İsa’dan, Muhammed’den utanılır mı?

Ben Müslümanlık dininden gelen biri olarak, İsa’dan ve onun hakkında konuşmaktan utanırdım. Bunu da kimseye söylemiyordum. Çünkü bu isimle konuşanlara ne gözle bakıldığını biliyordum. Bir Hıristiyan, Muhammed’den peygamber olarak bahsedene nasıl gözle bakarsa, bir Müslüman da İsa’dan bahsedene o gözle bakar. Fakat bir ayet beni uyandırdı, bu kötü ruhtan soyunmamı sağladı. Ben de Müslümanlıktan gelmiştim ve Hıristiyanların Müslümanlara karşı duyduğu nefreti ben onlara karşı duymasam da «İsa» denildi mi, pek de öyle sempati duymazdım. Aslında kim olursa olsun, düşmanca bir ruha sahip olmamızı kesinlikle Allah istiyor olamazdı. Araştırdıkça, okudukça, öğrendikçe İsa’ya karşı korkunç bir sempati duymam da beraberinde geldi. Fakat yine de onun ismini açıkça söylemekten utanıyor, sıkılıyordum. Bu yüzden de nasıl ki birçok kötü alışkanlıklarım ile mücadele ettiysem, bu da öyle bir kötü alışkanlıktı ve mücadele etmem gerekliydi. Bakın İsa bir keresinde ne diyor:

“Çünkü benden ve sözlerimden kim utanırsa, İnsanoğlu* da kendisinin, Babasının ve mukaddes meleklerin izzetiyle geldiği zaman, ondan utanacaktır” der Luka 9:26’da. (*İsa’nın gelişi ve kötülerin sonu)

Ne kadar mantıklı bir söz, hem bir o kadar da yerinde. Eğer bir Hıristiyan Kurana inanmadığını söylerse, bu anlaşılabilir ama yine de suçtur. Fakat bir Müslüman, Mukaddes Kitaba inanmadığını söylerse bu anlaşılmaz ve iki kat suçtur. Hıristiyan “Kuran hakkında İncil’de bir ipucu bulamadım” dese de, belki bu bir bahane olur, ya Müslüman ne diyecek? Onların ne bahanesi var? Eğer “o kitaplar değiştirildi” derse, “Kuran da değiştirildi” denir. Sanki ne biliyor da iddia ediyoruz! Allah birini koruyabilecek güce sahipte, öbürünü koruyacak güce sahip değil mi? Böyle saçmalık mı olur? Hem kendisinin inandığını söylediği kitap, yani Kurandaki sözler, o kişiye hükmetmez mi? Bu yüzden doğduğumuzdan beri bizleri saran, farkında bile olmadığımız o kölelik zincirlerini kırıp, hür olarak, Allah’ı tarafsız bir inanç ile araştıralım.

Her şeyden önce bu kitabı yazarken ancak çok kısa ve ayrıntılı detaylara girmemeye dikkat ettim. Bu konular sadece dediğim gibi bir zerre. Yoksa her bir konu hakkında insan isterse çok uzun kitaplar yazabilir. Ben sizleri sıkmak amacıyla değil. Bu kitabı sizleri teşvik etmek, araştırmanızı sağlamak amacıyla yazdım. Daima özgür olmaktan, kendi ayaklarımızın üzerinde durmaktan bahsettim. Hem Allah ile olan ilişkimizde bu kesinlikle yapılmalı. Öbür konularda ise devletlere, yönetimlere, kanuna karşı saygılı olup, Allah’ın emirleriyle çelişkiye düşmediği müddetçe, onlara itaat etmemizi bizzat Allah’ın istediğini, Kutsal Kitaplar açıkça yazıyor. Mademki hepsine belli bir süre Allah tarafından verilmiş ise, onlara başkaldırmak ile ne elde edeceğimizi sanıyoruz? Onlardan daha iyi bir devlet, ülke mi kuracağız? Hayır. Onlardan hiç farkımız olmayacak ve hatta çok daha beter bir duruma bile girebiliriz. Ülkeleri, milletleri, devletleri, kanunları, orduları, dünyayı değiştirmekten ziyade, sadece kendimizi değiştirip düzeltmeye uğraşalım. Eğer bunu başardığımızı sandığımız zaman ki, bu bir ömür boyu sürecek mücadeledir, o zaman da yine başkalarını değiştirmeye değil, ancak onlara yardımcı olmaya uğraşmalıyız. İnsanları eğitmemiz, iyi olana teşvik etmemiz, tehdit eder gibi, öfke dolu bir amaçla olmamalı. Tam tersine, sevdiğimiz, canımız olan birini nasıl kurtarmak amacıyla uyarırsak, o şekilde bir alçak gönüllülük ile sevgi ve anlayışla, yumuşaklıkla; bunu o kişileri koparacak bir şekilde değil de kurtulmalarına yardımcı olacak bir şekilde yapmaya çalışmalıyız. (2.Korintoslular 5:20; 1. Timoteos 5:1-2; 2.Timoteos 2:22-26; 4:1-5) Her insan üzerinde edineceğimiz tecrübe muhakkak farklı olacaktır. İçimizden sevgi duymadığımız zamanlar bu işi yapmayalım. Tam tersine o duygularımızla mücadeleye vakit ayıralım. Ayrıca o insanlara nefretle yardım da edemeyiz. Hem insanlara karşı duyacağımız bu farklı duygular bizi etkilememeli. İyi olacağız derken de aptal, akılsız olmayalım. Bu en büyük benim bir problemim olmuştur. Göz göre göre, sonunda ne olacağı belli olan şeylerle, kendimizi kandırarak, Allah’ın bizim ellerimizle sanki mucizeler yapacakmış gibi bir düşünceye de kapılmayalım. Ben Kutsal Kitapları öğrenen her insanın Allah’ı seveceğine yürekten inanmıştım. Hâlbuki çok yanıldığımı gördüm. Tam tersine, bu şeyleri öğrenen, Allah hakkında bilgi edinen birçok insanın, maalesef daha çok Şeytana benzediklerini de gördüm. Bu yüzden haddimizi bilelim. Başkalarını çekeceğim derken, resulün dediği gibi “kendimiz de aynı çukura düşmeyelim”. Bu gerçeklere rağmen de o sözleri gizlemeyi değil, daima uyarıcı, aydınlatıcı, bilgilendirici olmaya bakalım. Hükmetme işi bizim değil, Tanrınındır.

Mukaddes Kitabı ve Kuran’ı muhakkak okuyun. Oradaki yazılanlar hakkında iyi ve doğru anlayışa sahip olmaya bakın. Bu yeteneği Allah her insanın içine vermiştir. Az da olsa çok da olsa muhakkak vermiştir. O’ndan anlayış isteyelim, hikmet isteyelim, iyi olmayı isteyelim. İnanırsanız verecektir de. Sahip olduğunuz fırsatı bu şeyler için değerlendirin. Çünkü her zaman bu fırsatı da bulmamız kolay olmayacaktır.

“Dileyin, size verilecek; arayın, bulacaksınız; kapıyı çalın, size açılacaktır. Çünkü her dileyen alır, arayan bulur, kapıyı çalana kapı açılır. Hanginiz kendisinden ekmek isteyen oğluna taş verir? Ya da balık isterse ona yılan verir? Sizler kötü yürekli olduğunuz halde çocuklarınıza güzel armağanlar vermeyi biliyorsanız, göklerde olan Babanızın, kendisinden dileyenlere güzel şeyler vereceği çok daha kesin değil mi?” (Matta 7:6-11) diye söyledi İsa Mesih.