unuttum. Zenci kadını arabayla metroya kadar mı ne götürdü. Belli ki toplama dağıtma işlerini de bu yapıyor. Bunu ben bizim toplantılardan da biliyordum. Bir garip gördüler mi hemen yanına gelip, işte şunu da getirir misin, bunu da götürür müsün gibi yaklaşırlar. Hep yükleri bir başkasına atacaklar. Ama o da eşek misali, yüzü tutmayan bir garip olmalı. Çünkü o en yukarıdakiler böyle basit şeylerle uğraşmak istemezler!

Ben bu yolculuklardan artık yorulmuştum. Uykusuzluk, değişik, sıkıcı ortamlar bunaltmıştı beni. Şimdi de bu gariplerin yanındaydım. Otele götürün beni diyorum, “yok olmaz” diyorlar. Ne biçim bir misafirperverlikse! “Buralarda ille de sen bizim dediğimiz şekilde yaşayacaksın” mı demek bu? Hasbi, evet bir Hasbi, ne anlayışlı biriydi diyordum içimden. O kadar yorulmuşum ki artık, tek istediğim bir samanlıkta veya ahırda da olsa yatmak uyumak. Yok, bulamadım onu. Amerika’da yatak çok lüks bir eşya oldu! Evlerine geldiğim bu Şahitlerin yanında yarın sabaha kadar kalıp, ondan sonra o en yukarıdakiler ile konuşmak için buluşacağım.

Bu gariplerin evine geldik. Onlar bana bir şey söylüyorlar ama ben anlamadım. Tek istediğim şeyin elimle işaret ederek artık uyumak olduğunu söyledim. Öyle ya, o direktif verenin emrine uyarak adamcık beni almış, evine getirmiş, daha ne yapsın. İmkânı da yok ki. Kendilerinden başka bir kişi için bile yatacak yatakları da yok. Mutfakları var ama kahveyi aşağıdaki lokantadan alıyorlar! Tavaya kırılmış yumurtayı bile hep hazır satın alıyor, kendileri yapmıyor. Bu durumları sabah kahvaltıda görmüştüm. Amerika öyleymiş! Bunlardan bana ne de ben çok yorgundum ve uyumaktan başka o an hiçbir şey istemiyordum. O iki odalı evlerinde bir koltuk vardı, evleri de tam taşınacaklarmış gibi bir halde. O yarım koltuğu eliyle gösterdi, olsun dedim. Yani oraya kıvrılıp uyuyacağım, arabanın içinde uyur gibi. Bunlar da evden gittiler. Ben uyumamışım da sanki artık bayılmışım. Hava mı değişikti, bahar mıydı, yolculuk muydu, moral miydi, yoksa hepsi miydi bilmiyorum, fakat ben bittim. O tuvaletin bile nerede olduğunu bilmediğim, iki odalı gibi, yürürken bazı şeylerin üzerinden atlayarak dolaşılan leylek yuvası gibi bu evde, yarım koltuğun üstünde baygınken, ikide bir de kapının önüne bir sürü insanlar geliyordu. Bağıra bağıra konuşuyorlardı. “Hay Allah, herhalde misafirleriyle geldiler, ben de uyuyorum, ayıp olacak kalkayım” diyorum, ayıp olacak deyip zorla kendimi doğrultuyorsam da kimse gelmiyor ve o gürültüyle konuşanlar gidiyor, ben yine yana doğru düşüp tekrar bayılıyorum. Bu durum belki on yirmi defa böyle oldu. Her seferinde yarı baygın hacı yatmaz gibi o daracık koltukta şöyle bir doğrulup, sonra küt yine yatıyorum. Kaç saat geçmiş bilmiyorum, kapının önünde bağrışıp durdular ama ne gelen var ne giden, kimse evde yok. Sanki bir sürü insan gelip gitti. Artık ayılmaya başlarken gözüm açılmış öylece yarı baygın bir noktaya bakıyordum. Hiç kımıldamadan bakıyorum. Uyuyor muyum, yoksa baygın mıyım bilmiyorum. Aa! Bir baktım gözümün önünde küçük bir fare. Olamaz hayal dedim. O beni hiç umursamıyor. Gözümün önünde oraya buraya dolanıyor. Fareleri de sadece Tom ve Jerry çizgi filmlerinde severim. Ben yavaş yavaş ayılmaya başladım. Fare mutfağın içerisinde, dolapların üstünde, her yerde dolaşıyor. Mutfak çekmecelerinden bir çekmece aralıktı, onun içine girmeye uğraşıyordu. Tamam dedim ben, girer girmez çekmeceyi üstüne kapatacağım diye öyle tetikte, yattığım yerde bekliyorum. Girdi ve süratle gidip hemen çekmeceyi ittirdim. Hâlbuki çekmecenin arkasından fare çıkıp gitmiş. Olsun, ortalarda bari dolaşmasın, hiç sevmem fareleri. Pis olduklarından dolayı sevmem. Evde çocukken her türlü hayvanı baktık. Bir koca akvaryum dolusu okulun farelerini de bizim evde bakmıştık. Çoğalıp bir sürü olmuşlardı. Annem hayvanları çok sevdiğinden, çok şükür o duygularımızı çocukken tatmin ettik. Yine de öyle mutfakta, evde serbest gezen fareler içimi bulandırır.

Artık yavaş yavaş kalktım. Evde kimse yoktu ve yine o kalabalık sesler başladı. Meğerse adamın telesekreterli dedikleri türden telefonuymuş. Konuşanların sesini banda kaydederken dışarıdan da duyulacak gibi kalitesiz bir hoparlöre bağlamış. Kardeşim sesini de ne kadar çok açmış. Ben de o şekilde bir telesekreter hayatımda hiç görmemiştim. Hem öyle şeyler şimdi zamanımızdaki gibi yaygın değildi. Cep telefonu denilen şey bile daha yoktu. Bu yüzden şaşırmıştım. Hâlâ o sesler unutamadığım bir kâbustur.

Akşama doğru bunlar eve geldiler. Oh! Birlikte yemeğe gidecekmişiz. Dil bilmemek ne kadar kötüyken bazen de ne kadar iyidir. Yanlarında yaşlıca bir kadın daha vardı. Kadının annesiymiş. Onlar bence güney bir ülkeden geliyorlardı. Meksika mı yoksa daha başka bir ülkemi bilmiyorum. Bence adam tip itibarıyla Avrupa kökenliydi. İkiz çocukları tıpa tıp birbirine benziyordu. Hiç fark yoktu. Herhalde, dediğim gibi bir buçuk yaşlarındaydılar.

Hep birlikte bu adamın çok iyi dediği bir lokantaya gittik. Biftek yapıyorlar. Birçok yeri yenmiyor, kemikli, kıkırdaklı; yediğim en kötü et. Herhalde boğa eti falandı. Adam soruyor, nasıl diye, ne diyeyim! Sık sık çok sorunca ikiyüzlülük yapamadım artık, çok yeri yenmedi diye tabağımdaki kemikleri gösterip yine de iyi iyi der gibi kırılmasın diye kafamı sallıyorum. O yemeğe göre çok da pahalı bir yerdi. Ben zaten bunlara yük oluyorum diye hepsinin parasını vermiştim. O kadar pahalı bir yemek ve kazık Amerika’da bir daha hiç yemedim. Belkide o adamcık hep duyup duyup gidemediği, ben de o sırada onlarda misafirim diye, bizi gözünde çok meşhur sandığı bir yere mi götürdü nedir bilemeyeceğim. Bazen bana da olur. Bir misafiri en iyi diye götürdüğümüz ve gözümüzde en iyi yer dediğimiz o lokanta rezalet çıkar. Hiç gitmediğimiz fakat uzaktan hoş görünen bir yerdir. Hâlbuki her zaman gittiğimiz yerler çok daha kaliteli ve de ucuzdur. Sanki o yerlere biz her zaman gidiyoruz da sıkıldık diye o misafirin de sıkılacağını mı düşünürüz bilemem. Olur böyle şeyler, o insanlar bence gariban iyi insanlardı. Akşam eve döndüğümüzde nerede yatacağımın kaygısına düştük. Adamın anlatmasından, benim gibi o merkez binaya konuşmaya gelen birçok kişiler hep bunda kalmışlar. Bu sefer adama daha da acıdım. Kim bilir o gelenler de ne nedenlerle geldiler? Demek ki kalitesine göre, onlarda böyle insanları ya buna ya da başka birine kakalıyorlar. Kuran hakkında konuşacağım deyince ben bunlara kakalandım! Ben en çok bu evinde kalacağım insanların adına üzüldüm. Hâlbuki o şehirde bildikleri uygun bir otele götürselerdi, bununla bana yapabilecekleri en büyük iyiliği yapmış olurlardı. Kısa keseyim, adam kendi yatak odasında beni de yerde bir şeyin üzerinde yatırmaya kalktı. Aman dedim yapma, adamın zaten bir odası var, bir de de aralarında ben olacağım! Aşağıda, ayakta sağa sola bile dönerken dikkat edilmesi gereken bir garajı vardı. Her yer her yerde bir garaj. Gördüğüm arabaların bagajları gibi. Ayakta durmak için bile eşelenmen lazım, aylardan da Mart’ın sonu. “Ben burada yatarım” dedim. “Olmaz” falan dediyse de ben zorlayarak oldurdum. Biraz da onun yardımıyla eşelenip yer açtık. “Ah!” diyorum ve içimden, “eski zamandaki resullerin çektikleri yanında, benim bu başıma gelenler de ne ki” diye kendi kendime bir yandan da moral telkinleri yapıyordum. Çünkü başka hiçbir çarem yok ki. Adam bana “olur mu burada yatmak” falan gibi bir şeyler dedi ama ben “yes yes” deyip o garajda portatif katlanan, ortası epeyce çukur incecik yatağın üzerinde, «V» şeklinde ne sağa nede sola dönmemek şartıyla yattım. Nasıl yattım ve de kalktım yine bir ben bilirim. O şekilde sabah biz hemen ana binaya gittik ve beni içeri soktu ki, tam o sırada caddeye trafik polisi geldi. Yanlış yere mi durmuş ne, ceza yemesin diye koca göbeğiyle koşa koşa gitti. Bu adamı da bir daha hiç görmedim. Almanya’ya geldikten sonra Bernd’e İngilizce kart yazdırdım ve onlara teşekkür ettim. Cevap falan da gelmedi. Evinde giriş kapısının arkasındaki duvarda bir tahtanın üzerine iğnelediği kartlar vardı, benim kartı da belki oraya iğnelemiştir.

İşte gelmek istediğim yere nihayet gelebilmiştim. Bütün bu sıkıntıları bu yere gelmek için çektim ama çok şükür ki geldim diye içimden geçiriyordum. Uzun boylu beyaz saçlı bir adamla, yanında orta boylu ve ağzındaki tek ön dişi sararmış bir Alman ile beni küçük bir odaya soktular. Buralar derli toplu, Şahitlerin toplantı salonları gibi düzenliydi. Zaten Şahitlerin merkez binasıydı. Hemen ilk girişte dipte sol tarafta küçük bir oda. Bunlar bana sorular sormaya başladılar. Babamın adını, askerlik yapıp yapmadığımı, yaptıysam nerede yaptığımı, evli olup olmadığımı, çocuğumu vs. Pasaportumu istediler, onu da verdim. Almanya ya nasıl gittiğimi de sordular. Bütün bu sorular sanırım yaklaşık yirmi dakika falan sürdü. Olabilir, kendi güvenlikleri için yapmalılar diyordum. Ama bunlar kimden, neden korkuyorlardı? Hem o zamanlar şimdiki gibi Amerika’nın öyle terör savaşı falan verdiği bir zaman da değildi. Bütün bu konuşma esnasında o benle konuşan sarı dişli Almanca bilen adamdan hiç ama hiç hoşlanmamıştım. Kendini beğenmiş, pisliğin biriydi. Bunlar haber alma örgütüne ait emniyet sorularını bitirdikten sonra bana: “Sen buraya neden geldin?” dediler. Ben yine “Kuran hakkında sizinle konuşmak için” dedim. Hemen de çantamdaki onların yayınlamış oldukları yazı serilerini çıkarıyordum ki, bu sarı dişli olanı “konuşmamız bitmiştir” dedi ve ayağa kalktı. O beyaz saçlı olanı ki ilerde öğrendim, yönetim kurulu üyelerinden Albert Schröder’miş, yüzü kızarmasına rağmen o sarı dişlinin pisliğine uyup o da ayağa kalktı. Ben ise oturduğum yerde onlara bakıp aceleyle dergileri falan çantama yerleştirmeye uğraşıyordum. Bunlar da hadi artık defol git der gibi ayakta beni bekliyorlar. “Ne olur bana yarım saat verin de biraz anlatayım” dediysem de “hayır” diye taş gibi direttiler. Hâlbuki benimle yarım saat saçma sapan sorular ile vakitlerini boşa geçirmişlerdi, ne olurdu 7 bin kilometre uzaklıktan gelen bu insana bir yarım saat vakitlerini ayırsalardı! Ben elime bavulumu alıp oradan çıktım. Binadan elli metre falan uzaklaşıp bir duvara dayanıp, taş merdivenlerin üzerine yere oturdum. İçimden “belki yürekleri yumuşar da görüp çağırırlar” diye geçiriyorum. O taş merdivenin dibine oturduğumda sabah saat dokuza falan geliyordu. Sekiz saat öyle oturmuşum. Bütün o binanın önünden de görünüyordum. Kimse beni çağırmadı. “Şimdi ne yapacağım, boşu boşuna geldim, konuşamadım bile” diyordum. İçimden: “Beni bir dinleseler ister kabul etsinler ister etmesinler, ama bir dinlesinler” diyordum. O sekiz saat beklerken, ne yapacağımı, nereye gideceğimi hiç bilmeden, içimden Allah’a devamlı dualar edip, kendi kendime konuşarak öyle oturdum.

Ne kadar oturursam oturayım, kimsenin gelip de: “Lütfen gel, ne anlatmak istiyorsan anlat, sonra yine gidersin” diyeceği yoktu. Musa geldi aklıma. O adam İsraillilerin her türlü kavgalarıyla, çekişmeleriyle, dövüşleriyle, en küçük meselelerine kadar onların tüm problemleriyle uğraşıyordu. Öyle, sayıları milyonlarca olan inatçı, asi halkın, tek başına sabahtan akşama kadar oturup sorunlarını çözmeye uğraşmak korkunç bir şeydir. Ta ki Midyan’da Allah’ın kâhini olan Musa’nın kaynatası bu durumu görüp, onun zayıf düşmemesi için öğüt verene kadar Musa bu işi tek başına yapıyor. (Çıkış 18, bölümün tümü) Bu insanlar ise bu teknikte, bütün bu kolaylıklara rağmen, kim ve ne için olursa olsun, binlerce kilometreden sadece konuşmak için gelen bir insanla konuşmaya vakitleri ve gururları müsaade etmiyor! Bunların oturdukları, o klimalı, ekmek elden su gölden denilen cinsten bir hayatta, bir elleri yağda bir elleri balda o bolluk ve rahat nerede; çölde, kurak ve bir gölge bile bulamayan, daima asi o halkla uğraşmak zorunda olan Musa nerede! Diyeceksiniz ki, “Musa ile bu adamlar kıyas mı edilir?” Evet, haklısınız da bu en basit bir örnek ile bunları Musa ile kıyas edişimin nedeni onların kendi sözlerinden dolayı. Bunlar kendilerini Musa’dan o kadar üstün görürler ki. Dediğim gibi İsa bile, o da kendilerine ters düşmezse, ancak kabul edecekleri bir seviyede olabilir! Böyle düşünür, böyle davranırlar ve bunların yönetim kurullarının böyle de meyveleri vardır. Bunlar kendilerini hepsinden üstün gören bir gurur, kibir ve kendini beğenmişlikle doludur. Şu son cümlelerim için bir Şahit saçma dese de uygulamaları ve öğretileri benim yazdıklarımı onaylar bir şekildedir. Hem içlerinden hiçbiri benim yaşadığım bu tecrübeleri onlarla yaşamamıştır ki bilsin. Ancak içlerinden çıkmış ya da atılmış olanlarından çok azı o dini biraz daha iyi tanır. Onlar hakkında edindiği tecrübeleri artık daima “evet” diyen biri gibi değildir de “hayır” demekle çok daha farklı olmuştur. Herhangi bir gözcü kulesi yayınını alın ve okuyun. Bunlar daima kendilerini överler. Hâlbuki Davud ve oğlu Süleyman şöyle söylüyor:

Çünkü Rab yüksek ise de, alçak gönüllülere bakar; fakat kibirliyi uzaktan tanır. Mezmur 138:6

Kendi ağzın değil seni başkası övsün; kendi dudakların değil, yabancı övsün. Süleyman’ın Meselleri 27:2

Ben en azından şu iki ayete uygun bir tane ‘Gözcü Kulesi’, ya da eski ismiyle ‘Tarassut Kulesi’ mecmuasına rastlamadım. Alçak gönüllülükten çok bahsederler. Başkalarından bekledikleri bu özelliği, daima kendi yönetim kurullarına karşı gösterilmesini isterler. Onlara göre bu dünyada herkes alçak gönüllü olmalıdır. Fakat sadece onların kendi yönetim kurullarına karşı! Aralarındaki her türlü gururu, kibri, kendini beğenmişliği, hırsızlığı, uğursuzluğu, çocukların ırzına geçmeyi vs. bunlar bir yerde bağışlar. Fakat kendilerinin o yönetim kuruluna karşı geleni hiçbir zaman affetmezler. Diyorum ya, ben o baştaki kokozları anlarım ve anlıyorum da onların önünde eğilip, “sırtıma bin” diyen eşekleri, işte onları hiçbir zaman anlamadım ve de anlayamayacağım. Bazen kendim de dâhil. Tesadüfen şu ayetler geldi aklıma.

Yöneticilere (Emirlere) ve kurtarışı olmayan Âdemoğullarına güvenmeyin. Mezmurlar 146:3

İnsan korkusu tuzak kurar; fakat Rabbe güvenen emniyette olur. Süleyman’ın Meselleri 29:25

Bu sözlerle Allah insanları birbirlerine düşman gibi göstermek amacında değildir. Öbür taraftan da sadece kendisine verilmesi gereken izzetin, yüceliğin, insanlara verilmesine ve bu şekilde onlara itaat edilip yüceltilmesine ise karşıdır. İnsanlar nedense bu durumlara daima çok yatkındır.

Ben orada sekiz değil, seksen saatte beklesem bir faydası olmayacaktı. Çok yorgundum. Aklıma bir fikir geldi. Bunlarla konuşmadan gitmeyeyim diye zaten devamlı düşünüyordum. Bana yardım etmesi için de devamlı Allah’a yalvarıyordum. Birkaç gün sonra bunlar İsa’nın ölüm gününü anmak için toplanmaları gerekiyordu. O beyaz saçlı, yönetim kurulunda olan Albert Schröder ile konuşmaya, daha çok bir cesaret bulmuştum. O gün onun New York’ta hangi toplantı salonunda olacağını bilmem gerekiyordu. Bir de orada şansımı tekrar denemek istedim. Çünkü yanındaki o pislik heriften o da korkup, ikiyüzlülüğe kapılmıştı. Dilini bilmesem de o yaşlı adamın bu pisliğin gösterdiği tavra karşı yüzünün kızarması benim için iyi bir alametti. Tekrar kalkıp o binaya gittim. Onun o gün hangi toplantı salonuna gideceğini sordum. Söylediler, adresini de aldım. “Şimdi bir arabaya binip, otele gideyim ve o güne kadar rahatlayayım” diye düşünerek bir taksiye bindim. Taksici adam zenciydi. Otel aradığımı söyledim. Hatta bir ay boyunca otelde kalmak bana çok pahalı olacağını bildiğimden, dur şu taksiciye sorayım, belki parayla onun evinde kalırım diye düşünerek, sordum da. Anlatana kadar göbeğim ayrıldı ama anladı. Devamlı durup durup eve telefon ediyordu, ama karısını bulamıyordu. Muhakkak bu durumu ona da soracaktı. Fakat eğer Schröder de beni dinlemezse, ya da dinledikten sonra dahi benim burada işim biterse, o zaman Almanya’ya geri dönecektim. Benim orada bir ay kalmam çok pahalı olurdu. Taksici de müsaade almak için karısını zaten bulamıyordu, ben de: “Sen beni bir otele götür, yine telefonla konuşuruz” dedim. Aynı zamanda belki bir hafta içinde de dönebilirim diyordum. Taksici, “bir hafta için değmez” dedi. “Ama bunu ben ancak iki gün sonra bilebilirim” dedim ve bana telefon açmasını söyledim. Otel için, çok pahalı olmasın ama rezalet bir yer de olmasın diye anlatmaya çalıştım. Bu adam da iyi biriydi. Bayağı aradı ve sordu sonunda günlüğü 89 dolara bir yer buldu. Bu paranın içinde yemek kahvaltı bile yoktu. Günlüğü beş dolara olan yerlerde varmış, ama öyle yerler! Otelin yöneticisi Almanca bilen yaşlıca bir adamdı. O da benimle çok ilgilendi. Nedense evinin telefon numarasına kadar bana verdi. Manhattan gibi bir yerdeki o lüks otelin müdürünün bana böyle yaklaşım göstermesi beni o otele ısındırdı. Dedim ya, iyiliği hep belkide Allah’ı bilmeyen ve O’nun reklamını yapma gereği duymayan insanlardan görecektim.

Odaya girince nasıl rahatladım anlatamam. Duş alıp yattım. Hep kâbuslar görerek uyanıp uyanıp yine uyuyordum. Yola çıktığımdan beri de eve hiç telefon açmamıştım. Nasıl açayım. Ben gittiğim yerlerden telefon açmasını hiç sevmem. Çünkü herkesin canı yanar, bilirim. Ancak kendim bir imkân bulursam o zaman açarım. Yabancı, bilmediğin bir ülkede de bu imkân hemen hiç çıkmıyor insanın önüne. Hem o zamanlar şimdiki gibi cep telefonları, internet kafeler falan da yok. Odaya girince hemen eve telefon açtım. Ben sevinçle telefonda konuşuruz ümidindeyim, bizimki ise beni suçlarcasına devamlı: “Neden hiç aramadın” deyip, hüngür hüngür ağlıyor ve beni bile duymuyor. İki üç dakika bu ağlama faslını da dinledim. Onu sakinleştirip, teselli ettikten sonra telefonu kapatıp yatmışım! Hâlbuki evden çıkarken devamlı söylemiştim, “telefon açamam, merak etme” diye. Benim hanımın bir özelliği de sen ne söylersen söyle, o yine kafasındaki beklentisine, hayaline göre davranır, düşünür ve de bekler! Yattığımda akşamüstü altı falandı, üç saat mi ne uyumuşum. Aslında tam uyuyacağım ama bütün gün hiç yemek yememiştim. Bir gün önce yarım dilimini bile yiyemediğim o boğa etiyle duruyordum. Yaklaşık otuz saattir ağzıma bir şey girmemişti. Ne yiyecek ne de içecek. Ondan önce de Türklerin yanındaydım ve yine hiçbir şey yememiştim. Param vardı, o konuda rahattım. Öyle birkaç günlük açlık da bana bir şey yapmazdı. Ancak çok uzun süren açlıklarda midem çok yanıyordu. Bütün geceyi de öyle geçirmek istemiyordum. Ee kolay mı, Allah adamlarını görmeye gelmiştim!

Kalktım ve giyinip dışarıya çıktım. Nereye gideceğimi bilmiyorum. Fakat otel tam Manhattan’ın ortasındaydı. Ne tarafa dönersem muhakkak bir lokanta gibi bir yer bulurum diyerek sağıma soluma bakınıyordum. Tam kaldırımda beklerken, sağ tarafımda küçük boylu biri genç iki kadın birbirleriyle Türkçe konuşuyordu. Bu muhakkak hayal dedim. Yanlarına yanaştım, hayal değildi gerçekten de onlar Türk’tü. Onlara sordum: “Sizler yiyecek bir yer biliyor musunuz?” diye. Onlarda: “Biz de arıyoruz” dediler. Birlikte aramaya başladık. Bir lokanta bulduk ki selfservis. Kendi yemeğini kendin bir tepsiye alıp, kasada parasını ödüyorsun. Ben kızla konuşurken, “acaba hangi yemekleri tavsiye edersiniz, siz burada yaşadığınızdan daha iyi bilirsiniz” dedim. Tezgâhın arkasındaki garson Türkçe, “şunları yiyin” demez mi! O da Türk. Sonra o çocukla arkadaş bile olduk. O yolda gördüğüm kadınlar ana kızmış. Kadın Türkiye’den kızını ziyarete gelmiş. Kız da çocuk bakacağım diyerek mi ne New York’a gelmiş. Adanalı ve hali vakti yerinde insanlar. Yalnız kadıncağızın büyük bir yarası varmış. Lokantada yemek yerken hep ağladı ve bana onu anlattı. Oğlunu, çok genç yaşta trafik kazasında, hem de korkunç bir trafik kazasında daha yeni kaybetmiş. Sivri uzun kazıklar taşıyan bir traktöre arkasından süratle çarpmış. Bütün her yerine bu kazıklar girmiş. Hem ağlıyor hem anlatıyordu. Ben de dilim yettiğince ümitlendirmek istedim. Allah’ın ölüleri diriltme ümidinden bahsettim. Bu yaşantı ile her şeyin bitmediğini, Allah’ın biz insanları ebediyen yok olalım diye yaratmadığını falan söyledim. Önce ilgiyle falan dinledi ama yemekleri bitince, benim de evli olduğumu duyunca mı nedir, değişiverdiler. Belkide benden ve bahsettiğim dirilmeyle ilgili konulardan mı çekindiler, bilmiyorum.

Sonra o Türk garson çocuk yanıma geldi, beraber konuştuk ve hemen de randevulaştık. O da başka bir garipti. Almanya’da Berlin’de büyümüş. Sonra anne-babası temelli Türkiye’ye dönüş yapmışlar. O da İstanbul’da otelcilik yüksekokulunu bitirmiş. Bir kıza âşık olmuş ama kız başka zengin biriyle evlenmiş. O da bu duruma çok içerleyip kızmış. Ne yapıp yapıp Türkiye’de durmamaya karar verip, yabancı bir yolcu gemisinde iş bulmuş. Ne zaman ki gemi New York’a yanaşırsa aynı kafada olan bir arkadaşıyla kaçacaklarmış. Kaçmışlarda. En zor şartlar altında dahi, yine de almış olduğu eğitimden dolayı kendini oralarda koruyabilmiş. Bu da benim hiç hoşuma gitmeyen bir şey yaptı. Benim için gezmeye gittiğimiz taksinin parasını imkânsız kabul etmeyecek bir şekilde hep kendisi verdi. O zaman o kadar canım yanıyordu ki. Ben bu yolculuk için belli bir para zaten gözden çıkarmıştım ama bu insanlar çok zor şartlar altındaydılar. Onlardan para alınır, ya da onlara yük olunur muydu? Sonra adresini alıp, mektuplaştık. Bir iki kere küçük istekleri oldu, Almanya’dayken onları postaladım. Ona hep Allah’ın biz insanlık için olan ümidinden bahsettim. Hem mektuplarda hem de oradayken. Fakat bu insanlar bir gün geliyor bu konuşmalardan sıkılıyorlar. Almanya’ya döndüğümde ona “Türkçe Mukaddes Kitap göndereceğim” demiştim ve gönderdim de. Daha sonra mektuplar kesildi, bir daha yazışmaz olduk, yazmadı. Benim hayret ettiğim yan, böyle insanlarla hiç ummadığım bir diyarda karşılaşmaktı. Hâlbuki insanlar genelde çok cimri, menfaatçi falanken bunlar da karşıma nereden çıkmıştı böyle! Hem de bu insanların hepsi çok zor şartlar altında yaşıyorlardı. Allah öyle insanları korusun. Sadece bana iyi davrandılar diye söylemiyorum, onlar herkese öyle davranıyorlardı. Bu bence onların bir özelliğiydi. Bütün bu yolculuğum esnasında konuşmak istediğim, görüşmek istediğim insanlar nerde, bu garipler nerde! Hangileri sizce Allah’ı memnun ediyordur? Bence insan olanları tabii ki. İsa Mesih komşu, yani insan sevgisi hakkında çok güzel bir misal verdi. Her Hıristiyan da İsa Mesih’in anlattığı bu hikâyeyi “iyi Samiriyeli” diye bilir. İsterseniz sizler İncil’in Luka kitabında geçen bu bölümü 10:25-37 ayetlerini yerinden açıp okuyun. Yine dediğim gibi, ben bu ayetlerde geçen sevgiyi, o ayetleri devamlı öğretenlerden değil de gerçek dostluğu ve sevgiyi, hiç o şeylerin adını bile anmayanlardan, bilmeyenlerden gördüm, maalesef gerçek bu. Yine Napolyon Bonapart’e geldi aklıma. “Her kes kendinde olmayan şey için savaşır” demişti. Herhalde bu dincilerde kendinde olmayan şeyleri öğretip, kendilerinde olmayan o şeylerle övünüyorlar. İsa Mesih kendine ait seçtiği insanların özellikleri hakkında çok açık bir belirti daha verdi. O da bunların ne öğretileri ne de bilgileri olacaktı. Kendi tarafında duranları, yani Allah’a makbul olanları O şu şekilde tarif etti:

Size yeni bir buyruk veriyorum: birbirinizi sevin. Sizi sevdiğim gibi siz de birbirinizi sevin.

Birbirinize sevginiz olursa, herkes bununla benim öğrencilerim olduğunuzu anlayacaktır.” Yuhanna 13:35

İşte ölçü buydu. Şahitler birbirlerine karşı çok sevgi doluymuş! Bu benim 20 yıla yakın tecrübemde pekte görmediğim bir şeydi. Çoğu zaman formalite ve sahtece olan kongrelerde, toplantılarda birbirlerini kucaklamaları herkesin yaptığı şeyler. Aynı herhangi bir kulübün üyeleri, aynı marka motosiklet kullananlar, aynı partiye üye olup, aynı futbol takımı tutan insanlar da o stadyumda birbirlerine, hatta daha fazla ve cömertçe bir yakınlık gösterdikleri bir gerçektir. Peki, bu insanlar Şahitlere göre putperest ise ve onlar böyle iyi özelliklere sahipseler, o zaman onların kendilerinin bu insanlardan ne üstünlüğü var? Onlar kongrelerde stadyumları temiz bırakıyorlarmış! Öbürleri pisletiyor ise temizleyici personelin işi bu zaten, temizliyorlar. Fark bu mu? Hem onlar ucuz olsun diye kiraladıkları stadyumun temizliğini de üzerlerine alıyorlar da onun için temiz bırakmak zorundalar. Yani yine maddi menfaatler söz konusu. Eğer özellik birbirlerine yardımsa, Allah’ı bilmeyen ve tanımayanlar da birbirlerine daha çok yardımda bulunmuyorlar mı? Yine eğer sarılıp, öpüşüyorlar ise, her gün en basit bir tren istasyonunda ya da havaalanında durun, o buluşan insanlara dikkat edin, onlar da birbirlerini yerler ama gördüklerinde sarılmazlar mı? Komşu, yani insan sevgisine, bu kitabı okuduktan sonra kimin sahip olup olmadığına sizler karar verin. Ben Şahitlerde görmedim. Daha doğrusu tabii olan, gerçek sevgiyi hiçbir “dindar” olduğunu söyleyen insanda görmedim. Yoktur demiyorum, ben görmedim diyorum. Yine konu olarak Şahitlerde kalırsak, görüyorum diyen ya ikiyüzlü ya da kördür. Dediğim gibi herkesin birbirine karşı gösterdiği doğal şovlardan bahsetmiyorum, gerçek sevgiden bahsediyorum. Yoksa Katolik kilisesinin Papası en sevgi dolu adam ilan edilmesi gerekirdi. O misyoner olarak başka ülkelerde çalışan Şahitlerin, aynı yaşadıkları yerlerde birbirleriyle olan kavgaları, geçimsizlikleri, paylaştıkları evlerde birbirlerinin mallarını çalmaları, içlerinden çıkan yönetim kurulu üyesi olan Raymond Franz kitabında açıkça yazıyor. Bu gibi problemleri çözmesi için kendisinin görevle gittiği o yerler hakkında, üstesinden gelinmesinin imkânsız olduğunu söyleyen Raymond Franz’ın bahsettiği kişiler, cenneti vaaz eden, “bizden başka kimse kurtulamayacak” diyen bizzat Şahitlerin kendileri! Vaazlarında insanlara: “Cennette kapılarda hiç anahtar olmayacak” diyen bu insanlar beraber yaşarken, odadaki dolaplarını bile birbirlerine karşı asma kilitlerle koruyorlarmış.

O kaldığım otelde çok iyi günler geçirdim. Özgürlük gibi güzel bir şey var mıdır? Özgürlük, Allah’ın içimize yerleştirdiği en güzel duygulardan biri. Şeytan ve insanlık bu duygunun da suyunu çıkarmak için uğraşsa da Allah bu güzel duyguyu sonsuzluğa kadar varlığını koruyacak bir şekilde insanların içine koydu.

Mukaddes Kitap bir kadından bahseder. Elişa peygamber rastgele o kadının oturduğu yerden geçerken, bu kadın onu evinde yemek yemeğe zorlar. Ne zaman peygamber bu yoldan geçerse ki, bazen bir yıl geçmediği de olur, işte her seferinde bu kadın Elişa peygamberi ve uşağını evinde yemek yemeğe davet eder. Bir gün bu kadın kocasına: “Daima yanımızdan geçen bu adamın mukaddes Allah adamı olduğunu anladım. Haydi, onun için duvar üzerinde küçük bir yukarı kat odası yapalım ve vaki olacak ki bize geldiği zaman orada kalır” der. (2.Krallar 4:8-37) Bu kadın hakkında Mukaddes Kitap: “Büyük bir kadındı” (2.Krallar 4:8) diye bahsediyor. Bununla Allah, o kadının ne kadar değerli olduğunu anlatmak ister. Kadın misafirperver ve anlayışlı biriydi. O peygambere gerçekten rahat etmesi için ayrı bir oda yaptırıyor. Demek ki rahat etmek için ayrı bir yer gereksinimi duygusu her insanda var. Hâlbuki evine davet etmesi bile çok büyük bir şey değil miydi? Bu yeterli olmaz mıydı? “Hem bir daha ne zaman gelecek ki?” diye de düşünemez miydi? Değer miydi bu zahmetlere? Bir de bu kadının yaptığı şeylerde kendi izzetini aramadığı da kesin. Bazı insanlar yapar ama karşında da durup bakar, kendisinin övülmesini bekler. Bu kadının öyle biri olmadığı kesin. Yaptığı iyilikte kendisinin değil, olduğu gibi karşısındakinin faydasını, rahatını arayan biri. Amacı can sıkıntısından dolayı veya dedikodu yapmak için etrafına insanlar toplamak da değil. Yine Mukaddes Kitabın kısa ama çok güzel ve bir solukta okunacak konularından biridir. Okumanızı tavsiye ederim.

Bunları yazarken aklıma çok yıllar önce yaşadığım bir olay daha geldi. Yaşım yirmi falandı. Arabayla Kıbrıs’a gitmiş, cebimizde beş kuruş kalmayıncaya kadar da harcamıştık. Arabamıza benzin alacak paramız bile kalmamıştı da Mersin’de hiç tanımadığımız birilerinin yanında misafir olmuştuk. Ben öyle şey yine hiç görmedim. Bize öyle bir sofra hazırladılar ki, o yer sofrasında her şey vardı. Biz yemeğe başladık ama etrafımızda kimse yoktu. Hatta ben tuz aramış bulamamıştım da biri gelir diye bekledim bekledim kimse gelmemişti. Meğerse onlar bize yemeği hazırlayıp, gitmişler. Nereye gitmişlerdi bilmiyorum. Belki yandaki başka bir eve geçmişlerdi. Fakat sırf bunu biz rahat edelim diye yapmışlardı. Bir de bize para verip yolladılar. Adamın kalabalık bir ailesi vardı. Mesleği taksicilikti. Biz onun kardeşini de yanımıza alıp İstanbul’a gittik. Zaten ilk de o kardeşiyle tanışmıştık. Mersin’de gemiyi beklerken bir tamirciye uğramıştık ve bu orada çalışıyordu. İstanbul’a geldikten birkaç gün sonra biz bu adamcığın parasını verip, yanımızdaki kardeşinin biletini de falan alıp otobüse bindirdik. O çocuk bu paraları abisine geri götürmemiş. Biraz yalancı biriydi. Onun anlatmasına göre, Ankara’da çok kar varmış da otobüs gidememiş, Ankara’da günlerce otelde yatmak zorunda kalmış ve paralar da bitmiş! Bize bu insanlığı gösteren bu abi için o kadar üzüldüm ki. Ben de o zamanlar öğrenciyim. Öyle çok param da yok ki bu adamcığa bir kere daha vereyim. Bu kerata ağabeyine muhakkak başka bir şey anlatmıştır diye sonra mektup da yazdım. Hiç cevap falan da almadım. Ne desin adamcağız, yukarı tükürse bıyık aşağı tükürse sakal. Bu yaptığı o çocuğun bir akılsızlığıydı. Fakat abisini o kadar yıl geçmesine rağmen unutamıyorum. Böyle insanlar yaptığı iyiliğin hiçbir karşılığını falan beklemeden yapıyorlar. Doğru olduğu için, insan oldukları için. En çok da minimum az bir bilgiyle de olsa bu insanlar Allah’ı, insanları sevdikleri için böyleler.

Bu özelliklere sahip insanlar Şahitlerin gözünde putperest ve hiç kurtulamayacak insanlardır. Şimdi aklıma geldi, bir de o gece en iyi yatak odalarını bizlere vermişlerdi, kocaman bir yatak odası ve tertemiz. Benim yanımda da benden üç yaş büyük bir kadın ve de ablasını Kıbrıs’a götürdüğümüz arkadaş var. Sene 1980’di. Belki 1981 de olabilir. Keşke o insanlarla bir daha karşılaşsam. İçimden duyduğum bu sevgiyi, minneti hâlâ hiç unutamıyorum. Hiçbir zaman da belki unutmayacağım. Bu adamın bize ettiği iyiliği bir düşünün. Hâlbuki onların yerinde bir dindar olsaydı, şöyle düşünürdü: “O tatile giderlerken paraları muhakkak vardı, kim bilir ne itlik ve serserilik yaptılar da böyle oldu, oh şimdi cezasını çeksinler”. Böyle düşünmekte haklıydı da. Hatta yanımdaki arkadaş, “battı balık yan gider” diye elimizdeki son paranın tümünü Marlboro sigarası kartonlarına yatırmıştı. Ekmek paramız kalmayıncaya kadar harcamıştık. Bu insanlar ise hiçbir şey düşünmeden ve beklemeden bize yardım ettiler. Dinci verdiği ekmeği, nasıl yediğini, midenin neresine gittiğini ve onu da nerede çıkaracaksın diye bir de takip eder. Bahsettiğim bu tip dinciler yedirdiği lokma için, zihinlerinde insanın midesinin röntgenlerine kadar çekerler. Eğer onun ekmeğini yediysen ve hoşlanmadığı şeyi de yaparsan, kolunu sokar ve midenden de o ekmeği alır, geri çıkarır. Bunlar Allah’ı bilenler ile bilmeyenler arasındaki fark. İster inanın ister inanmayın, ben yaşadıklarımı, gördüklerimi, tarihteki olayları, kutsal yazıları yazıyorum. Yarası olan gocunsun diye bir laf vardır, inanmak istemeyen okurlarıma ben bu cevabı vermek isterim. Kültürlerinden dolayı çok misafirperver ve cömert dinciler de varmış. Onlar da yedirip içirip, para verdikten sonra, her yerine bomba koyup: “Git falan yerde o bombalarla beraber patla, Allah da seni cennete koyacak” diyorlarmış. Hep bunlar Allah’a hizmet edenler! Diyorum ya, “Allah adıyla” diye başlayan insanlardan ödüm kopar. Ne demek yani, Allah’a inanan insanlar hep böyle midir? Ben de Allah’a inanıyorum, ama kendimde övünecek hiçbir şey bulamıyorum. Bu dinler ise bırakın övünmeyi, bir de cennete gidecek bileti sadece kendilerinin satma yetkisine sahip olduklarını söylüyorlar!

New York’tayken son bir ümitle tekrar görüşmek istediğim, o beyaz saçlı, yönetim kurulu üyesi olan adamın gideceği toplantının olduğu adrese bir gün önce taksiyle gittim ki, yerini ve uzaklığını öğreneyim. Sonrada kaldığım otele metroyla döndüm. Bu New York’un Metro konusu çok hoşuma gitmişti. Bütün gün nereye gidersen git, bir dolar. Bir de o cadde isimleri çok hoştu. Çoğu caddeler numaralıydı, hata yapmak sanki imkânsız gibi bir şey. Duraklarda dahi o numaralara göre iniyorsun. Birazcık kafası çalışan birinin dahi üç beş dakikada öğreneceği bir ulaşım sistemi kurmuşlar. Hem de hiç dil bilmeyen biri bile kolaylıkla bunu becerebilir. Paris’te de metro sistemini bu prensibe göre yapmışlar ama New York gibi kolay yine de değil. Avrupa’da caddelere verdikleri isim-soyadı gibi olan yerleri aramak ölümdür. Bunlar o koca şehrin büyük bir bölümüne böyle numaralar vererek, caddelerin bulunmasını kolaylaştırmışlar.

Nihayet son ümidim olacak gün geldi. O günün önemi de Mesih’in öldüğünden dolayı gerçekten de bütün insanlık için çok anlamlıydı. Bugünün anlamını kitabın sonlarında, „Son Akşam Yemeği” konusu altında işledim.

New York’un trafiğine rağmen ben o toplantıya vaktinde gidebildim. İçeriye girer girmez gözüm Albert Schröder’i aradı ve buldum. Hemen yanına gittim ve beni tanıdı. Bana Almanca: “Nasılsın?” diye sordu. Kendisi Alman asıllıymış, fakat Amerika’da doğup büyümüş. Almanca konuşulduğu zaman biraz anlamasına rağmen kendisi konuşamıyormuş. Ben bu adamı 65 yaşlarında sanmıştım. Almanya’ya döndüğümde, Bernd ile konuşurken onu mecmualardan dolayı tanıyıp bana: “Seksenin üzerinde olması lazım” dedi. İnanmadım ve “benim gördüğüm belki de oğluydu” dedik. Sonra bir mecmuada resmini bulup bana gösterince, “Aa! İşte bu adamdı” dedim. O da: “Bu da babası-oğlu falan değil, kendisi” dedi. Gerçekten de seksenin üzerinde olan bir insan olarak çok dinç kalmış biriydi. Hâlâ hayattaysa şimdi yüz yaşında olmalı. Sorduğu soruya karşın, ben “iyi olduğumu” söyleyip teşekkür ettim ve yine yalvarırcasına hemen konuya girip, “lütfen beni bir yarım saat dinleyin ve geldiğim gibi yine gideyim. Binlerce kilometre uzaklıktan boşuna gelmiş olmayayım” dedim. Anladı ve “yarın şu saatte gel” dedi. Çok çok teşekkür edip, aman o tercümanı tekrar getirmemesi için de yalvardım. Sadece yüzüme bakıp, birazda şaşırmış bir şekilde, olur der gibi başını salladı. O toplantı boyunca çok sevinçliydim. Yarın da hemen dediği saatte gittim. Yanında bu sefer başka bir tercüman vardı. Almanmış ve mimar olduğu için oradaki bazı görevlerde çalışmak için bulunuyormuş. Hani şeker gibi adam derler ya, işte bu da öyle biriydi. Öbür pislik nerede bu adam nerede! İkisi de aynı kültüre sahip, aynı şeylere inanıp, aynı ülkeden geliyorlar. Fark ise güney kutbuyla kuzey kutbu kadar uzaktı. Albert Schröder bizi yukarıdaki odasına götürdü. Odasına asansörle çıktık. Arkasından yürürken dikkatimi çekti, Albert’in ayağında önü kapalı ev terliği vardı. Şaşırdım, ama sonra düşündüm ki bu adam burada evi gibi kalıyor dedim. Hatta “gibisi” fazla, onun evi zaten orasıydı. Bürosuna girdik ki, beni şaşırtan bir durum daha dikkatimi çekti. Tam yüzde yüz emin olamadım ama o büronun camından sekiz saat boyunca oturduğum yerde bu beni görebilirdi. Bence gördü de. Kalkıp da camından ön tarafa doğru bakmaya utandım. Hem aslında önemli de değildi. Masasına oturdu ve arkasındaki bütün duvar kadar dolu raflarda kitaplar vardı. Biz o mimarla beraber yan yana karşısına oturduk. Ben hemen konuya girdim. Geçen konularda yazdığım o Kuran hakkındaki kritikleri çıkardım. Bu yazı serilerini zaten kendileri yazmıştı ve anlatmaya başladım. Başlangıçtan beri fazla vaktinin olmadığını devamlı belirttiğinden, en önemli konuları ele alacaktım. Bu insanların Kuran hakkında zaten bilgileri olmadığını biliyordum. Bilgileri de sahtekâr bir adamın kendini peygamber olarak ilan etmesi kadardı. Kısacası onlar için Kuran Şeytandan ve cinlerden gelen bir kitaptı. Gerçi Müslüman âlemine bakıldığı zaman insan pek başka bir şey de düşünemiyor. Aynı gözle Hıristiyan âlemine bakıldığı zaman da insan iyi şeyler düşünemiyor.

Ben kısa ve öz olarak yaklaşık on beş dakika konuştum. Tercümanın tercüme etmesi ve Albert Schröder’in cevapları, yine onların bana tercüme edilmesi ile bu konuşmamız toplam 35-40 dakika falan sürdü. Anlatmak istediğim konunun özeti ise şuydu. “Bu yazı serilerini kim yazdıysa, bilmeden yalnız Kuranı değil Mukaddes Kitabı da kritize ediyor” dedim. Şaşkın bir şekilde, ne demek bu der gibi yüzüme bakıyordu ve devam ettim: “Eğer buradaki yazılara göre Kuran Allah sözü olamazsa, aynı prensip ve mantıkla bakıldığında Mukaddes Kitap da Allah sözü olamaz” dedim. Hemen birkaç örnek verdim. Muhammed’in Musa ile nasıl kıyaslandığı hakkında, bir peygamber olmak için aranan ve beklenen özellikler vs. ki aynı şeyleri tekrar yazıp sizleri sıkmayacağım. Kısacası yukarıda bu yazı dizisi hakkında yazdıklarımın sadece birkaç tanesi hakkında ayetler vererek anlattım. Hepsi on beş dakikalık bir şey. Neler anlatabileceğimi siz düşünün. Benim bütün konuşmamı dinledi ve ben sustum. Bana şöyle cevap verdi: “Biz bu yazıyı yazan kişinin hata yapmayacağını vurgulamıyoruz ki” deyince, bu sefer ben, yani bu da ne demek der gibi yüzüne bakınca: “Fakat biz sadece Mukaddes Kitap hakkındaki yanlışlıkları düzeltiriz” dedi. Bu cevap kesindi, bu düşünce ve karara yalvarma falan para etmezdi diye düşündüm. “Bu kitaba inandığını söyleyen yüz milyonlarca insan var” dedim. O insanlara yardım edilmesi gerekmez miydi? “O kadar çok dinin var olduğunu” söyledi ki, bununla da bana “hangi birine yardım edelim” mi demek istiyordu?

Aslında Albert durumu ya anlamamıştı ya da anlamak istemiyordu. Yardıma ihtiyacı olan ilk etapta kendileriydi. Düzeltmeleri gereken şey ilk önce kendileri olmalıydı. Ben ona kendileri gibi bir kafayla gidip: “Sizler yanlışsınız, bizler doğruyuz” demiş olsaydım, o zaman beni zaten hiç dinlemeyecekti. Kendilerinin doğruluğundan o kadar emin ki, başka şeyi düşünemiyordu bile, işte hepsi bu. Yanımdaki tercüman o kadar efendi bir insandı ki, bu sefer de Albert onunla devamlı sert ve azarlayıcı bir şekilde konuşuyordu. Hayret, öbür pisliğin yanında Albert süt dökmüş kedi gibiyken, bu efendi adamın yanında da aslan gibiydi! Şu insanlık ne biçim olur. Daima tersliklerle doludur. İzzete, hürmete, sevilmeye layık olan bence bu adamdı. Muhakkak bazı şeyleri hatalı yapıyor olabilir. Hatta o pisliklerden daha da gayretli değildir. Bu da olabilir, fakat insandır. Bir sıkıntı ve bir derdinde insanlar ancak bunlardan medet umabilir. Öbürleri için aynı şey söylenemez. Sevgi, merhamet, anlayış denilen şeyler bu pislik dediğimiz cins insanların lügatinde dahi yoktur.

Bence rahat ve güzel bir konuşmaydı. En azından benim vicdanım artık rahatlamıştı. Ben de artık bundan fazla bir şey yapacağıma o an için inanmıyordum. Hem ben kendimin değil, Allah’ın iradesi ne ise bütün yürekle onu aradım. Ne derece faydası oldu? Bilmiyorum, belki oldu belki de olmadı. Fakat bu insanların “bilmiyorduk” demeleri için de özürleri pek yok.

Daha sonra biz Albert’ten ayrılınca, aşağıda lobide o mimar benimle biraz daha oturdu. Çünkü konuşmamız ve benim sözlerimden ne demek istediğimi o da anlamıştı. Ne dedi biliyor musunuz? “Sen öyle konuşuyorsun ki insan cevap veremiyor, ama bu haklı olduğunu göstermez. Bazı mantıklar vardır ki insanı şaşırtır, ama doğru değildir” deyince, “pek anlayamadım, biraz daha açık anlatır mısın” diye sordum. Bir örnek verdi: “Allah kadiri mutlak mıdır, yani Allah için her şey mümkün müdür?” dedi. “Evet” dedim. “O halde, Allah yerinden oynatamayacak kadar büyük bir taş yaratabilir mi?” diye sordu. Önce pek anlamadım, bana kelime oyunu gibi geldi. Tekrar sordum ve anladıktan sonra beni bir gülme aldı. Çok ilginç bir soruydu. Nasıl cevap verirsen ver, sonuç Allah’ı küçültücüydü. Bu mantığa göre Allah kadiri mutlak olamazdı. Soru o kadar usturuplu ve aldatıcıydı ki, bu yüzden beni güldürmüştü. Mimar beni bu mantıkla kıyaslıyordu. Yine bu mantığa göre, doğruyu da söyleyen herkes susturulabilirdi. Aslında bu görüş insanın kendi inandığı dışındaki bütün ölçüleri yok etmek amacındadır. Sonra yol boyunca konuştuklarımız hakkında düşündüm. Mimar da bu mantığı yemişti ki, oraya eşek olmuştu. Bir mimarı kandırmak için de bunlarda yeteri kadar böyle yemlerin var olabileceğini kabul etmek gerekir. Soru öyle bir şekilde soruluyor ki, Allah’ın kudreti ve kadiri mutlaklığı insan mantığıyla kıyaslanarak ölçülüyordu. Bir insanın böyle bir soruya cevap verebilmesi için, önce Allah’ı ve gücünü bilmesi lazım. Bizler ise kendi gücümüzü, çocuklarımızın yeteneklerini, koynumuzdaki eşimizin ne olduğunu ve neler yapabileceğini tam olarak bilemezken, Allah’ın bütün kudreti hakkında nasıl O’nu bir ölçüye sokabiliriz!

Bütün atom çekirdeklerinin içindeki enerjide ve daha bilmediğimiz ve görmediğimiz her yerde gözü olan biri hakkında konuşuyoruz, bütün bunları yaratıcısı. Eğer Allah o kadar büyük bir taş bile yapsa, o taşın bütün moleküllerine, atomlarına kadar zaten Allah’ın enerjisinin varlığını taşıyor. Bütün o taşın içindeki hareketleri, canlıları, gelişmeyi yönlendiren yine Allah’ın kendisiyse, biz bunları anlayabilir miyiz? Yeryüzünün üzerindekileri değil, yerin altındaki şeylere kadar yaratan ve onlara hâkim olan yine kendisi. Bunların yanında bütün yeryüzü ney, bütün uzay ve evren ney? Hepsini yaratan ise Allah; soğuk buzulları yaratıp, suyu en keskin kayadan daha sert edip donduran, en katı maddeyi, demiri, tuncu eritip suya çeviren, güneşi yaratan da kendisi; onları atomdan daha küçük parçalarına kadar görüp, bir de bunları programlayan yine kendisi. Biz bunları lafta söylüyoruz, anlıyor muyuz? Çok küçük olan sivrisinek gibi bir canlıyı yaratabilir miyiz? Şimdi genlerle insan ve başka canlılar yapılıyormuş. Olan şeyi yapmak bir ağacı aşılamak gibidir. Bir ağacın nasıl aşılandığını bilenleriniz muhakkak anlar. Mesela kırmızı gülle beyaz gülü düşünecek olursak, bunların birinden alınan bir parçayı öbürünün içine yerleştirmek, her okuma yazma bilmeyen bir çiftçinin dahi sol eliyle yaptığı bir şeydir. Ve o kırmızı gülün yanında, aynı dalda bir de beyaz gülün çıkmaya başlaması, onu yapan insanın değil, onu o şekilde yaratan Allah’ın mucizesidir. Bizler ancak şimdiye kadar ne yaptıysak Allah’ın yarattığı şeylerden faydalanarak yapıyoruz. Yani, olan şeylerden bir şeyler yapmaya çalışıyoruz ama yaratmıyoruz.

Yaratmak ve yapmak kelimeleri üstünde de durmalıyız. Mesela “yaratıcı insan” terimini çok kullanırız. Aslında bunu alışkanlıkla yapıyoruz. Yapıcı demek daha doğru olur. Bununla o kişinin ne kadar yetenekli olduğunu vurgulamak isteriz. Aslında yaratmak sadece Allah’a ait bir özelliktir. Çünkü yaratmak hiç olmayan bir şeyi meydana getirmektir. Mesela Allah’ın Mukaddes Kitapta insanı topraktan yaptığından bahseder. Bu işi yapma ve yaratma kelimelerini ayırarak anlatır. Tekvin 2:3 ve Tekvin 1:26’da geçen bu ayetler Türkçe Mukaddes kitabın Yeni Tercümesinde nedense bütün tercümelerin dışında olan bir kelimeyle “yaratalım” kelimesini kullanmış ki doğru değildir. Olsun, bu sadece ayrıntılı bir bilgi, korkmayın ölüm kalım meselesi değil. Tercüme işlerinde işte bu gibi hatalar daima yapıldı ve buna da Allah müsaade etti. Fakat “Allah’ın sözleri değiştirildi, hiçbirine inanma” demek başka şey; “bunları araştırıp doğrusunu bul” demek bambaşka. Kelimeler üzerinde durarak kafanızı karıştırmak istemem, fakat bazı şeyleri ayırt etmenize yardımcı olmak istiyorum.

Daha sonra Allah ruhundan vererek Âdem’in burnuna yaşam soluğunu üfledi demekle, onu yarattığını kastediyor. Allah insanı topraktan yaptı demekle, insanın ham maddesinin toprakta bulunduğu ifade ediliyor. Bir şeyler var ve ondan insan yapılıyor, yani olan şeylerden. Tabii ki var olan o şeyi de önceden yaratan yine Allah. Olan bir şeyden meydana getirme işine yapmak denirken, hiç olmayan bir şeyi meydana getirmeye de yaratma deniyor. Ben tüm kutsal kitaplardan bu anlayışa sahip oldum.

Bir ilim adamı, insanın 20 aminoasitten meydana geldiğini iddia edip, hayatı boyunca da ancak bunların dördü üzerinde yaptığı deneylerde başarılı olduğunu sanmış. Ben inanıyorum ki bütün bu elde edilen maddelerle 20 si de bulunsa, daha ileriki zamanlarda bir insan bile yapılabilir. Fakat hayat nasıl verilecek? O insanı yaşatmak için olan enerjinin kaynağı nereden gelecek? O insana ruhu kim verecek? Her şey kalbin pompasıyla olmaz ki! Bir Mezmurda (Zebur) şöyle yazıyor:

Yüzünü gizlersin, onlar şaşırırlar; soluklarını alırsın, ölürler, ve topraklarına dönerler. Ruhunu gönderirsin, yaratılırlar; ve yerin yüzünü tazelersin. Mezmurlar 104:29-30

Demek ki bir insanı yaratma işi Allah’ın verdiği ruhtan oluyor. İnsanı yapma işi ise; olan şeylerden meydana getirmek demek. Mesela ağaçtan masa yapılır. “Masa yarattım” denmez, ama “yaptım” denir. Çünkü masanın ham maddesi olan ağaç zaten var. O masa, var olan şeye şekil vererek yapılmıştır. Kutsal Kitaplarda, bunların hiçbiri olmadan, bir hiçten yapılan şeye ise yaratma deniyor ki, bu da sadece Allah’ın bir özelliğidir. Bu özelliği Allah istediğine verdiği gibi geri de alabilir. Yeryüzünde insanı var edebilecek bileşimlerin ve karışımların olduğu kesin. Buna ispat olarak birkaç ayet de var.

Mesela Nuh’un günlerinde gökteki yaratıklar ki, kitap onlardan Allah oğulları diye bahsediyor. Bunlar insan kızlarının güzel olduklarını görüp kendilerine zevklerine göre insan bedenleri aldılar ya da yaptılar. Bu konuda o meleklere Allah yardım etmiş olamaz, çünkü bu Allah’ın iradesine uygun değildi. Hem Allah’ın kendisinin karşı geldiği bir şeyde onlara neden yardım etsin ki? (Yaratılış 6:1-4 Bu konuda ise 4’üncü ayete Türkçe yeni çeviri dipnot vermiş. Bu sefer de yeni çeviri eski çeviriye nazaran daha açık anlaşılır bir şekilde tercüme edilmiş. O dipnotta da bunların melek olabileceklerini kabul ediyor)

Peki, melekler bu insan bedenlerini nasıl aldılar?

İnsan yapılırken Melekler Allah’ın yanındaydı. Onlar bunu gördüler ve biliyorlardı. Bu şekilde insanı da yaptılar.

Peki, o vücudu nasıl harekete geçirip can verdiler?

Melekler zaten ruhi yaratıklar. Ruhlarıyla yaşayan insan ve hayvan bedenlerinin içine girmelerinin hiç de zor olmadığını İncillerde devamlı okuyoruz. (Luka 8:26-39 ve 11:14-16) Yaşayan insanın bedenine girebilen melek, yaşamayan insanın da bedenine girip ruhuyla o vücuda hayat verebilir. Bu durumda melek o insanı yaratmış olmuyor, yapmış oluyor, çünkü kullandığı, meydana getirdiği her şey yeryüzünde zaten mevcut.

İnsanda olan ruh onun kendi bedenine bağımlıdır. Meleklerde ise bu sorun yok. Yaratılış itibariyle meleklerin bizlerden çok farklı ve de güçlü oldukları kesin. Bazıları yaratılış kitabındaki 6:1-2’deki, “Allah oğulları” denen ayetle insanları kastettiğini yorumlamak istiyorlar. Evet, Allah insanlara da “siz Allah’ın Rabbin oğullarısınız” dedi. (Tesniye-Yasanın Tekrarı 14:1; Romalılar 8:14) Bu ayetler ile Allah’a makbul olmak kastedilir. Yoksa onların hepsinin bedensel babalarının Allah olduğu anlamı çıkarılmamalı. Meleklerin insan kızlarıyla evlenmeleri ise, tam tersine Allah’a karşı makbul olmayan bir davranıştı. Bu yüzden bu ayetteki Allah oğulları sözü onu kastetmiyor. Onlar harfi anlamda melektiler, insan değil. Onların bizler gibi bedensel babaları yok. Ya da birbirleriyle evlenip insanlar gibi üreme imkânına sahip değiller. (Matta 22:29-30) Direk Allah tarafından yaratıldılar. İtaat etmeyip, günahkâr oldular o ayrı. Çünkü hem Tekvin 6:1-4 hem de 2.Petrus 2:4-5 de Nuh’un zamanındaki bu söz dinlemeyen meleklerden bahseder. Onların bu şeylerle günah işlediklerini vurgular. Zaten günah işledikleri o kadar kesin ki, yoksa Nuh gemiye girdiğinde, bu insan bedeni almış meleklerin de o gemide olmaları gerekmez miydi? Oysa onlar tufanın gelmesiyle o bedenleri bırakıp tekrar göklerdeki ruhi hayata geri döndüler. Şahitler de bu konuda benzer bir öğretiye sahiptir.

Bütün bu konuyu o mimarın sorduğu soru üzerine açtım. “Allah kendinden büyük taş yaratabilir mi?” Ya da bu mantıksız mantığı çoğaltacak olursak: “Allah kendi kendini yok edebilir mi?” Alaattin’in hikâyesinde olan şişenin içindeki dev gibi. O dev, şişenin içine girebiliyor ama şişeye mantar kapanınca dışarı çıkamıyor! Bunlar insan mantıkları, masallar. Bizler Allah’ı ve O’nun yeteneklerini, verilen örneklerde olduğu gibi kendi kafamızdaki sınırlı bir bilginin içine sokamayız. Kadiri Mutlak, yani her şey O’nun için mümkün demek de Allah her şeyi yapabilir anlamına da gelmez. Mesela Allah kendi kendini, ya da verdiği sözü hiçbir zaman inkâr etmez. O zaman hemen “Hah! İşte Allah kadiri mutlak değil” denemez. Ya da Allah yalan söyleyemez. İsterse söylemez mi? İşte bu kendi kendini inkâr etmek gibi olur. Mesela İncil-Titus 1:2 ayetinde şöyle yazıyor:

Yalan söyleyemeyen Allah’ın ezelden vaat ettiği…

Bu ayet bize Allah’ın Kadiri Mutlak olmadığını mı ispat etmiş oluyor? Böyle bir şeyi yapamadı demek ile Allah’ın Kadiri Mutlak olma özelliği mi kaybolur? Tam tersine, fakat Kadiri Mutlak sözünden biz ne anlıyoruz, işte bu önemli. Her şeye gücü yeter, O’nun için imkânsız şey yok demekle; Allah’ın kendi prensiplerinden ve doğruluğundan vazgeçip, kendi kendini intihar edecek bir Allah olması da kastedilmiyor.

O mimar da zaten bu sözün saçma olduğunu vurgulamak istedi. Aynı zamanda verdiği bu örnekle benim de Kuran hakkında saçmaladığımı ima ediyordu. Şahitlere göre onlara karşı gelen her düşünce ve inanış zaten saçmadır. Allah’ın sözleriyle olan ispatlarıma cevapsız kalmalarına karşı bana böyle bir damga vurdu. Bununla aslında bir insanın bütün düşünce ve mantıklara kapalı olup, dediğim gibi “sadece kendi inancından başka bir doğruluk olamaz” demek istediğini belki de bilmeden belirtmiş oldu. Bu zihniyet bu mantık, insanların ne kadar fanatik olabileceğine dair bir kanıt değil midir? Çünkü bu mantığın altında yatan amaç o. O yazı serisiyle kelime oyunu yapan aslında kendileriydi. Hani “akıllı hırsız ev sahibini bastırır” diye bir söz vardır ya, işte bu mimarın düşüncesi de bana göre öyleydi. Söylediği o örnekle kendilerini suçlamaları gerekirken, bunlar beni veya Kuranı suçlamaya çalıştılar. Neden çok basit; çünkü onlara göre Kuran hiçbir zaman Allah sözü olamaz!

Bir insan karşısındakine o an hemen cevap veremeyebilir. Hatta bu konuda bilgisi de yetersiz kalabilir. Benim bu konudaki amacım da zaten onların hatalarına meraklarını uyandırmaktı. Fakat ne söylenirse söylensin, bütün düşünce ve fikre, hatta kendilerinin inandıklarını söyledikleri o kitaplardan olan ispatlara da karşı gelip: “Sen ne kadar ispat da etsen doğru olamazsın” demek bence hiçbir zaman cevap değildir. Ya da pişkin pişkin: “Biz sadece Mukaddes Kitap hakkında yaptığımız yanlışlıkları düzeltiriz” demek ise bence daha bir yüzsüzlüktür. Bir hata varsa, hele Allah’ın adına leke de getiriyorsa, bu muhakkak düzeltilmelidir. “Biz Kurana inanmıyoruz diye Allah’ın adına leke mi getiriyoruz” demekle kurtulunamaz. Başından beri dediğim gibi, bu insanlar aslında Kuranı değil, eğer orada bir hakikat var ise, bunu kötülemek ile ellerinde tutukları o Mukaddes Kitabı da kötülemiş oluyorlar. En azından inandıklarını söyledikleri şeye leke getiriyorlar ise, bu Allah’ın adına leke getirmek demek değildir de nedir? Hem de özürleri olmayacak bir biçimde.

O mimarın söylediği kelime oyunuyla ilgili mantığa tekrar dönmek istiyorum. Eğer insanların bu mantıkta olması bekleniyorsa, en azından ellerinde Mukaddes Kitapla kapı kapı giden o Yehova Şahitleri hangi yüzle ve mantıkla o insanlara: “Bakın, burada yazılanlardan ötürü bizim yolumuz doğru” diyebiliyorlar? Karşısındakine ne söylerse söylesin ne kadar ikna etmek için uğraşırsa uğraşsın, o kişi de mimarın yaptığı gibi diyemez mi: “Ben sana cevap veremiyorum diye bu senin doğru olduğunu ispat etmez”!

Hâlbuki araştır, cevap ara, soruştur, “bilmiyorum” de, fakat o kişiyi ters elinle dinlemeden ittirme. Böyle mantık sahibi insanlar ne Musa’yı dinler ne İsa’yı dinler ne Muhammed’i dinler. Dolayısıyla ne de Allah’ı dinler. İsa neden vaaz ediyordu? İnsanları düşündürücü o soruları neden soruyordu? Neden onların haksızlıklarını gözler önüne serip de bu işleri yapanları suçladı? Fakat İsa’ya ve Allah’ın peygamberlerine inanmak istemeyenler de aynı o mimar gibi bir mantığa sahiptiler. “Sana cevap verilmeyecek bir mantıkla konuşuyorsun ama bu senin haklı olduğunu ispat etmez. Allah kadiri mutlak mı değil mi? Eğer kadiri Mutlak ise yerinden oynatamayacağı bir taş yapabilir mi? Sen de bu kafadaki insanlara benziyorsun, işte bu kadar. Konumuz kapanmıştır”. Ne kadar kolay değil mi?! Bu cevapla her ağzı tıkarsın. Bütün dinler utanmadan ve de bu mantığa inanarak “bizden başka doğru olmaz ve de olamaz, hatta kimsenin buna hakkı bile yok” demek isterler.

Ya herkes böyle o mimar gibi düşünmeye başlarsa? O zaman Şahitler kimi kendilerine çekebilir? Herkesten araştırma ruhu, anlayış, sağduyu, objektiflik bekleyen bu din, bunu insanlardan kapı kapı giderek arıyor, fakat kendisi hiç göstermiyor. Ne yüzle insanların kapılarını çalıyorlar? Onları bir de kendilerine inandırmaya uğraşıyorlar, utanmadan ne yüzle?! Böyleleri için İsa bakın yine ne diyor:

“Başkasını yargılamayın ki, siz de yargılanmayasınız. Başkasını nasıl yargılarsanız, siz de aynı yoldan yargılanacaksınız. Hangi ölçekle ölçerseniz, size de aynı ölçek uygulanacak. Sen neden kardeşinin gözündeki çöpü görürsün de kendi gözündeki merteği (kalası) fark etmezsin?

Senin gözünde mertek (kalas) varken nasıl olur da kardeşine, “İzin ver de gözündeki çöpü çıkarayım” dersin? Seni ikiyüzlü! Önce kendi gözündeki merteği (kalası) çıkar, o zaman kardeşinin gözündeki çöpü çıkarmak için daha iyi görürsün.” Mat 7:1-5

İşte benim Amerika yolculuğumun ana fikri bu oldu. Sanmayın ki ben o insanları bırakıp da hemen onlardan uzaklaştım. Yine dediğim gibi o kadar kalın kafalıyım ki, ta ki onlar artık beni kovup ve benimle konuşanları mimleyip, hatta o kişileri benimle konuştu diye aralarından atana kadar ben onlar hakkında kötü bir şey düşünmedim. Ancak onların saçmalıklarını da hiçbir zaman kabul etmedim. Böyle olmasına rağmen, her şeylerine evet demeyen ben bile onların bazı saçma öğretilerinin esiri olduğumu zamanla fark ettim.

İnsanları aldatmak ve onları kullanmak hiç de hoş değildir. Bu gibi olaylar insanlarda nefret uyandırır. Ben şahsen ki, çok şükür demeliyim, hiçbirinden nefret etmedim. Bu da onların çirkin özelliklerini, uygulamalarını, ikiyüzlülüklerini, kanlarına girip onca insanlara yaptıkları ya da sebep oldukları şeyleri kabul ediyorum, ya da hoş görüyle bakıyorum anlamına gelmez. Onların bu özelliklerinden nefret ediyorum. Benim çocuğumun dahi nefret ettiğim özellikleri vardır. Fakat bu şahsen ondan nefret ettiğim anlamına yine gelmez. O çirkin yanını sevmem, kötülerim ama onu severim ve iyi yanlarını da överim. Herkesin benim gibi düşüneceğini, daha doğrusu inanacağını da sanmıyorum. İyi ki de öyle. Yoksa bütün insanlar robot gibi aynı olup, yeryüzü ne kadar can sıkıcı olurdu. Ben böyle özgürlük vererek inanılması gerektiğini Allah’tan, peygamberlerinden, Mesih’ten öğrendim. Onun için bu insanların ateşle oynadıklarını vurgulamak istiyorum. İnsanları bu kadar aptal, dangalak ve eşek yerine koymak iyi değildir. Şahsen onların yerinde olmayı hiç arzu etmem. Vay onların başına! (Luka 10:10-14)

Yazdıklarımla bu dinin sadece bir Kuran hakkındaki inanç ve düşünüşleri yanlıştı diye düşünmeyin. Ben en önemli olan bir o konuyu seçtim. Bu insanlar başkalarına kendilerini dinletip, yine bütün herkesi de yanlış gösterirlerken, kendilerine karşı yapılan küçücük bir eleştiriye tahammül bile edemezler. Ben onlarla on beş dakikalık bir düşünceyi konuşana kadar canım çıktı, gerisini siz düşünün. Peki, Şahitler böyle de öbürleri nasıl? Bence bunların hepsi böyle rezil.

Bu olaylardan sonra aradan epiği bir zaman geçti. Yaklaşık dokuz sene. Bernd’i ara sıra yine görüyordum. Dediğim gibi ben onların sadece Kuran hakkındaki değil, inandıkları kitap hakkındaki öğretilerinden de birçok saçmalıklar göstermek için uğraşmışımdır. Bunu çevremde gördüğüm her Şahitle de konuşarak yaptım. Bunlarla benden daha da çok uzaklaşıyorlardı.

Bir gün Bernd’le sohbetimizde: “Sence ne yapılmalı” demişti. O inanmıyordu, bu insanların benim anlattığım gibi taş kafalı fanatikler olabileceğini hiç kabul etmiyordu. Ben de: “Sen en azından Allah’ın geleceği her zaman gördüğüne inanıyor musun?” dedim. Çünkü Şahitlerin Allah’ın geleceği görmesi hakkında saçma, karışık ve komik öğretileri vardır.

Bu geleceği görmede Allah’ı bir Radyo ya da televizyon kanalına benzetirler. İsterse görür isterse görmez diye de lastikli bir örnek verirler. Çünkü Mukaddes Kitaba göre bu öğretiyi ispat edemeyeceklerinden dolayı, böyle lastikli bir öğreti seçmişlerdir. Görmüyor deseler olmayacak, çünkü tersini ispat eden bir sürü örnekler var. Görüyor deseler, bu sefer kendi öğretilerinin saçmalığı ortaya çıkacak. Bence yine de bilgisizliklerinden, yüreklerinin bozukluklarından dolayı ve “her şeyi biz biliriz” gururu ve kendini beğenmişlikleri ile böyle saçma bir öğreti yaydılar. Bernd ile bu konuda çok konuşmuştum. Açıkça söyleyemese de Allah’ın her zaman geleceği gördüğüne inanmıştı. Ben de o sohbetimizde, mesela onun bu konu hakkında bir mektup yazabileceğini vurguladım. Hem bu onun görevi değil miydi? İnsan yıllarca beraber olup inandığı bu insanlara, eğer onların bir hatası var ise, yardım etmesi de gerekmez miydi? Bu tesadüfen ortaya atılan düşünceye Bernd sarıldı. “Ben yazacağım” dedi. Bernd bir iş yapmakta biraz ağırdır. Daha doğrusu herkes gibidir. Para getiren, zevk alacağı şeyler konusunda süratliyken, pek öyle hoşuna gitmeyen, ya da riskli işlerde çok yavaştır. Aradan zaman geçti ve ben hep soruyorum, “Ne oldu, mektubu yazdın mı?” diye. Sonunda benimle beraber kısa bir mektup yazıldı. Ben yine de uyardım: “Bak Bernd, bu mektubu yolladıktan sonra bu adamlar seni aralarından atarlar. Kayın pederin, kaynanan, karın ve daha çevrende ne kadar Şahit var ise sana problem olur” diye hep uyardım. O güldü ve: “Bir kere toplantılarda ihtiyar benim ve bu mektubun cevabı bana gelecek” dedi. “Bu mektup üzerine onlar seni atmak isterler ise, cevabi sana da gelse başkasına da gelse, yine de değişmez” dedim. O benim bu sözlerime inanmıyordu. Bu sözler ona sanki şaka ediyormuşum gibi geliyordu. O içinde bulunduğu organizasyon hakkında hiç negatif bir şey düşünmüyordu ki. “Böyle bir şey için insan atılır mı hiç?” diyerek gülüyordu. Nitekim mektubu yolladı. Çok kısa bir zaman içerisinde ihtiyarlık görevinden aldılar. Eğer korkup da geri çekilmeseydi daha o zaman atılacaktı. Onların kural ve şartlarına evet dedi de işi biraz da olsa bununla uzatmış oldu, ama ihtiyarlık görevinden hemen aldılar. Ben onun Şahitlerin yönetim kurullarına gönderdiği bu mektubu aşağıda yayınlıyorum. O ihtiyarlıktan alındıktan yaklaşık beş sene sonra bu mektubu benim düzenlediğim Internet sayfasında, «http://mesias.de » de “Bir Mektup” adı altında yayınlandı diye bu sefer aralarından tam attılar. Mektubu aşağıda, o Internet sayfalarında olduğu gibi alarak yayınlıyorum. Nerdeyse kırk yaşına kadar Yehova Şahidi olup, yaklaşık 15 senesini öncülük yaparak geçirmiş ve bunlara hizmet vermiş bu insanı, «Allah geleceği her zaman görüyor» dedi diye, onlara göre bu insan artık ölüm oğlu oldu. Doğru, o insanların gözünde öldü, fakat Allah’ın gözünde yaşıyor. Bernd yaptığı bu işle o zamanlar kurtuluşa giden yolda ilk adımları atmış oldu diye düşünüyordum. Fakat o da maalesef kurtuluşa giden yolda değil de her onların aralarından çıkanlar gibi, bu dünyanın yolunda, zevklerinde, yıllarca gizli gizli özlemini çekip de yapamadığı arzularının peşinde gitme yolunu seçti.

Bernd’in o zaman atılmasına neden olan mektup aşağıda, karar yine sizlerin, bizzat her şahsın kendinin. Yazdığım bu şeylerle, bahsettiğim bu dininin nasıl meyveler verdiğine yine sizler karar verin.