İsa Mesih hakkında Kuran- 1. Oktober 1965 der Wachtturm

Buradaki işlenen düşünce hepimizin duyduğu, bildiği bir konu, İsa Mesih ve onun Allah’ın oğlu olup olmadığı hakkında. Bu konu Müslümanlar ile Hıristiyanlar arasında ebedi bir çekişmedir. Onun için bütün onların bu ispatlarından ve kıyaslamalarından ziyade, ben bu konuda Kuran ne yazıyor onu işleyeceğim. Mukaddes Kitapla uyum içinde mi değil mi yine siz karar verin. Burada şunu da belirtmekte fayda var. Benim bildiğim Hıristiyanların içinde tarikat ya da din olarak tek Yehova Şahitleri İsa Mesih’e Allah diye tapmazlar. Yine bir eleştirmen, bana gönderdiği mektubunda, “daha başkalarının da var olduğunu” yazdı, doğrudur ama ben bilmiyorum. Hıristiyan oldukları halde onların bu konudaki anlayışları Mukaddes Kitaba ve bilmeden de Kuran’a dayanır. Benim de yıllarca Şahitlerle olan ilişkimde en önem vererek baktığım ilk konu buydu. Hatta bu yüzden de onlara sempati duymuştum. Eğer onlar da İsa’ya tapınmayı savunsaydı, belki bir daha ben onları hiç görmek istemeyecektim. Şahitlerdeki bu ayırımı yapmak gerek. Hani “yiğide vur ama hakkını da ver” derler ya, öyle de olması gerekir.

İsa Mesih’in Allah’ın oğlu olduğuna Hıristiyanlar çok aşırı bir değer verirler. O kadar ki, hatta İsa’ya taparlar. Dediğim gibi, şaka değil bu, gerçekten de onlar İsa’ya Allah, hem de Kadiri Mutlak Allah diye taparlar. Aslında bu korkunç bir şeydir. Çünkü Allah: “Bir olduğunu ve kendisi gibi bir varlığın olmadığını, eşi benzeri olmayan biri olduğunu” hem Tevrat’ta okuyoruz hem de İsa Mesih’in bu izzeti daima Allah’a verdiğini görüyoruz. (Tesniye-Yasanın Tekrarı 6:4 ve 5:7-8; Yuhanna 5:19; 12:49-50; Matta 22:36-38) Bu konu hakkında ise bu sefer Şahitlerin yazdığı çok güzel açıklamalar var. Çünkü onlar bu hakikati Mukaddes Kitapta görüp, Katolik ve Protestan kiliseleriyle büyük ayrılığa düşmüşler. Ben inanıyorum ki bütün öbür Hıristiyan âlemiyle Şahitlerin arasındaki en büyük problem bu. Onlar İsa’ya Allah diye tapmazlar. Bu yüzden de Şahitler sık sık bu “üç Allah” (baba-oğul-mukaddes ruh) konusunu ve İsa Mesih’in Allah mı değil mi konularını ele alır, yayınlarında işlerler. Dediğim gibi, bu konuda benim bildiğim, Hıristiyan inanışına sahip tek Şahitler olduğunu var sanıyordum. Onun için bu konuyu Şahitlere anlatmak, başka bir Hıristiyan dinine ait topluma anlatmaktan daha kolaydır.

Kuranda ise defalarca: “Allah’ın oğlu olmadığı” gibi, “Allah’ın kızı da yoktur” der. (Sure 53:21) Yine, Hıristiyanların İsa’nın annesi Meryem’e de taparcasına gösterilen ilgilerine karşılık; Allah ne bir kadın ne de bir oğul edinmiştir der.(Cin suresi, 72:3) Yine en açık ayetler şöyle yazıyor:

Şimdi sor onlara, Tanrının kızları var da onların oğulları mı var?

Yoksa biz melekleri dişi mi yarattık da onlar orada mı idiler?

Onlar şöyle söyledikleri zaman bu kendi uydurmalarıdır: “Allah doğurdu”; ve onlar gerçekten yalancıdırlar. Saffat suresi; 37:149-153 Kurandaki bu konuya ait olan başka birkaç paralel ayetleri sure 43:16-81; 23:91; 5:116; 6:100; 10:68; 9:31; 39:4’de bulabilirsiniz.

Demek ki aslında Allah yalnız oğulluğa değil, insanların saçma bir saplantılarından dolayı olan anlayışlarına göre, kızları olduğuna, oğul doğurduğuna falan da karşı geliyor. Böyle öğretiler ve en çok bu pislik Hıristiyan’ım diyen Katolik âleminin papalığından gelme. Onlar Allah’ı, erkek-kadın ilişkisiyle çocuk sahibi yapıp, bu inancı insanların gizli şuurlarına kadar yerleştirdiler. Bu o zamanın Hıristiyanlığına karşı Kuranın en büyük uyarılarından biridir ki, zamanımızda da onların bu inançları değişmedi.

Allah kendini insanlara tanıtırken benzetmeler kullandı. Bazen bir efendiye, bazen bir krala, bazen de bir Valiye benzetirken; bizlere olan yakınlığını ve sevgisini göstermek için de bazen bir Babaya benzetti. (Malaki 1:6-8; 1.Samuel 8:7) Hem aslında Baba kelimesi sözlükte: “Olmaya sebebiyet veren” anlamındadır. Bütün yeryüzünde ve gökyüzünde yaşayan canlıların hepsi Allah’ın sayesinde vardır ve var olmuşlardır. Bu yüzden de yine Allah sözlük anlamıyla dahi onların hepsinin Babasıdır. Zaten bu prensibi, kuralı koyan Allah’ın kendisi değil midir? İnsanların çoğalması, anne-baba olması kimin kurduğu düzendir? Yoksa Allah insanları sebze, meyve tohumları gibi tarlalarda çoğaltmasını da mümkün kılamaz mıydı? Allah cinsel ilişki yoluyla ve çocukların muhtaç olarak anne-babaya bağımlılık düzenini neden kurdu ki? Böylece insanları birbirine yaklaştırırken, aynı zamanda da onlar hem çocuk olmanın duygularını, daha sonra kendisinin de çocukları olup anne-baba olmanın duygularını yaşıyorlar. Bütün bunlar neden? Kastedilen, anne-babanın dünyaya bir şeyler getirmenin, sorumluluğun, sevginin ne anlama geldiğini kavrayabilmektir. Ben, Allah’ın bu düzenini, kendisini daha iyi tanıyıp ve de anlamamız için kurmuş olduğuna inanıyorum. Çocukken anne-babamıza karşı sahip olduğumuz ve hatta hiç kabul edemediğimiz duygular ve olaylarda, bir gün geliyor ki biz kendimizi aynı, ya da benzeri olayların içinde anne-baba olarak buluyoruz. O zaman onları daha iyi anlıyor ve o keskin hükmetme işinde, suçlamadan uzaklaşmaya başlıyoruz. Bir zaman bizler yönetilirken, daha sonra biz çocuklarımızı yönetiyoruz. Daha birçok tecrübeler ile yaşamımızda anlayış ve hikmet ediniyoruz. Bu herkes için geçerli olmayabilir. Fakat bunlar genelde herkesin hissettiği duygulardır. Kimi bu duygusunu içinde öldürmeye çalışır, kimi de açığa çıkarıp uygular. Değerli bulduğumuz şeyleri benimseyip yaşatırken, yine bize göre değersiz olan şeyleri ise daha açığa çıkmadan yok ederiz. Bütün bunlar da bizim kişiliğimizi oluşturur. Artık bu kişiliğin iyi mi kötü mü olduğuna en sonunda muhakkak Allah karar verecektir. O’nun sözlerinden öğrenmekle, kendi kişiliğimiz hakkında nasıl karar verileceğini az çok bizler de önceden kestirebiliriz.

Kuran’da, Hıristiyanların oğulluk adı altında İsa’yı Allah yapmalarıyla ilgili o kadar çok yer var ki, hangi birini yazacağını şaşırıyor insan. Mesela Maide suresinde şu açıklama var:

Allah buyurdu ki: “Ey Meryem oğlu İsa! Sen insanlara: ‘Ben ve annemi Allah’tan başka iki Tanrı olarak kabul edin,’ dedin mi?” O cevap verdi: “Sen yücesin. Hakkım olmayan bir sözü asla söylemem. Söylemişsem bunu Sen bilirsin. Sen benim nefsimde olanı bilirsin. Ancak ben Sen’in düşüncende olanı bilemem. Gizli her şeyi bilen ancak Sen’sin. Ben onlara yalnız bana emrettiğin şeyi söyledim. “Benim ve sizin Tanrınız olan Allah’a tapınız” dedim… Sure 5:116-117

Bu ayetleri destekleyen ayetler İncil’de de var mı? Okuyalım:

“Benim Babamın ve sizin Babanızın, benim Allah’ımın ve sizin Allah’ınızın yanına çıkıyorum” diyor İsa Yuhanna 20:17 de. Kendisi Kadiri Mutlak Allah olan birinin bu sözleri söylemesi mantıklı mıdır? Bu sözler ile İsa, kendisi ve öğrencilerinin, hatta bütün insanların Allah’ının aynı ve bir olduğunu söylüyor. Allah da insanı yaratırken: “Gelin insanı kendimize benzer yaratalım” dedi. Bununla kendisini ve bütün yaratmış olduğu melekleri kastetti. O benzer yan ise, her birinin kendisi gibi Kadiri mutlak Allah olması değil, Allah kendisinde olan özellikleri meleklere ve insana da vermiş olmasındandır. Şahitlerin de öğrettiği gibi bunlar, adalet, hikmet, sevgi kudret gibi Allah’ın sahip olduğu kendi özellikleridir. Bütün bu özellikler ile Allah ayrıca mukaddestir. Mukaddes olması da Allah’ın en büyük özelliğidir. Bu özelliği insana da vermiştir. Levililer 11:44-45 de Allah: “Mukaddes olun çünkü ben mukaddesim” diyor. Yine de hiç kimse Allah gibi Mukaddes değildir. (1.Samuel 2:2) Bir de bu sözler ile Allah: “Hepiniz aynen benim gibi eşdeğerde bir Allah olacaksınız” da demedi!

Küçük bir açıklama daha yapmak zorundayım. Allah, İlah, Tanrı, Rab gibi kelimeler, ille de sadece Kadiri Mutlak Allah’ın unvanları değildir. Mesela Melekler ve Allah’ın sözünü söyleyen peygamberlere de Allah bu unvanları verdi. Mezmurlar 82:6 Yuhanna 10:30-38 ve bu konuda en güzel anlaşılır ve açık bir ayette İncil’de 1.Korintlilerde 8:5 den 7’ye kadar olan ayetlerinde Allah’ın resulü Pavlus şöyle söylüyor:

“Çünkü yerde olsun, gökte olsun, ilah denilenler varsa da –nitekim pek çok ilah pek çok Rab vardır, fakat bizim için bir Allah Baba vardır; her şey ondandır, ve biz Onun içiniz; ve bir Rab, İsa Mesih vardır; her şey Onun vasıtası iledir, ve biz onun vasıtası ileyiz. Fakat bütün insanlarda bu bilgi yoktur” diye yazıyor. Eşi benzeri olmayan Kadiri Mutlak Allah’ın ise tek olduğunu vurguladığına da dikkat edin. Kuranda bahsi geçen: “Allah’ı bırakıp, İsa’yı, Meryem’i, papazlarını, hahamlarını Tanrı saymaları” tam Hıristiyan âlemi için çok güzel bir uyarıdır. (Tövbe suresi, 9:31) İlah, Rab, Tanrı unvanları vardır, fakat bunlarla sadece Kadiri mutlak Allah kastedilmez ama onlara Kadiri Mutlak Allah’a verilmesi gereken izzet de verilemez. Bizim için Allah birdir ve eşi benzeri yoktur.

Mesela «öğretmen» bir mevki bir unvandır. Çok öğretmenler vardır, fakat her birinin ayrı bir şahsiyeti ve ismi vardır. Allah da göksel yaratıkları yarattığında, o varlıklar birer ilahlardı diye de nitelemek yanlış olmaz. Bunun böyle olduğunu peygamberler de söylüyor. Ama hiçbir zaman kendilerini yaratan gibi eşsiz değillerdir. Bu yüzden Allah tüm bu ilahların Allah’ı olduğundan dolayı sadece O’na mahsus özel bir ismi var. Bu Türkçe Mukaddes Kitapta Yehova diye geçiyor. (Çıkış 6:2-3; İşaya-Yeşaya 42:8) Yehova diye mi telaffuz ediliyor Yahve diye mi telaffuz ediliyor bilmiyorum. Bir bildiğim, Allah’ın bu isimle bütün öbür yarattığı ilahlardan farklı olduğudur. Yine bilmediğim bir konu da Allah’ın bu ismi özellikle ne İncil’de ne de Kuranda artık kullanmayış nedenidir. Raymond Franz bu konuda: “Allah, İsa Mesih ile insanlık üzerindeki amacını yerine getirmekle, bu isme ait görevini tamamladı” diye bir açıklama yapıyor. Olabilir mi? Ben yine “bilmiyorum” diyorum. Her şeyi yaratmış ya da yaratılmalarına sebebiyet vermiş olan Kadiri Mutlak tek bir Allah var. Hiç kimsenin görmediği fakat konuştuğu bu Allah gizli, bilinmeyen esrarengiz bir sır değildir.

Bu anlatmaya çalıştığım konu, Müslümanlar ve Hıristiyanlar için saçma gelebilir. Ne kadar çok ispatlar ile anlatmaya çalışsam da en iyi açıklamayı Mukaddes Kitap, İncil ve Kuranda bulabilirsiniz. Lütfen bu kitapları okurken ne Müslümanların ne de Hıristiyanların şimdiye kadarki öğretilerinin etkisinde kalmadan okuma gayreti gösterin. Eğer bir şeye karşı geliyorsak, kendi kendimize nedenini soralım. Benim de ilk zamanlar Mukaddes Kitabın İncil bölümüne geldiğimde, İsa Mesih’e duyduğum öfke tarif edilemezdi. Sanki o zamanın Yahudileri gibiydim. Hâlbuki kitabın sonunu bildiğim halde, ben de İsa’yı öldürmeye kalkan Yahudilerin tarafını tutuyordum. Bir filimi seyredip sonuna kadar baktıktan sonra, tekrar seyrederken başka bir sonuç beklemek gibi bir şeydir bu. Kendi kendime: “Allah’ın İsa’yı gönderdiğini bildiğim ve inandığım halde; bütün bu yetkileri Allah İsa’ya verdiyse, ben kim oluyorum da ona öfkeleniyorum” dedim. Bir gün, artık bu öfkemi yenemediğim bir gündü, kitabı bıraktım ve: “Bu kitap böyle okunmaz” diye kendi kendime söylendim. Ya Allah’ı Kendi sözleriyle tanıttığı gibi kabul edip tanıyacaktım, ya da bunların hepsini bırakmalıydım. Allah’ın gerçeklerine öfkeyle mi yaklaşacaktım? Hem bu öfke bana nereden geliyordu? Durup düşündüm. Bu bizlerdeki İsa’ya karşı yıllardır beynimize, bilinçaltımıza, Müslümanların, Yahudilerin ve de Hıristiyanların uygulamalarının soktuğu bir öfkeydi. Farkında bile değildik. Aynı şey Hıristiyanlar için de geçerlidir. Onlarda da aynı nefret Müslümanlara ve Yahudilere karşı var. Kendi açılarından onların da nedenleri haklı gözükebilir. İnsan ne kadar dinle ilgilenmese, dindar olmasa dahi, muhakkak yetiştiği o toplumdan etkilenmiştir. Bu nefretin Allah’tan olamadığı kesin. Ben bu gibi zincirleri kırayım derken, neredeyse Yehova’nın Şahitlerine inanmakla, az kaldı ellerimi başka bir zincire uzatmış olacaktım. Bu yüzden Şahitleri ya da başka dinleri kötüleyip de kendisi bir dine ait olan insanları hiç dinlemek bile istemiyorum. Onların hiçbir sözü bana güvenilir bile gelmiyor. Bu aynı, parti, takım taraftarlığı gibidir. Onların hangisinin içinde olursan ol, aynısın demektir. Hiçbiri Allah’tan değil. Açıkça tekrar yazıyorum, hiçbiri Allah’tan değil. Biri bana: “Allah’tan olan bir sen misin” derse, cevabım: “Kimseye benim peşime “takılın” demediğim gibi, “en doğru da benim” demiyorum. Hele hele en çok Şahitlerde olduğu gibi: “Bensiz kurtulamazsınız” deme çılgınlığını ise hiç gösteremiyorum. Fakat bütün dinler bu sloganlara sahip çalışır. İşte onlar bunları iddia ettikleri için hiçbiri Allah’tan olamaz diyorum. Onların sahte alçakgönüllü tavırları artık kimseyi kandıramıyor. Hepsinin gerçek uygulamaları ve işleri zaten apaçık ortada. Hepimiz biriz ve kardeşiz. Kimse kimse üzerine büyüklenip, Allah adına kabarma hakkına sahip değil. Bu hakkı Allah vermiyor. Sizler kendi kendinizi öyle insanlara kul ediyorsanız ne diyeyim! İlk fırsatta o zincirleri kırın, artık zamanı geldi de geçti bile derim. Bunu da kendiniz ve belki de sevdiklerinizin kurtuluşu için, ama muhakkak yapın.

Gelelim İsa’nın Kadiri Mutlak Allah mı, üç tane Allah var mı sorularının saçmalığına! Yine bir yerde İsa ölümünden önce duasında:

“Ey Baba mümkünse bu kâse benden geçsin; fakat benim istediğim gibi değil senin istediğin gibi olsun, diye dua etti” der İncil’de Matta 26:39. İsa da Kadiri Mutlak Allah ise, Allah Allah’a „senin iraden olsun” diye dua eder mi?! İspatlar aslında apaçık ortada. Fakat Hıristiyanlık ne zaman ki üçüncü yüzyılda Roma İmparatorluğu tarafından bir din olarak kabul edilmiş oldu, ondan sonra da böyle sapıtmaya başlamışlar. Zaten Kuran ne amaçla vahyolunuyor ki? Allah bunu her üç toplumu da uyarmak için yapıyor.

Birinci neden Yahudiler.

Bu toplum ki; Allah’ın seçtiği, İbrahim’in soyu, peygamberlerin çoğu buradan çıkmış ve kısacası Allah’ın hiçbir milletle bu kadar yakından ilgilendiği de görülmemiş. Bir kurtarıcı ise o da başlangıçtan, yani Âdem’den beri bekleniyor. Âdem’in günahından sonra Allah Kuranda da açıkça söylüyor:

Biz dedik ki: “Hepiniz buradan inin. Sonra size benden bir kılavuz gelecektir. Artık kim o kılavuzumun izinden giderse onlara korku yoktur; hiç üzülmeyeceklerdir.” Bakara suresi, 2:38 ve yine Ta-Ha suresi, 20:123. Bu kılavuzun ise Muhammed ya da başka bir peygamberin olduğuna dair açık bir ayet ve kanıt yok. İsa Mesih dışında Muhammed ya da başka hiçbir peygamber de “ben oyum” yani kurtarıcı kılavuzum, ya da “Mesih’im” demedi. Fakat Kuran İsa’ya hiçbir peygamberin sahip olmadığı yeri verir. Yine Kurana göre, dirilip Allah’ın yanına yükseltilen ve orada yaşamaya devam eden tek kişi İsa’dır ve kendisi Mesih’tir. (Sure 3:55; 19:33 ; 4:158)

Daha sonra bu kılavuzun, yol göstericinin, ya da kurtarıcının hakkında çok peygamberlikler varsa da Musa ölümünden önce: “Rab aranızdan benim gibi bir peygamber çıkaracaktır” dedi. (Tesniye-Yasanın Tekrarı 18:15’de) Bu kişinin de İncil’in, Elçilerin İşleri 3:22-26 da İsa Mesih olduğunu söylüyorlar. Buna ise Yahudiler inandı mı? Hayır, onlar İsa’nın kurtarıcı, ya da Mesih olduğunu inkâr ettiler, aynen Müslümanlar gibi. Müslümanlar İsa’nın “Mesih” olduğunu inkâr etmiyorlar; Mesih’in ne anlama geldiğini bilmiyorlar ki! Öğrenince de Yahudiler gibi bunun anlamını inkâr ediyorlar. Allah’ın, insanlığın günahlarına kurtuluş olsun diye, Âdem’in günahına karşılık olan bir kurban gönderdiğini anlayamıyorlar. Onlara göre bu çok saçma bir şeydir. (1.Korintoslular 2:14) Bu duygulara Yahudiler sahipti ve de hâlâ sahip. Müslümanlar ise -Kurandan dolayı- İsa’yı bütünüyle Yahudiler gibi inkâr edemiyorlar, ama “Mukaddes Kitap değiştirildi” demekle, başka bir inkâr şekline başvurmuş oluyorlar.

Bu Mesih kelimesi ya da Mesih beklentisi çok önemlidir. Müslümanlar bunun anlamını ancak namazda kafayı mesh etmek demenin, abdest alırken saçını eliyle sıvazlaması olarak biliyor. Bir de abdest almasınlar, her namazdan önce ayaklarını yıkamak zorunda kalmasınlar diye ayaklarına giydikleri deri çarıklara mesh diyorlar. Bu konuda başka da fazla bir şey bilmiyorlar. Kuran ise devamlı İsa’dan Mesih diye bahseder ki bunun anlamını en iyi bilen Yahudilerdir. Çünkü onlar hâlâ bir Mesih bekleyişi içindeler. Kimileri de zamanımızda Mesih diye Kürtlerin lideri Öcalan’a inanıyor! Bu utanç verici inanca da benim kız kardeşim sahip. Kendi kendine uydurdu, inanan da sırf kendisi! Öcalan bile böyle bir şey söylemezken, onu da inandırmaya uğraşıyorlar. Hasan Mezarcı gibi, akli dengesi yok dedirtecekler ki, hapisten çıksın. Akli dengesi var mıdır yok mudur onu bilmem, ama o kadar suçsuz insanların katledilmesindeki rolü o aklıyla üstlendiği kesin. Yeryüzünde deli mi yok? Ama tehlikeli delileri de sokaklara serbestçe bırakmak akıl işi değildir. Hem insanlık Mesih’i bir kurtarıcı olarak bekliyor, katliamcı, eroin taciri, fahişeler pazarlayan mafya teşkilatı olarak değil. Rastgele orda burda bombalar patlatıp, yine rastgele ölen insanların adıyla “kurtuluş reklamı yapıp ismimizi duyuracağız” diyerek hiç değil. Yaşarken hiçbir zaman bedensel hastalığı olmamış gerçek Mesih’i bekliyorlar ki, İsa Mesih ise bedende geri gelmeyecektir. Apo ise devamlı doktor çağırmakta! Bu nasıl bir iş! Hem İsa sırf Kürtleri tutan biri olarak da değil, tüm insanlığı, hangi ulustan, milletten, ırktan olursa olsun, iyilerden ve kötülerden ayırmak için gelecektir.

Konumuz «Yahudilere cevap» hakkındaydı. Onlara “Mesih geldi, İmralı’da sizi bekliyor!” desek, o kadar çok sahte Mesihler gelmiş ki, hangi birine inansınlar? Gerçek gelmiş Mesih’i ise zaten kabul etmediler. Yalnız dikkat edin, nedense günlerimizde her piyasada kendini göstermek isteyen «Mesih» olduğunu söyleyerek bunu yapıyor. Müslüman’ı da, Hıristiyan’ı da ateşe tapanı da, hep Mesih olduğunu vurguluyor. Hâlbuki sahte de olsa bir Müslüman çıldırınca ben Muhammed’im demesi beklenmez mi? Ya da bir alevi Kürt çıldırınca “ben Hazreti Ali’yim” demesi çok daha makul değil midir? Yok, ama bunlar hep nedense Mesih! İsa son günlerin alametleri hakkında boşuna söylemedi:

İsa, "Sakın sizi saptırmasınlar" dedi. "Birçokları, ‘Ben O'yum’ ve ‘Zaman yaklaştı’ diyerek benim adımla gelecekler. Onların ardından gitmeyin. (Luka 21:8)

Gelelim biz asıl konuya ve Mesih’in gerçek anlamına. İsrail’de Krallar ve Kâhinler göreve başlamadan önce mesh edilirdi. Bu iş hoş kokulu, özel baharatlardan hazırlanmış bir yağı o kişinin başına dökmekle yapılırdı. (1.Samuel 10:1 ve 16:13; Levililer 4:3; 2.Krallar 9:3.) Kâhin olsun kral olsun göreve başlamadan önce bu muhakkak yapılmalıydı. Sembolik anlamda, başı üzerinde alamet olsun diye olan bu emir Allah tarafından verilmişti. İnsanların eliyle yapılan bu olaya da “mesh” etmek deniyor. İsa Mesih ise insan eliyle değil, Allah’ın ruhuyla mesh ediliyor. (Matta 3:16; Markos 1:9-10; Luka 3:21-22; Yuhanna 1:30-34; Maide suresi,5:110). İsa’nın Allah tarafından kral ve de Baş kâhin olarak atanmasını, İncil’in İbraniler kitabında 7. bölümden 11. bölüme kadar olan yerlerinde çok güzel anlatır. Bunların anlamlarını daha iyi anlamak için Mukaddes Kitabı tümüyle okumanız şart. Yine kısacası Allah, İsa Mesih’i her şey üzerinde hem kral hem de kâhin olmak üzere seçiyor. Bu bir ayette şöyle açıklanıyor:

Çünkü bize mukaddes, suçsuz, lekesiz, günahkârlardan ayrılmış, göklerden daha yüksek olmuş böyle bir Baş kâhin gerekti…Söylediklerimizin özü şudur: Göklerde Yüce Olanın sağında oturan, kutsal yerde ve insan tarafından değil, fakat Rab tarafından kurulan hakiki Çadırın hizmetçisi olan böyle bir Baş kâhinimiz vardır. İbraniler 7:26 ve 8:1

Yukarıdaki ayetler İsa’nın bu özelliklere sahip olduğunu gösteriyor. Yine ne Kuranın ne de Mukaddes Kitabın hiçbir yerinde, İsa Mesih hariç hiçbir insandan «günahsızdır» diye bahsedilmez. Müslümanlar Muhammed’in de günahkâr olduğunu gösteren ayetlere öfkeyle bakarlar. Onlar Allah’ın hakikatlerine göre değil, duygularına yenilerek putlaştırdıkları bir Muhammed görmek isterler. Hıristiyanların İsa’ya tapmalarını hor görürler ama sinsice tutum ve davranışları ile Muhammed’e taparcasına, yüreklerinden uydurdukları heveslerinin ardınca giderler. İsa’nın Yahudiler için söylediği, Müslümanlar için de tam yerinde geçerli bir sözdür:

“Sanmayın ki, ben sizi Babanın önünde suçlu çıkaracağım; sizi suçlu çıkaracak kendisine ümit bağladığınız Musa’dır. Çünkü eğer siz Musa’ya iman etmiş olsaydınız, bana da iman ederdiniz; zira O benim için yazmıştır. Fakat onun yazılarına iman etmiyorsanız, benim sözlerime nasıl iman edersiniz?” Yuhanna 5:45-47

Bu sözleri İsa o zamanki Yahudilere söylemişti. Şimdiki Müslümanlara ise o ayetleri okurken Musa yerine lütfen Muhammed’in ismini koyarak okuyun, ne denmek istendiğini o zaman daha iyi anlayacaksınız. Müslümanların Yahudilerden, Yahudilerin Hıristiyanlardan, Hıristiyanların Müslümanlardan ne farkı var? Bence hiç yok. Bilgi ve etiket farkı bir fark mıdır? Uygulamadıktan sonra neye yarar? O zaman hiç bilmeyene bence daha makbul denmeli. Hiç olmazsa belki özrü olur.

Bu Yahudilik konusunu kısaca şöyle kapatabiliriz. Kuran, Yahudilerin hâlâ beklediği Mesih hakkında şahadet veriyor ve “sizin inanmadığınız o Mesih, İsa idi” diyor. Sure 5:15; 27:76; 2:62; 2:111; 2:113; 5:41-47.

İkinci neden Hıristiyanlar.

Kuranın Hıristiyanlığa verdiği mesaj ise kısa ve çok açık. “Siz İsa’ya gerektiği gibi inanmayıp, O’nu putlaştırmakla kalmadınız, bir de O’nun üçüncü bir Allah olduğunu uydurdunuz” diye uyarıyor. “Allah’ın emretmediği, yapın demediği uygulamaları da sırtınıza yüklenip, onları da yüzünüze gözünüze bulaştırdınız” diyor. Örneğin: Rahip rahibelik, evlenme yasağı, kendi kendini kırbaçlama, yani ceza verme, üçlük öğretisi vs. gibi. Bu konuda genel olan en önemli bir iki ayet yazacağım.

“Allah, Meryem oğlu Mesih’tir” diyenler şüphesiz kâfirlerdir. Oysa Mesih demişti ki: “Ey İsrail oğulları, Tanrım ve Tanrınız olan Allah’a kulluk edin” ...

“Allah, üçün üçüncüsüdür”, diyenler de kâfir olmuşlardır. Oysa bir tek Allah’tan başka Tanrı yoktur. (Maide, sure 5:72-73) Bu ayetlere paralel olan birkaç ayet de İncil’de Yuhanna: 12:49; 20:17; Luka 22:42 var. Hıristiyan olarak bu konuda doğru anlayışa sahip olan dediğim gibi ben bir tek Şahitleri gösterebilirim. Onlar ellerindeki Mukaddes Kitap doğrultusunda Allah’ın üç tane olmadığını görmüşler. Demek ki bunu görüp de anlamak o kadar zor değilmiş. Ben ise nasıl görmüşler diye hâlâ hayret ediyorum! Neyse, yine Kuran bakın bu toplumlara ne diyor:

Ne Mesih ne de en yakın Melekler Allah’ın kulu olmaktan çekinmezler…Nisa, Sure 4:172

İsa Mesih’in Allah’ın kulu olduğuna dair bir ayette İncil’de de açıkça yazıyor. Resul Petrus orada İsa Mesih hakkında şöyle söylüyor:

Tanrı sizleri kötü yollarınızdan döndürüp kutsamak için Kulu’nu ortaya çıkarıp önce size gönderdi. (Resullerin ya da Elçilerin İşleri 3:26) Burada açıkça İsa’nın da Allah’ın bir kulu olduğundan bahsediyor. Allah olan birinin başka bir Allah’a kul olma saçmalığını Hıristiyanlar nedense hiç düşünmez. Eğer yine oğulluk konusuna dönersek, bu oğul olarak niteleme sadece İsa’ya verilmiş bir unvan değildir. İsa Mesih’in Allah önünde apayrı özel bir yeri olduğu kesin olmasına rağmen, Mukaddes Kitap göklerde olan Meleklerin hepsinden de Allah oğulları diye bahseder. (Eyüp 1:6; 2:1 Yaratılış 6:2) Bu ayetler Yeni Çeviri Mukaddes Kitapta “İlahi varlıklar” diye tercüme edilmiş! Fakat orijinal İbrani’ce yazılmış Mukaddes Kitapta onların “Tanrı Oğulları” olduğu hakkında ise dip not vermiş. Eski tercümede ise açıkça, “Allah oğulları” diye geçiyor. Bütün bunlardan ayrı olarak tüm İsraillilere, “Siz Allah’ınız Rabbin oğullarısınız” demekle Allah, sevgisinden ötürü insanları -hem de günahkâr insanları- da bu unvana layık görüyor. (Tesniye ya da Yasanın Tekrarı 14:1) Peygamberler de bu bilgi ve imanla Allah’a dua edip, bu yüzden O’na “Baba” diyerek yaklaştılar. (Yeşaya-İşaya 63:16; 64:8 ;1.Korintoslular 8:6 ; Yuhanna 3:7-10)

Bu konularda Hıristiyanları da öyle çok bilgili falan sanmayın. Müslüman’ı bu konularda ne kadar cahilse, Hıristiyan’ı da o kadar cahildir. Hem de onların ellerinde sahip oldukları o zengin içerikli Mukaddes Kitap olduğu halde. Bilgi dolu olanları ise sapıtmış, kilisenin etkisi altında kalmış, onların dogmalarından kedisini kurtaramamıştır. (Dogma: Hıristiyan Katolik âleminin kabul ettiği, değişmez temel öğretileridir. Mesela «üç Allah» öğretisi onların bir dogmasıdır) Sıradan halkın bu kitapları okumaya, araştırmaya hiç ilgisi yoktur. Bir zamanlar ise okunmuş, araştırılmış, hatta bunlar o insanlara ezberletilmiş. Ancak bu kişiler kiliseye her ay aidatını ödemesine rağmen, o dindarlardan yaşadıkları hayal kırıklıkları, kendilerinin de günaha eğilimli halleri yüzünden, Allah’a küsmüşler ve O’nu tümüyle terk etmişlerdir. Ancak belirli olaylar dışında çoğu kiliseye hiç uğramaz bile. O da genelde ya evlilik ya da cenaze amacı güder.

Benden de burada yazdığım şeylerle ilgili tüm bilgileri bulacağınızı ummayın. Benim buradaki yazılarım her araştırıcı için ancak bir başlangıç olabilir. Amacım tüm Mukaddes Kitabın ve Kuranın açıklamasını buraya yazmak değil. Kaldı ki orada geçen her bir ayeti açıklamamı da beklerseniz, bence bu insafsızlık olur. Ben bu konudaki tüm bilgilerimi bir kitapta sizlere nasıl vereyim. Hem de anlaşılır bir biçimde! Mümkün değil bu. En azından benim için şimdilik bu böyle. Tekrar söylüyorum, lütfen kendi adınıza araştırın, dua edin, siz bizzat kendinizden sorumlusunuz. Ne buradaki yazılanlara ne de başka bir öğreti verenlere hemen inanmak yerine bizzat siz, kendiniz araştırmalısınız. Sıkılıp da tembellik edenler karşılıklarını alacaklardır. Onlar için durum çok daha zor olacaktır. İnsanı sadece bilginin kurtarmayacağını da biliyorum. Bilgisiz ise kurtulmamız çok zor, hatta çok az istisnalar hariç imkânsız bile olabilir. Bilgi bir yerde kurtuluş kapısını açmakta araç oluyor. O kapıdan girip girmemek her kişinin kendine ait bir şey. Bu kurtuluş kapısını açmakta bilgi adeta bir anahtar, araç, gereç gibiyse, hiç bilgisi olmayanın da ne elinde ne zihninde ne de yüreğinde böyle bir şey olmayacaktır. (Matta 25:1-13) Allah’ımız çok merhametlidir, fakat kendimizi zevk düşkünü akıllılar, Allah’ı da merhamet zaafıyla dolu biri olarak görmeyelim. Allah’ımız gerektiğinde ise öç alan ve acımayan bir Allah da olabilir, bu bizlere bağlı bir şey. Lütfen Süleyman’ın Mesellerinin 1. bölümünde 22’den 33’e kadar olan o yerleri açıp da okuyun, bilgiden nefret edenlerin akıbeti orada yazılı. İlerde başka konular altında bu ayetleri de yazacağım.

Hıristiyan âlemi ise bilgiden ve bilgilendirmekten nefret edip, Mukaddes Kitabı okuyanları taşladılar, insanların boynuna o kitabı asıp diri diri yaktılar, tercüme edenleri ölüm oğlu ilan ettiler. Neredeyse her türlü bilgiden ve bilgi edinmek isteyenlerden nefret etiler. Böyle olan Hıristiyanlara “Kuran gibi bir uyarının ne gereği varmış” mı deniyor! Bir de bu Müslüman âlemine bakılarak yapılıyor! Sizler ne iseniz onlarda öyle. Sizler elinizde taşıdığınız o kitapları ne kadar uyguluyorsanız, onlarda o kadar uyguluyorlar. Sizler orta çağda ve hâlâ, gerçekleri içeren bilgiden ne kadar nefret ettiyseniz ve hâlâ da ediyorsanız, onlarda öyle nefret ettikleri için bu haldeler.

Üçüncü neden Araplar ve imansız herkes.

Kuranın en önemli üçüncü uyarı nedeni Araplar, hem de o zamanki cahil Araplar. Gerçi Kuranın gelmiş olması o insanları çok daha mı iyi yaptı? O zaman için evet, fakat ilerde hepsi yine zaman zaman bozuldular. Tarihe baktığımız zaman, Kurandaki sözleri imanla uygulayan milletlere iyilik olduğunu görüyoruz. Allah’tan sapıp da bozulan her millet nasıl zamanla yok olduysa, onlara da öyle oldu. Geçmişte dünya hâkimi olan ve İsrail tarihindeki örneklerde gördüğümüz gibi, şimdi de Allah öyle milletlere ancak sabırla müsaade ediyor. Hem Kuranın gelmesiyle, Arapların iyi mi kötü mü oldular sorusuyla meşgul olmaktansa; bu Kutsal Kitaplara (Tevrat-İncil-Kuran) sahip olan dünyaya baktığımız zaman, genel bir korkunçluğun var olduğu açıkça ortada. Her konuda bir sahtekârlık, adaletsizlik, savaş, soygun, açgözlülük, nefret, kin ve terör zaten var. Terörü devletler yapınca adı savaş oluyor ki, buna „doğruluk, mertlik, vatan sevgisi ve kahramanlık” deniyor! Gerekirse de kendi çıkarları için parasıyla, silahıyla, her şeyiyle özel teröristleri yine bu devletler yetiştiriyor. Ayrıca o terörle savaşanlar, “kurtuluş, demokrasi getireceğiz” adıyla girdikleri o yerleri cehenneme çeviriyorlar! Çocukluğumda, haberlerde devamlı duyduğum Vietnam savaşını hatırladım! O baştakilerin sahtekârlığı, gizliliği, soygunları, cinayetleri, katliamları, daima insanlığın zararına olan çevirdikleri o dolapları artık kim bilmiyor? Hepsinin ortak arzuları para, oburluk, zevk, şehvet, tembellik ve gurur; bu uğurda birbirlerini yiyorlar, çiğniyorlar, eziyorlar, parçalıyorlar. Allah bu milletleri Mukaddes Yazılarda boşuna canavarlara benzetmiyor. (Daniel 7’inci ve Vahiy 13’üncü bölüm) Bu devletlerin, yönetimlerin, organizasyonların, idarelerin yaptıklarını ancak canavarlar yapar. İşte bu devletler, milletler, uluslar, kabileler ve tek tek şahıslar olan bizler bu kadar bozulduysak, bunun suçunu ne Kuran’da ne İncil’de ne de Tevrat’ta arayalım. Bir çirkinlik varsa bunu bizzat kendimizde aramalıyız. İsrail de Allah’tan o kadar ilgi gördüğü halde ne oldu? Mukaddes Kitapta “daima rezillik yaptılar” deniyor. Lütfen yine 2.Krallar kitabında 17:7’den 18’e kadar olan yerlerini açıp yerinden okuyun.

Gelelim Kuranın uyarılarına. Kız çocuklarını diri diri toprağa gömen, putlara tapan o topluma peygamberi ve Kuran vasıtasıyla Allah uyarı mesajı gönderiyor. Kuran, her şeyi yaratan Allah’ın olduğunu ve bir Allah olduğunu, önceden de gelmiş olan başka kitaplarından, peygamberlerden bahsediyor. Gelecekte olacak dirilme ümidinden, ebedi cennetten ve ebedi mutlu hayattan da bahsederken, kötüler için acı bir hüküm günü olacağını da belirtiyor. Bunlar hakkında tek tek ayetler yerine bütün Kuranı ispat olarak göstermek, bence tartışılmaz bir gerçektir. Yine de birkaç ayet: Sure 6:19, 10:37-39; 7:2; 3:3; 2:2; 10:57; 10:48; 16:64; 16:101 Bazılarını yerinden de yazarsak:

De ki: “Onu, iman edenlerin imanını sağlamlaştırmak, Müslümanlara (iman eden insanlara) doğru yol kılavuzu ve müjde olmak üzere Tanrın katından hak olarak Ruh-ül-Kudüs indirmiştir. Nahl, 16:102

Hamd O Allah’a ki, kuluna Kitabı indirdi ve içine hiçbir eğrilik koymadı. Şiddetli bir cezayı bildiren uyarıcı olarak; ve iyi işler işleyen inananlara güzel mükâfatlara erişeceklerini müjdelemek için… Kehf, sure18:1-2

Asya ve dolayısıyla Arabistan ilk Hıristiyanların zamanında vaaz edilip Avrupa gibi işlenmiş bir bölge olmamıştı. Allah bu durumu o zamanki resullere müsaade etmiyor. (Resullerin-Elçilerin işleri 16:6) İlerde Muhammed’in ve Kuranın gelmesi, bize gelecekte olacak Allah’ın amacını gösteriyor. Bu amaç hakkında Allah İbrahim’e bir söz vermişti. Orada Allah İbrahim’e şunları söyledi:

İsmail’e gelince, seni işittim; işte onu mübarek kıldım, ve onu semereli (verimli) edeceğim, ve onu ziyadesiyle çoğaltacağım; on iki beyin babası olacak, ve onu büyük millet edeceğim. Tekvin-Yaratılış 17:20

Hıristiyanlar İbrahim’in oğlu İsmail’den adeta nefret ederler. Filmlerinde bile İsmail koyu renkli saçları olan, kıllı ve esmerdir; İshak ve İsa ile ilgili filmlerde, hep sarışın mavi gözlü birilerini o rollere koyarlar. Onlara göre kendilerine benzeyen sarışın açık renkli ırk üstün ırktır, esmer olan ırk ise aşağı, basit, kötü bir ırktır. Onlar Allah’a değil hep cinlere tapıyorlardır. Avrupalıların Amerikalıların hayal dünyası ve toplumlarının bilinçaltına vermek istedikleri ruh budur, bu da doğal. Orta çağ Avrupa’sında da Osmanlılarda, at üstünde cenk eden Araplarda üstünlük varken, bu sefer tam tersine o toplumların gözünde bu açık, peynir gibi soluk renkli insanlar çok küçük gözüküyordu. Eğer cüceler dünya hâkimi olsalardı, o zaman da inanıyorum ki onlar İsa’yı, Musa’yı filmlerinde, hayallerinde cüce yaparlardı. Dünyaya zenci ırk hâkim olsaydı, o zaman da İsa, Musa, Haz. İbrahim muhakkak kapkara zenci olarak gösterilecekti. İnsan psikolojisi, normaldir diyelim, ama aptalca bir normallik. İnsanlardaki böyle kafasızca taraf tutmalar, kendilerine benzemeyenleri, kendinden olmayanları alçaltmak, ille de hep kendilerini yükseltme sevdasından kaynaklanmıştır.

Allah ise İsmail hakkında “ona lanet edeceğim” demiyor, tam tersine “işte onu mübarek kıldım” diyor. Ve Tekvin 21:13’de:

“Cariyenin oğlunu da bir millet edeceğim, çünkü o senin zürriyetindir” demekle Allah İbrahim’i “pohpohlamıyor. Çünkü İbrahim’in ilerde 4 tane daha, yani toplam 6 tane oğlu oluyor, İsmail ve İshak’tan başka dört tane daha. (Tekvin 25:1-4) İbrahim’in çocukları diye Allah onların hepsine bir bereket sözü vermiyor. Bunu sadece İshak ve İsmail hakkında yapıyor. Ancak bir fark varsa o da kurtarıcı yani Mesih, İshak’ın soyundan gelecekti. Zaten benzetmeye bakarsanız, Allah İsmail hakkında söz verirken, “Cariyenin oğlunu da”demekle bu, “da” kelimesi aynı şeylere sahip birini kastetmektir. Yani Allah açıkçası İshak’a verdiği söz hakkında, bir benzetmeyle İsmail de öyle benzeri bir millet olacak demek istiyor. Yine burada İsrail ile Arapları harfi harfine kıyas etmeyelim. Allah aslında bütün dikkati Mesih gelene kadar İsrail üzerinde topladığını gösteriyor. (Galatyalılar 3:16 ve 19) Bu yüzden de tüm dünya uluslarına bir örnek olsun diye İsrail hakkındaki ilgisini kaleme aldırtıyor. Yoksa Yahudilerin, Şahitlerin, Hıristiyanların ya da Müslümanların sandığı gibi, Allah hiçbir zaman ve hiçbir devirde, belli bir milleti, toplumu, ırkı tutup öbür yarattığı insanları başıboş sahipsiz bırakmamıştır. Allah sadece bir ulusun, dinin, ya da bir ırkın tekelinde olan Allah değildir. Bu hülyada olmak isteyen çok milletler, dinler, mezhepler, organizasyonlar var. Hatta hepsi böyle dersem daha doğru söylemiş olurum. Bu yüzden de insanlara Allah’ı öyle tanıtmak istiyorlar. Yani eski Yahudiler gibi. “Bir biz mukaddesiz ve sadece biz kurtulacağız. Sizler ölüm oğulları, mekruh insanlarsınız” demek istiyorlar. İsa ise böyle düşünen kaz kafalı, kendini beğenmiş toplumlara, dinlere, uluslara, milletlere, ırklara ve yine bizzat böyle sanan o zamanın İsraillilerine şunları söylüyor:

Yine size gerçeği söyleyeyim, gökyüzünün üç yıl altı ay kapalı kaldığı, tüm ülkede korkunç bir kıtlığın baş gösterdiği İlyas'ın zamanında İsrail'de çok sayıda dul kadın vardı.

İlyas bunlardan hiçbirine gönderilmediği halde, Sayda diyarının Sarafat kentinde bulunan dul bir kadına gönderildi.

Elişa peygamberin zamanında İsrail'de çok sayıda cüzamlı vardı. Bunlardan hiçbiri iyileştirilmediği halde, Suriyeli Naaman iyileştirildi.”

Havradakilerin hepsi, bu sözleri duyunca öfkeden kudurdular.

Ayağa kalkıp İsa'yı kentin dışına sürdüler. O'nu uçurumdan aşağı atmak için kentin kurulduğu tepenin yamacına götürdüler. Luka 4:24-29

Bu mesajla İsa, Allah’ın etikete değil, şahsen değerli insanlara önem verdiğini göstermiyor mu? Hangi ulustan, milletten, ırktan olursa da olsun.

Allah verdiği sözü her zaman tutar. Fakat verilen bu söze de dikkat etmemiz gerekir. Ne demek istediğimi şimdi açıklayacağım. Allah’ın bazı sözleri şarta bağlıyken bazıları şartsızdır. Mesela Allah Davut’a: “Senin oğulların yollarımda yürür ve kanunlarımı tutarlarsa önümde daima duracaklar” demekle bir şart koyuyor. (1.Krallar 2:1-4) O da kendisine bağlı kalma şartı, fakat İbrahim’e, İshak ve İsmail hakkında verdiği vaat ise şartsız. Yani İbrahim’e bir kurtarıcıyı vaat eden Allah, İbrahim’in oğlu İshak’ın soyu ne kadar kötü, bozuk ve Allah’tan uzak da olsalar, o kurtarıcı yine o soydan gelecekti. İsmail için de durum aynıydı. İşte, “bazı vaatler şarta bağlı değil” demekle bunu anlatmak istedim. (Tekvin-Yaratılış bölüm 17:5-8 ve 15-21 ayetleri)

Bütün bu sebeplerden dolayı Allah Muhammed’e peygamberlik görevi veriyor, yani, Arabistan’da, İsmail soyundan olan birine. Bu konu sadece Kurandan çok kişinin kolayca anlayamayacağı, fakat bütün Kutsal Kitapları bilen kişiler için, Allah’ın sözünün nasıl gerçekleştiğini görmeye dayalı ispatlardır. Bazı ayetlerin içinden seçilmiş bu konuyla ilgili cümleleri yazacağım.

Bugün dininizi sizin için kemale erdirdim ve size nimeti tamamladım. Maide, Sure 5:3

Allah bu sözlerle bir şeyin tamamlandığını vurguluyor, o da verilen bir sözün. Evet, bu sözü ise İsmail hakkında İbrahim’e vermişti. Yine devam ederek bu konu hakkında Kuranda şöyle yazıyor:

Hani İbrahim ile İsmail o Beyt’in (Kâbe) temellerini yükseltirlerken dua etmişlerdi: “Allah’ımız, yaptığımızı kabul buyur. Sen her şeyi bilen, her şeyi işitensin.”

“Ey Tanrımız! İkimizi de, kendine kul eyle. Soyumuzdan da sana uyan bir millet yetiştir. Bize ibadet yollarımızı göster: Tövbelerimizi kabul buyur. Çünkü Sen tövbeleri kabul edensin ve Rahimsin.”

“Ey Tanrımız! Onların içinden öyle bir elçi gönder ki, onlara Senin ayetlerini okusun, kitabı ve hikmeti öğretsin ve onları tertemiz yapsın. Gerçekten Sen Azizsin, Hikmet Sahibisin. Bakara, sure2:127-129.

Bu ayetler ile Allah bir yerde bu duanın yerine geldiğini vurguluyor. İbrahim’in de oğlu İsmail’in de ve temellerini yükselttikleri o Beyt hakkında da isteklerini yerine getirmekle, Allah onların dualarını işittiğini gösteriyor. Şimdiki Kâbe’de bulunan ve Müslümanların ziyaret ettikleri siyah örtülü o yer İbrahim ve İsmail’in yaptığı o evdir. Mukaddes Kitapta bu konuların ayrıntıları yok. Sanki İbrahim, İsmail’i ve Hacer’i kovup, ondan sonra birbirlerini bir daha hiç görmemişler gibi bir etki var. Bu da yine etkisinde kaldığımız yanlış öğretiler sayesinde böyle. Mukaddes Kitabın mesajı değil. Hâlbuki İbrahim yaşlanıp da ölünce, İsmail gelip kardeşi İshak’la beraber babalarını gömüyorlar. (Tekvin-Yaratılış 25:8-10) Demek ki aralarında sıkı bir iletişim vardı. Birbirlerini görüp ve haber de alıyorlardı. Hem de o zamanki imkânlar dâhilinde, yüzlerce kilometrelik uzak mesafelerde otursalar da. Ben bu konuda her iki kitaptan da ayetler vereceğim. İsmail hakkında Tekvin-Yaratılış 16:10; 17:20; 21:13 ve 18 ayeti. Sure 2:133; 3:84; 4:163; 19:54; 38:48; 21:85. Bu ayetler İsmail’i hem bir peygamber hem de iyi biri olarak tanıtır. Bunlar Hıristiyan âleminin ve Yahudilerin verdikleri eğitime tam ters düşen hakikatlerdir. Eğer Allah’ın İsmail ile ilgili bir planı olmasaydı, daha o kovulduğu zaman, artık onları başlarının çaresine bırakması, hatta ölüme terk etmesi gerekmez miydi? Fakat hayır, yapmıyor ve İbrahim’e olan sözünü İsmail’in annesi Hacer’e de yineliyor. Hem de defalarca. Tekvin 16:10-12 ve21:14-21. Burada İsmail hakkında ilginç bir ayet var. Çünkü bu ayetler Hıristiyanların ve Yahudilerin çok antipatisini toplayan ayetlerdir. Orada İsmail hakkında aynen şöyle der:

Allah çocukla beraberdi, ve o büyüdü; ve çölde oturdu, ve büyüyerek okçu oldu. Tekvin 21:20

Buna benzer bir ayet de İsa Mesih’in çocukluğu hakkında yazıyor. Orada:

Çocuk büyüyor ve kuvvetleniyor ve hikmetle doluyordu; Allah’ın lütfu O’nun üzerindeydi. Luka 2:40

Bu sözler Allah’ın lanetini kazanmış insanları mı kast eder? Yoksa da tam tersine, O’nun bereketini kazanmışları mı? Bunlar Hıristiyanların sahte ve Mukaddes Kitap dışı öğretilerine karşı olan hakikatlerdir. Müslümanlar ise İshak yerine İsmail diye uydurdukları masalla, İshak yerine İsmail’i birbirine karıştırarak anlatırlar. Hatta Kurban Bayramı palavrası, aynı Hıristiyanların İsa Mesih’in ölümü gününde yumurta ve tavşan ile paskalya kutlamalarına çok benzer bir adettir. Bu paskalyanın, yumurta ve tavşan ile İsa’nın ölümünün hiçbir ilgisi yoktur; aynı şekilde İsmail’in kurbanlıkla ve Müslümanların öğrettiği Kurban Bayramı’yla hiçbir ilgisi olmadığı gibi. Kuranda bu konuda kelimesi kelimesine kimin kurban edileceği hakkında kesin bir isim yok. Fakat Mukaddes Kitaba zıt olacak bir ayette yok. Belki bu konu detaylı değil o kadar. Fakat sadece hakikatler yazıyor, yalan yanlış bir şey yok. İlerde İslam âlemi palavralara sapacaksa bu Kuranın eksik ya da fazla bilgisinden kaynaklanmıyor. Eğer şüphe ediyorlar ise, Tevrat’ı getirip onu okusunlar. O zaman kimin kurban edileceği hakkında bilgileri olurdu. Bu emri de ben değil, Kuran’da Allah veriyor.

…De ki: “Eğer gerçekçi kişilerseniz, Tevrat’ı getirin de onu okuyun” Ali İmran, sure 3:93. Müslümanlar ise ne yaptı? Onlar: “Bu kitaplar değiştirildi” demekle gerçeklerden kurtulduklarını mı sanıyorlar? Kuran bu kitaplar hakkında “onlar değiştirildi” demiyor; tam tersine: “Gerçekçi kişilerseniz getirin de okuyun” diyor. Paralel ayetler sure 40:53-54; 4:47; 3:99. Son olarak Müslüman-Hıristiyan-Musevi olan bu üç guruba ait bir uyarı ayeti:

Onlara: “Allah’ın indirdiği şeye inanın,” denilse; “Biz bize indirilene inanırız” derler ve ondan sonrakileri saymazlar. Oysa bu, ellerindekini doğrulayan bir haktır. Onlara de ki: “İnanmıyor idiyseniz, bundan önce niçin Allah’ın peygamberlerini öldürdünüz?” Bakara, Sure 2:91

Deyin ki: “Biz Allah’a inandığımız gibi, bize gönderilen vahye, İbrahim’e, İsmail’e, İshak’a, Yakup ve oğullarına ve vahyedilen şeylere ve Musa ile İsa’ya gönderilene ve bütün peygamberlere Tanrıları katından gönderilenlere iman ettik. Onlardan hiç birini diğerinden ayırmayız. Biz O’na teslim olanlarız.” Bakara, sure 2:136

Lütfen söyleyin, bu sözler Kuran’da yazdığı halde, altını çizdiğim son sözleri hangi Müslüman yerine getirir, yürekten inanarak uygular ve iman eder? Ben daha görmedim. Ya Kuran saçmalıyor ya da Müslümanlar! Mantıklı olanı Müslüman âleminin imansızlığı ve saçmaladığıdır. Hem Kuran’a inandıklarını söylüyorlar hem de oradaki yazılanlara uymuyorlar ise, sizce buna ne denir?

Yukarıda üç din toplumu saydık. Yahudiler-Hıristiyanlar ve Müslüman olacak, önceden Allah’a imansız olan Araplar. Kuran ise Allah’ın adaletine uygun, amacını da ifade eden bir kitap, çünkü başlangıçtan, Âdem’den beri daima bir kurtarıcı Mesih’ten bahsedildi. “Gelecek gelecek” dendi. (Tekvin-Yaratılış 49:9-10; Tesniye-Yasanın Tekrarı 18:15 ve paralel ayet olanı, Yuhanna 5:46; Mezmurlar: 22:16-18, 30:2-3, 40:6-7, 110:1 ve yine paralel ayeti Matta 22:42-46 Luka 20:42-43, Süleyman’ın Meselleri-Özdeyişleri 8:22-36; İşaya-Yeşaya 7:14 bap ve bölüm 53’ün tümü; Daniel 2:44, 9:24-26, Mika 5:2; Zekeriya 12:10; Hoşa 11:1) ve daha bunlar gibi birçok peygamberlikler İsa’nın yani Mesih’in geleceğini söyledi ve kitaplarda kaleme alındı. Bütün bunlar Yahudilerin kutsal kitabı olan, Müslümanların Tevrat ve Zebur diye bildiği kitaplarda geçiyor. O beklenilen kurtarıcı Mesih geldi ve İncil bunu tasdikledi, fakat Yahudiler inanmadı. Daha sonra Yahudilikle hiç ilgisi olmayan bir yerden adam çıktı ve o Allah’ın peygamberi olduğunu ilan etti. Bu adam Mesih’ten de bahsetti ve o Mesih’in İsa olduğunu onaylayan aydınlatıcı bilgiler getirdi. Bahsettiğim bu adam Muhammed, getirdiği bilgiler de Kuranda yazıldı. Sorarım size, Allah bunlardan daha açık ve net hangi şahadet veya ispatlar kullanmalıydı?

Allah bu kadar çok ispatlar ile insanlara yaklaştı ve insanlar bütün bunları çarpıtıp anlamak istemediyse ne diyelim! Onlar bu Kitapları kendi parti binaları gibi yaptılar, futbol takımlarına çevirdiler. Orası senin burası benim dendi. Ayrıldılar, on binlerce parçalara bölündüler. Birbirlerini yediler ve hâlâ da yiyiyorlar. Kendilerinin pis, iğrenç, çirkin ve bencil olan, menfaatçi, o çekememezlikle dolu duygularını sinsice bu kitaplarla, Allah’ın ismini öne sürerek milyonları, milyarları yönettiler. Biz eşek olanlarda sürü sürü onların arkalarından gittik. Hâlâ da gidiyoruz. Kimi savunduk? Kim için savaştık? Ne niçin öldük veya öldürüp yok ettik? Kimin avukatlığını yapıyoruz? Bizlerin savunmaya kalktığı, bu kastettiğimiz yoksa Allah mı? Allah’ın avukata, bezirgâna, savunulmaya ihtiyacı mı var! Hele kendisine işleriyle düşman olanlar tarafından hiç yok, olamaz da. Yoksa biz Allah’ı da kendimiz gibi haydut mu sanıyoruz? Bir vakitler Allah “kavmim” dediği insanlara yerinde olan şu sözleri söylemiş:

Ne var ki, sizler işe yaramaz aldatıcı sözlere güveniyorsunuz.

„Çalmak, adam öldürmek, zina etmek, yalan yere ant içmek, Baal'a (bir put) buhur yakmak, tanımadığınız başka ilahların ardınca gitmek, bütün bu iğrençlikleri yapmak için mi bana ait olan tapınağa gelip önümde duruyor, güvenlikteyiz diyorsunuz? Bana ait olan bu tapınak sizin için bir haydut ini mi oldu? İşte Ben, Ben’de gördüm”, RAB diyor. Yeremya 7:8-11